VI SA/Wa 193/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2007 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej, myśliwskiej i sportowej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w R. z dnia [...] października 2006 r. cofającą J. G. pozwolenie na broń palną bojową, sportową i myśliwską. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzjami z dnia [...] grudnia 1997 r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w S. zezwolił J. G. na posiadanie broni palnej sportowej, myśliwskiej oraz krótkiej. W dniu [...] stycznia 2006 r. w wyniku kontroli dokonanej w Centralnej Bazie KSIP organ powziął wiadomość, iż przeciwko J. G. prowadzone jest postępowanie karne m.in. o czyn z art. 286 § 1 Kodeksu Karnego. Do akt sprawy został dołączony fragment aktu oskarżenia skierowanego m.in. przeciwko skarżącemu, z którego wynika, iż przeciwko niemu prowadzone jest postępowanie karne obejmujące 17 zarzutów, w tym przestępstwo przeciwko mieniu. W dniu [...] maja 2006 r. Kierownik Sekcji w P. Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP z/s w R., wskazując jako podstawę art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zmianami, dalej zwana KPA) poinformował J. G., iż wszczął z urzędu postępowanie administracyjne zmierzające do cofnięcia mu zezwolenia na broń palną: bojową, gazową, sportową i myśliwską. Jako powód wszczęcia postępowania organ wskazał, fakt prowadzenia przeciwko stronie postępowania karnego [...]. Postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji z/s w R. zawiesił z urzędu powyższe postępowanie administracyjne. W dniu [...] czerwca 2006 r. J. G. wniósł do Komendanta Głównego Policji zażalenie na powyższe postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w R. z dnia [...] maja 2006 r. zarzucając, że postępowanie zostało wszczęte bezprawnie. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...] Komendant Główny Policji uchylił w całości postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w R. z dnia [...] maja 2006 r. zawieszające postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie i wskazał na konieczność samodzielnego prowadzenia postępowania dowodowego. W trakcie postępowania organ Policji ustalił, że sprawa karna przeciwko J. G. jest w toku, [...]. Decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji z/s w R. cofnął J. G. pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej, myśliwskiej i sportowej. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525, tekst jednolity z poźn. zm., dalej zwana ustawą o broni i amunicji) oraz art. 104 § 1 i 268a KPA. W uzasadnieniu podniósł, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż przeciwko J. G. toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, obrotowi gospodarczemu i wiarygodności dokumentów. Z dyspozycji zaś art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 Ustawy o broni i amunicji wynika, że osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, organ musi cofnąć pozwolenie na broń. Od powyższej decyzji pismem z dnia [...] listopada 2006 r. J. G. odwołał się do Komendanta Głównego Policji. Zarzucił decyzji naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że istnieje w jego przypadku uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podniósł, iż zebrany w postępowaniu materiał nie daje podstaw do takiej interpretacji powyższych przepisów. Zarzucił organowi nieprawidłowości w prowadzonym postępowaniu karnym oraz wskazał, iż posiada pozytywne badania psychologiczne i zdrowotne, które dają gwarancje, że nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa. Wskazał także na dobrą opinię jaką cieszy się w swoim środowisku. Podniósł, że niesłusznie uchylono postanowienie o zawieszeniu postępowania w niniejszej sprawie. Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a KPA oraz art. 18 ust.1 pkt 2 w związku z art.15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu cytując treść art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazał, że z samego faktu toczącego się przeciwko stronie postępowania karnego jednoznacznie wynika, iż zalicza się ona do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ wskazał, że do stwierdzenia istnienia przedmiotowej obawy nie jest konieczne, aby w stosunku do posiadacza pozwolenia na broń wydany został prawomocny wyrok skazujący za określone przestępstwo, bowiem warunkiem wystarczającym do cofnięcia pozwolenia na broń, jest już samo toczące się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Taki stan rzeczy skutkuje koniecznością cofnięcia pozwolenia na broń. Komendant Główny Policji podniósł, iż w tej sytuacji na treść rozstrzygnięcia nie mają wpływu takie okoliczności jak dobra opinia skarżącego w miejscu zamieszkania, orzeczenia lekarskie potwierdzające zdolność zdrowotną i psychologiczną do dysponowania bronią, oraz odpowiedzialne stanowisko zajmowane przez stronę. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotny jest jedynie fakt prowadzenia przeciwko J. G. postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, co determinuje konieczność cofnięcia pozwoleń na broń. W ocenie organu nie występuje także w przypadku niniejszego postępowania konieczność jego zawieszenia na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 KPA ponieważ w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależałby wynik postępowania administracyjnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył na powyższą decyzję J. G. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] października 2006 r. i o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucał naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji polegające na ich niewłaściwej interpretacji i zastosowaniu. Cytując orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący wywodził, że organy administracji, pomimo ciążącego na nich w tym zakresie obowiązku, nie przeprowadziły szczegółowego postępowania, aby zbadać czy skarżący należy do grona osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ nie podał też jakie okoliczności wskazują, że co do skarżącego taka uzasadniona obawa istnieje. Skarżący przypomniał stanowisko NSA, że sam fakt skazania nie jest wystarczający do cofnięcia pozwolenia na broń i konieczne jest wykazanie związku między czynem, za który skarżący był skazany, a jego cechami charakteru i dotychczasowym postępowaniem, który pozwalałby na zaistnienie wskazanej wyżej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W sprawie niniejszej skarżący nie został jeszcze skazany, brak było zatem podstaw do przyjęcia, że co do jego osoby zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu w pełni podtrzymał stanowisko prezentowane w decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując w powyższy sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jest niesporne, że przeciwko skarżącemu J. G. w dacie wydawania decyzji przez organ I i II instancji, toczyło się postępowanie karne o popełnienie szeregu czynów stypizowanych w Kodeksie Karnym jako przestępstwa przeciwko mieniu, wiarygodności dokumentów oraz prawom osób wykonujących pracę zarobkową. Fakt ten znajduje potwierdzenie w znajdujących się w aktach wydrukach z Centralnej Bazy KSIP oraz wyciągu z aktu oskarżenia skierowanego m.in. przeciwko skarżącemu przez Prokuraturę Rejonową w S., o popełnienie wyżej powołanych przestępstw. Ta okoliczność ma znaczenie decydujące przy ocenie zasadności cofnięcia pozwolenia na broń. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec skazanych lub podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie, a oceny, że obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca. Pozwolenie na broń musi być więc cofnięte osobom wymienionym po słowach "w szczególności...", a także innym osobom, co do których organ poweźmie obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę. Odmienne rozumienie przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności..." jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze, i w każdym przypadku oceniać, czy istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Skoro organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dacie decyzji był osobą wobec, której prowadzono postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, to w świetle powołanych wyżej wywodów fakt ten przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. Prowadzenie w tej sytuacji dalszego postępowania dowodowego mającego na celu wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy czynami, których popełnienie jest podstawą prowadzonego postępowania karnego a wystąpieniem obawy, że skarżący użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, o co wnioskował skarżący, uznać należy w świetle powyższych rozważań za zbędne. Pamiętać bowiem należy, że przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest samo prowadzenie postępowania o przestępstwo przeciwko mieniu, nie zaś zasadność stawianych w tym postępowaniu zarzutów. Wskazać ponadto należy, że cytowane w skardze orzeczenia NSA i WSA zapadły w odmiennych stanach faktycznych i prawnych. Część z nich wydana została w oparciu o stan prawny przed 1 stycznia 2004 r. kiedy to art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji miał inne brzmienie i wymieniał enumeratywnie jedynie przestępstwa z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej jako niosące zagrożenie i obawę, co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem porządku publicznego. We wszystkich innych sprawach organ był zobligowany do każdorazowej oceny ewentualnego zagrożenia ze strony posiadacza broni i w takich sytuacjach zapadły cytowane orzeczenia. Orzeczenia późniejsze także zapadły w sytuacji, kiedy skazanie dotyczyło innych przestępstw niż wymienione w nowej wersji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. We wszystkich tych wypadkach organ zobligowany był do samodzielnej oceny związku między skazaniem i ewentualnym zagrożeniem dla porządku ze strony posiadacza broni. W sprawie niniejszej, skarżący należał do grupy osób, co do których sam ustawodawca rozstrzygnął, że ponieważ zostały skazane lub podejrzane o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to istnieje co do nich uzasadniona obawa zagrożenia. Należy więc uznać, że organ prawidłowo ocenił, iż co do skarżącego oskarżonego o przestępstwo przeciwko mieniu istnieje przesłanka uzasadniająca obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń przewidziana cytowanymi powyżej przepisami. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonych decyzjach naruszenia prawa, a zarzuty skargi uznał za nieuzasadnione. Zważywszy powyższe działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji i oddalił skargę.