VI SA/Wa 1910/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2008 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Ż. z dnia [...] grudnia 2006 r.; 2. stwierdza, że uchylone w pkt 1 decyzje nie podlegają wykonaniu. Dnia [...] września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. K., dalej skarżący na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], dalej SKO z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...]. SKO po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ż., dalej Burmistrza z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...], którą cofnięto skarżącemu zezwolenie Burmistrza Miasta i Gminy Ż. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie spożywczo-przemysłowym w Ż., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Burmistrz cofnął skarżącemu ww. zezwolenie, od czego strona złożyła odwołanie. SKO uchylając decyzję Burmistrza uznało, że w rozpatrywanej sprawie naruszono zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niezawiadomienie strony o wszczęciu postępowania z urzędu, czym uniemożliwiono jej wypowiedzenie się co do zgromadzonych dowodów. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrz cofnął skarżącemu ww. zezwolenie wskazując, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza wstępne ustalenia, że w sklepie prowadzonym przez skarżącego spożywano alkohol. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym powołując się na treść decyzji SKO wskazał, że decyzja Burmistrza nie została wydana zgodnie ze wskazaniami organu odwoławczego. Nadto strona zarzuciła organowi I instancji stronniczość, nagonkę na jej osobę, nieuwzględnienie jej wyjaśnień, pominięcie istotnych oświadczeń sklepowych oraz to, że Burmistrz w zaskarżonej decyzji powołał się na pismo informujące o spożywaniu napojów alkoholowych w sklepie spożywczo-przemysłowym przy ul. C., zezwolenie cofnięto zaś dla sklepu przy ul. S. Poza tym wymieniona w piśmie Komisariatu J. B., jako obsługująca kupujących w sklepie nigdy nie pracowała i nie pracuje. Ponadto zdaniem skarżącego organ dał wiarę jedynie zeznaniom funkcjonariuszy Policji, którzy stwierdzili, że ukarane mandatami osoby spożywały alkohol ww. sklepie. Uznanie to w ocenie strony koliduje z całością zebranego materiału dowodowego, na co wskazują wyjaśnienia zawarte w pismach z dnia [...] sierpnia 2006 r. i z dnia [...] listopada 2006 r. oraz oświadczenia zatrudnionego w sklepie personelu z dnia [...] sierpnia 2006 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu wskazano, jako materialnoprawną podstawę przepisy ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. z 2002 r. Dz. U. Nr 147, poz. 1231 z późn. zm.), dalej w.t.p.a.. Ustawa ta w art. 18 ust. 10 wylicza przypadki, w których zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych cofa się. Wśród nich w pkt 2 wymienia się nieprzestrzeganie określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych, do których należy zaliczyć dopuszczenie przez sprzedawcę do spożywania alkoholu w sklepie, w przypadku gdy zezwolenia udzielono na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. W ocenie Kolegium w niniejszej sprawie organ I instancji ustalił stan faktyczny w oparciu o prawidłowo zgromadzony i utrwalony materiał dowodowy. Przepis art. 75 § 1 k.p.a. stanowi bowiem, że jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W celu udowodnienia zdarzeń, o których mowa organ przeprowadził dowód z przesłuchania świadków, tj. policjantów realizujących zadania wynikające z w.t.p.a. w rzeczonym sklepie oraz osób spożywających tam alkohol. Do materiału dowodowego włączono również wyjaśnienia właściciela sklepu oraz przedłożone przez niego oświadczenia zatrudnionego personelu. Zestawiając treść cyt. wyżej art. 18 ust. 10 pkt 2 w.t.p.a. z treścią omówionych dowodów organ stwierdził, iż sprzedawca dopuścił do spożycia alkoholu wewnątrz sklepu, co stanowiło naruszenie warunków zezwolenia i tym samym przesłankę do cofnięcia zezwolenia. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji wypełnił zalecenia zawarte w decyzji Kolegium z dnia [...] lipca 2006 r., tj. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego i zapewnił stronie czynny udział w każdym stadium postępowania. Skarżący z przysługujących mu uprawnień skorzystał, o czym świadczą jego pisma znajdujące się w aktach sprawy. Ponadto skarżący został zawiadamiany zgodnie z art. 79 § 1 k.p.a. o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, nie skorzystał jednak z prawa udziału w przeprowadzanych dowodach. Nadto protokoły przesłuchania świadków zostały sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami k.p.a. W ocenie SKO organ I instancji podjął również działania w celu wyjaśnienia wszelkich wątpliwości powziętych w niniejszej sprawie: z pisma z dnia [...] września 2006 r. jednoznacznie wynika, że wykroczenia miały miejsce w sklepie w Ż. przy ul. S. Powyższe potwierdzają również zeznania przesłuchanych świadków. Organ zwrócił się także do Posterunku Policji o wyjaśnienie rozbieżności w pismach z dnia [...] kwietnia 2006 r., z dnia [...] kwietnia 2006 r. oraz z dnia [...] września 2006 r. Kierownik Posterunku Policji wyjaśnił, że w dniu [...] lutego 2006 r. policjanci ujawnili dwie osoby spożywające piwo, z których na jedną nałożono mandat karny, a druga osoba oddaliła się z miejsca zdarzenia. W tej sprawie przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, które umorzono z N/N. Taki przebieg zdarzeń wynika również z protokółów przesłuchania policjantów oraz ukaranego mandatem. Pracownice w swoich oświadczeniach nie odniosły się do ww. zdarzeń. Wypowiedziały się jedynie, co do zasad obowiązujących w sklepie i oświadczyły że nie sprzedawały piwa do spożycia w miejscu sprzedaży. Ponadto obie przyznały, że żadna z nich (z uwagi na stan lub wiek) nie byłyby w stanie użyć siły wobec mężczyzny spożywającego piwo. Nadmieniły również o swojej trudnej sytuacji materialnej i zagrożeniu, jakie niosłaby utrata pracy. Zdaniem Kolegium wypowiedzi sprzedawczyń nie przeczą faktowi spożywania piwa w sklepie prowadzonym przez skarżącego. Ponadto – w ocenie organu - istotna w sprawie jest również podległość służbowa obu kobiet w stosunku do skarżącego oraz wskazane przez nie zagrożenie jakie niosłaby utrata pracy. SKO odnosząc się zaś do pomyłki Komendanta Komisariatu Policji w imieniu sprzedawczyni w piśmie z dnia [...] kwietnia 2006 r. uznało, że wobec innych ww. dowodów zgromadzonych w sprawie nie może być ona podstawą do wzruszenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Kolegium, wbrew twierdzeniu skarżącego, organ pierwszej instancji nie podjął decyzji wyłącznie w oparciu o informację Policji z dnia [...] kwietnia 2006 r., jak to miało miejsce w decyzji z dnia [...] maja 2006 r., co zakwestionowało Kolegium w swojej decyzji z dnia [...] lipca 2006 r., lecz po zebraniu wyczerpującego materiału dowodowego, który wymieniono wyżej. Wobec tego po dokonaniu analizy tego materiału, w szczególności po zestawieniu poszczególnych zeznań, oświadczeń i informacji, jakkolwiek zawierających uchybienia formalne, Kolegium nie znalazło podstaw do podważenia zeznań policjantów złożonych w oparciu o art. 233 § 1 Kodeksu karnego pod groźbą odpowiedzialności karnej za nieprawdę lub zatajenie prawdy, potwierdzonych zeznaniem jednego z uczestników zdarzenia – ukaranego mandatem. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wnosił o uchylenie obu zaskarżonych decyzji jako sprzecznych z prawem a w szczególności naruszających przepisy art. 7, 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż po raz kolejny organy obu instancji popełniły i powieliły błędy w zakresie stosowania przepisów art. 7, 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. W ocenie skarżącego nie zostało bowiem w żadnej instancji udowodnione, że uchybiono ustalonym warunkom przedmiotowego zezwolenia na sprzedaż alkoholu, szczególnie w odniesieniu do drugiego zdarzenia z marca 2006 r. W opinii strony Burmistrz jako organ I instancji