VI SA/Wa 192/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. K. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu C. K. kwotę 120 (słownie sto dwadzieścia) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi C. K. (dalej też jako skarżący) reprezentowany przez pełnomocnika – M. D., będącą prezesem zarządu zatrudniającej go spółki M. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2011 r., w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Zarządzeniem sędziego referenta z dnia 22 lutego 2012 r. wezwano ww. pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 23 lutego 2012 r. (k. 39 akt) do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez wykazanie, iż należy ona do kręgu osób wymienionych w art. 35 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ewentualnie, w przypadku gdy nie spełnia ona ww. przesłanek, do podpisania skargi przez skarżącego. Przedmiotowe wezwanie zostało prawidłowo doręczone pełnomocnik skarżącego w dniu 27 lutego 2012 r. (k. 42 akt). W dniu 5 marca 2012 r. (data stempla pocztowego) zostało nadane na adres tutejszego Sądu pismo podpisane przez radcę prawnego M. M., w którym wskazano, iż skarga została wniesiona w imieniu spółki M. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. oraz załączono stosowne pełnomocnictwo dla ww. radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.), strony mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Natomiast stosownie do regulacji zawartej w art. 37 § 1 tej ustawy, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z powyższych przepisów wynika, że reprezentant strony może skutecznie zastępować swego mocodawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, jeżeli ten udzielił mu pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym. Jednocześnie w myśl art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego – M. D. nie udokumentowała, iż spełnia przesłanki wymienione w art. 35 p.p.s.a. W związku z powyższym została wezwana do uzupełnienia braków formalnych w tym zakresie, alternatywnie do podpisania skargi przez samego skarżącego. Jednocześnie, pismo Sądu z dnia 23 lutego 2012 r. zawierało alternatywne wezwanie do osobistego podpisania skargi przez skarżącego w przypadku, gdy ustanowiony pełnomocnik nie spełnia wymogów z art. 35 p.p.s.a. W zakreślonym terminie skarżący nie podpisał skargi. W terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych skargi, do Sądu wpłynęło wspomniane na wstępie pismo radcy prawnego M. M.. W tym miejscu należy zauważyć, iż zgodnie z art. 13 k ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 24 grudnia 2008 r., za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, za który pobiera się opłatę elektroniczną bez uiszczenia tej opłaty – wymierza się karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. Wobec tego, iż kara pieniężna za naruszenie ww. przepisów ustawy o drogach publicznych nakładana jest na kierującego pojazdem samochodowym, posiada on legitymację do kontestowania zasadności jej nałożenia do sądu administracyjnego. Art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z art. 49 §1 p.p.s.a. ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych wynosi 7 dni. Z przepisów tych wynika, że w wypadku stwierdzenia przez sąd nieuzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dni, po stronie sądu powstaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego niż odrzucenie skargi środka (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt GSK 1337/04). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem we wskazanym powyżej terminie pełnomocnik skarżącego nie wykazała, iż należy do kręgu osób wymienionych w art. 35 § 1 p.p.s.a., jak również alternatywnie sam skarżący nie złożył podpisu pod skargą z dnia 20 grudnia 2011 r. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.