VI SA/Wa 1930/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu partii artykułów nieodpowiadających jakości handlowej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., art. 21 i art. 40 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 roku o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 roku Nr 187, poz. 1577, ze zm.) w związku z art. 3 pkt 5, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 1, art. 17ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 25 oraz art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, art. 54 ust. 2, art. 46 ust. 1 lit. a, art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 ze zm.), § 5 ust. 1 i 3, § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. Nr 137. poz. 966. ze zm.), art. 3 pkt 8, art. 8 ust. 1, art. 16 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE L 31 z 1.02.2002 r., str. 1 ze zm, Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15 t. 6, str. 463 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania K. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] nakładającą karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. Rozstrzygnięcia organu zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniach [...], [...] listopada oraz [...], [...] i [...] grudnia 2011 r. upoważnieni pracownicy [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych przeprowadzili kontrolę w K. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], dalej zwaną stroną skarżącą, w zakresie jakości handlowej przetworów z mięsa czerwonego. Kontroli znakowania poddano cztery partie konserw, tj. partię 6 255,0 kg "[...]" a' 300 g (nr partii: L1787), partię 6 217,8 kg "[...]" a' 300 g (nr partii: L1917), partię 1 049,44 kg "[...]" a' 280 g (nr partii: L1952) oraz partię 2 115,4 kg "[...]" a' 280 g (nr partii L1 919), W wyniku sprawdzenia oznakowania ww. partii artykułów rolno - spożywczych stwierdzono: - brak podania w wykazie składników dozwolonej substancji dodatkowej E 621 (glutaminian monosodowy) wraz z jego funkcją technologiczną (wzmacniacz smaku), będącej składnikiem stosowanej przy produkcji tego wyrobu mieszanki funkcjonalnej pn. "Stabilizator Strong" (nr specyfikacji 0, edycja 3, indeks AFFC166/041 - Stabilizator tekstury i emulsji, data 01.12.2011 r.), co stanowi naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 46 ust. 1 pkt. 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia - w konserwie pn. "[...]", - brak podania informacji towarzyszącej nazwie środka spożywczego, dotyczącej rodzaju produktu, poprzez wskazanie rodzaju użytego surowca pochodzenia zwierzęcego (konserwa wieprzowo-drobiowa), co stanowi naruszenie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 47 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia - w konserwach pn. "[...] " i “[...]", - stosowania wyrażenia "Tradycyjna Receptura" - sugerującego, iż wyrób został wytworzony przy zastosowaniu tradycyjnych metod produkcji, podczas gdy do jego wytworzenia stosowano dozwolone substancje dodatkowe (substancję zagęszczającą E 407, regulator kwasowości E 508, stabilizatory: E 450, E 451), co stoi w sprzeczności z ideą wytwarzania produktów tradycyjnych i stanowi naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 46 ust. 1 pkt. 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia - w konserwie pn. "[...]", Ponadto do badań laboratoryjnych zostały pobrane próbki ww. partii konserw. Badania wykonane w Laboratorium Specjalistycznym GIJHARS w [...] wykazały negatywny wynik próby szczelności opakowań dla partii konserw o nazwie "[...]" a' 280 g oraz "[...]" a' 280 g (sprawozdanie z badań nr [...]/[...] z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz sprawozdanie z badań nr [...]