VI SA/Wa 1913/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 marca 2018 r. sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Głównego Komendanta Policji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...]Komendant Główny Policji (dalej: Komendant) utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], którym odmówił W. M. wznowienia postępowania w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. W podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia powołał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 149 § 3 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz.1257, dalej: k.p.a.). Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. W. M. (dalej: wnioskodawca, skarżący) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.p.a. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], cofającą skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. W uzasadnieniu powołał się na posiadanie dokumentów, uzyskanych już po zakończeniu postępowania skutkującego cofnięciem licencji, w jego ocenie świadczących o wadliwości postępowania o wznowienie którego wniósł, wskazując na fałszywość dowodów i wydanie decyzji w wyniku przestępstwa. Po rozpoznaniu ww. wniosku, Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r., na podstawie art. 149 § 3, art. 150 § 1 i art. 268a k.p.a., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r,. Tą ostatnią decyzją cofnięto skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia z powodu braku zdolności do wykonywania zadań. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skarżący uchybił terminowi wskazanemu w art. 148 § 1 k.p.a. Z wnioskiem o wznowienie postępowania skarżący wystąpił po upływie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o okoliczności stanowiącej jego zdaniem podstawę do wznowienia tego postępowania. Zdaniem organu, wskazywane jako przesłanka wznowienia postępowania pisma i okoliczności są dowodami, o których skarżący miał wiedzę już od kilku lat. Niezależnie od powyższego, Komendant podniósł, że cała argumentacja skarżącego zawarta we wniosku o wznowienie sprowadza się do zarzutu nieprawidłowości przy badaniach w celu wydania orzeczenia dotyczącego zdolności do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej oraz dokumentacji, na którą skarżący powoływał się już w 2012 r., wnioskując o wznowienie postępowania lub dokumentacji, która w dniu wydania decyzji jeszcze nie istniała. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] maja 2017 r. skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.p.a. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Komendant Główny Policji wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., utrzymał w mocy postanowienie z [...] kwietnia 2017 r. Uznał, że nie ma podstaw do jego uchylenia bądź zmiany. Skarżący bowiem złożył wniosek o wznowienie postępowania z naruszeniem przepisu art. 148 § 1 k.p.a., tj. uchybił terminowi do jego złożenia. Nadto we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wskazał żadnych nowych, istotnych dla jej sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który ją wydał. Co więcej, cała argumentacja skarżącego dotyczy - jak wcześniej - rzekomych nieprawidłowości przy badaniach w celu wydania mu orzeczenia dotyczącego zdolności do wykonywania zadań pracownika ochrony. Organ wyjaśnił również, że strona, która domaga się wznowienia postępowania na podstawie, że dowód okazał się fałszywy, powinna przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Nie jest rzeczą organu administracji przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie. Tymczasem skarżący żadnego takiego dowodu nie przedłożył, a samo jego przekonanie i przekazana dokumentacja medyczna oraz stanowiska różnych organów w odpowiedzi na jego pisma nie stanowią nowych okoliczności faktycznych oraz dowodów na okoliczność zanegowania wydania decyzji cofającej licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, a tym bardziej nie potwierdzają, że dowód (orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] października 2009 r.), na podstawie którego ustalono istotną okoliczność okazał się fałszywy lub, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, W. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając wskazane powyżej postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2017 r. w całości i zarzucając mu naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.p.a. - art. 84 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów z opinii biegłych co do wiarygodności wydawanych orzeczeń lekarskich wydawanych w MSWiA w [...](orzeczenie lekarskie [...]) oraz "celowości dobadań w[...]Szpitalu Marynarki Wojennej w[...]"; - naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 78, art. 80 oraz art. 148 k.p.a. Podnosząc wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o dopuszczenie dowodów z wszystkich dokumentów znajdujących się aktach sprawy i tych, które załączył do skargi; Nadto w skardze wniesiono również o: "-udzielenie szczegółowych informacji, czy w aktach sprawy znajdują się dokumenty świadczące o inwigilacji osoby skarżącego podczas toczących się postępowań administracyjnych od 2009 r. do dnia dzisiejszego; -udzielenie szczegółowej informacji, czy w aktach sprawy znajdują się dokumenty świadczące o kierowaniu skarżącego na leczenie psychiatryczne, obserwację albo dokumenty świadczące o przyjmowaniu przez skarżącego leków psychotropowych; -udzielenie informacji, czy w aktach sprawy znajdują się dokumenty świadczące o rzekomym rozpowszechnianiu przez skarżącego treści pornograficznych". W uzasadnieniu skarżący szczegółowo opisał sprawę i stawiane w skardze zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie zaistniały zatem przesłanki do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, bowiem do Sądu zostało zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2017 r., utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] kwietnia 2017r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], cofającą skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Komendanta z dnia [...] czerwca 2017 r., Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zakwestionowane rozstrzygnięcie, mające charakter typowo procesowy (odmowa wznowienia postępowania), w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie narusza prawa. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. Zgodnie z powołanym uregulowaniem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Stosownie do treści art. 149 k.p.a., wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie to jest rozstrzygnięciem o charakterze procesowym, podejmowanym w pierwszym etapie postępowania wznowieniowego. Na tym etapie postępowania organ administracji publicznej, nie rozważa kwestii o charakterze merytorycznym, tj. nie bada, czy w sprawie zaistniały wskazywane we wniosku o wznowienie postępowania przesłanki skutkujące uchyleniem decyzji ostatecznej, a więc przesłanki, z powodu których przeprowadzone postępowania w trybie zwykłym dotknięte jest tak istotnymi wadami, że decyzja ostateczna - pomimo zasady trwałości tych decyzji - wymaga wyeliminowania z obrotu prawnego. Aby organ mógł ocenić zasadność wniosku o uchylenie decyzji ostatecznej (tj. przesłanek wznowienia postępowania) konieczne jest uprzednie zbadanie, czy wniosek ten jest dopuszczalny, tj. czy został złożony przez podmiot posiadający legitymację procesową, czy został on złożony w terminie i czy we wniosku została wskazana któraś z określonych przepisami prawa (art. 145 § 1 k.p.a.) przesłanek wznowienia postępowania. Wydanie zatem postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych bądź podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu. Odmowa wznowienia postępowania następuje więc z przyczyn formalnych. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Miarodajnym dla rozpoczęcia biegu miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania jest moment powzięcia obiektywnej wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. Nie ulega wątpliwości, że to na stronie wnoszącej podanie o wznowienie postępowania spoczywa obowiązek udowodnienia, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, tak aby możliwe było ustalenie, że podanie zostało złożone z zachowaniem terminu jednego miesiąca od tej daty. W ocenie Sądu należy przyznać rację orzekającemu w sprawie Komendantowi, że fakt, że skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania w dniu [...] lutego 2017 r, natomiast dokumenty stanowiące w ocenie skarżącego podstawę do wznowienia postępowania – co sam skarżący przyznał we wniosku o wznowienie - są mu znane co najmniej od czerwca 2012 r. powoduje, że nie został spełniony warunek o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Z treści ww. przepisu wynika bowiem bezsprzecznie, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Organ był zatem zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W konsekwencji powyższego, nie mogło dojść do merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego, gdyż na tle brzmienia art. 149 § 1 i 2 k.p.a., dopiero postanowienie o wznowieniu postępowania (czyli po spełnieniu omówionych wyżej wymogów formalnoprawnych co do m.in. zachowania terminu – jak w sprawie niniejszej) otwiera możliwość przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Reasumując Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Na marginesie należy zauważyć, że decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], cofająca skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1604/10, którym oddalono skargę W. M.. Wyrok jest prawomocny. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 985/13 oddalił skargę W. M. na decyzję Komendanta z [...] stycznia 2013 r. wydaną w postępowaniu wznowieniowym (skarżący powołał podstawę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) w sprawie odmowy uchylenia decyzji cofającej skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej. Skargę kasacyjną skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1910/14. Na marginesie Sąd wyjaśnia również, że wnioski zgłoszone w skardze należało oddalić. Należy bowiem wskazać, że art. 106 § 3 p.p.s.a., pozwala m.in. na przeprowadzenie uzupełniającego postępowanie dowodowe z dokumentów na wniosek strony, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. A zatem postępowanie, o którym stanowi przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. ma charakter uzupełniający i fakultatywny. O konieczności i celowości przeprowadzenia postępowania dowodowego decyduje sąd rozpoznający skargę, przy czym tylko do tego sądu należy ocena, czy w sprawie istnieją istotne wątpliwości, które bez nadmiernego przedłużenia postępowania dowodowego mogą zostać wyjaśnione przez dopuszczenie określonego dowodu z dokumentu. Co do istotnych wątpliwości, to można o nich mówić wówczas, gdy ze względu na mające znaczenie dla wyjaśnienia sprawy braki bądź sprzeczności w ustaleniach faktycznych podjęte rozstrzygnięcie nie jawi się jako niewątpliwe (vide: wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 874/07, lex 483199). W przepisie art. 106 § 3 p.p.s.a. nie chodzi o sytuację, gdy sąd dokonuje oceny zgodności z prawem orzeczenia administracyjnego wydanego na podstawie już zgromadzonych w sprawie dowodów, lecz o możliwość dopuszczenia przez sąd nowych dowodów, jako dowodów uzupełniających dla realizacji tej ustawowej funkcji sądu. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest instrumentem służącym do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza (vide: wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1306/08, lex 558886). W niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania sądu, jak wyjaśniono powyżej, było stricte procesowe rozstrzygnięcie organu – postanowienie odmawiające wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie terminowi do złożenia wniosku o jego wszczęcie. Nadto zawarte w skardze w ppkt b), c), e) wnioski skargi dotyczące udzielenia informacji przez Sąd, co do materiału dowodowego znajdującego się w aktach nie są objęte regulacją art. 106 § 3 p.p.s.a i jako takie – są niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.