VI SA/Wa 1908/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2008 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę VI SA/Wa 1908/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na J. Z. karę pieniężną w wysokości 3000 złotych. Niniejsza decyzja, po ponownym rozpoznaniu sprawy, została utrzymana decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] Rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Transportu Drogowego zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniu [...] stycznia 2007 r. w [...], na placu przy [...] ul. G., przeprowadzono kontrolę pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], który jest własnością J. Z. Pojazdem kierował właściciel J. Z. (zwany dalej skarżącym). W trakcie kontroli wykonywany był kurs do [...]. Kontrola przeprowadzona została w celu sprawdzenia poprawności wykonywania przewozów regularnych na trasie [...] ul. [...] - [...]. Obecni w autobusie pasażerowie oświadczyli, że zapłacili za przejazd, natomiast kierowca nie wydał im paragonów z kasy fiskalnej. Tę okoliczność potwierdzili przesłuchani w charakterze świadków, czego dowodzą zapisy protokołów ich przesłuchania. W toku kontroli przedsiębiorca okazał wypis Nr [...] z licencji Nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób oraz wypis Nr [...] z Zezwolenia Nr [...] na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej [...] ul. [...] (odjazdu z miejscowości [...], ul. [...]o godzinie [...]). Z przedstawionych do kontroli dokumentów, a w szczególności rozkładu jazdy do ww. zezwolenia wynika, iż przewoźnik nie posiada przystanku w miejscu kontroli, czyli na placu przy [...] w [...], ul. [...]. W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, iż kontrolowany przedsiębiorca nie przestrzega rozkładu jazdy w kwestii korzystania z wyznaczonych przystanków. Podczas kontroli sporządzono dokumentację kserograficzną okazanych dokumentów: wykresówki, zezwolenie Nr [...], rozkład jazdy do zezwolenia. Zabezpieczono paragon fiskalny w celu potwierdzenia sprzedaży biletów. Organ ustalił również, że w chwili sprzedaży pierwszego biletu faktycznie była godzina 16:14, drugi bilet sprzedano o godzinie 16:15. W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego skarżący przedłożył wymagane dokumentny, oraz złożył stosowne wyjaśnienia. Wynikało z nich, że skarżący kilkukrotnie korzystał z parkingu mieszczącego się przy [...] w [...], który jest własnością firmy [...]. Jednocześnie skarżący potwierdził, iż z miejsca zatrzymania [...] zabrano kilka osób, którym sprzedano bilety, a co w żaden sposób nie miało wpływu na zamianę trasy i korzystanie z przystanku bez zezwolenia. Skarżący wyjaśnił również, że nie zatrzymał się tam celem naruszenia przepisów, lecz tylko na postój. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że skarżący wykonywał transport drogowy osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu w zakresie nie przestrzega rozkładu jazdy w kwestii korzystania z wyznaczonych przystanków. Wobec powyższego nałożył na skarżącego karę w wysokości 3000 złotych. Na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego skarżący złożył odwołanie, w którym wyjaśnił, że zabranie kilku pasażerów z parkingu firmy [...] było działaniem niezamierzonym. Wskazał, że wielokrotnie zatrzymywał pojazd na tym parkingu, bezpośrednio przed rozpoczęciem wykonywania przewozu regularnego na trasie [...]. Przyznał, że w dniu kontroli z grzeczności zabrał kilku pasażerów z przedmiotowego parkingu. Zrobił to jednak przed rozpoczęciem wykonywania przewozu regularnego i w związku z tym nie stanowiło to naruszenia przepisów. Skarżący wyjaśnił również, że opuszczenie przez niego pojazdu, w którym przebywali już pasażerowie podyktowane było potrzebą fizjologiczną. Ponadto wyjaśnił, że pieniądze uiszczone za przejazd zostały zwrócone pasażerom, którzy nie skorzystali z usługi w dniu kontroli. Zostało to zrealizowane w dniu następnym, gdyż w tym właśnie celu zatrzymał autobus w miejscu kontroli. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...]sierpnia 2007 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wskazał na przepisy ustawy o transporcie drogowym, w szczególności na art. 18b ust. 1 pkt 2, 3 i 7, art. 18b1 ust. 2 pkt 2, 3 i 5 i art. 20 ust. 1 i 1a. W ocenie organu, w dniu [...] stycznia 2007 r., prowadzący pojazd o numerze rejestracyjnym [...] wykonywał przewóz w regularnym transporcie osób na linii [...] na podstawie zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. W chwili kontroli wykonywany był kurs z [...]. Część pasażerów wsiadła do pojazdu i uiściła opłatę za przewóz na ul. [...] w [...]. Natomiast zgodnie z okazanym do kontroli rozkładem jazdy kierowca powinien rozpocząć kurs na przystanku na ul. [...]. Ponadto z zeznań pasażerów wynika, że wsiedli do kontrolowanego pojazdu na parkingu przy [...] w [...]