VI SA/Wa 1917/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek(spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska Protokolant Aleksandra Borowiec – Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2006r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego dnia [...] maja 2005 r. w części dotyczącej kwoty 8.000 (osiem tysięcy) złotych; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego S. K. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Główny Inspektor Transport Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2005r. Nr [...] po ponownym rozpatrzeniu odwołania Pana S. K. – skarżącego – z dnia [...] czerwca 2005 r. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.200 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w kwestionowanej wysokości 8.000 zł w mocy. Organ II instancji wskazał, że [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2005 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8200 (osiem tysięcy dwieście) złotych. Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia było stwierdzenie nieposiadania przez stronę licencji uprawniającej do wykonywania drogowego transportu rzeczy. Powyższe ustalenia miały miejsce podczas kontroli pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2005 r. Ponadto, prowadzący pojazd nie okazał wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł skarżący podnosząc, że w dniu kontroli zatrzymany samochód marki [...] kierowany przez pracownika skarżącego zatrudnionego w charakterze kierowcy nie wykonywał transportu drogowego. Jego zdaniem wykonywany był niezarobkowy przewóz na potrzeby własne. Przedstawił do akt sprawy oświadczenie kierowcy Pana P. S. Zarzucił, iż przeprowadzając kontrolę drogową bazowano na okazanym kwicie za wydany węgiel i na tej podstawie określono charakter przewozu. Skarżący wskazał, iż weryfikacja w/w kwitu pozwoliła domniemywać kontrolującemu, że wykonywany był transport drogowy, jednakże kwit ten umożliwiał tylko i wyłącznie wywóz węgla z bazy. Błędem ze strony skarżącego było niewyposażenie kierowcy w fakturę VAT Nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., która to faktura jednoznacznie potwierdzała własność przewożonego towaru. Ponadto odwołujący podnosi, ze zostały spełnione wszystkie przesłanki art. 4 pkt 4c ustawy o transporcie drogowym. Strona zrzuca organowi I instancji naruszenie art. 7, art. 77 ust. l k.p.a. Główny Inspektor Transport Drogowego zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej kary w wysokości 8.000 wskazując, że ustalony stan faktyczny nie budzi w ocenie organu wątpliwości. Główny Inspektor Transportu Drogowego zauważył, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego. W dniu [...] stycznia 2005 r. podczas kontroli drogowej kierujący pojazdem Pan P. S. okazał wypis nr 3 z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne. W wyniku kontroli ustalono w oparciu o przedstawiony kwit za wydany węgiel nr [...], że przewożony jest węgiel gdzie jako sprzedawca widnieje [...] B. [...] a jako nabywca C. Sp. z o.o. co potwierdził przesłuchany na tą okoliczność kierowca Pan P. S. Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i właściwie nałożył na stronę karę 8000 złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. Strona w odwołaniu podnosiła, iż wykonywała przewóz na potrzeby własne. Zgodnie z art. 4 pkt 4 niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający (...) następujące warunki: c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin. W ocenie organu z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy a w szczególności z kwitu nr [...] wynika, iż strona przewoziła towar nie będący jej własnością. W związku z powyższym nie był to przewóz na potrzeby własne. Strona nie spełniła więc warunków wymienionych w art. 4 pkt 4c, które to warunki muszą być bezwzględnie wypełnione aby przejazd zakwalifikować do niezrobkowego przewozu drogowego. Wobec powyższego skarżący wykonywał w chwili kontroli transport drogowy rzeczy, gdyż zgodnie z art. 4 pkt 3 określenie transport drogowy obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. W tym przypadku nie są spełnione wszystkie przesłanki wynikające z art. 4 pkt 4 c. Organ wskazał, że z protokołu przesłuchania świadka Pana P. S. jednoznacznie wynika, iż kierowca nie posiadał przy sobie dokumentu przewozowego świadczącego o tym, iż przewożony węgiel jest własnością S. Ponadto świadek zeznał, iż jest zatrudniony od [...] stycznia 2005 r. na umowę zlecenie jako kierowca. Z zeznań świadka oraz materiału dowodowego zebranego w czasie kontroli bezspornie wynika, iż w chwili kontroli firma S. wykonywała transport drogowy rzeczy. Zdaniem organu przesłane przez stronę wraz z odwołaniem dokumenty tj. umowa o pracę zawarta z kierowcą Panem P. S. z dnia [...] stycznia 2005 r. oraz faktura VAT nr [...]