VI SA/Wa 1912/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Asesor WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Robert Rozbicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2006r. sprawy ze skargi T. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "T." z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę T. K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "T." z siedzibą w B. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B. z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w łącznej kwocie 5800 zł. Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych wynika, iż w dniu [...] lutego 2004 r. na drodze krajowej nr [...] w m. W. został zatrzymany do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] należący do skarżącego, którym wykonywany był okazjonalny przewóz osób z K. do G. Pojazdem tym jechała dwuosobowa załoga kierowców – A. M. i Z. D. Kierowcy okazali do kontroli dobową kartę opłaty drogowej, na której nie było wpisanego numeru rejestracyjnego pojazdu. Ponadto okazali do kontroli tylko wykresówki za dzień [...] lutego 2005 r., nie okazali natomiast wykresówek lub zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za dni poprzedzające tj. [...] lutego 2004 r. oraz za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadzili pojazd. Kierowcy podpisali protokół kontroli nie zgłaszając do niego żadnych uwag, ani zastrzeżeń. Po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego skarżący w piśmie z dnia [...] lutego 2004 r. skierowanym do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wyjaśnił, że kierowcy nie wpisali numeru rejestracyjnego pojazdu w karcie opłaty drogowej przez przeoczenie, zaś brak wykresówek spowodowany był tym, że wykonywali oni na rzecz skarżącego tylko to określone zlecenie w czasie wolnym od pracy w innych firmach, w których są zatrudnieni. Skarżący załączył do tego pisma kopię prawidłowo wypełnionej karty opłaty drogowej, umowy zlecenia zawarte z kierowcami w dniu [...] lutego 2004 r. oraz zaświadczenia wystawione przez ich pracodawców z których wynikało, że kierowca Z. D. w okresie od [...] do [...] lutego 2004 r. korzystał w swoim zakładzie pracy z urlopu bezpłatnego, natomiast dla kierowcy A. M. [...] lutego 2004 r. były w jego zakładzie pracy dniami wolnymi od pracy. Decyzją z dnia [...] marca 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 5800 zł (w tym karę 3000 zł za nieuiszczenie opłaty drogowej oraz karę 2800 zł za brak u obydwu kierowców odpowiedniej ilości wykresówek lub zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu). Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W odwołaniu powołał się na te same okoliczności, które przedstawił wcześniej w piśmie wyjaśniającym z dnia [...] lutego 2004 r. podkreślając ponownie, że stwierdzone w czasie kontroli nieprawidłowości nie były umyślnym naruszeniem prawa, a małe firmy zajmujące się okazjonalnym przewozem osób muszą korzystać z usług innych kierowców, gdyż stałe utrzymanie obsady dwuosobowej jest nierealne z przyczyn ekonomicznych. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Skarżący wniósł skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2005 r. uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego stwierdzając, że przy rozpoznaniu odwołania doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji powołał się na stan faktyczny z innej sprawy oraz nie odniósł się do argumentów podniesionych przez stronę w odwołaniu i nie ocenił złożonych przez nią dowodów. Ponadto organ zastosował art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879), który wszedł w życie dopiero od 1 maja 2004 r., a więc już po dacie kontroli. Sąd stwierdził, że zmiana przepisów prawa materialnego w toku postępowania administracyjnego, między wydaniem decyzji w pierwszej instancji a rozpatrzeniem odwołania zobowiązywała organ odwoławczy do uwzględnienia nowego stanu prawnego, o ile z nowych przepisów nie wynikał inny skutek. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w wyniku ponownego rozpoznania odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. utrzymał ponownie w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2004 r. W uzasadnieniu tej decyzji, powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150. poz. 1684 z późn. zm.) stwierdził, że okazana w czasie kontroli dobowa karta opłaty drogowej bez wpisanego numeru rejestracyjnego pojazdu nie mogła stanowić dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Karta opłaty drogowej musi być prawidłowo wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu, a nie w trakcie przejazdu lub po jego zakończeniu, a więc jej wypełnienie po kontroli nie może