VI SA/Wa 1913/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. SA z siedzibą w G. na czynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie sporządzenia i ogłoszenia wykazu odbiorców przemysłowych postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej – G. SA z siedzibą w G., kwotę 200 złotych (słownie: dwieście złotych), uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Skarżąca – G. SA z siedzibą w G., dnia 24 lipca 2015 r. (k. 61 akt) nadała - za pośrednictwem Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (dalej Prezes URE), kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej WSA) skargę na czynność Prezesa URE z [...] kwietnia 2015 r., polegającą na ogłoszeniu wykazu odbiorców przemysłowych, którzy złożyli oświadczenia, o których mowa w art. 189 ust. 1 ustawy o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2015 r., poz. 478), dalej u.o.e. Do skargi skarżąca załączyła m.in. swoje pismo z 29 kwietnia 2015 r. (k. 54 akt) skierowane na adres Prezesa URE dnia 30 kwietnia 2015 r. (koperta w aktach administracyjnych) wskazując, że jest to wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa oraz pismo Prezesa URE z [...] czerwca 2015 r. (k. 59-60 akt) doręczone jej 30 czerwca 2015 r. (prezentata skarżącej k. 59 oraz z.p.o. w aktach administracyjnych) wskazując, że jest to odpowiedź organu na jej wezwanie. Jak wynika ze sprawy Prezes URE podejmując zaskarżoną w tej sprawie czynności – publikując 24 kwietnia 2015 r. ww. wykaz, nie uwzględnił w nim skarżącej. Wobec tego skarżąca pismem z 29 kwietnia 2015 r. (nadanym na adres Prezesa URE 30 kwietnia 2015 r., wpływ do organu 4 maja 2015 r.) poprosiła organ o wyjaśnienie z jakich przyczyn nie została uwzględniona w ww. wykazie podnosząc, że dochowała terminu na złożenia wymaganego oświadczenia. Pismem z 23 czerwca 2015 r. (doręczonym skarżącej 30 czerwca 2015 r.) Prezes URE wyjaśnił skarżącej, że nadane przez nią oświadczenie wpłynęło do niego 20 kwietnia 2015 r., a termin na jego złożenie upłynął 18 kwietnia 2015 r., dlatego też nie została ona uwzględniona w ww. wykazie. W odpowiedzi na skargę Prezes URE wniósł o oddalenie skargi. WSA postanowieniem z 15 grudnia 2015 r. odrzucił rzeczoną na wstępie skargę jako niedopuszczalną (sygn. akt VISA/Wa 2211/15, k. 74 akt). Wskazał, że czynność będąca przedmiotem skargi jest czynnością materialno-techniczną, a zatem nie podlega ona kognicji sądu administracyjnego. W skutek wniesienia na powyższe postanowienie WSA skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny (dalej NSA) postanowieniem z 12 lipca 2016 r. (sygn. akt II GSK 2490/16) uchylił orzeczenie WSA (k. 147 akt). W uzasadnieniu wskazał, że wykaz będący przedmiotem zaskarżenia jest czynnością (aktem) w pojęciu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zatem NSA orzekł, że wniesienie skargi na ww. czynność Prezesa URE było/jest dopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z uwagi na fakt, że rzeczona na wstępie skarga została nadana i wpłynęła do WSA w lipcu 2015 r. zastosowanie w tej sprawie będą miały przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprzed nowelizacji, która weszła w życie w sierpniu 2015 r. tj. w wersji zawartej w Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a. Nadto zanim Sąd przejdzie do rozpoznania skargi należy podnieść, że w niniejszej sprawie jest ona analizowana ponownie, co oznacza, że WSA związany jest - zgodnie z przepisem art. 190 p.p.s.a., wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA, tj. zawartą w ww. postanowieniu z 12 lipca 2016 r. NSA ustalił tam, że przedmiot skargi jest czynnością określoną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i jako taka podlega kognicji sądu administracyjnego, a to czyni skargę dopuszczalną przedmiotowo. Powyższe ustalenie NSA implikuje obecnie po stronie WSA konieczność zbadania czy zaskarżenie ww. czynności (aktu) nastąpiło w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Każde bowiem merytoryczne rozpoznanie skargi Sąd obowiązany jest poprzedzić badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Jak już wskazano przedmiotem swojej skargi skarżąca uczyniła czynność Prezesa URE, określoną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zasadą jest, że skargę do sądu administracyjnego można skutecznie wnieść dopiero, gdy wyczerpie się środki zaskarżenia, jakie służyły stronie w postępowaniu administracyjnym. Przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. przewiduje jednak szczególny tryb w odniesieniu do aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tutaj ustawodawca ustalił, że aby na taki akt lub czynności skutecznie wnieść skargę uprzednio trzeba, na piśmie wezwać organ – w terminie 14 dni, od dnia w którym dowiedziano się o akcie lub czynności, do usunięcia naruszenia prawa. W tym miejscu należy również wskazać, że zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. NSA w postanowieniu z 10 września 2014 r. (sygn. akt II FSK 2715/12) wskazał, że "W przypadku zastosowania trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa i nie udzielenia przez organ odpowiedzi na to wezwanie, skargę do sądu administracyjnego można wnieść między trzydziestym a sześćdziesiątym dniem, licząc od dnia wniesienia wezwania, natomiast jeżeli odpowiedź zostanie udzielona - termin do wniesienia skargi wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia odpowiedzi." (LEX nr 1530040). W postanowieniu z 3 grudnia 2013 r. (sygn. akt II GSK 2231/13) NSA wskazał zaś, że "Z treści art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni (liczony od dnia doręczenia tej odpowiedzi). Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa." (LEX nr 1443377). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że skuteczność wniesienia przez skarżąca rzeczonej na wstępie skargi uzależniona jest/była po pierwsze od uprzedniego wezwania – na piśmie, Prezesa URE do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni, od dnia w którym skarżąca dowiedziała się o wykazie, a po wtóre od zachowania terminu na wniesienie skargi. Badając zachowanie przez skarżącą terminu na wezwanie Prezesa URE do usunięcia naruszenia prawa należy odwołać się do art. 189 ust. 2 u.o.e., zgodnie z którym "Prezes URE sporządza wykaz odbiorców, o których mowa w ust. 1, i ogłasza go w terminie 35 dni od dnia wejścia w życie art. 179 pkt 5 niniejszej ustawy". Przepis art. 179 pkt 5 u.o.e. zaś stanowi, że "art. 9a ust. 4 otrzymuje brzmienie: Prezes Urzędu Regulacji Energetyki sporządza wykaz odbiorców przemysłowych, którzy złożyli oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, i ogłasza go w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Regulacji Energetyki, w terminie do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rok realizacji obowiązku". Z informacji zamieszczonych w Biuletynie Informacji Publicznej URE (znajdujących się na stronie internetowej organu) wynika, że zaskarżona czynność - wykaz z [...] kwietnia 2015 r., tego samego dnia został ogłoszony. Zatem czternastodniowy termin na wezwanie Prezesa URE do usunięcia naruszenia prawa upłynął 8 maja 2015 r. Z powyższego wynika, że skarżąca nadając dnia 30 kwietnia 2015 r. na adres Prezesa URE pismo, które wskazuje jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (wpływ do organu 4 maja 2015 r.) zachowała czternastodniowy termin na wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie Sąd zaznacza, że wskazane przez skarżącą pismo przyjął jako wezwanie, o którym mowa w art. art. 52 § 3 p.p.s.a., czyniąc to na jej korzyść. Z treści tego pisma nie wynika jakoby wprost wzywała w nim Prezesa URE do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym od dnia 30 kwietnia 2015 r. (data stempla pocztowego), tj. od dnia wezwania Prezesa URE do usunięcia naruszenia prawa, dla skarżącej rozpoczął bieg sześćdziesięciodniowy termin przewidziany w art. 53 § 2 p.p.s.a. na wniesienie skargi. Podkreślić przy tym wypada, że termin ów rozpoczyna swój bieg mimo, że sprawa udzielenia ewentualnej odpowiedzi przez organ pozostaje otwarta. W otwartym terminie sześćdziesięciodniowym organ bowiem może, a nie musi udzielić odpowiedzi. Jednakże udzielenie przez organ odpowiedzi w owym terminie powoduje, że bieg tego terminu zostaje przerwany, a rozpoczyna bieg drugi z terminów wskazanych w art. 53 § 2 p.p.s.a., tj. trzydziestodniowy termin liczony od dnia doręczenia owej odpowiedzi. Zaznaczenia wymaga również, że organ odpowiedzi może udzielić wyłącznie w otwartym, sześćdziesięciodniowym terminie. Udzielenie zaś odpowiedzi po upływie tego terminu powoduje, że taka odpowiedź nie jest odpowiedzią w rozumieniu art. 53 § 2 p.p.s.a. Trudno sobie wyobrazić możliwość przerwania biegu terminu po jego upływie. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że w rozpoznawanym przypadku skarżąca uchybiła sześćdziesięciodniowemu terminowi do wniesienia skargi na czynność Prezesa URE z [...] kwietnia 2015 r. Zdaniem Sądu termin ów upłynął dnia 29 czerwca 2015 r. – przy czym skarżąca nie wniosła o jego przywrócenie, a skarga została nadana za pośrednictwem Prezesa URE dnia 24 lipca 2015 r. W kwestii wskazanego przez skarżącą pisma Prezesa URE z [...] czerwca 2015 r., jako odpowiedzi na jej wezwania do usunięcia naruszenie prawa, Sąd stwierdza – wbrew stanowisku skarżącej, że nie jest to odpowiedź w rozumieniu art. 53 § 2 p.p.s.a., bowiem pismo to zostało skarżącej doręczone dnia 30 czerwca 2015 r. tj. po upływie sześćdziesięciodniowego terminu. Wobec tego błędnym jest stanowisko zawarte w skardze jakoby termin do jej wniesienia upłynął dnia 30 lipca 2015 r. - liczony od dnia doręczenia pisma Prezesa URE z [...] czerwca 2015 r. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a postanowił, jak w pkt 1 sentencji. W przedmiocie zwrotu wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.