VI SA/Wa 1922/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], Komendant Policji, po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] lipca 2009 r. wniesionego przez skarżącą spółkę A. Sp. z o. o. z siedzibą w W. od decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 10.000 złotych - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] lutego 2009 r., o godz. 17.15 w W., na ulicy D. [...] przeprowadzono kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...] kierowanego przez J. P. W trakcie kontroli stwierdzono, że pojazd wyposażony jest w urządzenie techniczne w postaci podświetlonego baneru reklamowego zainstalowanego na dachu pojazdu, na którym widniał napis E. oraz taksometr C. o nr fabrycznym [...]. W toku kontroli kierujący samochodem przedstawił funkcjonariuszom Policji: prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu wraz z ubezpieczeniem, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób udzielonej A. Sp. z o.o., zaświadczenie o zatrudnieniu wystawione przez A. Sp. z o.o. oraz książkę kasy rejestracyjnej stanowiącej własność A. Sp. z o.o. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną pojazdu oraz przesłuchano w charakterze świadka kierowcę, który zeznał, że w kierowanym przez niego pojeździe zamontowany jest sprawny i zalegalizowany taksometr, którego legalizacja znajduje się w siedzibie firmy A. Wskazał, że zamontowany na dachu pojazdu baner reklamowy podłączony jest do instalacji elektrycznej pojazdu i załącza się po uruchomieniu silnika (urządzenie zostało zamontowane przez A. Sp. z o.o.). Kierowca podał, że prowadzi własną działalność gospodarczą i świadczy usługi przewozowe na rzecz A. Sp. z o.o. Raz w tygodniu, na podstawie wydruków z kasy fiskalnej wykonywane są rozliczenia pomiędzy Spółką a kierowcą. Protokół kontroli Nr [...] został podpisany przez kierującego pojazdem bez zastrzeżeń. Pismem z dnia [...] marca 2009 r. skarżąca Spółka została zawiadomiona przez Komendanta Rejonowego Policji [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego. W toku prowadzonego postępowania organ uzyskał informację z Biura Działalności Gospodarczej Urzędu [...], że pojazd marki [...] o nr rej. [...] został zgłoszony w dniu [...] czerwca 2007 r. do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. A. Sp. z o.o., na rzecz której udzielono licencji, posiada tytuł prawny do dysponowania pojazdem przyznanym przez D. Sp. z o.o. Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego Komendant Rejonowy Policji [...] wydał decyzję, na podstawie której – w oparciu o przepisy art. 92 ust. 1 w związku z art. 18 ust. 5 lit. a) i c) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm., dalej nazywanej u.t.d.) nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 10.000 złotych z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru (kara 5.000 zł) oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (kara 5.000 zł). Na podstawie art. 93 ust. 4 u.t.d., organ I instancji nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca Spółka, wnosząc o jej uchylenie, stwierdziła, że z uzasadnienia kwestionowanej decyzji nie wynikają okoliczności wskazujące na naruszenie art. 18 ust. 5 u.t.d., gdyż samo umieszczenie taksometru w pojeździe lub lamp i innych urządzeń technicznych na jego dachu nie stanowi naruszenia, które mogłoby być podstawą do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 w związku z art. 93 u.t.d. Skarżąca stwierdziła, że art. 18 ust. 5 u.t.d. nasuwa istotne wątpliwości interpretacyjne, zarówno co do podmiotowego, jak i przedmiotowego zakresu jego zastosowania. Trudności w ich rozstrzygnięciu pogłębia fakt, iż nie został on umieszczony w przepisach ogólnych ustawy (Rozdział 1), lecz dodany do dotychczasowej treści art. 18 u.t.d. dotyczącego zezwoleń na wykonywanie niektórych rodzajów przewozów, a mianowicie: przewozów regularnych i regularnych specjalnych w krajowym i międzynarodowym transporcie drogowym oraz wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym, sam zaś art. 18 znajduje się w Rozdziale 3 ustawy "Transport drogowy osób". Niezależnie od powyższego, zdaniem skarżącej, przepisy art. 18 ust. 5 u.t.d. mogą zostać uznane za sprzeczne z Konstytucją, w szczególności z przepisami art. 2, 20 i 22 Konstytucji. Ponadto, pozostają w kolizji z zasadami wynikającymi z ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) oraz kolidują z przyjętymi w prawie Unii Europejskiej zakazami podejmowania działań ograniczających podaż usług transportowych oraz różnicowania warunków działania przewoźników świadczących usługi równoważne. W związku z tym, że organ nie zebrał materiału dowodowego potwierdzającego wykonywanie przez skarżącą przewozu okazjonalnego osób, a także nie wyjaśnił kwestii umieszczenia w pojeździe taksometru oraz zamontowania na dachu pojazdu lampy lub innego urządzenia technicznego, zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Policji, powołując się na przepisy prawa materialnego, w tym art. 5 i art. 18 ust. 5 oraz art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz L.p. 2.9.1, 2.9.