. Oznacza to, że poprzez wykupienie biletów zawarli z przewoźnikiem umowę przewozu w obrębie posiadanych przez niego uprawnień. W związku z powyższym, w ocenie organu skarżący naruszył warunki posiadanego zezwolenia, gdyż zabrał pasażerów z miejsca nie ujętego w obowiązującym rozkładzie jazdy. Jednocześnie z uwagi na dokonywanie przewozu osobiście przez skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą T. nie mają w niniejszym przypadku zastosowania zapisy art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Organ uznał również, że skarżący wykonujący przewóz miał w tym przypadku całkowity wpływ na powstanie naruszenia, które nie zostało jednocześnie spowodowane wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W pełni świadomie zgodził się, aby pasażerowie wsiedli do pojazdu w miejscu, które nie było przystankiem ujętym w obowiązującym rozkładzie jazdy, a ponadto pobrał od nich opłatę za przewóz. Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie. Zdaniem skarżącego skorzystał on w dniu kontroli z płatnego parkingu przy ulicy [...] w [...] należącego do firmy [...] celem postoju przed rozpoczęciem linii regularnej. Przyznał, że pozwolił kilku osobom wsiąść przed rozpoczęciem kursu do autobusu i pobrał od nich opłatę za przejazd. W jego ocenie, zachowanie takie wynikało z uprzejmości, a nie z chęci naruszenia obowiązujących przepisów. Uznał również za nieprawdziwe stanowisko organu, który wskazał, że kontrola miała miejsce podczas wykonywania kursu, bowiem ta miała miejsce o godzinie [...], to jest na 10 minut przed jego rozpoczęciem. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał zawarte w zaskarżonej decyzji stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi nie zaś kryteriów słusznościowych. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1270 z późniejszymi zmianami), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie a podniesione w niej zarzuty nie są trafne. Zaskarżona decyzja, zdaniem Sądu, nie narusza prawa tak materialnego jak i procesowego. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2007 r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2007 r., którą nałożono na przedsiębiorcę J. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą T. karę pieniężną w kwocie 3.000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Dokonane przez przedsiębiorcę, kierującego jednocześnie pojazdem naruszenia zostały zakwalifikowane prawidłowo, prawidłowo też określona została podstawa prawna nałożonych kar i ich wysokość. Zgodnie z art. 20 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zezwoleniu określa się w szczególności: 1) warunki wykonywania przewozów; 2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów; 3) miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób. Załącznikiem do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązujący rozkład jazdy. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że wykonywany w dniu [...] stycznia 2007 r. przewóz odbywał się z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących wyznaczonych przystanków. Przedsiębiorca J. Z. wykonujący osobiście przewóz naruszył warunki posiadanego zezwolenia zabierając pasażerów z miejsca, które nie stanowiło przystanku w obowiązującym rozkładzie jazdy. Skarżący nie zaprzeczał w odwołaniu i skardze, że pozwolił kilku osobom wsiąść do autobusu przed rozpoczęciem kursu, w czasie postoju kontrolowanego pojazdu na parkingu przy [...] w [...]. Twierdził, iż uczynił to z uprzejmości. Tymczasem pasażerowie wykupili bilety i w ten sposób zawarli z przewoźnikiem umowę przewozu w obrębie posiadanych przez przewoźnika uprawnień. W świetle powyższych okoliczność jasnym stał się cel postoju na parkingu strzeżonym. Chodziło o zabranie dodatkowych pasażerów. Dowodzi tego zgoda na to, aby pasażerowie wsiedli do autobusu i pobranie od nich opłat. Przewoźnik nie posiadał zezwolenia na przystanek przy [...]. Początkowy przystanek zlokalizowany został, zgodnie z zezwoleniem, w [...]na ulicy [...]. Przewoźnik w ten sposób naruszył warunki określone w zezwoleniu, a dotyczące wyznaczonych przystanków. Uwzględniając cały zebrany w sprawie materiał dowodowy należy stwierdzić, iż sprawa została wyjaśniona w stopniu wystarczającym do podjęcia decyzji. Organ prawidłowo wskazał podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia. Ocenił też przedmiotowe naruszenie w aspekcie przepisów art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym przywołując argumenty, które Sąd podziela. Zgodzić się bowiem należy z organem, że na zaistniałe zdarzenie miał wpływ tylko skarżący. Sam prowadził pojazd. Nie zaistniały natomiast żadne obiektywne okoliczności, na które nie miałby wpływu. Oceniając zaskarżoną decyzję, Sąd nie stwierdził żadnych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Decyzje związane z naruszeniem ustawy o transporcie drogowym mają szczególny charakter. Są to decyzje wydawane w ramach uznania związanego, co oznacza, że w razie stwierdzenia określonego przewinienia organ wymierza karę pieniężną określoną w sposób sztywny stosownie do zaistniałego przewinienia. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.