VI SA/Wa 190/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "Kpa."), art. 18 ust. 5 lit. a) i c) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm., dalej: "utd."), art. 92 ust. 1 i ust. 4 utd. oraz lp. 2.9. pkt 1 i 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] lipca 2011 r. wniesionego przez skarżącą spółkę S. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (nazywaną dalej "skarżącą") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł w związku z wykonywaniem przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: a) umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] grudnia 2010 r. w W., na terenie [...] przeprowadzono kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...] kierowanego przez G. Z. W toku kontroli kierowca okazał: prawo jazdy, dowód osobisty, dowód rejestracyjny pojazdu, zaświadczenie o spełnieniu wymagań ustawy o transporcie drogowym, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydanej na rzecz S. Sp. z o.o., ważnej do dnia [...] października 2053 r. Kontrolujący ustalił, że w samochodzie zamontowany jest drogometr firmy [...], który jest połączony przewodami z kasą fiskalną. Nadto stwierdzono, że na rolce tej kasy były nawinięte i wydrukowane paragony fiskalne na firmę S. Sp. z o.o. Stwierdzono również, że na dachu kontrolowanego pojazdu zamocowany był za pomocą magnesów plastikowy baner reklamowy, posiadający z przodu napis "H.". W związku z poczynionymi ustaleniami, utrwalonymi w protokole kontroli z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], inspektorzy stwierdzili naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a) i c) utd. Kierowca odmówił podpisania protokołu kontroli. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną oraz przesłuchano w charakterze świadka kierowcę, który po odczytaniu przysługujących mu praw w związku z protokołem przesłuchania świadka stwierdził, że nie złoży wyjaśnień i odmówił podpisania protokołu. Stanowisko kierowcy utrwalono w protokole przesłuchania świadka z dnia [...] grudnia 2010 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. skarżąca Spółka została zawiadomiona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęciu z urzędu, w wyniku kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2010 r., postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, wyszczególnionych w protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]. Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję w dniu [...] czerwca 2011 r., na podstawie której, w oparciu o przepisy art. 92 ust. 1, art. 18 ust. 5 lit. a) i c) utd. w związku z lp. 2.9. pkt 1 i 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 10.000 zł z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru (kara 5.000 zł) oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (kara 5.000 zł). W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji wskazał, że podstawą nałożenia kary były ustalenia faktyczne dokonane w dniu [...] grudnia 2010 r., z których wynikało, że na dachu kontrolowanego pojazdu został umieszczony baner reklamowy zaś w kontrolowanym pojeździe zamontowano drogometr firmy [...] połączony przewodem elektrycznym z kasą fiskalną. Organ powołał się na pismo strony z dnia [...] lutego 2011 r., stanowiące wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego ds. tachometrii na okoliczność, czy zamontowane w pojeździe urządzenie jest taksometrem w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych. Mając na uwadze złożony wniosek dowodowy, organ na podstawie art. 78 Kpa. nie uwzględnił zgłoszonych żądań, uznając, iż nie mają one znaczenia dla sprawy. Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła organowi wydanie decyzji z naruszeniem prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. a) i c) utd. Wskazała również na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 Kpa. w związku z art. 80 Kpa., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, art. 7 Kpa. w związku z art. 77 Kpa. oraz art. 107 Kpa., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w całości, art. 78 § 1 i § 2 Kpa., poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącej. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w trakcie postępowania administracyjnego organ w sposób błędny zinterpretował ustalony w sprawie stan faktyczny. Odnosząc się do zarzutu naruszenia w postaci umieszczenia i używania w pojeździe taksometru, strona podkreśliła, że brak w sprawie dowodów, jakoby drogomierz był rzeczywiście połączony z kasą fiskalną. Skarżąca podniosła również, odnosząc się do kolejnego z postawionych jej zarzutów, że niedozwolone urządzenie techniczne jest pojęciem niedookreślonym, podobnie jak lampa. Żadne z tych pojęć nie jest zdefiniowane w ustawie o transporcie drogowym ani pokrewnych regulacjach. W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na przepisy prawa materialnego, w tym art. 18 ust. 5 lit. a) i c) oraz art. 92 ust. 1 i 4 utd. oraz lp. 2.9 pkt 1 i 3 załącznika do u.t.d., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy przyjął, że w toku czynności kontrolnych kierowca okazał do kontroli, m.in. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej skarżącej Spółce oraz zaświadczenie o zatrudnieniu i spełnianiu wszystkich wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym wystawione przez skarżącą. Sporządzono wydruk z kasy fiskalnej zamontowanej w zatrzymanym pojeździe, zarejestrowanej na rzecz skarżącej. Na tej podstawie organ stwierdził, że podmiotem wykonującym przewóz w dniu kontroli była skarżąca Spółka. Organ odwoławczy przyjął, że na dachu zatrzymanego pojazdu umieszczono urządzenie techniczne i w zatrzymanym pojeździe zamontowano drogomierz (drogometr) marki [...] połączony z kasą fiskalną. Po analizie zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że argumenty strony podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do argumentu strony, że umieszczone na dachu pojazdu urządzenie nie było urządzeniem technicznym w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. c) utd., organ odwoławczy jako niezasadne uznał utożsamianie urządzenia technicznego z lampą, a także twierdzenie, że lampa powinna być podłączona do instalacji elektrycznej, co w rozpatrywanej sprawie miało miejsce. Organ odwoławczy przyznał, że przepisy nie definiują pojęcia urządzenie techniczne, w związku z tym zasadne jest odwołanie się do wykładni językowej oraz celowościowo-funkcjonalnej wskazanego terminu, które każą przyjąć, że czynnikiem decydującym o uznaniu umieszczonego na dachu pojazdu urządzenia za urządzenie techniczne jest jego odbiór przez nieograniczoną liczbę osób, u których tego rodzaju oznaczenie mogłoby wywrzeć wrażenie, że pojazd można zatrzymać, celem zawarcia umowy przewozowej. W ocenie organu odwoławczego, takie urządzenie pełni rolę znaku identyfikującego podmiot wykonujący okazjonalny transport drogowy osób, wbrew zakazowi określonemu w art. 18 ust. 5 lit. c) utd., który ma uniemożliwić podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne upodabnianie ich pojazdów do taksówek, a w konsekwencji zapobiec wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów co do charakteru świadczonych usług. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, umieszczone na dachu pojazdu urządzenie służyło ww. celom i niewątpliwie upodabniało zatrzymany pojazd do przewoźników wykonujących transport drogowy osób taksówką. Analiza sporządzonej w czasie kontroli dokumentacji fotograficznej jednoznacznie wskazała, że umieszczone na dachu zatrzymanego pojazdu urządzenia służyło prowadzonej działalności gospodarczej. Organ II instancji wobec zarzutu sformułowanego przez skarżącą co do braku dowodów na to, czy drogomierz był połączony z kasą fiskalną podkreślił, że z protokołu kontroli wynika, iż zamontowany drogometr firmy [...] był połączony przewodami z kasą fiskalną, co potwierdza również dokumentacja fotograficzna. Organ odwoławczy uznał za niezasadny zarzut strony dotyczący niezgodnego z prawem nieuwzględnienia przez organ I instancji wniosków dowodowych składanych w toku postępowania przez stronę. Powołał się na art. 78 § 2 Kpa., zgodnie z którym organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeśli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Zgodził się z organem I instancji, że okoliczności które miały być przedmiotem postulowanych przez stronę dowodów zostały już udowodnione na podstawie innych dowodów. Ponadto stwierdził, że uwzględnienie przez organ I instancji omawianych wniosków dowodowych spowodowałoby jedynie przedłużenie postępowania, a nie miałoby wpływu na wynik sprawy. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. skarżąca Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2011 r., wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 Kpa. w związku z art. 80 Kpa., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, mające wpływ na wynik sprawy, w szczególności poprzez przyjęcie, iż baner reklamowy umieszczony na dachu jest urządzeniem technicznym, pominięcie dowodu z paragonu fiskalnego, w którym zamieszczony był tytuł – wynajem, a więc nieustalenie zakresu sposobu wykonywania transportu drogowego; 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 18 ust. 5 lit. a) utd., poprzez błędną wykładnię, które miało wpływ na wynik sprawy i przyjęcie, iż urządzenie pomiarowe połączone z kasą fiskalną jest tożsame z urządzeniem zwanym taksometrem, o którym mówi ww. przepis ustawy; 3. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 18 ust. 5 lit. c) utd, poprzez błędną wykładnię, które miało wpływ na wynik sprawy i przyjęcie, iż z ustalonego materiału dowodowego wynika, że umieszczony na dachu pojazdu baner reklamowy z napisem "H." jest urządzeniem technicznym i w związku z powyższym wypełnia hipotezę ww. normy prawnej. 4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 1 i § 3 Kpa. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. w związku z art. 140 Kpa., poprzez niewskazanie przez organ II instancji dlaczego uznał, iż decyzja organu I instancji jest prawidłowa, pomimo naruszenia przepisów postępowania, jakim było uchybienie art. 107 Kpa. przez organ I instancji, lakoniczne uzasadnienie faktyczne decyzji oraz niewskazanie faktów, które organ II instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł i przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności, w szczególności poprzez nierozpoznanie zarzutu skarżącej, iż napis umieszczony na pojeździe nie stanowi numeru telefonu 5. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 78 §1 i § 2 Kpa., poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodów skarżącej, podczas gdy złożone wnioski dotyczyły istotnych okoliczności w sprawie, których ustalenie i wyjaśnienie jest obowiązkiem organu, co skutkowało naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 Kpa. i art. 11 Kpa. W uzasadnieniu wniesionej skargi skarżąca powtórzyła argumentację przedstawioną w odwołaniu. Dodała, że ocenie organów umykają dwie zasadnicze kwestie, a mianowicie fakt, iż napis na banerze jest nazwą własną [...], który był zleceniodawcą usługi – najmu pojazdu. Fakt wykonania takiej usługi potwierdza, zdaniem skarżącej, załączony do protokołu kontroli paragon z kasy fiskalnej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, opubl. Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: " p.p.s.a."). Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga S. Sp. z o.o. nie jest uzasadniona. Skarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2011 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2011 r. nie naruszają, zarówno przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie o transporcie drogowym, jak również przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 6 Kpa., art. 7 Kpa., art. 8 Kpa., art. 11 Kpa., art. 77 § 1 Kpa., art. 78, art. 80 Kpa. oraz art. 107 § 3 Kpa. oraz art. 138 Kpa. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 Kpa. uznając, że organy administracji w sposób wyczerpujący zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Organy wskazały w uzasadnieniu decyzji dowody, na podstawie których został ustalony stan faktyczny. Nadto, stosując zasadę przekonywania określoną w art. 11 Kpa., organy w sposób wyczerpujący wyjaśniły stronie przesłanki, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy, ustosunkowując się do twierdzeń, które strona uważała za istotne dla sposobu załatwienia sprawy. Mając na uwadze art. 78 Kpa. należy podkreślić, że organ nie ma obowiązku przeprowadzania dowodu przedstawionego przez stronę, jeżeli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w danym postępowaniu. Obowiązkiem organu w takiej sytuacji jest należyte wyjaśnienie motywów zajętego stanowiska. Organ powinien przedstawić argumenty, którymi kierował się zajmując stanowisko. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. odniósł się do pisma skarżącej z dnia [...] lutego 2011 r., podając przyczyny nieuwzględnienia wniosków dowodowych wskazanych przez stronę, także powołując się na fakt, iż okoliczności, które miały być przedmiotem postępowania dowodowego, czy urządzenie pomiarowe zamontowane w pojeździe miało cechy taksometru, zostały już udowodnione na podstawie innych dowodów. Zdaniem Sądu, z materiału dowodowego sprawy wynika bezspornie, iż dnia [...] grudnia 2010 r. skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a) i c) utd., sankcjonowanego karą pieniężną w łącznej wysokości 10.000 zł. W myśl art. 4 pkt 1 utd., krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 utd., wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. Licencji, w