VI SA/Wa 1916/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] Urząd Patentowy RP działający w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu sprawy z wniosku O. Sp. z o.o. N. (zwaną dalej także skarżącą) o unieważnienie prawa ochronnego na słowny znak towarowy "vita mini" nr [...] udzielonego na rzecz T. Sp. z o.o. S.K.A. T. na podstawie art. 120 ust. 1, art. 129 ust. 1 pkt 2, art. 129 ust. 2 pkt 1-3 oraz art. 131 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm.) oraz art. 98 kpc w zw. z art. 256 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej: 1) wniosek oddalił, 2) przyznał T. Sp. z o.o. S.K.A. T. od O. Sp. z o.o. N. kwotę 1600 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Powyższa decyzja Urzędu Patentowego RP zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] czerwca 2009 r. do organu wpłynął wniosek O. Sp. z o.o. N. w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na słowny znak towarowy "vita mini" nr [...], które zostało udzielone na rzecz T. Sp. z o.o. S.K.A. T z pierwszeństwem od dnia 2 września 2005 r. na artykuły spożywcze w klasie 5. Jako podstawa prawna zgłoszonego żądania wskazane zostały: art. 120 ust. 1, art. 129 ust. 1 pkt 2, art. 129 ust. 2 pkt 1-3 oraz art. 131 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm.), zwanej dalej "pwp". Wnioskodawca swój interes prawny w złożeniu wniosku o unieważnienie spornego znaku towarowego uzasadnił możliwością ograniczenia jego działalności gospodarczej w odniesieniu do prowadzonej produkcji towarów oznaczonych zgłoszonymi do rejestracji w Urzędzie Patentowym RP wieloczłonowymi znakami towarowymi zawierającymi m.in. słowa "vita-min", poza tym organ pismem z dnia [...] lipca 2007 r. przeciwstawił zgłoszonemu za nr [...] znakowi towarowemu "VITA-MIN MULTIPLE SPORT" sporny znak towarowy "vita mini" ([...]) jako podobny do znaku zgłoszonego ([...]). Niezależnie od powyższego, zdaniem wnioskodawcy, jego interes prawny w wystąpieniu z przedmiotowym wnioskiem wynika z zasady wolności prowadzenia działalności gospodarczej, przewidzianej w art. 20 i 22 Konstytucji RP. Uzasadniając podstawę prawną żądania spółka wskazała, że sporny znak towarowy "vita mini" nr [...] nie posiada dostatecznych znamion odróżniających w odniesieniu do szeroko rozumianych produktów spożywczych z klasy 5, do oznaczania których został przeznaczony, albowiem informuje on odbiorców tych towarów o ich właściwościach, składzie, funkcji, przydatności i nie zawiera informacji o pochodzeniu tych towarów z jednego źródła. Poza tym wnioskodawca wywodził, że sporny znak zawiera fałszywe dane o towarach nimi oznaczanych i ich właściwościach i może wprowadzać klientów w błąd sugerując, że nabywany produkt zawiera witaminy. Uprawniony ze spornego znaku towarowego, odpowiadając na wniosek, w piśmie z dnia [...] września 2009 r. wniósł o jego oddalenie, gdyż według jego oceny znak "vita mini" posiada samodzielną zdolność odróżniającą w odniesieniu do towarów, dla jakich został zgłoszony. Znak ten jest fantazyjny i posiada moc odróżniającą, a tym samym może on wyróżniać w obrocie gospodarczym towary nim opatrzone. W dalszym toku sprawy uczestnik postępowania zakwestionował interes prawny wnioskodawcy w wystąpieniu z wnioskiem o unieważnienie spornego znaku towarowego, gdyż motywy żądania wskazują, iż spółka posiada jedynie interes faktyczny w zgłoszeniu takiego wniosku. Urząd Patentowy RP po rozpoznaniu sprawy nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku i decyzją z [...] maja 2011 r., [...] orzekł o jej oddaleniu. Według oceny organu, wnioskodawca posiada interes prawny w domaganiu się unieważnienia spornego prawa ochronnego na znak towarowy, albowiem produkuje on i wprowadza od obrotu gospodarczego w Polsce artykuły spożywcze, zwłaszcza o właściwościach leczniczych, w tym także preparaty witaminowe, które oznacza zgłoszonymi do rejestracji w