VI SA/Wa 1908/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant J. C. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2007 r. sprawy ze skargi Z. A. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia (...) sierpnia 2006 r. nr (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2006r. o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania Z. A. licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Do wydania tego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia 24 lutego 2000r., zmienionym 29 marca 2000r., Z. A. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. W toku tego postępowania organ powziął wiadomość, że przeciwko Z. A. toczy się postępowanie karne o przestępstwo umyślne z art. 226 § 1 kk. Postanowieniem z dnia [...] maja 2000r. organ zawiesił postępowanie administracyjne. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez organ II instancji, a skarga na to postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2001r. sygn. akt II SA 1982/00 została oddalona. Po zakończeniu wskazanego postępowania karnego [...] Komendant Wojewódzki Policji podjął zawieszone postępowanie. Powziąwszy wiadomość, że przeciwko Z. A. toczy się drugie postępowanie karne o przestępstwo umyślne z art.49 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. Nr 114, poz. 740 ze zm. dalej cytowana jako ust. ochr. o. i m.) tj. prowadzenie działalności gospodarczej bez wymaganej koncesji postanowieniem z dnia [...] lipca 2006r. Nr [...], [...] Komendant Wojewódzki Policji ponownie zawiesił postępowanie w sprawie wydania licencji pracownika ochrony fizycznej II stopnia. Jako podstawę prawną swego działania wskazał art. 97 § 1 p. 4 kpa. W uzasadnieniu wyjaśnił, że art. 27 ust. 2 p. 1 ust. ochr. o. i m. określa warunki jakie musi spełniać osoba ubiegająca się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia, zatem merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy karnej jest niezbędne do wydania decyzji administracyjnej w sprawie licencji. Postanowienie to zaskarżył zażaleniem Z. A. podnosząc, że poprzednie postępowanie karne toczyło się 7 lat i zakończyło umorzeniem, a działanie organu stanowi szykanę. Komendant Główny Policji, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o zawieszeniu postępowania. Jako podstawę prawną swego działania powołał art. 138 § 1 kpa w związku z art. 144 i 97 § 1 p. 4 kpa. W uzasadnieniu organ administracji podał, iż warunkiem udzielenia licencji jest niekaralność, zatem w sytuacji, gdy przeciwko stronie toczy się postępowanie karne, zasadne jest zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania karnego, bowiem rozstrzygnięcie karne stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 p. 4 kpa. Wskazać należy, że postanowienie to w pierwotnej wersji nosiło datę [...] września 2006r., a zostało doręczone Z. A. dnia 8 września 2006r. Następnie organ spostrzegł oczywistą omyłkę w dacie postanowienia tj. omyłkowo wpisany miesiąc jego wydania wrzesień zamiast sierpień i postanowieniem z dnia [...] września 2006r. działając z urzędu sprostował tę oczywistą omyłkę i jako datę postanowienia wpisał [...] sierpnia 2006r. Postanowienie o sprostowaniu zostało doręczone Z. A. 26 września 2006r. Pismem z dnia 3 października 2006r. Z. A. zaskarżył postanowienie z dnia [...] września 2006r. nr [...] (w istocie z dnia [...] sierpnia 2006r. o zawieszeniu postępowania). Pismo to zostało wniesione przed upływem terminu do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Skierowane zostało do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rzecznika Praw Obywatelskich za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji. W swej treści zawierało zaskarżenie postanowienia o zawieszeniu postępowania nr [...] oraz postanowienia z [...] września 2006r. nr [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki w dacie. Zawierało także wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z jego treści wynika niezadowolenie z zawieszenia postępowania. Organ potraktował to pismo jako skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie o zawieszeniu oraz jako wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy sprostowania oczywistej omyłki i nadał stosowny bieg obu wnioskom. W odpowiedzi na skargę na postanowienie o zawieszeniu Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie jako przedwczesnej, gdyż zdaniem organu termin do jego zaskarżenia do sądu zacznie biec dopiero po zakończeniu toku instancji, co do sprostowania oczywistej omyłki. Merytorycznie podtrzymał swoje stanowisko, co do zasadności zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia do czasu zakończenia postępowania karnego i ustalenia ewentualnej karalności wnioskodawcy. W toku postępowania skarżący w piśmie do WSA z dnia 12 stycznia 2007r. określił swoje pismo z dnia 3 października 2006r. jako skargę do Sądu Administracyjnego. W piśmie z dnia 8 marca 2007r. skarżący przedłożył Sądowi 7 wniosków: 1. o przekazanie sprawy do NSA w celu zadania pytania Trybunałowi Konstytucyjnemu, 2. o przesłuchanie świadków- funkcjonariuszy, 3. o odroczenie rozprawy, 4. o przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu, 5. o włączenie do sprawy Oddziału Pomorskiego Ogólnopolskiego Ruchu Ochrony Praw Obywatelskich i Walki z Korupcją, 6. o zwrócenie się do Ministra Spraw Wewnętrznych z zapytaniem dlaczego nie wykonał postanowienia Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego, 7. o włączenie do sprawy Skarlina decyzje Ministra Sprawiedliwości Prokuratora Generalnego z dnia [...] stycznia 2007r. Wniosków tych Sąd nie uwzględnił. Na rozprawie w dniu 8 marca 2007r. skarżący wniósł o wyłączenie składu sądzącego. Wniosek ten został prawomocnie oddalony postanowieniem NSA z dnia 15 czerwca 2007r. /sygn. akt II GZ 94/07/. Na rozprawie w dniu 4 października 2007r. skarżący wyjaśnił, że postępowanie karne przeciwko niemu o przestępstwo z art. 49 ust. o ochr. o. i m. zakończyło się wydaniem wyroku skazującego go na grzywnę. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz. 1270/ dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona. Na wstępie wskazać należy, że skarga została wniesiona dnia 3 października 2006r. za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, a więc w terminie, tj. przed upływem 30 dni od doręczenia zaskarżonego postanowienia /doręczenie miało miejsce 8 września 2006r./ i nie było potrzeby przywracać terminu do jej wniesienia, bowiem nie doszło do uchybienia terminu. Procedura dotycząca sprostowania oczywistej omyłki na podstawie art. 113 § 1 kpa może być prowadzona w każdym czasie. Z istoty rzeczy rozstrzygnięcie w kwestii sprostowania oczywistej omyłki nie wpływa na meritum zaskarżonego orzeczenia, gdyż dotyczy tylko błędów pisarskich lub rachunkowych. Zatem prowadzenie procedury dotyczącej sprostowania oczywistej omyłki nie wpływa na bieg terminu do zaskarżenia postanowienia /decyzji/, w którego treści doszło do tej omyłki. W tym stanie rzeczy bieg terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego rozpoczął się dla skarżącego 8 września 2006r., a prowadzenie postępowania w sprawie sprostowania postanowienia nie miało wpływu ani na jego rozpoczęcie, ani na zakończenie. Skarżący zatem ani nie spóźnił się ze swoją skargą, ani też nie wniósł jej przedwcześnie. Zatem wniosek organu o odrzucenie skargi jako przedwczesnej był nieuzasadniony. Sąd nie uwzględnił wniosków skarżącego przedłożonych w piśmie z dnia 8 marca 2007r. bowiem sąd administracyjny, jak wskazano wyżej powołany jest do kontroli decyzji oraz innych wymienionych w p.p.s.a. aktów i czynności, nie zaś do kontroli szeroko rozumianej praworządności w Państwie. Obowiązkiem Sądu jest skontrolowanie zaskarżonego aktu lub czynności i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych /art.133 § 1 p.p.s.a. Sąd nie prowadzi postępowania dowodowego i nie może wprowadzać do postępowania sądowego podmiotów, których udziału nie przewiduje ustawa. Sąd nie znalazł podstaw do skierowania pytania do Trybunału Konstytucyjnego, co do zgodności z Konstytucją art. 17 ust. ochr. o. i m., bowiem