zobowiązany był zgodnie z wytycznymi SKO przeprowadzić wszystkie dowody znane w sprawie i je rozpatrzyć. W przekonaniu skarżącego takim istotnym dowodem w sprawie były wyjaśnienia obecnej w dniu zdarzenia w sklepie sprzedawczyni. Jest to o tyle istotna okoliczność, że w chwili rzekomego spożywania alkoholu w sklepie nie było właściciela, a jedynie sklepowa i spożywający alkohol, który twierdzi, że gdy zauważył nadjeżdżającą Policję, wszedł do środka z otwartym wcześniej na dworze piwem, ponieważ w dniu poprzedzającym miał już konflikt z Policją. Zatem ww. jednoznacznie zaprzeczył w swoich zeznaniach, że spożywał piwo w sklepie. Jeden z policjantów zeznał natomiast, że nie widział jak klient spożywał piwo, ale widział piwo butelkowe pod jego kurtką. Nie zostało jednak wyjaśnione czy to piwo pod kurtką widział po wyprowadzeniu klienta na zewnątrz sklepu, czy też jak twierdzi drugi policjant było to w sklepie. Zeznania policjantów są sprzeczne, co do faktu spożywania alkoholu. W ocenie skarżącego jest niemożliwym aby tylko jeden z policjantów widział fakt spożywania alkoholu w sklepie, bo taki fakt widziałby także wchodzący za nim drugi funkcjonariusz. W przekonaniu strony tą sprzeczność można było wyjaśnić przez pominięty dowód z zeznań świadka sklepowej pracującej tego dnia w sklepie. W odpowiedzi na skargę SKO wnosząc o oddalenie skargi jako bezzasadnej, podtrzymało argumentację prezentowaną w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze organ podniósł, iż organy obu instancji oparły swój dowód naruszenia warunków sprzedaży alkoholu o spójne zeznania policjantów i jednego z klientów. Niemniej z zeznań jednego z policjantów wynika, że po wejściu do sklepu zauważył klienta spożywającego piwo butelkowe. Na jego widok spożywający alkohol odwrócił się plecami i schował piwo pod kurtkę. Drugi z funkcjonariuszy nie widział natomiast czy ten klient spożywał piwo w sklepie, ponieważ wszedł do sklepu jako drugi. Widział natomiast upite piwo butelkowe pod kurtką tego klienta. Przesłuchany w charakterze świadka zeznał także, że klient mimo pouczenia o możliwości odmowy mandatu mandat przyjął, co zdaniem policjanta jest równoznaczne z przyznaniem się do spożywania alkoholu w sklepie. Nadto organ podkreślił, iż zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 2 w.t.p.a., jako naruszenie warunków sprzedaży napojów alkoholowych ustawodawca uznał dopuszczenie przez sprzedawcę do spożywania alkoholu w sklepie, w przypadku gdy zezwolenia udzielono na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Tym samym, według Kolegium, nieobecność właściciela sklepu w dniu zdarzenia pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W piśmie skierowanym do Sądu skarżący odniósł się do zeznań poszczególnych świadków, uznając je za sprzeczne i wskazując, że prowadzone postępowanie było szykaną jego osoby ze strony Burmistrza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że skarżący był uprawniony do sprzedaży napojów alkoholowych do 4,5% oraz piwa w sklepie spożywczo-przemysłowym, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Celem wydania takiego zezwolenia było uniemożliwienie spożywania alkoholu na terenie sklepu, w którym była prowadzona jego sprzedaż, z uwagi na to aby osoby postronne, zwłaszcza dzieci i młodzież, nie były wbrew swej woli narażone na przebywanie z osobami będącymi po spożyciu alkoholu. Nie do zaakceptowania jest, w ocenie Sądu, przyjęta przez skarżącego interpretacja, że możliwe jest spożywanie alkoholu w sklepie pod warunkiem, że nie zostałby on w tym sklepie zakupiony. Sąd powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że wystarczy jednorazowe nieprzestrzeganie warunków określonych w zezwoleniu, aby możliwe było jego cofnięcie. Jedynie w przypadku, o którym stanowi art. 18 ust. 10 pkt 3 w.t.p.a., ustawodawca wskazał, że określone w nim zachowania uzasadniające cofnięcia zezwolenia muszą się powtarzać co najmniej dwukrotnie w ciągu 6 miesięcy. Sąd I instancji ponadto wskazał, że to na skarżącym