myśl art. 6 ust. 1 utd., wymaga również wykonywanie transportu drogowego taksówką. Tego rodzaju licencja udziela jest przedsiębiorcy po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto [...] - związek komunalny (art. 6 ust. 4 utd.). Według ustaleń organów administracji dokonanych w niniejszym postępowaniu, skarżąca Spółka posiadała licencję nr [...] uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, której stosownym wypisem legitymował się podczas kontroli kierujący pojazdem (kserokopia wypisu nr [...] z licencji nr [...], karta nr 11 akt administracyjnych). Nie budzi więc wątpliwości, iż okazana w trakcie kontroli licencja nie spełniała warunków określonych w art. 6 ust. 4 utd. dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, gdyż nie była wydana na kontrolowany pojazd oraz nie precyzowała, zgodnie z tym przepisem - obszaru, na którym przedsiębiorca był uprawniony do świadczenia usług transportowych osób. Zatem przedstawiona do wglądu organom kontrolnym licencja uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 utd., jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, gdyż nie odpowiadała warunkom licencji "taksówkowej". W przepisie art. 5 ust. 1 utd. ustawodawca wyraźnie wskazał, iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 utd.). W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej", co znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b utd., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) – c). Zgodnie z tym uregulowaniem przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także, c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. W przedmiotowej sprawie bezsporne pozostaje, że skarżąca Spółka nie legitymowała się licencją uprawniającą do wykonywania transportu drogowego taksówką, o której mowa w art. 6 utd. Posiadała jedynie licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Tym samym nie miała prawa do umieszczania i używania urządzeń oraz oznaczeń, o których mowa w art. 18 ust. 5 utd. Odnosząc się do zarzutu błędnego, zdaniem skarżącej, utożsamienia taksometru z drogometrem Sąd uznał, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy zauważyć, że w pojeździe poddanym kontroli był zamontowany drogometr firmy [...] połączony z kasą fiskalną firmy [...], co wynika wprost z załącznika do protokołu kontroli z dnia [...] grudnia 2010 r. (vide: załącznik do protokołu kontroli nr [...], karta nr 17 akt administracyjnych) oraz dokumentacji fotograficznej pojazdu (karta nr 1 i nr 2 tych akt). Nadto, kwestia różnic pomiędzy taksometrem a drogomierzem (nazywanym w skardze urządzeniem pomiarowym), która w opinii skarżącej powinna zaważyć na wydanym rozstrzygnięciu, była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt. II GSK 911/08 uznał, że "nie jest trafny zarzut skargi kasacyjnej, że kontrolowany samochód nie był wyposażony w taksometr, lecz drogomierz (dalmierz) a więc urządzenie, którego nie wymienia art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. (...) Dalmierz połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż urządzenie to służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania należności za wykonywany taksówką przewóz osób, na co wymagana jest licencja, której skarżący nie posiadali". Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zawarł w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 202/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny powyższy pogląd podziela. Zdaniem Sądu, za niezasadne należy uznać również zarzuty dotyczące naruszenia art. 18 ust. 5 lit. c) utd., gdyż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezspornie potwierdził, iż do takiego naruszenia doszło. Wskazany przepis zabrania umieszczania na dachu pojazdu, który nie jest taksówką, lamp lub innych urządzeń technicznych. W tym miejscu należy podkreślić, iż wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji nie stwierdziły naruszenia polegającego na umieszczaniu na pojeździe oznaczeń z telefonem przedsiębiorcy. Reasumując należy stwierdzić, że skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu [...] grudnia 2010 r. przez skarżącą Spółkę z ewidentnym naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, organy inspekcji transportu drogowego prawidłowo zastosowały art. 92 ust. 1 utd. w związku z lp. 2.9.1 i 2.9.3 załącznika do tej ustawy, nakładając na Spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 10.000 zł. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 Kpa.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.