przepis ten nie ma zastosowania w sprawie dotyczącej wydania licencji pracownika ochrony drugiego stopnia, zaś sprawa niniejsza dotyczy zawieszenia postępowania o wydanie licencji a nie koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia. Nie ma też procedur przekazania sprawy do NSA w celu zadania pytania Trybunałowi Konstytucyjnemu ani procedury przekazania sprawy innemu WSA wbrew przepisom o właściwości miejscowej zawartym w p.p.s.a. Zgromadzony w aktach materiał dowodowy był wystarczający do skontrolowania zaskarżonych postanowień, zatem Sąd dokonał kontroli. Rozpatrując sprawę merytorycznie Sąd zważył, że zgodnie z art. 27 ust. 2 ust. o ochr. o. i m. o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia ubiegać się może osoba, która spełnia warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5. Warunkiem określonym w art. 26 ust. 2 pkt 5 jest by ubiegający się o licencję nie był skazany prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne. Jest niesporne między stronami, że przeciwko skarżącemu w dacie wydania zaskarżonego postanowienia toczyło się postępowanie karne, którego przedmiotem był zarzut z art. 49 ust. o ochr. o. i m. tj. o przestępstwo umyślne prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia bez wymaganej koncesji. W rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa zagadnieniem wstępnym uzasadniającym zawieszenie postępowania jest okoliczność warunkująca rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, której ocena należy, ze względu na jej przedmiot, do kompetencji innego organu niż ten, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej. W sprawie niniejszej taką okolicznością, której ocena należy do innego organu /sądu karnego/ było ustalenie karalności bądź niekaralności wnioskodawcy za przestępstwo umyślne. Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wyżej wyroku z dnia 30 sierpnia 2001 r. (II SA 1982/00), w analogicznej sytuacji prawnej, w sprawie ze skargi Z. A. na postanowienie Komendanta Głównego Policji, utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. o zawieszeniu postępowanie w sprawie wydania licencji pracownika ochrony drugiego stopnia, stwierdził bezpodstawność kwestionowania przez skarżącego zasadności zawieszenia postępowania administracyjnego w trybie art. 97 § 1 pkt 4 kpa w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie toczącej się wówczas przeciwko skarżącemu innej sprawy karnej. NSA wskazał, że zawieszenie postępowania musiało nastąpić z urzędu z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. W ocenie NSA nie budziło wątpliwości, iż wynik toczącej się sprawy karnej przeciwko skarżącemu był owym zagadnieniem wstępnym, od którego rozstrzygnięcia uzależniony jest wynik postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia licencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie niniejszej pogląd ten w pełni podziela. "Zachodzi bowiem (jak wyraził to NSA w uzasadnieniu powołanego wyroku) związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej w przedmiocie wydania licencji, a zagadnieniem wstępnym. W razie prawomocnego skazania za przestępstwo umyślne skarżący nie mógłby otrzymać licencji, nie czyniąc zadość jednemu z bezwzględnych warunków, od których spełnienia ustawa uzależnia jej wydanie". Wskazać należy, że po powzięciu wiadomości o ustąpieniu przyczyny zawieszenia postępowania, organ administracji publicznej będzie obowiązany podjąć postępowanie z urzędu. Przyczyna zawieszenia postępowania wymieniona w art. 97 § 1 w pkt 4 ustanie natomiast z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia karnego kończącego postępowanie w sprawie skarżącego. Powziąwszy wiadomość o tej okoliczności organ niewątpliwie podejmie postępowanie w sprawie administracyjnej, bowiem jasna stanie się okoliczność, na której wyjaśnienie czeka w okresie zawieszenia postępowania tj. okoliczność czy skarżący jest karany za przestępstwo umyślne, czy też posiada przymiot niekaralności. Zważywszy powyższe Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.