być podstawą do odstąpienia przez organ od nałożenia kary pieniężnej. Odnośnie natomiast nieokazania przez kierowców w czasie kontroli wykresówek lub zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, że zarówno w świetle obowiązujących w dacie kontroli i orzekania przez organ I instancji przepisów art. 15 i 31 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 123, poz. 1354 z późn. zm.), jak i w świetle obowiązujących w dacie orzekania przez organ II instancji przepisów rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. oraz art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879) kierowcy byli zobowiązani mieć przy sobie i okazać na żądanie kontrolujących wykresówki za bieżący tydzień oraz za ostatni dzień poprzedniego tygodnia w którym prowadzili pojazd lub zaświadczenia potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu. Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r., nie wprowadziła żadnych nowych obowiązków w tym zakresie, do których przestrzegania skarżący nie byłby zobowiązany w chwili kontroli. Rozstrzygając tę sprawę organ II instancji zobowiązany był stosować w tej sytuacji przepisy aktualnie obowiązujące. W momencie kontroli pojazd był prowadzony przez załogę dwuosobową, zatem każdy z kierowców winien legitymować się wykresówkami z bieżącego tygodnia oraz z ostatniego dnia poprzedniego tygodnia w którym prowadził pojazd, ewentualnie zaświadczeniem potwierdzającym fakt nieprowadzenia pojazdu. Kierowcy w chwili zatrzymania do kontroli wykonywali dla skarżącego usługę kierowania pojazdem i nie ma tu znaczenia okoliczność, że u innych pracodawców mieli wówczas czas wolny. Obowiązek wystawienia kierowcom zaświadczenia wskazującego przyczynę braku wykresówek ciążył na skarżącym. Kierowcy nie okazali jednak takich zaświadczeń podczas kontroli drogowej. Uchybienie to nie mogło być sanowane poprzez późniejsze złożenie tych zaświadczeń lub wyjaśnień w tym zakresie, gdyż kara pieniężna jest nakładana za nieokazanie powyższych dokumentów w chwili przeprowadzania kontroli drogowej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący T. K. zarzucił organowi: - naruszenie art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.4.4. załącznika do tej ustawy poprzez zastosowanie kary pieniężnej 3000 zł zamiast 500 zł; - naruszenie prawa materialnego poprzez zastosowanie przepisów nie obowiązujących w dacie kontroli; - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie dowodów przedstawionych przez skarżącego na okoliczność cywilnoprawnych podstaw zatrudnienia kierowców; - bezzasadne zastosowanie podwójnej kary w wysokości po 1400 zł odnośnie każdego z kierowców. Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że w zaistniałym stanie faktycznym organ powinien przyjąć, że transport był wykonywany z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej, a więc winna zostać nałożona kara pieniężna na podstawie lp. 1.4.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym w wysokości 500 zł. Nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3000 zł nie znajdowało żadnej podstawy prawnej, gdyż nie zachodził tu przypadek wykonywania transportu bez uiszczenia opłaty drogowej. W tym przypadku nie można też stosować wprost wszystkich przepisów dotyczących kierowców pozostających w stosunku pracy. Kierowcy w dacie zdarzenia nie byli zobowiązani do posiadania wykresówek, a zatem nie mogą być za to ukarani. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził , że zakwalifikowanie ujawnionego stanu faktycznego jako wykonywania przewozów z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej nie było możliwe. Przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie do wypadków, gdy karta jest w całości i we właściwym czasie wypełniona z tym, że w sposób nieprawidłowy, pozwalający jednak stwierdzić uiszczenie opłaty za przejazd objęty kontrolą lub też, że nie może być wykorzystana wielokrotnie. W sprawie niniejszej pewności takiej nie ma, a strona poprzez niewypełnienie "obligatoryjnych" pól mogła wykorzystywać kartę opłaty dla pojazdów innych, niż ten którym wykonywała przewóz. Uzasadniało to uznanie, iż w tej sytuacji opłaty nie uiszczono, a ściślej nie przeprowadzono skutecznego dowodu na okoliczność jej uiszczenia. Zgodnie natomiast z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym przez kierowcę rozumie się każdą osobę, która kieruje pojazdem i bez znaczenia jest to, w jakim charakterze osoba ta jest zatrudniona. W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2006 r. skarżący, ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę, ponownie stwierdził, że brak wpisanego numeru rejestracyjnego na karcie opłaty drogowej