VI SA/Wa 1912/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2010 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w Ż. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, art. 13g ust. 1b pkt 1, art. 40c, art. 41 ust. 4 i 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz Lp. 6 pkt 6 lit. d), Lp. 6 pkt 7 lit. d) i e) oraz lp. 6 pkt 1 lit. c) i d), lp. 6 pkt 4 lit. d) i e) załącznika nr 2 do w/w ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] o nałożeniu na P. S.A. z siedzibą w Ż. kary pieniężnej w wysokości 9480 złotych. Do wydania decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniu 25 marca 2010 r. na drodze wojewódzkiej nr [...], na której dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, zatrzymany został do kontroli nacisków osi pojazdu i dopuszczalnej masy całkowitej pojazd marki [...] o numerze rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o numerze rej. [...]. Pojazd, kierowany przez [...], wykonywał przewóz drogowy w imieniu oraz na rzecz P. S.A. z siedzibą w Ż.(przewoźnika). Pojazdem przewożone były [...] . W wyniku ważenia oraz pomiarów pojazdu stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - nacisk 8, 62 t na I oś pojedynczą przyczepy - przekroczenie o 0,62 t; - nacisk 9,26 t na II oś pojedynczą przyczepy - przekroczenie o 1, 26 t; - nacisk 17, 79 t na podwójną oś pojazdu - przekroczenie o 3, 29 t. Wysokość kar za przekroczenia dopuszczalnej masy pojazdów oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach określona jest w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W niniejszej sprawie kara wynosi: 1. za przekroczenie nacisku na pojedynczą oś napędową o nacisku osi: - powyżej 8,5 t do 9,0 t - 1320 złotych, - powyżej 9,0 t do 9,5 t - 2160 złotych, 2. za przekroczenie nacisku na podwójną oś pojazdu o nacisku osi: - powyżej 16, 5 t do 17, 5 t – 3360 złotych, - za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,0 t powyżej 17, 5 t – 2640 złotych. Łącznie, nałożona kara wynosi 9480 złotych. Przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych, przenośnych wag o nr seryjnych 27142399 i 2714398. W chwili kontroli wagi legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Gdańsku do odpowiednio: 31.03.2011 r. i 30.06.2010 r. Miejsce kontroli legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia 27. 11. 2008 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzenia pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd został zważony jednokrotnie. Kierowca nie wnosił o powtórzenie ważenia. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół, który kierowca podpisał bez wnoszenia uwag. Z protokołu wynika na jakich wagach dokonano ważenia pojazdu oraz, że kierowcy okazano świadectwa legalizacji wag i protokół pomiaru terenu. Główny Inspektor Transportu Drogowego odnosząc się do argumentów skarżącego zawartych w odwołaniu stwierdził, iż nie znajduje podstaw do ich uwzględnienia. Zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia, Zatem podmiot dokonując przewozu, przed jego rozpoczęciem winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, tak by nie były przekraczane normy wymagane przepisami o drogach publicznych leży w interesie profesjonalnego przewoźnika, który jest podmiotem odpowiedzialnym za ewentualne naruszenia tych regulacji. Wobec stwierdzonych naruszeń organ zobligowany był do nałożenia kar pieniężnych, wynikających z załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. złożyło P. S.A. z siedzibą w Ż. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W Skardze strona zarzuciła naruszenie art. 15 kpa w związku z art. 127, 7, 77, 80 i 107 i 140 kpa poprzez brak wyjaśnienia sprawy w sposób wyczerpujący, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, dokonanie dowolnej oceny dowodów, brak odniesienia się w decyzji do wszystkich zarzutów skarżącego przez przyjęcie, że strefa ważenia w miejscowości Pokój była odpowiednio przygotowana do ważenia pojazdów, protokół z pochylenia terenu zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a.). Na wstępie należy zauważyć, iż kara pieniężna w przedmiotowej sprawie została nałożona na podstawie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Podstawowym aktem prawnym regulującym kwestie opłat i kar za poruszanie się pojazdów nienormatywnych po drogach publicznych jest ustawa o drogach publicznych, która normuje tę kwestię mając na względzie przede wszystkim ochronę dróg publicznych - art. 4 pkt 21 ustawy. To ustawa o drogach publicznych zawiera definicję pojazdu nienormatywnego – art. 4 pkt 25 ustawy. Pojęcie pojazdu nienormatywnego jest zatem pojęciem prawnym. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za: przejazdy po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. Natomiast zgodnie z art. 13g ust. 1 ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę, o której wyżej mowa, ustala się za przekroczenie dopuszczalnej wielkości parametru pojazdu. W przypadku przekroczenia dopuszczalnej wielkości więcej niż jednego parametru karę ustala się jako sumę wysokości kar z tytułu każdego przekroczenia. Jeżeli przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi występują na kilku osiach pojedynczych lub osiach wielokrotnych pojazdu, karę ustala się jako sumę wysokości kar z tytułu każdego przekroczenia (ust. 1a). Wysokość kar pieniężnych z tego tytułu określa załącznik nr 2 do ustawy (ust. 2). Stosownie do art. 13g ust. 1b karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: 1) podmiot wykonujący przejazd; 2) nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Skarżący zarzuca w skardze naruszenie przez organ szeregu przepisów postępowania polegające na braku wyjaśnienia w sposób wyczerpujący sprawy, braku odniesienia się do wszystkich podnoszonych zarzutów. W szczególności podnosi, że strefa ważenia nie była odpowiednio przygotowana do ważenia pojazdów, albowiem brak w aktach sprawy dokumentów legalizacji wag. Kierowcy nie okazano powyższych dokumentów. Nie okazano także protokołu geodezyjnego stanowiska ważenia. Wbrew twierdzeniom skarżącego, w aktach sprawy znajduje się protokół z pomiarów pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów w miejscowości Pokój, z którego wynika spełnienie koniecznych wymogów dla przeprowadzenia procedury ważenia pojazdu. Pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych przenośnych wag do pomiarów statycznych. Wagi legitymowały się w chwili ważenia ważnymi świadectwami legalizacji ponownej. Dokumenty dotyczące wag znajdują się także w aktach sprawy. Legalizacja wag oraz protokół pomiaru terenu stanowią materiał dowodowy. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed rozpoczęciem ważenia. Wynika to z protokołu kontroli, który kierowca podpisał bez żadnych uwag. Kierowca nie wnosił o powtórne ważenie stwierdzając i potwierdzając wyniki ważenia własnoręcznym podpisem. Strona została pouczona o prawie wglądu w zgromadzony materiał dowodowy. Nie skorzystała z tego prawa. Bezzasadne są więc jej zarzuty o braku dokumentów. Protokół kontroli drogowej jest w zasadzie jedynym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej i nie może zatem zawierać żadnych wątpliwości co do okoliczności sprawy (wyrok z dnia 17 lutego 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie II GSK 378/09 LEX nr 577324). Należy wskazać na wagę i znaczenie ustaleń faktycznych dokonanych w toku kontroli, znajdujących oparcie w dowodzie, w postaci protokołu z kontroli. Sporządzenie takiego dokumentu znajduje umocowanie w art. 74 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.). W myśl powołanego przepisu z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, a jego kopię doręcza się kontrolowanemu (ust. 1). Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Do protokołu kontroli, kontrolowany może wnieść zastrzeżenia (ust. 2). Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego odnotowuje się w protokole (ust. 3). Protokół z kontroli drogowej winien odpowiadać wymaganiom z art. 68 k.p.a. Jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Wspomniany protokół, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Tym samym nie może stanowić dowodu inne ważenie, którego wynik nie może być miarodajny z uwagi na jego wykonanie przez nieupoważnione osoby i bez określonych procedur. W przedmiotowej sprawie protokół kontroli żadnych wątpliwości nie budzi. Został sporządzony w przepisanej formie, przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania i zgodnie ze wskazanymi wyżej przepisami stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W świetle powyższych rozważań, zarzut strony niewyjaśnienia w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy nie jest zasadny. Wbrew jej twierdzeniom, organ zebrał materiał dowodowy w sposób wyczerpujący odnosząc się w decyzji do wszystkich jej zarzutów. Skarga nie zawiera i nie wskazuje żadnych nowych dowodów co do okoliczności faktycznych sprawy. Wobec tego, że w wyniku ważenia stwierdzono naruszenia dopuszczalnych nacisków osi na drogach, nałożenie na skarżącego kary pieniężnej było zasadne. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Rzeczą strony wykonującej transport drogowy jest dopracowanie się sprawnego i zgodnego z prawem załadunku pojazdu. To bowiem przedsiębiorca musi mieć świadomość ponoszenia konsekwencji w przypadku wykonywania przewozu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił jako niezasadną.