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, a także na wyniki przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2009 r. kontroli pojazdu należącego do skarżącej Spółki, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż wyniki kontroli pozwoliły bezspornie uznać, że strona skarżąca, wykonując krajowy transport drogowy osób naruszyła zakaz, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. a) i lit. c) u.t.d., gdyż skontrolowany pojazd nie będąc taksówką osobową został wyposażony w taksometr, jak również urządzenie techniczne w postaci podświetlanego szyldu reklamowego. Podane naruszenia przepisu ustawy o transporcie drogowym potwierdzają dowody znajdujące się w aktach sprawy, w tym dokumentacja fotograficzna oraz zeznania świadka. Zdaniem organu, zgromadzony w sposób wyczerpujący materiał dowodowy pozwalał stwierdzić wskazane powyżej naruszenia, uzasadniając nałożenie na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w łącznej wysokości 10.000 złotych, zgodnie z L.p. 2.9.1 oraz L.p. 2.9.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W zakresie wniosku strony o cofnięcie rygoru natychmiastowej wykonalności organ II instancji stwierdził, iż rygor ten obligatoryjnie (art. 93 ust. 3 u.t.d.) nadawany jest wszelkim decyzjom administracyjnym określającym kary pieniężne za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze skarżąca zawarła wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając organom Policji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: - art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d. poprzez bezzasadne przyjęcie na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, iż w pojeździe był zamontowany i używany taksometr w rozumieniu definicji legalnej tego urządzenia zawartej w § 3 pkt 20 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych, a nie drogomierz oraz, że na dachu pojazdu była zamontowana podświetlana lampa; - art. 4 ust 11u.t.d, poprzez przyjęcie, iż strona wykonywała przewóz okazjonalny w ramach krajowego transportu drogowego, podczas gdy w aktach sprawy brak jest ustaleń wskazujących, że pojazdem był wykonywany przewóz jakiejkolwiek osoby i ustalenia na czym miałaby polegać usługa wykonana przez skarżącą. Skarżąca zarzuciła również: - naruszenie art. 75 i art. 89 ust 2 (obecnie art. 89 ust 5) u.t.d. z uwagi na to, że art. 75 u.t.d. zawierając zamknięty katalog postępowań, które mogą być wszczynane na podstawie wyników kontroli, nie pozwala na wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego w związku z naruszeniem art. 18 ust 5 lit a) i lit c) u.t.d. Ponadto, w art. 89 ust 2 (obecnie art. 89 ust 5 u.t.d.) ustawodawca nie zawarł umocowania ustawowego do określenia w drodze rozporządzenia prawa organu administracyjnego do wszczęcia i prowadzenia postępowania o naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wykraczającego poza katalog określony w art. 75 u.t.d. oraz nie zawarł umocowania do wszczęcia postępowania administracyjnego oraz nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia ustawy o transporcie na podstawie protokołu kontroli, - naruszenie art. 140 k.p.a. w zw. z art. 78 k.p.a. przez organ administracji II instancji, który nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 78 k.p.a., który postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. bezzasadnie oddalił wnioski dowodowe strony niezbędne dla ustalenia, iż skarżąca nie wykonywała przewozu okazjonalnego osób oraz nie naruszyła art. 18 ust 5 lit a) i lit c) u.t.d. Skarżąca wskazała, że zgodnie z utrwalonymi poglądami judykatury oraz doktryny, twierdzenie, że dana okoliczność została udowodniona innymi dowodami zebranymi w sprawie nie może stanowić podstawy dla oddalenia żądania strony o przeprowadzenie dowodów mających znaczenie dla sprawy, jeżeli okoliczności, które mają być stwierdzone za ich pomocą są sporne oraz mają znaczenie dla sprawy, nawet gdy okoliczność będąca przedmiotem dowodu została stwierdzona. W tym zakresie skarżąca wskazała na wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 listopada 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 710/07, wyrok NSA sygn. akt SA/Lu 1921/93, artykuły z Prok. i Pr. 2008/6/90, autor Z. R. Kmiecik "Inicjatywa dowodowa w postępowaniu administracyjnym. Teza nr 3", PP 1997/7/25 P. Witkowski "Zasady ogólne postępowania administracyjnego w postępowaniu podatkowym, cz. I, Teza nr 4". - naruszenie przepisów postępowania w postaci naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 138 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo braku ustaleń co do wystąpienia przesłanki przewozu okazjonalnego osób, przesłanki wykonywania tego przewozu w krajowym transporcie drogowym, przesłanki umieszczenia i używania w pojeździe taksometru oraz przesłanki umieszczenia na pojeździe lampy lub urządzenia technicznego. W uzasadnieniu skargi Spółka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko prezentowane w toku postępowania administracyjnego, w tym część argumentów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Kwestionując stanowisko organów, które zrównały taksometr z drogomierzem (dalmierzem), tj. urządzeniem połączonym z urządzeniem przeliczającym (kasą fiskalną), skarżąca wskazała, że o ile taksometr jest urządzeniem samodzielnie liczącym, o tyle w przypadku drogomierza (dalmierza) przeliczeń dokonuje kasa fiskalna. Skoro zaś w pojeździe nie zainstalowano taksometru, ani urządzenia o takich cechach, ustalenie, iż nie ma różnicy pomiędzy taksometrem a drogomierzem połączonym z kasą fiskalną skutkuje niezasadnym ukaraniem skarżącej z tytułu naruszenia art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. Kara jest tym bardziej niezasadna, że organy nie wykazały, iż w skontrolowanym pojeździe w ogóle umieszczono taksometr. Zdaniem skarżącej, o wspomnianym fakcie nie przesądza dokumentacja fotograficzna wykonana podczas kontroli ani zeznania świadka. W podobny sposób, skarżąca oceniła dowody wskazane przez organ, potwierdzające umieszczenie na dachu pojazdu baneru reklamowego, który był zaopatrzony w instalację elektryczną pozwalająca na jego podświetlenie. W ocenie strony, jedynie oględziny powyższego urządzenia oraz prawidłowe utrwalenie jego cech konstrukcyjnych, ewentualnie dowód z opinii biegłego w tym zakresie lub okoliczność zabezpieczenia przez organy administracyjne dokumentacji technicznej baneru lub jego instalacji elektrycznej mogłyby przesądzić o spełnieniu przesłanki wynikającej z art. 18 ust 5 lit c) u.t.d. Nadto, skarżąca zarzuciła, iż organy administracji nie zebrały materiału dowodowego potwierdzającego wykonywanie przez skarżącą przewozu okazjonalnego osób (art. 4 ust. 11 u.t.d.) oraz krajowego transportu drogowego (art. 4 ust. 4 u.t.d.). Dowolna ocena materiału dowodowego przez organy administracyjne obydwu instancji w powyższym zakresie czyni zasadnym zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Komendant Policji, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga A. Sp. z o. o. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Przedmiotowa decyzja Komendanta Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., art. 10 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, nakładając karę pieniężną w łącznej wysokości 10.000 złotych organy Policji obu instancji, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, prawidłowo uznały, że w dniu [...] lutego 2009 r. spółka A. wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a) i lit. c) u.t.d. Przewóz był wykonywany przez podmiot świadczący usługi przewozowe na rzecz skarżącej Spółki, na co wskazuje treść zaświadczenia z dnia [...] marca 2007 r. wystawionego przez A. Sp. z o.o. jak również zeznanie złożone przez kierowcę. W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d., wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.t.d., wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga odpowiedniej licencji, której udziela się przedsiębiorcy, po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja ta udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, W. - związek komunalny (art. 6 ust. 4 u.t.d.). Według ustaleń organów Policji dokonanych w niniejszym postępowaniu, skarżąca spółka A. Sp. z o.o. posiadała licencję nr [...], uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, której stosownym wypisem legitymował się podczas kontroli kierujący pojazdem (w aktach administracyjnych sprawy kserokopia wypisu Nr [...] z licencji nr [...]). Licencja ta niewątpliwie nie spełniała warunków określonych w art. 6 ust. 4 u.t.d. dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Nie była bowiem wydana na kontrolowany pojazd oraz nie precyzowała, zgodnie z tym przepisem - obszaru, na którym przedsiębiorca był uprawniony do świadczenia usług transportowych osób. Zatem przedstawiona do wglądu organom kontrolnym licencja uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d., jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, gdyż nie odpowiadała warunkom licencji "taksówkowej". W art. 5 ust. 1 u.t.d. ustawodawca wyraźnie wskazał, iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 u.t.d.). W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej", co znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) – c), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także, c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Mając na uwadze zarzuty skarżącej dotyczące błędnej wykładni art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d., Sąd uznał za nietrafne argumenty skargi podważające prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy w zakresie zamontowania w kontrolowanym pojeździe taksometru (a nie drogomierza) oraz umieszczenia na dachu pojazdu podświetlanego baneru reklamowego, wbrew regulacjom ustawowym. Odnosząc się do zarzutu błędnego, zdaniem strony, utożsamienia taksometru z drogomierzem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż zarzut nie zasługuje na uwzględnienie przede wszystkim dlatego, że w pojeździe poddanym kontroli był zamontowany taksometr "C." o nr fabrycznym [...], co wynika wprost z załącznika do protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., dokumentacji fotograficznej pojazdu wykonanej przez kontrolującego