Urzędzie Patentowym RP wieloczłonowymi znakami towarowymi zawierającymi m.in. słowa "vita-min", przy czym organ pismem z dnia [...] lipca 2007 r. przeciwstawił sporny znak zgłoszonemu za nr [...] przez wnioskodawcę znakowi towarowemu "VITA-MIN MULTIPLE SPORT" jako podobny do znaku zgłoszonego ([...]) a więc sporne prawo prowadzi do ograniczenia zagwarantowanej swobody działalności gospodarczej wnioskodawcy, przy czym strony są konkurentami na rynku artykułów spożywczych o właściwościach leczniczych. Owa swoboda prowadzenia działalności gospodarczej wynika z art. 20 Konstytucji RP oraz z art. 5 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), obecnie art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. nr 173, poz. 1807 ze zm.). Według oceny Urzędu Patentowego RP, wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, oznaczenie "vita mini" posiada dostateczne znamiona odróżniające, gdyż nadaje się do odróżnienia w obrocie towarów, dla których zostało zgłoszone tj. do oznaczenia szeroko rozumianych produktów spożywczych przeznaczonych do celów medycznych, sklasyfikowanych w klasie 5, przy czym nie składa się ono wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towarów, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności, gdyż za takie elementy nie można uznać ani słowa "vita", ani słowa "mini". Poza tym wnioskodawca nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność, że sporne oznaczenie weszło do języka potocznego lub jest zwyczajowo używane w uczciwych, utrwalonych praktykach handlowych. Natomiast zarzuty naruszenia art. 131 ust. 3 pwp są chybione, gdyż sporny znak nie dotyczy wyrobów alkoholowych. Nawet, jeśli uznać, że wnioskodawca miał na myśli art. 131 ust. 1 pkt 3 pwp to także, zdaniem organu, zarzut ten jest bezzasadny, albowiem oznaczenie "vita mini" jest fantazyjne i nie sugeruje związku towarów nimi oznaczanych z witaminami. Na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] O. Sp. z o.o. z siedzibą w N. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 120 ust. 1, art. 129 ust. 1 pkt 2, art. 129 ust. 2 pkt 1-3 oraz art. 131 ust. 1 pkt 3 pwp, mającej istotny wpływ na wynik sprawy, 2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa polegające na braku wyczerpującego zbadania sprawy, pominięcie szeregu istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego z jednoczesnym brakiem uwzględnienia interesu społecznego, co miało także istotny wpływ na wynik sprawy, 3) naruszenie art. 107 § 3 kpa polegające na błędnej ocenie "dostatecznych znamion odróżniających" spornego znaku, rozpatrując oba człony słowne znaku "vita mini" oddzielnie, a nie łącznie (w całości), pomijając przy tym jego brzmienie faktyczne zwłaszcza w reklamie radiowej, co także miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o : 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Urząd Patentowy RP, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia w znacznej części także postępowania wyjaśniającego (art. 138 § 2 kpa), 2) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydania orzeczenia co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 kpa), 3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając skargę strona wskazała, że art. 120 ust. 1 pwp jest wyrazem funkcji znaku towarowego, jako właściwego w gospodarce instrumentu komunikacji pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem towarów lub usług. Zdolność odróżniającą znaku towarowego należy oceniać z punktu widzenia towaru oznaczonego danym znakiem, a ponadto pod uwagę należy brać zwykłe warunki obrotu gospodarczego, czyli odczucia jego przeciętnych uczestników tj. konsumentów i klienteli. Oceny tej winien dokonać Urząd Patentowy w toku postępowania rejestracyjnego spornego znaku "vita mini" [...], który rozpatrując oddzielnie słowa "vita" i oddzielnie "mini" a nie znak jako całość błędnie zinterpretował