. nie stanowią wiarygodnych dowodów w niniejszej sprawie, ponieważ strona nie posiadała w/w dokumentów w czasie kontroli i w/w dokumenty przeczą zeznaniom świadka. Nadto stwierdzono, że należy odrzucić argumenty strony, iż został naruszony art. 7 k.p.a. oraz 77 § l kpa, bowiem organ I instancji zebrał wyczerpująco materiał dowodowy a skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania i miał możliwość złożenia wyjaśnień i uwag dotyczących analizowanej sprawy. W związku z tym organ powołując się na przepisy art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, po. 1371 ze zm.) wskazał, że przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę, lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych Zgodnie z przepisem art. 33 ust. l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Przepis art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym uznaje, że transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy a określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę, niespełniającego warunków, o których mowa w pkt 4. Odwołując się do przepisu art. 5 ustawy z dnia 6 września 2003 r. o transporcie drogowym, wskazał, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją". Licencji udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek przedsiębiorcy. Przedsiębiorcy udziela się licencji, z zastrzeżeniem art. 6, jeżeli: 1) członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą, spełniają wymogi dobrej reputacji; wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli: a) zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu, b) zostały uznane za niezdolne do wykonywania zawodu przewoźnika drogowego na podstawie odrębnych przepisów, 2) przynajmniej jedna z osób zarządzających przedsiębiorstwem legitymuje się certyfikatem kompetencji zawodowych, 3) posiada zabezpieczenie w postaci: środków pieniężnych dostępnych przez okres posiadania licencji, poręczeń albo gwarancji bankowych, poręczeń osób fizycznych lub prawnych, obligacji państwowych, zastawu na papierach wartościowych gwarantowanych przez Skarb Państwa, gwarancji ubezpieczeniowych, polis ubezpieczeniowych autocasco lub weksli w wysokości: a) na pierwszy pojazd samochodowy przeznaczony do transportu drogowego - 9.000 euro, b) na każdy następny pojazd samochodowy - 5.000 euro, 4) przedsiębiorca sam wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy mają świadectwa kwalifikacji określone przepisami prawa o ruchu drogowym oraz nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub ochronie środowiska, 5) posiada tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany. Zgodnie z art. 92 ust. l pkt l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym karze podlega wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że karze w wysokości 8000 zł podlega wykonywanie transportu drogowego bez licencji, z wyłączeniem taksówek. Powołując się na powyższe organ stwierdził, że w tym konkretnym przypadku spełnione są dyspozycje przepisu statuującego przewóz drogowy i z tego powodu nałożona kara jest zasadna. Zgodnie z przepisem art. 92 ust, l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15 000 zł. Kary te są uszczegółowione w treści załącznika Lp. 1.1.1 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje karą 8000 zł wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Skargę na tę decyzję wniósł skarżący wnosząc o jej uchylenie i podnosząc, że naruszono przepisy art. 4 pkt 4; art. 5 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię i przypisania wykonywanego przewozu na potrzeby własne do przewozów realizowanych w ramach transportu drogowego. Zarzucił błędną interpretację przepisu art. 33 ust. l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i przyjęcie, że pomimo okazania zaświadczenia uprawniającego skarżącego do wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne wykonywał transport drogowy. Ponadto zarzucił naruszenie przepisu art.87 ust.1 powołanej ustawy poprzez przyjęcie, że do wykonywania przewozów na potrzeby własne winien posiadać licencję. Wskazał na naruszenie przepisów art.7 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego i nie uwzględnienie słusznego interesu strony oraz podniósł, że naruszono zasadę swobodnej oceny dowodów opisanej w art.80 kpa poprzez nieuzasadnioną odmowę uznania za wiarygodne, dowodów przedstawionych przez stronę w postaci faktury VAT oraz oświadczenia spółki C. Sp. z o.o. Zdaniem skarżącego stanowisko przedstawione przez organ odwoławczy, nie ma uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa, jak również w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym. W jego ocenie, organy dokonały niewłaściwej oceny zaistniałego stanu faktycznego, czego skutkiem było zastosowanie niewłaściwych przepisów. Niezarobkowy przewóz towaru na potrzeby własne, został niewłaściwie zakwalifikowany jako odpłatny transport, na rzecz osób trzecich. Zasadniczym dowodem świadczącym, na niekorzyść skarżącego, był fakt posiadania kwitu upoważniającego do odbioru towaru z terenu kopalni, na którym nie widniała nazwa firmy skarżącego. Z tego dokumentu organ wyciągnął wniosek, że skarżący nie jest właścicielem przewożonego towaru dlatego zobowiązany był do posiadania odpowiedniej licencji na transport. Zdaniem skarżącego takie stanowisko należy uznać, za błędne. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie, zostały wypełnione przesłanki określone w art. 4 ust. 4 c ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. Zgodnie z ww. przepisem, skarżący wykonywał niezarobkowy przewóz towarów po drogach publicznych, pojazdem będącym jego własnością, prowadzony przez pracownika skarżącego, a przewożony towar był własnością skarżącego. Okoliczność, że skarżący był właścicielem towaru wynika bezpośrednio z faktury VAT Nr [...] z dnia [...] stycznia 2005r. oraz z oświadczenia złożonego przez zarząd spółki C. Sp. z o.o. z siedzibą w K.. Zarówno organy I jak i II instancji, wyłącznie na podstawie kwitu upoważniającego do odbioru towaru z terenu kopalni, bezpodstawnie przyjęły, że towar nie jest własnością skarżącego, nie dając przy tym bezpodstawnie wiarygodności dowodowej innym przedstawionym przez skarżącego dokumentom. W jego ocenie oświadczenie z dnia [...] lutego 2005r. potwierdza, iż skarżący jako kupujący sam odbierał z [...] zakupiony towar, natomiast wystawiony kwit upoważniał go jedynie do wywozu zakupionego wcześniej towaru. Skarżący w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej nie zajmuje się wykonywaniem odpłatnego transportu na rzecz innych podmiotów, tym bardziej na rzecz spółki C. Sp. z o.o., co potwierdza fakt, że kontrola drogowa miała miejsce na trasie w kierunku P. (siedziby skarżącego), 150 km. od K., gdzie rzekomo miało być miejsce dostaw towaru. Według skarżącego organ administracji w ramach swobodnej oceny dowodów, zobowiązany jest do wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Niestety w niniejszym postępowaniu, jako wiarygodny dowód uznano jedynie kwit uprawniający do odbioru towaru z terenu kopalni. Wskazując na powyższe wnosił o uwzględnienie jego skargi. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zwaną ustawą o u.s.a., ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwana ustawą o p.p.s.a., ustawą z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1271), zwana ustawą p.w.u.p. postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z akt sprawy skarżący w ustalonym stanie faktycznym czyni zarzut błędnej wykładni art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Twierdzi, że przewóz wykonywany przez niego spełniał warunki przewozu na potrzeby własne, łącznie z warunkiem prowadzenia pojazdów przez pracowników. Analizując dokumentację Sąd nie może uznać argumentów organu prowadzącego postępowanie kwestionującego przedłożone do akt sprawy dowody w postaci faktury VAT Nr [...] z dnia [...] stycznia 2005r. oraz z oświadczenia złożonego przez zarząd spółki C. Sp. z o.o. z siedzibą w K. Faktura VAT Nr [...] z dnia [...] stycznia 2005r. jednoznacznie wskazuje na datę sprzedaży towaru. Wynika z niej, że w dniu kontroli skarżący był właścicielem przewożonego towaru. Całokształt okoliczności sprawy i wyjaśniania skarżącego, oświadczenie spółki C. Sp. z o.o. oraz kierunek jazdy zatrzymanego pojazdu, który zmierzał w kierunku P. - siedziba skarżącego i miejsce prowadzenia działalności gospodarczej znajduje się na obrzeżach tego miasta, wskazują, że przewożony towar był w dacie kontroli przewożony do siedziby jego firmy zajmującej obrotem takim właśnie towarem. Zdaniem Sądu nie można także odmówić racji skarżącemu wskazującemu, iż kwit za wydany węgiel nr [...], gdzie jako sprzedawca widnieje K. a jako nabywca C. Sp. z o.o. jest jedynie dokumentem uprawniającym do wywozu towaru a spółka opisana na tym kwicie jako kupujący jest w tej transakcji jedynie pośrednikiem i może faktycznie w momencie przejazdu pojazdu przez plac sprzedawcy lub przez inną krótką chwilę była właścicielem towaru ale nie była nim w chwili kontroli. W ocenie Sądu w dacie kontroli inspektor mógł zakwalifikować przewóz jako transport drogowy jednak w toku postępowania a zwłaszcza w dacie otrzymania ww. dowodów należało w ocenie Sądu dokonać reasumpcji stanowiska. Powoływanie się na oświadczenia kierowcy, którego wiedza co do prowadzonych przez przedsiębiorcę interesów gospodarczych, zawierania umów i rozliczeń finansowych jest niewielka nie może być w ocenie Sądu argumentem przemawiającym na niekorzyść przedsiębiorcy natomiast wskazane wyżej dokumenty potwierdzają rację skarżącego. Przedłożona do akt sprawy umowa o pracę zawarta z kierowcą (zgłoszona w przewidzianym prawem terminie do ZUS) wskazuje, że prowadzącym pojazd był pracownik skarżącego. Zgodnie z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stosownie zaś do art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W świetle powołanych wyżej przepisów decyzja administracyjna, a w szczególności, jak to ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, nakładająca na podmiot karę, musi być oparta na obowiązującym przepisie prawa i zgodna z jego treścią. Tych wymogów nie spełniają wspomniane wyżej decyzje administracyjne. Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 kpa, które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit.c. ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Stosownie do przepisu art. 152 p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu uchylonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 o ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.