/[...] z dnia [...] grudnia 2011 r.). W związku z powyższym, partie te nie spełniały wymagań jakości handlowej określonej w deklaracjach producenta, tj. Specyfikacji wyrobu gotowego “[...]", nr ref SWG-250, wersja I, data 28.02.2011 oraz w Specyfikacji wyrobu gotowego [...], nr ref. SWG-244, wersja 1, data 23.11.2010). W dniu [...] grudnia 2011 r. organ I instancji przeprowadził kontrolę uzupełniającą u strony skarżącej W toku kontroli strona złożyła pisemne wyjaśnienia, w których poinformowała, że przedmiotowe partie "[...]" i "[...]" zostały zbadane zgodnie z Procedurą zamykania konserw w opakowaniach szklanych nr 1P/S-PTP z dnia 03.02.2011 r., wersja IV, (wartości graniczne: ugięcie zakrywki na poziomie 3150-4000 jednostek, wielkość podciśnienia na poziomie 0,2-0,3 bar, siła zamknięcia na poziomie 4-7 mm), nie były badane w akredytowanym laboratorium zewnętrznym, wyroby gotowe badane są zgodnie z rocznym harmonogramem zakładu, niektóre wyroby gotowe badane są na zlecenie sieci handlowych przez wyznaczone przez nich laboratoria i zakład do tej pory nie otrzymał informacji z sieci handlowej o nieszczelnej partii powyższego asortymentu. W związku z tym, że wtórniki próbek zabezpieczone przez organ nie wykazują oznak nieszczelności, strona będzie wnioskowała o zbadanie wtórników próbek. Pismem z dnia 3 stycznia 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych zawiadomił stronę skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary za wprowadzenie do obrotu handlowego ww. artykułów. W piśmie z dnia 17 stycznia 2012 r. strona skarżąca wskazała, że: - nie miała na celu wprowadzania konsumentów w błąd, - brak umieszczenia w wykazie składników dozwolonej substancji dodatkowej - glutaminianu monosodowego (E621), wraz z jej funkcją technologiczną, zaistniał na skutek niedopatrzenia osoby projektującej etykietę, - brak podania informacji towarzyszącej nazwie środka spożywczego, dotyczącej rodzaju produktu wraz z podaniem użytego surowca pochodzenia zwierzęcego, nie powoduje niedoinformowania konsumenta w kwestii rodzaju produktu, gdyż w składzie wyrobów podano rodzaj składników mięsnych, - zakład prowadzi kontrolę szczelności, opakowania nieszczelne są automatycznie usuwane przez urządzenie testujące, w związku z tym nieszczelność opakowań mogła być spowodowana niewłaściwym transportem próbek do laboratorium, - określenie "tradycyjna receptura" jest stosowane jako niezarejestrowany znak towarowy (logotyp), który służy do odróżniania produktów nim opatrzonych od produktów innych producentów, a stosowane receptury funkcjonują 17 lat (od 1995 r.) i od samego początku zawierały dozwolone substancje dodatkowe. Ponadto strona skarżąca ww. piśmie zwróciła się również o podanie informacji o ilości nieszczelnych opakowań jednostkowych w badanych próbkach. W piśmie z dnia 7 lutego 2012 r. strona skarżąca zawarła wniosek o przebadanie wtórników próbek zakwestionowanych konserw o nazwie "[...]" a' 280 g oraz "[...]" a' 280 g. Organ I instancji przy piśmie z dnia 20 lutego 2012 r. przekazał stronie odpowiedź Laboratorium Specjalistycznego GIJHARS w [...] (pismo z dnia 15 lutego 2012 r.) w sprawie ilości nieszczelnych opakowań, zgodnie z którym w produkcie "[...]" przeprowadzono kontrolę szczelności w 7 losowo wybranych opakowaniach jednostkowych, a w produkcie "[...]" w 11 losowo wybranych opakowaniach jednostkowych i wszystkie przebadane opakowania były nieszczelne. Ponadto w ww. piśmie organ przychylił się do prośby o przebadanie wtórników próbek zakwestionowanych konserw, informując stronę o możliwości przeprowadzenia badań w Centralnym Laboratorium GIJHARS w [...], zgodnie z metodyką określoną w PN-A-82055:4:1997 Mięso i przetwory mięsne Badania mikrobiologiczne Badania szczelności konserw hermetycznie zamkniętych. Strona skorzystała z ww. możliwości. W wyniku badań przeprowadzonych w Centralnym Laboratorium GIJHARS w [...], stwierdzono, że w konserwie o nazwie "[...]" na 21 opakowań jednostkowych 18 opakowań było nieszczelnych (sprawozdanie z badań nr [...]/[...] z dnia [...] marca 2012 r.), natomiast w konserwie "[...]" na 31 przebadanych opakowań jednostkowych 10 opakowań było nieszczelnych. W piśmie z dnia 10 kwietnia 2012 r. strona skarżąca zanegowała metodykę oraz staranność badań wykonanych w ww. laboratoriach GIJHARS, podnosząc, że: - każda wyprodukowana partia wyrobów w słoikach jest kontrolowana testem hermetyczności, zadaniem którego jest wykrycie wadliwie zamkniętych opakowań oraz co 2 godziny sprawdzane jest podciśnienie w opakowaniach, - badania wykonane w Laboratorium Specjalistyczne GIJHARS w [...] i Centralne Laboratorium GIJHARS w [...] różnią się znacznie liczbą opakowań nieszczelnych, co świadczy o niewłaściwej metodyce lub niestaranności wykonywanych badań, - zakład produkuje wyroby w opakowaniach szklanych od 15 lat i dotychczas nie odnotowano informacji o zatruciach do których