powyższy przepis, twierdząc, że oznaczenie "vita mini" jest przedstawione w sposób graficzny i ogólnie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów jednego przedsiębiorstwa od tego samego rodzaju towarów innych przedsiębiorstw. Skarżąca nie zgodziła się również z argumentacją Urzędu Patentowego RP w odniesieniu do zarzutów wynikających z art. 129 ust. 1 pkt 2 pwp przedstawionych w przedmiotowym wniosku o unieważnienie znaku słownego "vita mini". W przekonaniu skarżącej zarejestrowane na rzecz uprawnionego sporne oznaczenie "vita mini" ([...]) nie może pełnić funkcji znaku towarowego dla towarów zawierających nazwę konkretnego środka spożywczego z dodaniem słów: "do celów leczniczych", "do celów medycznych", "lecznicze", "do celów farmaceutycznych" a zwłaszcza dla towarów pn "preparaty witaminowe", ponieważ wskazuje na stosowanie w recepturach tych produktów różnego rodzaju witamin. Analogiczna sytuacja zachodzi w przypadku chronionych spornym znakiem napojów leczniczych czy też dietetycznych napojów przystosowanych do celów medycznych takich jak "Herbatki Ekoland" zawierających kompleks witaminowy "c", napój p.n. "Tymbark Multiwitamina" zawierający naturalne witaminy, czy napój kakaowy, posiadający tzw. formułę witamin p.n. "Nowe smaki kakao Puchatek", napój p.n. "Karotniki Tymbark" zawierający 80% multiwitaminy. Wszystkie te towary zawierają w sobie kilka witamin a zatem sporny znak "vita mini" ([...]) w dniu jego zgłoszenia nie posiadał ani pierwotnej ani wtórnej zdolności odróżniającej w rozumieniu art. 130 pwp, tym bardziej, że uprawniony na tę okoliczność nie przedstawił żadnych dowodów rzeczowych np. wyników badań konsumenckich, nakładów na reklamę, wielkości sprzedaży itp. Według skarżącej Urząd Patentowy RP również błędnie zinterpretował art. 129 ust. 2 pkt 1-3 pwp. Przepis ten precyzuje powody, dla których nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, a więc oznaczenia, które nie mogą być znakiem towarowym i nie mają dostatecznych znamion odróżniających. Wśród nich znajdują się nazwy rodzajowe towarów (usług) i elementy o charakterze opisowym. Chodzi tu głównie o możliwość zawłaszczenia przez jednego z uczestników rynku określeń lub symboli, które są niezbędne do prowadzenia przez przedsiębiorstwa konkurencyjne własnej działalności gospodarczej. W ocenie skarżącej rodzajowy charakter oznaczenia "vita mini" oraz użyteczność informacyjna przesądzają w tym przypadku o braku dostatecznych znamion odróżniających, tym bardziej, że są to zwykłe słowa bez specjalnej formy ich stylizacji. Sporny znak "vita mini" zawiera bowiem słowa łatwe do skojarzenia z "witaminami", podobnie jak np. znak "BOBO-FRUT". Poza tym słowa "vita mini" jako podobne fonetycznie do słowa "witamin" weszły do języka potocznego i są zwyczajowo używane w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych w rozumieniu art. 129 ust. 2 pkt 1-3 pwp. Zdaniem skarżącej znak towarowy "vita mini" ([...]) w wyniku jego używania jako oznaczenia ogólnoinformacyjnego nie stał się nośnikiem informacji o pochodzeniu towarów, a zatem nie nabył także wtórnej zdolności odróżniającej w rozumieniu art. 130 pwp. Według skarżącej, Urząd Patentowy RP błędnie zinterpretował przepis art. 131 ust. 1 pkt 3 pwp, albowiem znak "vita mini" ([...]) posiada fałszywe dane o towarach nimi oznaczanych i jego właściwościach w rozumieniu art. 131 ust. 1 pkt 3 pwp i może wprowadzać klientów w błąd co do charakteru i właściwości oznaczonych nimi towarów. Klienci nabywający dany towar chroniony znakiem "vita mini" i nim oznaczony będą przekonani, że nabywają produkt spożywczy zawierający w swym składzie recepturowym witaminy, podobnie jak towary pod nazwą "preparaty witaminowe", "wyroby do celów leczniczych i medycznych", podczas gdy uprawniony ze spornego prawa twierdzi, że produkty te nie zawierają witamin. Niezależnie od powyższego