ciążył obowiązek takiej organizacji pracy sklepu, aby nie dopuścić do spożywania alkoholu na jego terenie, tym bardziej, że w przedmiotowej sprawie skarżący obok sklepu prowadzi pijalnię piwa. Skarżący powinien więc podjąć szczególne środki zapobiegawcze, aby wypełnić warunki zezwolenia. Sąd podkreślił, że bezspornym w sprawie jest fakt, że w dniu [...] lutego 2006 r. klient spożywał alkohol na terenie sklepu, czemu skarżący nie zaprzecza i to było podstawą cofnięcia zezwolenia. Sąd zauważył rozbieżności w materialne dowodowym dotyczące drugiego mężczyzny pijącego alkohol, jednakże nie miały one większego znaczenia, albowiem zeznania świadków w tym zakresie nie posłużyły do ustalenia stanu faktycznego. W konkluzji Sąd podniósł, że nie doszło do naruszenia przepisów w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości, ustalając prawidłowy stan faktyczny dokonał jego subsumcji pod właściwą normę prawną. Skarżący wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżając powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości i domagając się uchylenia tego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skargę kasacyjną oparto na podstawie naruszenia art. 32 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 18 ust. 10 pkt 2 w.t.p.a. przez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na uznaniu, że skarżący świadomie dopuścił do spożywania alkoholu w swoim sklepie spożywczo-przemysłowym. Skarżący podniósł, że nie miał żadnego wpływu na postępowanie klienta, który wbrew zakazowi spożywania alkoholu i jego wnoszenia do sklepu wszedł z otwartym piwem do sklepu wbrew woli skarżącego i obsługi sklepu. W ocenie skarżącego organ cofający zezwolenie powinien zbadać czy organy stwierdzające fakt naruszenia zasad czynią to obiektywnie i czy nie jest to wynikiem działania zamierzonego i sterowanego przez konkurencję w celu przejęcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną uznał zarzut naruszenia art. 32 ust. 2 Konstytucji RP z powołaniem się na pierwszą podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) za całkowicie chybiony i nieuzasadniony. W ocenie NSA uzasadniony okazał się natomiast zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 18 ust. 10 pkt 2 w.t.p.a. Przepis ten stanowi, że "zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych". W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji równoważnie potraktował spożywanie alkoholu przez klienta, który już z alkoholem (wcześniej zakupionym i otwartym) przyszedł do sklepu prowadzonego przez skarżącego, z wypełnieniem zawartej w art. 18 ust. 10 pkt 2 tej w.t.p.a. przesłanki naruszenia przez skarżącego "warunków sprzedaży" alkoholu. W związku z tym NSA zauważył, że ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi swoistą "sankcję" jaką jest cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w art. 18 ust.1, nie wiąże z naruszeniem "celu" udzielonego zezwolenia, ani też z naruszeniem określonego w preambule ustawy celu tej ustawy, jakim jest "życie obywateli w trzeźwości" jako "niezbędny warunek moralnego i materialnego dobra Narodu", lecz z naruszeniem "określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych". W konsekwencji jak wskazała NSA Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni ww. przepisu, bowiem art. 18 ust. 10 pkt 2 jako przesłanka cofnięcia zezwolenia wyraźnie wskazuje naruszenie ("nieprzestrzeganie") "określonych w ustawie warunków sprzedaży" alkoholu. Wydając decyzję o cofnięciu zezwolenia organ powinien więc wskazać jakie konkretnie "określone w ustawie" warunki sprzedaży zostały przez skarżącego naruszone. Z poczynionych przez organy administracyjne, a następnie zaaprobowanych przez Sąd I instancji, ustaleń faktycznych wynika, że alkohol nie został sprzedany (ani podany) w prowadzonym przez skarżącego sklepie spożywczo-przemysłowym lecz w zupełnie innym (na innej ulicy) sklepie -pijalni, aczkolwiek również należącym do skarżącego, który zresztą sam ów alkohol sprzedał. Ani w