był nieumyślnym błędem, który powinien być zakwalifikowany jako przypadek wykonywania transportu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej, a nie bez uiszczenia opłaty drogowej. Z kolei przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nie mają w tej sprawie zastosowania, gdyż pojazd znajdował się w ruchu krajowym, a Polska w chwili kontroli nie była jeszcze członkiem Unii Europejskiej. Kierowcy posiadali niezbędną dokumentację na okres świadczenia usługi, natomiast stosowne zaświadczenia zostały dostarczone organowi wydającemu decyzję w ramach wszczętego postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne powołane są do badania legalności, czyli zgodności zaskarżonych decyzji lub postanowień z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji lub postanowienia. Sąd administracyjny nie bada natomiast celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Skarga wniesiona przez T. K. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2004 r. zostały wydane z naruszeniem prawa. Art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125 poz. 1371 z późn. zm.) stanowi, że przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. W ust. 7 art. 42 tej ustawy zawarta została delegacja dla ministra właściwego do spraw transportu aby w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określił w drodze rozporządzenia rodzaj i stawki opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz tryb wnoszenia i sposób rozliczania tej opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego jej wniesienie za okres półroczny lub roczny z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy, a także wzory dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty. Na podstawie tej delegacji ustawowej wydane zostało przez Ministra Infrastruktury rozporządzenie z dnia 14 grudnia 2001 r .w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150 poz. 1684 z późn. zm.). Z § 4 tego rozporządzenia wynika, że uiszczenie opłaty drogowej następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5 tego rozporządzenia. Wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty. Zgodnie z § 5 rozporządzenia – kartę opłaty drogowej wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu przez wpisanie w odpowiednim miejscu numeru rejestracyjnego pojazdu, dat i godzin określających termin ważności karty, daty wydania karty oraz oznaczenie emisji spalin pojazdu samochodowego. Karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w § 5 ust. 1 i ust. 3-5 rozporządzenia, a także zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stwierdza natomiast, że podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych. Biorąc pod uwagę treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. organ administracji prawidłowo przyjął, że wyłącznym dowodem uiszczenia opłaty drogowej jest karta drogowa zakupiona i prawidłowo wypełniona. Dowodem uiszczenia opłaty drogowej nie jest karta opłaty drogowej, która nie została wypełniona w sposób właściwy pozwalający na jej identyfikowanie z określonym pojazdem. Sam fakt zakupu karty nie jest bowiem równoznaczny z uiszczeniem opłaty drogowej. Uznanie za dowód uiszczenia opłaty drogowej karty drogowej na której nie ma wpisanego numeru rejestracyjnego pojazdu pozwalałoby na wykorzystywanie tej samej karty opłaty drogowej do wykonywania transportu także innymi pojazdami (w okresie objętym ważnością tej karty). W trakcie dokonanej kontroli w dniu [...] lutego 2004 r. kierowcy zatrudnieni przez skarżącego nie legitymowali się dowodem uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, bowiem posiadana przez nich karta opłaty dobowej, na której nie było wpisanego numeru rejestracyjnego pojazdu, nie mogła stanowić, w myśl § 5 ust. 6 cyt. wyż. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. W zaistniałym stanie faktycznym organ administracji prawidłowo więc nałożył karę pieniężną w wysokości 3000 zł na podstawie 1p. 1.4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym - za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W tej sytuacji nie było podstaw do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł na podstawie 1p. 1.4.