niewątpliwie doszłoby gdyby produkowane konserwy były nieszczelne. Organ I instancji przy piśmie z dnia 7 maja 2012 r. przekazał stronie odpowiedź Laboratorium Specjalistycznego GIJHARS w [...] (pismo z dnia 25 kwietnia 2012 r.) i Centralnego Laboratorium GIJHARS w [...] (pismo z dnia 27 kwietnia 2012 r.) na wniesione uwagi dotyczące badań laboratoryjnych. W pismach tych wskazano, że: - oznaczenie szczelności opakowań zostało wykonane metodyką opisaną w Polskiej Normie PN-A-82055-4:1997 + Az 1:2002, a laboratoria posiadają w tym zakresie kompetencje potwierdzone certyfikatem Polskiego Centrum Akredytacji, - zastosowana metoda badań różni się od metody stosowanej przez producenta, - w laboratoriach były badane różne opakowania jednostkowe pochodzące z jednej partii produkcyjnej, w związku z tym wyniki uzyskane w obu laboratoriach mogą się różnić, ponadto podciśnienie w poszczególnych opakowaniach jednostkowych nie jest takie samo lecz zawiera się w przedziale od 200 do 300 mbar. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wymierzył skarżącej spółce karę pieniężną 15.000 złotych za wprowadzenie do obrotu 4 partii konserw, tj.: partii 6.255,0 kg [...] a' 300 g (nr partii L1787), partii 6.217,8 kg [...] a' 300 g (nr partii L1917), partii 1.049,44 kg [...] a' 280 g (nr partii L1952) oraz partii 2.115,4 kg [...] a' 280 g (nr partii LI919), nieodpowiadających jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej, ze wzglądu na: 1) wady oznakowania polegające na: - braku podania w wykazie składników dozwolonej substancji dodatkowej: E-621 (glutaminian monosodowy) wraz z jego funkcją technologiczną (wzmacniacz smaku), będącej składnikiem stosowanej przy produkcji tego wyrobu mieszanki funkcjonalnej pn. Stabilizator Strong (nr specyfikacji 0, edycja 3, indeks AFFC166/041 - Stabilizator tekstury i emulsji, data 01.12.2011 r.), co stanowi naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 46 ust. 1 pkt. 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia i § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 roku - dotyczy konserwy pn. [...], - braku podania informacji towarzyszącej nazwie środka spożywczego, dotyczącej rodzaju produktu, poprzez wskazanie rodzaju użytego surowca pochodzenia zwierzęcego (konserwa wieprzowo-drobiowa), co stanowi naruszenie przepisów art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 roku o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 47 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia - dot. konserw pn. [...] i [...], - stosowaniu wyrażenia "[...]" - sugerującego, iż wyrób został wytworzony przy zastosowaniu tradycyjnych receptur i metod produkcji, podczas gdy do jego wytworzenia stosowano dozwolone substancje dodatkowe (substancję zagęszczającą E-407, regulator kwasowości E-508, stabilizatory: E-450, E-451), co stoi w sprzeczności z ideą wytwarzania produktów tradycyjnych i i stanowi naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia - dotyczy konserwy pn. [...], 2) negatywny wynik próby szczelności niezgodny z deklaracją producenta określoną w specyfikacjach: Specyfikacja wyrobu gotowego [...], nr ref. SWG-250, wersja I, data 28.02.2011 i Specyfikacja wyrobu gotowego [...], nr ref. SWG-244, wersja 1, data 23.11.2010 ([...]: wg sprawozdania z badań nr [...]/[...] z dnia [...].12.2011 r. Laboratorium Specjalistycznego 3IJHARS w [...] szczelność opakowania: nieszczelne; wg wymagań specyfikacji: szczelność opakowania: szczelne; [...]: wg sprawozdania z badań nr [...]/[...] z dnia [...].12.2011 r. Laboratorium Specjalistycznego GIJHARS w [...]: szczelność opakowania: nieszczelne; wg wymagań specyfikacji: szczelność opakowania: szczelne. Organ wskazał, że strona nie kwestionowała ustaleń kontroli, natomiast zakwestionowała wyniki badań laboratoryjnych. Organ uznał za wiarygodne wyjaśnienie strony skarżącej zawarte w piśmie z dnia 17 stycznia 2012 r., że brak umieszczenia w wykazie składników dozwolonej substancji dodatkowej E-621 wraz z jej funkcją technologiczną wynika z niedopatrzenia osoby projektującej etykietę. Okoliczność ta nie zwalnia przedsiębiorcy z odpowiedzialności, jednakże miała wpływ na ocenę stopnia zawinienia. Organ nie przyznał mocy dowodowej twierdzeniom strony, że brak informacji towarzyszącej nazwie środka spożywczego dotyczącej rodzaju produktu poprzez wskazanie rodzaju użytego surowca pochodzenia zwierzęcego nie powoduje niedoinformowania konsumenta w kwestii rodzaju produktu, a informacja o rodzaju surowca pochodzenia zwierzęcego podana w wykazie składników jest wystarczająca do jego zidentyfikowania. Ich treść nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących i przywołanych poniżej przepisach prawa. Organ nie przyznał również mocy dowodowej wyjaśnieniom strony zawartym w piśmie z dnia 17 stycznia 2012 r. dotyczącym przyczyn stosowania określenia "tradycyjna receptura" w oznakowaniu konserwy pn. [...]