VI SA/Wa 1920/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r. [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżący M. M. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r. [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Złożony wniosek skarżący uzasadniał tym, iż wykonanie decyzji pociągnie za sobą negatywne i nieodwracalne w skutkach konsekwencje nie tylko dla skarżącego, ale także dla jego najbliższej rodziny. Podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawia go możliwości zarobkowych. Skarżący jest w chwili obecnej jedynym żywicielem rodziny. Żona skarżącego pracuje w wymiarze ½ etatu osiągając najniższy możliwy dochód. Skarżący wraz z żoną posiada na utrzymaniu dwóch małoletnich synów. To na skarżącym spoczywa cały ciężar zaspokojenia potrzeb finansowych rodziny. Dochód z tytułu pracy w charakterze pracownika ochrony stanowi główne źródło utrzymania skarżącego i całej jego rodziny. Pozbawienie głównego źródła utrzymania odbije się na sytuacji materialno-bytowej całej rodziny skarżącego. Ponadto skarżący wskazał, że z uwagi na stan zdrowia ma ograniczone możliwości zmiany wykonywanego zawodu. Od wielu lat choruje na [...], którego konsekwencją jest [...]. Zakaźny charakter choroby, a także konieczność zwracania szczególnej uwagi na najbardziej narażony organ organizmu, wyklucza go z możliwości wykonywania wielu zawodów, np. pracy w branży budowlanej czy też na stanowiskach mających związek z produkcją żywności. Skarżący nie będzie miał możliwości podjęcia zatrudnienia na stanowiskach pracownika fizycznego nie wymagających dodatkowych kwalifikacji. Do wniosku skarżący załączył: - kopię umowy o pracę skarżącego, z której wynika, iż jest zatrudniony jako [...] i uzyskuje płacę zasadniczą w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.), tj. aktualnie 1750 zł brutto, - kopię umowy o pracę żony skarżącego z 2000 r., według której żona skarżącego uzyskuje wynagrodzenie w wysokości 700 zł brutto miesięcznie, - 10 kopii kart informacyjnych leczenia szpitalnego skarżącego, które potwierdzają występujące u skarżącego przewlekłe [...] oraz [...]. Ponadto w aktach administracyjnych sprawy znajduje się aneks do ww. umowy o pracę żony skarżącego, z którego wynika, iż żona skarżącego od 2009 r. jest zatrudniona na ½ etatu i uzyskuje wynagrodzenie w wysokości 640 zł brutto miesięcznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej cyt. jako p.p.s.a., sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdzić zatem należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Jak wynika z treści przepisu, Sąd może wstrzymać wykonanie decyzji, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem po stronie skarżącego leży obowiązek wykazania przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. Przez pojęcie szkody użyte w zacytowanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie przyjmuje się również, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące utratą uprawnień, a w konsekwencji utratą przez stronę jedynego źródła utrzymania, stanowi spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt I GSK 1148/13 oraz z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt II GSK 2064/14). Skarżący udokumentował swoją sytuację majątkową i rodzinną, wskazując iż dochód uzyskiwany przez niego tj. 1750 zł brutto miesięcznie, jest niezbędny do utrzymania jego 4-osobowej rodziny (w tym żony, która uzyskuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 650 zł brutto miesięcznie), a on sam z powodu choroby (przewlekłe [...] oraz [...]) ma ograniczone możliwości podjęcia w pracy w innych zawodach bez uzyskania dodatkowych kwalifikacji. W ocenie Sądu cofnięcie uprawnień na podstawie, których skarżący wykonuje zawód kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej, a który to zawód jest zasadniczym i stałym źródłem utrzymania skarżącego, spowoduje wystąpienie przesłanek, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Wykonie zaskarżonej decyzji i w konsekwencji cofnięcie skarżącemu omawianych uprawnień doprowadzi do utraty przez niego głównego źródła utrzymania, co jest zgodnie z powołanym stanowiskiem judykatury wystarczającą przesłanką do stwierdzenia, że zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody lub wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków. Z tego powodu uznając, iż okoliczności, na które skarżący powołał się we wniosku uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.