w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2011 r. organ niewłaściwie i błędnie powołał się na przepis art. 89 ust. 1 pwp, który odnosi się do unieważnienia patentu, wzoru użytkowego i wzoru przemysłowego oraz na przepis art. 117 ust. 1, który odnosi się do unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, a nie prawa ochronnego na znak towarowy. Oprócz uchybień natury merytorycznej Urząd Patentowy RP dopuścił się w zaskarżonej decyzji naruszeń formalnych mających istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Przede wszystkim organ przy ocenie dostatecznych znamion odróżniających spornego znaku "vita mini" dokonał błędnej oceny, rozpatrując oba słowne człony znaku "vita mini" oddzielnie a nie łącznie, pomijając również jego brzmienie faktyczne jako całość, co ma istotne znaczenie zwłaszcza w reklamie radiowej, co także mogło mieć bardzo istotny wpływ na wynik sprawy. Poza tym Urząd Patentowy w wydanej decyzji nie wziął pod uwagę stawianego przez skarżącą zarzutu wskazującego, że wśród chronionego spornym znakiem towarowym "vita mini" wykazu towarów znajdują się także towary wskazujące na to, że w ich składzie znajdują się także witaminy. Chodzi tu m.in. o chronione towary pod nazwą "preparaty witaminowe" oraz towary przeznaczone do celów leczniczych, medycznych i farmaceutycznych, które w przekonaniu skarżącego zawierają w sobie także witaminy. W świetle powyższego zarejestrowany słowny znak towarowy "vita mini" jako wskazujący na rodzaj towarów i ich składu, zgodnie z art. 129 ust. 2 pkt 2 nie powinien podlegać ochronie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę m.in. decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, stosując przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej zwana p.p.s.a. Dz. U. nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i orzeka w granicach danej sprawy. Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skarżąca zarzuciła decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] maja 2011 r. zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd w pierwszej kolejności zbadał zasadność podnoszonych przez stronę zarzutów natury formalnej, albowiem roztrząsanie zarzutów merytorycznych dopuszczalne jest dopiero w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Ustosunkowując się do wykazywanych w skardze zarzutów naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 kpa Sąd stwierdza, że nie zasługują one na uwzględnienie. Na podkreślenie zasługuje fakt, iż skarżąca nie wykazała, na czym według jej oceny miałyby polegać luki w postępowaniu dowodowym organu, w szczególności, jakich okoliczności nie wyjaśnił on przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy. Podkreślana przez nią w skardze wadliwość, iż organ w wydanej decyzji nie wziął pod uwagę stawianego przez nią zarzutu wskazującego, że wśród chronionego spornym znakiem towarowym "vita mini" wykazu towarów znajdują się także towary wskazujące na to, że w ich składzie znajdują się także witaminy przemawia za błędnym zastosowaniem przez Urząd Patentowy RP prawa materialnego a nie za uchybieniami w ustalaniu stanu faktycznego sprawy, który o niniejszej sprawie nie był sporny. Nie można się również zgodzić z zarzutem naruszenia art. 107 § 3 kpa w postaci w jakiej został sformułowany. Ww. artykuł podaje wymogi, jakim winno odpowiadać uzasadnienie decyzji natomiast nie dotyczy oceny merytorycznej rozstrzygnięcia. Poza tym organ podając, iż oznaczenie składa się ze słów "vita" i "mini" wykazywał, że nie jest ono opisowe (art. 129 ust. 2 pkt 2 pwp) natomiast nie oceniał spornego znaku towarowego w aspekcie fonetycznym, gdyż nie porównywał go z żadnym innym znakiem towarowym. W tym stanie rzeczy Urząd Patentowy RP nie uchybił przepisom postępowania, albowiem prawidłowo i wszechstronnie ustalił stan faktyczny sprawy oraz zastosował do niego przepisy prawa materialnego. Ustosunkowując się