VI SA/Wa 1904/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (nazywanej "skarżącą) zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Celnej w W. powołał się na art. 8 ustawy z dnia 19 listopada o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 z późn. zm.) stanowiący, że do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), chyba, że ustawa stanowi inaczej. Z kolei zgodnie z art. 253a § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo może być za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji, i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. Natomiast w myśl postanowień art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie mogą być przedłużane. Odnosząc przedstawiony stan prawny do stanu sprawy, organ stwierdził brak podstaw do uwzględnienia wniosku strony, który został złożony po dniu wejścia w życie ustawy o grach hazardowych i przepisy powyższej ustawy są podstawą prawną jego rozpoznania. Pismem z dnia 19 sierpnia 2010 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2011 r., podnosząc zarzut naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 124, art. 125 par. 1 i 2, art. 139 § 1 i 2, art. 140 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy – Ordynacja podatkowa, art. 36 ust. 3 i ust. 4 w związku z art. 32 ust. 1 pkt 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, art. 2, art. 7 oraz art. 91 ust. 1 ust. 2 i ust. 3 Konstytucji w związku z art. 2 Traktatu z dnia 16 kwietnia 2003 r. dotyczącego przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, art. 7, art. 8, art. 11, art. 12 § 1 i 2, art. 15 w związku z art. 17 pkt 3, art. 35 § 1, 2 i 3 oraz art. 366 § 1 k.p.a., art. 36 § 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Skarżąca podniosła również zarzut naruszenia art. 8 i art. 9 w związku z art. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielenia informacji o dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego zmienionej dyrektywą nr 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie na przepisach ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, p. 1540 z 2009 r.), której projekt wbrew obowiązkom przewidzianym w art. 8 i 9 dyrektywy nie został notyfikowany Komisji Europejskiej. Wobec braku uprzedniej notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych skarżąca powołała się na niezgodność z prawem europejskim art. 138 ust. 1 w związku z innymi przepisami Rozdziału 12 ustawy o grach hazardowych, w tym art. 144 uchylającym ustawę z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Strona podkreśliła, że organ pomija i nie uwzględnia okoliczności, iż postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przedstawił Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prawne: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej nazywanej "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Powyższy przepis normuje tzw. kwestię prejudycjalną dla rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej zawisłej przed sądem. Praktyka opowiada się za szerokim rozumieniem pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności. W judykaturze wskazano, że "mając na uwadze względy celowości oraz ekonomii procesowej, sąd zawieszając w sprawie postępowanie (art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) powinien mieć na względzie możliwość wystąpienia w przyszłości zarówno przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym toczącym się postępowaniu. Podkreśla się także, iż w świetle obowiązujących przepisów orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dotyczące wykładni prawa wspólnotowego ma moc wiążącą nie tylko w sprawie, w której sąd skierował pytanie prejudycjalne, ale także w innych podobnych sprawach rozpoznawanych przez sądy administracyjne (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1866/09 i z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt I FSK 1242/09). Sąd aprobuje pogląd J.P. Tarno, iż art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. daje podstawę do zawieszenia postępowania także w przypadku, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania toczącego się przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2010, s. 300). W powołanym postanowieniu z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 261/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wywodził, że od odpowiedzi na zadane pytanie zależy stwierdzenie, czy ustawa z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych podlegała notyfikacji Komisji w trybie przepisu art. 8 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE, a co za tym idzie, czy jej przepisy mogły być stosowane przez organy administracji – skoro bezspornie notyfikacji ustawy w omawianym trybie zaniechano, zaś ETS jednoznacznie stwierdził m.in. w wyroku z dnia 26 września 2000 r. w sprawie C 443/98 U., że skutkiem prawnym niedopełnienia obowiązku notyfikacji jest niemożność zastosowania przepisów technicznych, na którą można powoływać się w postępowaniu między jednostkami. O zadanie m.in. takiego pytania wnosiła skarżąca Spółka w sprawie rozpoznawanej przez Sąd. Jednocześnie w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 352/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prawnym: "Czy przepis art. 1 ust. 11 Dyrektywy Nr 98/34 z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE. L. 98.204.37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych". W tej sytuacji Sąd uznaje, że wystąpienie przez WSA w Gdańsku z przytoczonymi wyżej pytaniami prejudycjalnymi do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej również daje podstawę do zawieszenia postępowania, bowiem treść tych pytań związana jest z przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie, a zatem jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowego. Wprawdzie w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie wymieniono wprost Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jednakże – zdaniem Sądu – nie przesądza to o braku podstawy do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym (tak A. Wróbel, [w:] Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej), Kraków 2002, s. 154). Postępowanie prowadzone przed nim jest postępowaniem sądowym, które w ocenie Sądu mieści się w pojęciu "postępowania sądowego", użytym w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Problem prawny występujący w przedstawionych pytaniach jest tożsamy z problemem prawnym występującym w sprawie stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania, stan prawny w obu sprawach jest także tożsamy, dlatego jej zakończenie będzie zależeć od wyniku postępowań zawisłych przed Trybunałem Sprawiedliwości. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.