VI SA/Wa 193/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w B. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na rzecz skarżącej S. z siedzibą w B. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania S. z siedzibą w B. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w B., nr [...] z dnia [...] września 2010 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 złotych za wprowadzenie do obrotu dwóch partii zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych tj.: - sera w plastrach [...], a' 150g, oznaczonego najlepiej spożywać przed: "23.09.10, , wyprodukowanego przez O. w Ł, - deserku wieloowocowego [...], a' 125g, oznaczonego najlepiej spożywać przed: "31.08.10", partia produkcyjna [...], wyprodukowanego przez Ś. w Ś. W., 1. uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz 2. wymierzył S. z siedzibą w B. karę pieniężną w wysokości 5000 złotych za wprowadzenie do obrotu dwóch partii artykułów rolno-spożywczych niewłaściwej jakości handlowej, w tym jednej zafałszowanej, tj.: - zafałszowanego deserku wieloowocowego [...], a' 125g, oznaczonego najlepiej spożywać przed: "31.08.10", partia produkcyjna [...], wyprodukowanego przez Ś. w Ś. W, - niewłaściwej jakości sera w plastrach [...], a' 150g, oznaczonego najlepiej spożywać przed: "23.09.10", wyprodukowanego przez O. w Ł. Do wydania decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W toku kontroli przeprowadzonej w dniach [...] lipca 2010 r. przez inspektorów reprezentujących [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w B. w S. przy ulicy [...], należącej do S. z siedzibą w B. pobrano do badań laboratoryjnych m.in. próbki produktów: - sera w plastrach [...], a' 150g, oznaczonego najlepiej spożywać przed: "23.09.10", wyprodukowanego przez O. w Ł., - deserku wieloowocowego [...], a' 125g, oznaczonego najlepiej spożywać przed: "31.08.10", partia produkcyjna [...], wyprodukowanego przez Ś. w Ś. W. Jednocześnie inspektorzy pobrali próbki kontrolne każdego z powyższych produktów, które po zabezpieczeniu pozostawiono pod nadzorem kontrolowanego przedsiębiorcy. Badania wykonane przez Laboratorium Kontrolno-Analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w O. w zakresie cech organoleptycznych i fizyczno-chemicznych wykazały, że: - ser [...] nie odpowiadał deklaracji producenta na opakowaniu jednostkowym (nie zawiera konserwantów) z uwagi na obecność kwasu sorbowego i jego soli, co udokumentowano w sprawozdaniu z badań nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., - deserek [...] nie odpowiadał deklaracji producenta na opakowaniu jednostkowym z uwagi na obecność kwasu sorbowego i jego soli, co udokumentowano w sprawozdaniu z badań nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. S. została zapoznana z wynikami badań laboratoryjnych, skorzystała z przysługującego jej uprawnienia składając wniosek o przebadanie próbki kontrolnej. Badania kontrolne obu produktów wykonane zostały w Laboratorium Kontrolno-Analitycznym Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie. Potwierdziły obecność kwasu sorbowego i jego soli. [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r., nr 187, poz. 1577 ze zm.) wydał decyzję nr [...] z dnia [...] września 2010 r., którą wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 5000 złotych za wprowadzenie do obrotu dwóch partii zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych. Zdaniem Prezesa UOKiK, rozpoznającego odwołanie, właściwym była zmiana treści decyzji organu I instancji poprzez przekwalifikowanie sera [...] z produktu zafałszowanego na produkt niewłaściwej jakości handlowej. W przypadku deserku [...] organ I instancji, zdaniem organu odwoławczego, prawidłowo uznał produkt za zafałszowany. Ustawa o jakości handlowej stanowi w art. 4 ust. 1, że wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej. W świetle prawa żywnościowego pojęcie "wprowadzania do obrotu" dotyczy każdego etapu obrotu i nie jest związane jedynie do pierwszego wprowadzania na rynek. W tej kwestii art. 3 pkt 4 ustawy odsyła do definicji zawartej w art. 3 pkt 8 Rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. L 31 z 01.02.2002 r.). Potwierdzenie słuszności tej interpretacji można znaleźć w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 listopada 2003 r. w sprawie C-315/05 wydanym w trybie prejudycjalnym. Stosownie do art. 40a pkt 4 ustawy o jakości handlowej każdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10 % przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1000 złotych, zaś w myśl art. 40 ust. 1 pkt 3 tejże ustawy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze nieodpowiadajace jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spożywczych do obrotu, nie niżej niż 500 złotych. Zgodnie z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykuł rolno-spożywczy zafałszowany - produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli: a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej, b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo niezgodną z prawdą, c) w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. Mając na uwadze powyższą regulację, w niniejszej sprawie, zdaniem Prezesa UOKiK, właściwym było zakwalifikowanie sera [...] jako produktu niewłaściwej jakości handlowej, a nie jako produktu zafałszowanego z uwagi na niewielką ilość stwierdzonego konserwantu oraz wyjaśnienia producenta kwestionowanego produktu złożone w toku postępowania. Producent tego wyrobu umieścił na opakowaniu deklarację "nie zawiera konserwantów". Badania laboratoryjne wykazały obecność kwasu sorbowego i jego soli oraz obecność kwasu benzoesowego i jego soli na podobnym niskim poziomie. Samo stwierdzenie obecności kwasu sorbowego i jego soli w produkcie nie daje podstaw do założenia o celowym działaniu producenta. Wyjaśnienia producenta, co do obecności kwasu sorbowego i jego soli należy, zdaniem organu, uznać za wiarygodne. Dlatego też Prezes UOKiK uznał, że nieprawidłowość ta nie ma znamion zafałszowanego produktu, zważywszy na stwierdzenie nieznacznej zawartości tej substancji, której prawo dopuszcza dodatek do 1000 mg/kg. Obecność tego konserwantu można potraktować jako zanieczyszczenie powstałe na etapie produkcji. Deklaracja "nie zawiera konserwantów" jest niezgodna z praktyką produkcyjną, ponieważ w wyniku fermentacji w produktach mlecznych, w niewielkich ilościach powstaje benzoesan sodu i jego sole, czyli poddane fermentacji produkty mleczne zawierają naturalnie w nieznacznych ilościach te substancje. W związku z tym deklaracja producenta, z założenia wprowadza w błąd. Zdaniem Prezesa UOKiK właściwym byłoby określenie "bez dodatku konserwantów". W przypadku deserku [...] sytuacja nie budzi wątpliwości. Badania laboratoryjne potwierdzają nieprawidłowości. Z pisma producenta wynika, że przyznaje się on do celowego dodatku konserwantu do produktu, uzasadniając swoją decyzję niekorzystnymi warunkami pogodowymi i nie podając o tym informacji na opakowaniu. Zmiana kwalifikacji produktu z zafałszowanego na niespełniający wymagań jakościowych, nie zmienia postępowania wobec kontrolowanego w zakresie ustalenia minimalnej kary pieniężnej tj. potraktowania S. z siedzibą w B. jako wprowadzającego do obrotu produkty o niewłaściwej jakości w tym zafałszowane i wymierzenia kary przewidzianej w art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o jakości handlowej. Ustalając wysokość wymierzonej kary pieniężnej organ uwzględnił stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów. Wysokość wymierzonej kary mieści się w przedziale przewidzianym przepisem 40a ust. 1 pkt 4 ustawy. Stanowi zaledwie 0,001% maksymalnej kwoty, jaką można było nałożyć na kontrolowanego. Karę wymierza się wprowadzającemu do obrotu, a nie w zależności od i w stosunku do niewłaściwej jakości stwierdzonych produktów. W skardze złożonej przez S. z siedzibą w B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wnosiła o uchylenie decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] listopada 2010 r. uchylającego decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w B. z dnia [...] września 2010 r. i wymierzającego skarżącemu karę pieniężną w wysokości 5000 złotych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów ustawy o jakości handlowej. Jej zdaniem brak jest podstaw do traktowania jej jako wprowadzającej do obrotu. Jako prowadząca działalność w zakresie sprzedaży dostarczonych jej przez producentów artykułów spożywczych, nie może być traktowana jako producent, pod kontrolą którego pozostaje proces produkcji, przetwarzania i dystrybucji artykułów spożywczych. Ponadto skarżąca kwestionuje sposób wyliczenia kary pieniężnej. Zafałszowany produkt jest produktem niewłaściwej jakości, więc kara winna być wyliczona na podstawie art. 40a ust. 1 pkt ustawy, a nie w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy. Taki sposób wyliczenia kary uniemożliwia skarżącej dochodzenie roszczeń od producentów kwestionowanych produktów. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Kontroli Konkurencji i Konsumentów wnosił o jej oddalenie, przywołując argumentację zawartą w decyzji. Stwierdził, iż tylko rodzaj stwierdzonej nieprawidłowości, w zależności m.in. od naruszenia interesów konsumenta, kwalifikuje produkt jako zafałszowany bądź niewłaściwej jakości handlowej. Tym samym nie każdy wyrób niewłaściwej jakości może być zafałszowany, natomiast każdy, który spełnia kryteria zafałszowania, jest uznany za artykuł niewłaściwej jakości. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4, jednakże z uwagi na to, że wprowadzono do obrotu jednocześnie produktu niewłaściwej jakości i produktu zafałszowanego należało zastosować karę wynikającą z art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie. Skarżący formułuje wobec decyzji dwa zarzuty. Pierwszy sprowadza się do braku podstaw, zasadności zastosowania kary pieniężnej, albowiem, zdaniem skarżącego, wymierzenie kary pieniężnej nie znajduje uzasadnienia w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym. Skarżący, prowadzący działalność w zakresie sprzedaży dostarczonych mu przez producentów artykułów spożywczych, nie może być traktowany jako producent, pod kontrolą którego pozostaje proces produkcji, przetwarzania i dystrybucji artykułów spożywczych. Powyższe czynności pozostają wyłącznie pod kontrolą producentów. Skarżący może jedynie kontrolować sposób przechowywania produktów na etapie między nabyciem od producenta, a dalszą sprzedażą do kolejnych odbiorców i w tym tylko zakresie ponosić odpowiedzialność. Wynika to jego zdaniem z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. L 31 z 01.02.2002 r.). Ten zarzut skarżącego nie jest zasadny. Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r., nr 187, poz. 1577 ze zm.) w art. 4 ust. 1 stanowi, że wprowadzone do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. "Wprowadzenie do obrotu", wbrew twierdzeniom skarżącego, dotyczy każdego etapu obrotu i nie jest zawężone do pierwszego wprowadzenia na rynek. W tej kwestii art. 3 pkt 4 ustawy o jakości handlowej stanowiąc, iż obrót to czynności w rozumieniu w art. 3 pkt 8 rozporządzenia nr 178/ 2002 odsyła do definicji zawartej w tym przepisie, gdzie "wprowadzenie na rynek" oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. Pojęcie "wprowadzenie do obrotu" dotyczy zatem każdego etapu obrotu i nie jest zawężone jedynie do pierwszego wprowadzenia na rynek. Słuszność takiej interpretacji wynika także z wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 listopada 2006 r. w prawie C-315/05 (Dz. U. C 331 z 30.12.2006, wydanym w trybie prejudycjalnym, z którego wynika, iż wprowadzający do obrotu może być odpowiedzialny za jakość, nawet w sytuacji, gdy ogranicza się on, jako zwykły dystrybutor do wprowadzenia do obrotu produktu w postaci, w jakiej został mu dostarczony przez producenta. Zatem do obowiązków podmiotów działających na rynku spożywczym, a takim jest skarżący, stosownie do art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002, należy zapewnienie w przedsiębiorstwie, będącym pod jego kontrolą, zgodności żywności z wymogami prawa żywnościowego, właściwymi dla jej działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Przedsiębiorca może i powinien wymagać od swoich kontrahentów przestrzegania określonych standardów. Winien mieć też odpowiednie zaplecze logistyczne, które powinno mu zapewnić dostawy właściwej jakości. Wobec powyższego za słuszne należy uznać stanowisko UOKiK w zakresie odpowiedzialności skarżącego za wprowadzenie do obrotu dwóch partii artykułów rolno-spożywczych niewłaściwej jakości, w tym jednej zafałszowanej. Drugi zarzut skargi dotyczy sposobu naliczenia kary pieniężnej. Zdaniem skarżącego budzi on zastrzeżenia. Kara, jego zdaniem, w zaistniałych okolicznościach sprawy, z uwagi na treść sentencji decyzji, winna być naliczona w oparciu o przepis art. 40a ust. 1 pkt 3, a nie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej. Nie bez znaczenia dla interesów skarżącego jest także okoliczność, iż łączny sposób naliczenia kary uniemożliwia dochodzenia roszczeń przez skarżącego wobec producentów zakwestionowanych produktów. Zdaniem organu, zebrany materiał dowodowy pozwalał na wymierzenie kontrolowanemu kary pieniężnej w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o jakości handlowej za wprowadzenie do obrotu dwóch partii artykułów rolno-spożywczych w tym jednej zafałszowanej. Wysokość kary mieści się, zdaniem organu, w przedziale przewidzianym przepisem art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości. Sąd podziela zarzut skarżącego dotyczący sposobu naliczenia kary pieniężnej. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o jakości handlowej z uwagi na zmianę treści decyzji organu I instancji poprzez przekwalifikowanie sera [...] z produktu zafałszowanego na produkt niewłaściwej jakości. Analiza treści decyzji, zwłaszcza jej uzasadnienia pozwala na przyjęcie, iż organ zastosował jedną "łączną" karę, za wprowadzenie do obrotu dwóch partii artykułów rolno-spożywczych w tym jednej zafałszowanej, wynikającą z art. 40a ust. 1 pkt 4. Potwierdza to także odpowiedź na skargę. Organ nie przedstawił żadnej argumentacji na taki sposób wymiaru kary. Tymczasem art. 40a ustawy o jakości handlowej wprowadza mechanizm polegający na tym, iż każdy, w stosunku do którego zostanie spełniona przesłanka wprowadzenia do obrotu artykułów rolno-spożywczych nieodpowiedniej jakości – art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy i każdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane – art. 40a ust. 1 pkt 4 podlega innej karze, karze określonej w każdym z tych przepisów. Stosownie do brzmienia art. 40a ust. 3 i 4 ustawy kto: 3) wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spożywczych do obrotu, nie niższej jednak niż 500 zł; 4) wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane, podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10 % przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1.000 zł. Odrębnej karom pieniężnym podlega zatem każdy kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej jak i artykuły rolno-spożywcze zafałszowane. Tak stanowi bowiem art. 40a w ust. 3 i 4. Potwierdza to brzmienie art. 40a ust. 4. Zgodnie z tym ustępem kary pieniężne, o których mowa w ust. 1-3, wymierza, w drodze decyzji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzania kontroli wojewódzki inspektor albo wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Istotnie ustalając wysokość kary, wojewódzki inspektor albo wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów, o czym stanowi ust. 5 art. 40a, ale kary określonej oddzielnie. Karę należy, zdaniem Sądu, wymierzyć w stosunku do każdego z naruszeń z osobna. Są to bowiem różnego rodzaju nieprawidłowości. Za każde z nich ustawodawca przewiduje karę w innej wysokości. Brak jakiejkolwiek podstawy prawnej do wymierzenia jednej kary, kary "łącznej". Organ w żaden sposób nie uzasadnił dlaczego podstawę prawną nałożenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu produktów rolno-spożywczych niewłaściwej jakości i wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych stanowi art. 40a ust. 4 ustawy. Kara przewidziana tym przepisem jest przecież karą tylko za wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych i jest to kara surowsza od kary przewidzianej za wprowadzenie do obrotu produktów rolno-spożywczych niewłaściwej jakości. Zgodzić się należy ze skarżącym, że wymierzenie jednej kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu produktów rolno-spożywczych niewłaściwej jakości i wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych co najmniej utrudni skarżącemu dochodzenia roszczeń wobec producentów. Są to przecież różni producenci. Nie jest możliwym do ustalenia, przy takim wymiarze kary, stopnia odpowiedzialności każdego z nich. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni powyższe uwagi Sądu i wyda rozstrzygnięcie stosownie do stanu sprawy. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1) a) i c) p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt 1 decyzji. Organ naruszył prawo materialne, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędną interpretację art. 40a pkt 3 i 4 ustawy o jakości handlowej polegającą na przyjęciu, iż za stwierdzone naruszenia, przewidziane w art. 40 ust. 3 i 4 ustawy można wymierzyć jedną karę. Organ naruszył też przepisy postępowania w sposób, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie wyjaśnił należycie sprawy poprzez brak ustaleń, co do sposobu naliczenia kary. O wykonalności uchylonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na postawie art. 200 w związku z art. 205 p.p.s.a.