do stawianych przez skarżącą zarzutów naruszenia prawa materialnego należy na wstępie stwierdzić, że skarżąca nie dostrzega różnic pomiędzy wymogami co do znaków towarowych przewidzianymi w art. 120 ust. 1 pwp i art. 129 ust. 1 pkt 2 i art. 129 ust. 2 pkt 1-3 pwp. Otóż art. 120 ust. 1 pwp wskazuje na istotę znaku towarowego wyróżnionego jako samodzielne dobro prawne chronione ze względu na pełnienie funkcji odróżniania towarów na podstawie ich pochodzenia. Przepis ten formułuje zatem pojęcie znaku towarowego, natomiast pozostały podnoszony przez skarżącą zarzut oparty na art. 129 pwp dotyczy tzw. zdolności rejestrowej znaku towarowego. Brak abstrakcyjnej zdolności wybranego oznaczenia do odróżniania czyni bezprzedmiotowym dalsze jego badanie z punktu widzenia jego zdolności rejestrowej. Przechodząc zaś do stanu faktycznego niniejszej sprawy Sąd uznał, iż organ nie dopuścił się naruszenia art. 120 ust. 1 pwp i art. 129 pwp. Należy podzielić stanowisko Urzędu Patentowego RP, iż oznaczenie "vita mini" może być znakiem towarowym albowiem nadaje się do przedstawienia w sposób graficzny oraz do odróżniania w obrocie towarów jednego przedsiębiorstwa od tego samego rodzaju towarów innych przedsiębiorstw. Nieuzasadnione jest twierdzenie skarżącej, że sporny znak towarowy należy do tzw. znaków opisowych, gdyż wskazuje na skład towarów do oznaczania których służy tj., że zawierają one witaminy. Brak jest bowiem w znaku "vita mini" cechy bezpośredności opisu. Znak opisowy wykazuje cechę bezpośredniości opisu wówczas, gdy informacja o cechach konkretnego towaru jest przekazywana wyraźnie i jednoznacznie, a więc możliwa do odczytania wprost a nie drogą skojarzeń. Taka zaś sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Oznaczenie "vita mini" nie przekazuje wprost informacji o tym, że towary nim sygnowane zawierają witaminy. Jest to nazwa fantazyjna. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że na skutek jej używania stała się powszechnie stosowana dla wskazania rodzaju towaru lub opisania jego cech. Skarżąca nie przedstawiła również dowodów, że sporne oznaczenie ze względu na zwyczajowo utrwaloną i uczciwą praktykę powinno być wyłączone od możliwości "zawłaszczenia" przez jednego z przedsiębiorców. Odnośnie zaś postawionego w skardze zarzutu naruszenia przez organ art. 131 ust. 1 pkt 3 pwp, to należy stwierdzić, że skarżąca w piśmie z dnia [...] listopada 2009 r. rozszerzyła podstawę prawną swojego żądania o przepis art. 131 ust. 3 pwp. Organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia ustosunkował się do tego zarzutu, uznając go za chybiony, gdyż sporny znak nie dotyczy wyrobów alkoholowych. Dodatkowo Urząd Patentowy RP podał, że nawet jeśli uznać, że skarżąca miała na myśli art. 131 ust. 1 pkt 3 pwp to także i ta podstawa unieważnienia nie występuje w niniejszej sprawie, bowiem oznaczenie "vita mini" jest fantazyjne i nie sugeruje związku towarów nimi oznaczanych z witaminami. W tym stanie rzeczy, brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu, który wyczerpująco odniósł się do argumentów skarżącej, mimo, że podstawa unieważnienia z art. 131 ust. 1 pkt 3 nie została przez nią formalnie zgłoszona w toku postępowania. Sąd aprobuje stanowisko organu, albowiem oznaczenie "vita mini" nie jest aluzyjne ani opisowe i nie wprowadza w błąd odbiorców co do składu towarów nim oznaczanych. Należy zgodzić się ze skarżącą, iż organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji błędnie przywołał art. 89 ust. 1 i art. 117 ust. 1 pwp zamiast art. 164 pwp, ale ta oczywista pomyłka nie wpłynęła w żadnym stopniu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż organ prawidłowo uznał i obszernie uzasadnił, że skarżąca ma interes prawny w złożeniu wniosku o unieważnienie spornego znaku towarowego. Z tych wszystkich względów wobec bezzasadności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.