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym - za wykonywanie transportu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej, gdyż jak słusznie wskazał organ przepis ten dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy karta opłaty drogowej jest w całości i we właściwym czasie wypełniona, z tym że w sposób nieprawidłowy, pozwalający jednak stwierdzić w sposób nie budzący wątpliwości, że opłata za przejazd objęty kontrolą została uiszczona. Art. 15 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 123 poz. 1354 z późn. zm.), w wersji obowiązującej w dacie kontroli stanowił, że kierowca na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zapisy z przyrządu kontrolnego oraz kart drogowych za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd, a za dzień w którym pojazdu nie prowadził, zaświadczenie potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu. W dacie orzekania przez organ II instancji w tej sprawie nastąpiła zmiana stanu prawnego w tym zakresie, gdyż w tym czasie obowiązywała już ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców ( Dz. U. Nr 92, poz. 879), a wraz z nią rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Zmiana tych przepisów nie miała jednak znaczenia dla oceny stanu faktycznego stwierdzonego w czasie kontroli, gdyż nowe przepisy nie nałożyły na skarżącego nowych obowiązków do których przestrzegania nie byłby zobowiązany na podstawie przepisów obowiązujących w dacie kontroli. Organ II instancji rozpoznając odwołanie prawidłowo wiec powołał w podstawie prawnej decyzji nowe przepisy. Art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. stanowi, że na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem. Kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Rady (EWG), na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia natomiast, zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i data wystawienia, podpis pracodawcy. Zarówno z treści przepisów obowiązujących w dacie kontroli i orzekania przez organ I instancji, jak i z treści przepisów obowiązujących w dacie orzekania przez organ II instancji wynika więc wyraźnie, że kierowcy w czasie wykonywania transportu drogowego powinni posiadać w pojeździe i okazać na żądanie inspektorów transportu drogowego wykresówki za bieżący tydzień oraz za ostatni dzień poprzedniego tygodnia w którym prowadzili pojazd lub zaświadczenie potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu. Niedopełnienie tego obowiązku nie może być konwalidowane poprzez przedstawienie organowi dokumentów w późniejszym terminie, po kontroli. Jest faktem bezspornym w tej sprawie, że kierowcy A. M. i Z. D. okazali do kontroli tylko wykresówki za dzień bieżący tj. [...] lutego 2004 r., nie okazali natomiast wykresówek za dni [...] lutego 2004 r. oraz za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadzili pojazd lub zaświadczenia potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu. Okoliczność podnoszona przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego, iż kierowcy wykonywali na jego rzecz przewóz osób na podstawie doraźnych umów zlecenia pozostając jednocześnie w stosunku zatrudnienia u innych pracodawców, u których korzystali w tym czasie z dni wolnych od pracy, nie ma znaczenia z punktu widzenia obowiązków ciążących na skarżącym jako przedsiębiorcy wykonującym transport drogowy. Z uwagi na to, że kontrolowanym pojazdem jechała dwuosobowa załoga kierowców każdy z nich powinien mieć przy sobie i okazać na żądanie kontrolujących odpowiednią ilość wykresówek lub zaświadczenie potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu. Organ prawidłowo nałożył więc na skarżącego z tego tytułu karę pieniężną w wysokości 2800 zł (po 1400 zł za braki w dokumentacji stwierdzone u każdego z kierowców) zgodnie z lp. 1.11.11. pkt 1 lit. b załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który za nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, podczas kontroli drogowej przewiduje karę pieniężną w wysokości 200 zł za każdą wykresówkę. W świetle obowiązujących przepisów odpowiedzialność za skutek w postaci naruszenia przepisów o transporcie drogowym ponosi przedsiębiorca wykonujący transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne. Art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi bowiem, że karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15000 zł podlega ten kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy oraz innych ustaw i wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy. Wysokość kar za poszczególne rodzaje naruszeń jest natomiast ściśle określona w załączniku do ustawy o transporcie drogowym i organ nie ma możliwości miarkowania jej wysokości w zależności od okoliczności danej sprawy. W ocenie Sądu organ administracji II instancji rozpoznając ponownie odwołanie skarżącego wyczerpująco zbadał okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą i prawidłowo ocenił zaistniały stan faktyczny odnosząc się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich argumentów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu oraz złożonych przez niego dowodów. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.