jednym ani w drugim przypadku w ocenie NSA nie doszło do naruszenia określonych w ustawie warunków sprzedaży. Nie wiadomo też na czym została oparta i jaki ma związek z określonymi w ustawie przesłankami cofnięcia zezwolenia konstatacja Sądu I instancji, że skarżący wiedząc, że klient miał zamiar pójść do drugiego sklepu (spożywczo-przemysłowego) w celu zakupu czekolady, mógł przewidzieć, że "może on udać się do sklepu razem z piwem i przeciwdziałać temu". NSA zgodził się z wyrażonym w zaskarżonym wyroku poglądem Sądu I instancji, że w myśl art. 18 ust. 10 pkt 2 w.t.p.a., jeżeli stwierdzony zostanie choćby tylko jeden przypadek złamania zasad sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie, obowiązkiem organu zezwalającego jest cofnięcie wydanego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Niedopuszczalne jest jednak cofnięcie zezwolenia w oparciu o ww. przepis w sytuacji, gdy sprzedaż w sklepie, którego dotyczyło cofnięte zezwolenie w ogóle nie miała miejsca i organ nie wykazał, aby skarżący lub któraś z zatrudnionych przez niego osób (za które w równym stopniu ponosiłby odpowiedzialność) dopuściły się naruszenia określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie rozpatrzenia sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej jako p.p.s.a.) Natomiast w myśl art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przepis art. 18 ust. 10 pkt 2 w.t.p.a. stanowi przesłankę obligatoryjnego cofnięcia zezwolenia za nieprzestrzeganie "określonych w ustawie warunków sprzedaży" napojów alkoholowych. W niniejszej sprawie chodzi o warunek niespożywania wyrobów alkoholowych w miejscu niedozwolonym, w tym przypadku w sklepie skarżącego. Skarżący legitymował się zezwoleniem na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Organy obu instancji uznały, że zezwolenie to obowiązane były cofnąć w związku z zatrzymaniem na terenie sklepu klienta, który posiadł otwarte piwo butelkowe. Zatem zostało ujawnione spożywanie alkoholu w miejscu niedozwolonym, gdyż przedmiotowe zezwolenie obejmowało jedynie sprzedaż alkoholu bez możliwości jego spożywania w miejscu sprzedaży. Jak wynika z akt sprawy niezaprzeczalny jest fakt, że zabezpieczone przy kliencie piwo butelkowe zostało przez niego kupione w innym punkcie niż rzeczony sklep, w którym został zatrzymany przez policję. Zakupu dokonano bowiem w pobliskiej pijalni piwa, także należącej do skarżącego. W związku z powyższym należy ocenić, czy fakt sprzedaży piwa w jednym punkcie należącym do skarżącego, tj. w pijalni piwa, a następnie spożywania tego piwa w innym punkcie należącym do skarżącego, tj. w sklepie spożywczo – przemysłowym, wyczerpują znamiona nieprzestrzegania przez skarżącego "określonych w ustawie warunków sprzedaży" napojów alkoholowych. A co za tym idzie, czy zasadne byłoby cofnięcie w takim stanie faktycznym zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Mając na względzie wykładnię dokonaną przez NSA ww. przepisu art. 18 ust. 10 pkt 2 oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał, że nie można równoważnie potraktować spożywania przez klienta alkoholu w rzeczonym sklepie z wypełnieniem zawartej w przedmiotowym przepisie przesłanki naruszenia przez skarżącego warunków sprzedaży alkoholu. Do sprzedaży piwa doszło bowiem w innym punkcie, niż następnie jego konsumpcja, przy czym oba z tych miejsc i pijalnia i sklep należą do skarżącego. W tej sytuacji nie może być mowy o nieprzestrzeganiu przez skarżącego warunków posiadanego zezwolenia. Nie mógł on bowiem przewidzieć, że klient kupujący piwo w pijalni następnie będzie je spożywał w miejscu niedozwolonym, tj. w sklepie, za co został ukarany mandatem karnym. Należy zauważyć, że ustawa przewiduje jedynie sankcję cofnięcia zezwolenia w sytuacji, gdy sprzedaż alkoholu a następnie jego spożycie nastąpi w tym samym miejscu. Jedynie taki przebieg zdarzeń dałby podstawę dla cofnięcia zezwolenia w oparciu o art. 18 ust. 10 pkt 2 w.t.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.