oraz protokołu przesłuchania świadka kierowcy J. P. z dnia [...] lutego 2009 r., który wskazał, że świadectwo legalizacji taksometru znajduje się w siedzibie firmy A. Nadto, kwestia różnic pomiędzy taksometrem a drogomierzem (dalmierzem), która w opinii skarżącej powinna zaważyć na wydanym rozstrzygnięciu, była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie o sygn. akt. II GSK 911/08 uznał, że "nie jest trafny zarzut skargi kasacyjnej, że kontrolowany samochód nie był wyposażony w taksometr, lecz drogomierz (dalmierz) a więc urządzenie, którego nie wymienia art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. (...) Dalmierz połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż urządzenie to służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania należności za wykonywany taksówką przewóz osób, na co wymagana jest licencja, której skarżący nie posiadali". Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zawarł w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 202/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny powyższy pogląd podziela. Zdaniem Sądu, jako niezasadny należało również uznać zarzut o bezpodstawnym nałożeniu, na podstawie art. 92 u.t.d., kary za umieszczenie na dachu kontrolowanego pojazdu podświetlanego baneru, która to okoliczność (w opinii skarżącej) nie została wykazana przez organy administracji. Stanowisku skarżącej przeczą ustalenia poczynione przez kontrolujących w dniu [...] lutego 2009 r., utrwalone w protokole kontroli jak również protokole przesłuchania świadka, z których wynika, że tzw. baner reklamowy był podłączony do instalacji elektrycznej pojazdu i załączał się po uruchomieniu silnika. A to oznacza, że posiadał cechy konstrukcyjne, na konieczność wystąpienia których powołała się skarżąca, pozwalające zakwalifikować wspomniany baner jako urządzenie techniczne, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 uznając, że organy administracji w sposób wyczerpujący zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Organy wskazały w uzasadnieniu decyzji dowody, na podstawie których został ustalony stan faktyczny. Za całkowicie niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., tj. zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Z akt sprawy wynika, że strona powiadomiona o wszczętym postępowaniu brała w nim czynny udział, składając pismo procesowe z dnia [...] czerwca 2009 r. zawierające stanowisko i wnioski dowodowe strony. W wyniku jego rozpatrzenia Komendant Rejonowy Policji [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. odmówił uwzględnienia wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącą ww. piśmie, wskazując, iż wnioskowane przesłuchanie w charakterze świadka pasażerów skontrolowanego pojazdu jest zbędne z uwagi na to, że okoliczność mająca być udowodniona zeznaniami została już udowodniona innymi dowodami, oględziny pojazdu przy udziale strony nie są okolicznością mającą znaczenie dla sprawy zaś żądanie uzyskania zaświadczenia właściwego operatora sieci telefonicznej na okoliczność stwierdzenia czy umieszczony na pojeździe ciąg cyfr w rzeczywistości stanowi numer telefoniczny i kto jest jego abonamentem nie ma znaczenia dla sprawy. Organ nie uwzględnił również wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność stwierdzenia czy urządzenie techniczne zamontowane na pojeździe było lampą lub miało cechy innego urządzenia technicznego gdyż wspomniana okoliczność została udowodniona innymi dowodami. Powyższe stanowisko organu I instancji znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, który uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności dokumentacja fotograficzna, potwierdziły naruszenie zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d. Ponadto, skarżąca była poinformowana o zakończeniu postępowania administracyjnego i prawie do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym jak również wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 75 u.t.d., gdyż nie miał on zastosowania w przedmiotowej sprawie. Wskazany przepis wymienia inne - niż wszczęte w niniejszej sprawie na podstawie art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne – enumeratywnie wyliczone rodzaje postępowań (administracyjne o cofnięciu uprawnień przewozowych przedsiębiorcy, określone przepisami ustawy, karne lub karno – skarbowe, w sprawach o wykroczenia, wszczynane przez Organy Inspekcji Pracy, przewidziane w umowach międzynarodowych w stosunku do przedsiębiorców zagranicznych), w przypadku których wyniki kontroli wykorzystywane są do formułowania wniosków o ich wszczęcie. Reasumując należy stwierdzić, że skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu [...] lutego 2009 r. przez skarżącą Spółkę z ewidentnym naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń organy Policji prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 2.9.1 i 2.9.3 załącznika do tej ustawy, nakładając na Spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 10 000 złotych. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy Policji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.