. Stosowanie przez zakład dozwolonych substancji dodatkowych, a w szczególności karagenu i fosforanów, z uwagi na funkcję technologiczną jaką pełnią w wyrobie gotowym, stoi w sprzeczności z ideą wytwarzania produktów tradycyjnych. Organ nie przyznał także mocy dowodowej zastrzeżeniem strony skarżącej zawartym w piśmie z dnia 10 kwietnia 2012 r. dotyczącym metodyki oraz staranności wykonania badań przez laboratoria GIJHARS. Laboratoria te posiadają certyfikaty Polskiego Centrum Akredytacji. Pobieranie próbek do badania odbyło się zgodnie z obowiązującymi przepisami, zaś wykorzystana metoda jest uznanym powszechnie i miarodajnym sposobem oceny szczelności opakowań. Strona skarżąca ograniczyła się do popierania własnego, "domowego" sposobu badania szczelności opakowań szklanych. W piśmie z dnia 11 czerwca 2011 r. strona skarżąca odwołała się od ww. decyzji do Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, wnosząc o zmianę decyzji I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie o uchylenie decyzji I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzji I instancji zarzuciła: - naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez nie wysłuchanie strony przed wydaniem decyzji, - nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy, a zwłaszcza wyjaśnienia, czy opakowanie hermetycznie zamknięte może być nieszczelne, - naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie badań mikrobiologicznych rzekomo nieszczelnych opakowań. Strona skarżąca w uzasadnieniu odwołania podniosła, że: - organ I instancji w zawiadomieniu z dnia 24 maja 2012 r. wyznaczył stronie skarżącej 7 dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie, niemniej jednak przed upływem wyznaczonego terminu wydał decyzję, - glutaminian monosodowy jest przemiennie stosowany z innym środkiem o takim samym działaniu, zmiana etykiety nie jest możliwa z uwagi na częstotliwość stosowanych zmian, - w produkcie "[...]" i "[...]" nie zamieszczono sformułowania "konserwa wieprzowo-drobiowa", jednak podany skład konserwy całkowicie wypełnia dyspozycje ustawowe i nie wprowadza w błąd klientów, - metody oznaczania szczelności opakowań zostały niestarannie lub źle dobrane, o czym świadczą różne wyniki badań, - opakowanie hermetyczne nie może być nieszczelne, gdyż nie ma możliwości w opakowaniu nieszczelnym wytworzyć podciśnienia, - w produkcie w nieszczelnym opakowaniu powinny zachodzić reakcje rozkładu i badanie mikrobiologiczne powinny to potwierdzić, organ I instancji pomimo możliwości zlecenia lub wykonania badań mikrobiologicznych nie wykonał ich, - za zgodą organu I instancji Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] pobrał próbki zakwestionowanych partii i wysłał do badań laboratoryjnych w laboratorium Zakładu Higieny Weterynaryjnej w [...], badania wykonano w kierunku Escherichia coli i Salmonella spp., otrzymane wyniki badań świadczą, iż wyprodukowane wyroby nie stanowią żadnego zagrożenia dla życia i zdrowia konsumenta, - na stanie magazynowym strony skarżącej znajduje się 3701 szt. zakwestionowanej "[...]" oraz 7487 szt. "[...]", których do ostatecznego ukończenia sporu nie można wprowadzić na rynek, termin ważności zakwestionowanych konserw upływa w maju 2013 r., organ I instancji nie określił sposobu postępowania z powyższymi partiami. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych utrzymał w mocy decyzję I instancji. Organ podtrzymał argumentację zawartą w decyzji I instancji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że argumentacja strony, iż zmiana etykiety z uwagi na częstotliwość stosowania zamian glutaminianu monosodowego na inny środek o takim samym działaniu nie jest możliwa, nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ konsument ma prawo otrzymać pełną informację na temat produktu i nie może być sytuacji, w której skład produktu nie obejmuje składników faktycznie użytych do produkcji wyrobu gotowego. Organ, przytaczając treść art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz art. 47 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, wskazał, że organ I instancji słusznie uznał, iż oznakowanie konserw "[...]" i "[...]" powinno zawierać informację dotyczącą rodzaju produktu ze wskazaniem rodzaju użytego surowca pochodzenia zwierzęcego tak, aby konsument był w pełni poinformowany. Organ odwoławczy potwierdził stanowisko organu I instancji, że nie znajduje uzasadnienia zarzut strony o zastosowaniu do badań szczelności nieprawidłowej metody. Laboratorium Specjalistyczne GIJHARS w [...] i Centralne Laboratorium GIJHARS w [...] przeprowadziły badanie szczelności opakowań (słoików z nakrętką wieczkiem Twist-Off) metodą określoną w Polskiej Normie PN-82055-4:1997 + Azl:2002 Mięso i przetwory mięsne Badania mikrobiologiczne Badanie szczelności konserw hermetycznie zamkniętych. Badania Laboratorium Specjalistycznego GIJHARS w [...] wykazały, że wszystkie opakowania "[...]" (11 szt.) i "[...]" (7 szt.) są nieszczelne, natomiast Laboratorium w [...] stwierdziło 18 nieszczelnych z 21 opakowań jednostkowych badanej "[...]" oraz 10 z 31 badanych opakowań "[...]". Zgodnie z treścią pkt 2.4.1.1 tej normy sposób badania szczelności opakowań szklanych należy prowadzić w następujący sposób: "Słoje ustawić wieczkami na bibule wyścielającej eksykator próżniowy lub aparat próżniowy i za pomocą pompy olejowej wypompować powietrze do ciśnienia 170hPa (127 mm Hg) Po osiągnięciu żądanego ciśnienia utrzymać je przez 2 do 3 min., a następnie aparat próżniowy stopniowo napełniać powietrzem do uzyskania normalnego ciśnienia. Sprawdzić czy nie ma wycieków na bibule wyścielającej aparat i owiniętej wokół miejsca zamknięcia wieczka ze słojem". Wykorzystana przez laboratoria metoda jest uznanym powszechnie miarodajnym sposobem oceny szczelności opakowań szklanych. Tezy o wadliwości wyboru metody i sposobu przeprowadzenia badań szczelności słoików nie można uznać za zasadne, gdyż badania laboratoryjne przeprowadzone były przez akredytowane laboratoria, akredytowaną, uznaną i powszechnie znaną metodą, wykazały nieszczelność opakowań, w związku z tym należy uznać, że opakowanie nie zapewnia zachowania właściwych cech organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych produktu, w deklarowanym przez producenta okresie trwałości. Strona prowadzi kontrole szczelności zgodnie z Procedurą zamykania konserw w opakowaniach szklanych, nr ref.: 1P/S-PTP, wersja IV, z dnia 03.02.2011 r. W ramach tej kontroli wizualnie ocenia się ugięcie zakrywki oraz za pomocą wakuometru badane jest podciśnienie. Jeśli wartość podciśnienia w opakowaniu znajduje się w przedziale 0,2 - 0,3 bar, uznaje się je jako właściwe. Przyjęta przez stronę metoda sprawdzania różni się od metody opisanej w Polskiej Normie PN-82055-4:1997 + Azl:2002. Producent sprawdza okresowo podciśnienie w opakowaniu, natomiast laboratoria GIJHARS sprawdzają szczelność przez przetrzymywanie konserw po częściowym upłynnieniu treści, w urządzeniu próżniowym, w środowisku o obniżonym ciśnieniu (podciśnienie w środowisku wokół opakowania), wystąpienie wycieku z opakowania świadczy o nieszczelności. Metoda badania szczelności opakowań, stosowana przez Laboratorium Specjalistyczne GIJHARS w [...] oraz Centralne Laboratorium GIJHARS w [...] , jest metodą akredytowaną. Różnice w wynikach Laboratorium w Gdyni i Poznaniu może wskazywać na niejednorodność zakwestionowanych partii pod względem szczelności opakowań. Producent ma świadomość, że podciśnienie występujące w opakowaniach szklanych nie jest stałe dla każdego opakowania jednostkowego, a mieści się w przedziale 02 - 0,3 bar. Zdaniem organu wyniki badań próbek produktu, pobranych i przekazanych przez producenta do laboratorium Zakładu Higieny Weterynaryjnej w [...], które nie wykazały niekorzystnych zmian mikrobiologicznych w produkcie, nie uzasadniają tezy o szczelności opakowań. Fakt, iż produkt nie uległ jeszcze niekorzystnym zmiarom mikrobiologicznym nie oznacza wcale, że artykuł rolno-spożywczy nie ulegnie tym zmianom podczas dalszego przechowywania i dystrybucji. Ponadto w produkcie mogły zajść również niekorzystne zmiany organoleptyczne, których badania obecności Escherichia coli i Salmonella spp. nie wykażą. Przyjęty przez stronę sposób kontroli szczelności opakowań zdaniem organu nie jest wystarczający lub wartości graniczne dla podciśnienia powinny zostać zweryfikowane. Zaznaczono, że w 2002 roku wprowadzono zmiany dotyczące wartości ciśnienia, przy którym wykonuje się pomiar szczelności - wartość ciśnienia 535 hPa zmieniono na 170 hPa (127 mmHg), celem dostosowania wartości ciśnienia stosowanego przy badaniu szczelności konserw w opakowaniach szklanych do ciśnienia stosowanego przy badaniu szczelności zamknięcia, podanego w PN-OO-79570:1996 zamknięcia metalowe zakrywki kontaktowe (twist off). Ponadto w ocenie organu niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 k.p.a., ponieważ zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż przedmiotowe partie konserw o nazwie "[...]", "[...]", "[...]" nie spełniają wymagań jakości handlowej w zakresie oznakowania, a wyniki badań laboratoryjnych konserw o nazwie "[...]" i "[...]" wykazały niespełnienie wymagań (szczelność opakowań) deklarowanych przez producenta w specyfikacjach wyrobów gotowych. Zdaniem organu nie doszło także do naruszenia art. 10 k.p.a., ponieważ przytoczone w odwołaniu zawiadomienie z dnia 24 maja 2012 r. nie dotyczy postępowania zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...]. Ponadto strona została poinformowana o możliwości wypowiedzenia się w sprawie w piśmie z dnia 24 kwietnia 2012 r. (odebranym przez stronę 25 kwietnia 2012 r.), a także w piśmie z dnia 7 maja 2012 r., w którym organ I instancji wezwał stronę do wypowiedzenia się w terminie 7 dni od dnia odbioru pisma w sprawie przekazanych tym pismem dokumentów (odebranym przez stronę 9 maja 2012 r.), natomiast zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] maja 2012 r. Odnosząc się do zarzutu, iż organ I instancji nie określił sposobu postępowania z zakwestionowanymi partiami “[...]" i “[...]", organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z ustnym oświadczeniem Dyrektora Zarządzającego A. K., kwestionowane partie konserw zostały sprzedane, co zostało udokumentowane na stronie 3 w protokole kontroli nr z dnia [...] grudnia 2011 r., natomiast zgodnie z pismem strony z dnia 30 kwietnia 2012 r. całe zakwestionowane partie produkcyjne pozostają nadal w jej dyspozycji. W skardze na ww. decyzję złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła o zmianę decyzji I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie o uchylenie decyzji I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Strona skarżąca powtórzyła zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji. W odpowiedzi na skargi Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, jakość handlowa to cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania. prezentacji i oznakowania. nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. W związku z tym należy podzielić pogląd organu, iż niespełnienie wymagań w zakresie znakowania artykułu rolno-spożywczego jest niespełnieniem wymagań jakości handlowej. Stosownie do art. 6 ust. 2 ww. ustawy, do znakowania artykułów rolno spożywczych stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Zgodnie z art. 45 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaku towarowego, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu. etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego. Natomiast zgodnie z art. 46 tejże ustawy oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, a w szczególności, co do charakteru środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. Zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Ma na celu zapobieganie oszukańczym lub podstępnym praktykom, fałszowaniu żywności oraz wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzić konsumenta w błąd. Ponadto w myśl art. 8 ust. 1 ww. rozporządzenia etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd. Natomiast stosownie do art. 17 ust. 1 ww. rozporządzenia podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności oraz kontrolowania przestrzegania tych wymogów. Ponadto zgodnie z art. 16 rozporządzenia, bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd. Z powyższych przepisów prawa krajowego i wspólnotowego jednoznacznie wynika, iż przepisy prawa żywnościowego sprzeciwiają się każdej praktyce, m.in. dotyczącej znakowania artykułów rolno-spożywczych, mogącej w jakikolwiek sposób wprowadzić w błąd konsumenta. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, organy słusznie zakwestionowały w produkcie "[...]" - brak podania w wykazie składników dozwolonej substancji dodatkowej E 621 (glutaminian monosodowy) wraz z jej funkcją technologiczną (wzmacniacz smaku), wchodzącej w skład mieszanki funkcjonalnej "Stabilizator Strong" oraz stosowanie wyrażenia "Tradycyjna Receptura" w produkcie pod nazwą "[...]", jako wprowadzających w błąd konsumenta i naruszających art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Podkreślić należy, że w myśl przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych: - informacje dotyczące składników wy stępujących w środku spożywczym, podaje się w formie wykazu składników wykorzystanych do produkcji środka spożywczego i nadal w nim obecnych, nawet w zmienionej formie, zwanego dalej "wykazem składników", z podaniem nazwy składnika, według masy tych składników, ustalonej w chwili ich użycia do wytworzenia środka spożywczego, w porządku malejącym (§ 5 ust. 1), - w przypadku gdy składnik środka spożywczego jest składnikiem złożonym z kilku składników jego składniki uznaje się za składniki tego środka spożywczego (§ 5 ust. 3), - zamieszczając w wykazie składników dozwolone substancje dodatkowe, podaje się ich nazwę lub numer oraz zasadniczą funkcję technologiczną, którą ta substancja pełni w środku spożywczym, biorąc pod uwagę rodzaje funkcji pełnionej przez dodatki do żywności w środkach spożywczych wymienione w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. Urz. UE L 354 z 31.12.2008 str. 16. (§ 6 ust. 1). Należy zgodzić się z poglądem organu, że stosowanie wyrażenia "Tradycyjna receptura" sugeruje, iż produkt został wytworzony przy zastosowaniu tradycyjnych receptur i metod produkcji, podczas gdy do jego wytworzenia stosowane były dozwolone substancje dodatkowe: substancja zagęszczająca E 407 (karagen), regulator kwasowości E 508 (chlorek potasu), stabilizatory: E450 i E 451 (polifosforany), co stoi w sprzeczności z ideą wytwarzania produktów tradycyjnych i wprowadza w błąd konsumenta co do rodzaju, właściwości, składu produktu. Ponadto organy prawidłowo wskazały że argumentacja strony skarżącej, iż zmiana etykiety z uwagi na częstotliwość stosowania zamiany glutaminianu monosodowego na inny środek o takim samym działaniu nie jest możliwa, nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ konsument ma prawo otrzymać pełną informację na temat produktu i nie może być sytuacji, w której skład produktu nie obejmuje składników faktycznie użytych do produkcji wyrobu gotowego. Brak podania w składzie składnika lub podanie składnika nie zastosowanego w produkcji, wprowadza konsumenta w błąd co do rzeczywistego składu produktu. Ponadto w ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że nie podanie na etykiecie konserw "[...]" i "[...]" informacji towarzyszącej nazwie środka spożywczego, dotyczącej rodzaju produktu, poprzez wskazanie rodzaju użytego surowca pochodzenia zwierzęcego, tj. opisu "konserwa wieprzowo-drobiowa", narusza art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 47 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno spożywczych, oznakowanie artykułu rolno-spożywczego zawiera informacje istotne z punktu widzenia jakości handlowej artykułu rolno-spożywczego, w szczególności nazwę, pod którą artykuł rolno-spożywczy jest wprowadzany do obrotu, inne dane umożliwiające identyfikację artykułu rolno-spożywczego oraz odróżnienie go od innych artykułów rolno- spożywczych. Natomiast nazwa środka spożywczego powinna odpowiadać wymaganiom określonym w art. 47 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia (art. 7 ust. 2 ww. ustawy). Stosownie do art. 47 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, nazwa środka spożywczego powinna odpowiadać nazwie ustalonej dla danego rodzaju środków spożywczych w przepisach prawa żywnościowego, a w przypadku braku takich przepisów powinna być nazwą zwyczajową środka spożywczego lub składać się z opisu tego środka spożywczego lub sposobu jego użycia, tak aby umożliw ć konsumentowi rozpoznanie rodzaju i właściwości środka spożywczego oraz odróżnienie go Oznakowanie konserw "[...]" i "[...]", powinno zawierać informację dotyczącą rodzaju produktu ze wskazaniem rodzaju użytego surowca pochodzenia zwierzęcego tak, aby konsument był w pełni poinformowany. podany skład produktu nie może zastąpić innych ważnych elementów oznakowania. Organy słusznie także uznały, iż przy produktach o nazwie "[...]" i "[...]" wyniki oznaczenia szczelności opakowania są niezgodne z wymaganiami deklarowanymi przez producenta w specyfikacjach wyrobu gotowego: [...] - nr ref. SWG-244, wersja I, data 23.11.2010 oraz [...] nr ref. SWG-250, wersja I, data 28.02.2011, co wykazały sprawozdania z badań nr [...]/[...] i nr [...]/.[...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Podkreślić należy, że na wniosek strony skarżącej także wtórniki próbek zostały poddane badaniom szczelności opakowań w Centralnym Laboratorium GIJHARS w [...]. Stosownie do sprawozdania z badań nr [...]/[...] z dnia [...] marca 2012 r., na 21 opakowań produktu o nazwie "[...]" 18 było nieszczelnych, natomiast zgodnie ze sprawozdaniem z badań nr [...]/[...] a [...] marca 2012 r., na 31 opakowań produktu o nazwie "[...]" 10 było nieszczelnych. Aby zachować trwałość środka spożywczego konieczne jest zapewnienie szczelności opakowań tak, aby do środka słoika nie mogło dostać się powietrze z zewnątrz. Przy dostępie powietrza atmosferycznego produkty mogą ulec niekorzystnym zmianom z uwagi na działalność bakterii tlenowych powodujących ich rozkład. Z tego względu niewłaściwy sposób opakowania (nieszczelność słoików) jest uzasadnioną przesłanką do eliminacji z obrotu produktu, który nie gwarantuje, że zachowa on właściwe cechy organoleptyczne, fizykochemiczne i mikrobiologiczne w deklarowanym przez producenta okresie trwałości. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej odnośnie zastosowania przez laboratoria GIJHARS nieprawidłowej metody badania szczelności, Sąd w całości podziela stanowisko organu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wykorzystana przez laboratoria metoda jest uznanym i miarodajnym sposobem oceny szczelności opakować szklanych, natomiast przyjęty przez stronę skarżącą sposób kontroli opakowań nie jest wystarczający. Przedstawiony przez stronę dowód w postaci wyników badań laboratorium Zakładu Higieny Weterynaryjnej w [...] nie ma decydującego znaczenia w sprawie, albowiem istotna jest stwierdzona nieszczelność opakowań, która sama przez się powoduje, że produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej. Poprzez nieszczelność opakowań może w przyszłości dojść do zepsucia się produktu Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a, należy, zgodzić się z organem, że przytoczone w odwołaniu zawiadomienie z dnia 24 maja 2012 r. nie dotyczy postępowania zakończonego przedmiotową decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] maja 2012 r. Strona skarżąca została poinformowana o możliwości wypowiedzenia się w sprawie w piśmie z dnia 24 kwietnia 2012 r. (odebranym przez stronę 25 kwietnia 2012 r.), a także w piśmie z dnia 7 maja 2012 r., (odebranym przez stronę 9 maja 2012 r.) Decyzja I instancji została wydana w dniu [...]maja 2012r. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, iż zaskarżona decyzja oraz jej uzasadnienie naruszają art. 7, k.p.a., wskazać należy, iż w opinii Sądu poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów prawa nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spożywczych do obrotu, nie niższej jednak niż 500 zł. W myśl art. 40a ust. 5 tej ustawy ustalając wysokość kary, wojewódzki inspektor uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów. Organ nakładają karę pieniężną powinien uwzględnić wszystkie pięć kryteriów (przesłanek) wskazanych w powyższym przepisie, jednocześnie w sposób jasny i wyczerpujący uzasadniając wysokość wymierzonej kary. Zdaniem Sądu organy obydwu instancji w sposób prawidłowy zastosowały przepis art. 40a ust. 5, a uzasadnienie wysokości kary jest jasne i obszerne. Podkreślić należy, iż nałożona na stronę skarżącą kara pieniężna dotyczy tylko kontrolowanej partii artykułów rolno-spożywczych, natomiast nie zmierza do zanegowania jakości całości produkcji strony skarżącej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.