VI SA/Wa 1932/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Honorata Łopianowska Asesor WSA Maciej Borychowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi W. W. reprezentowanego przez opiekuna prawnego – M. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 9 kwietnia 2024 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej: "K.p.a."), art. 64 ust. 1, 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047, dalej: "P.r.d."), art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 645, dalej: "u.d.p."), § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2024 r. poz. 502, dalej: "rozporządzenie techniczne"), po rozpatrzeniu odwołania W.W. (dalej: "Strona", "Skarżący"), prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], utrzymał w mocy decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "ZWITD"), nr [...] z 13 października 2022 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6000 złotych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że 17 czerwca 2022 r. w S. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z 2-osiowego ciągnika samochodowego marki M. o nr rej. [...] i 3-osiowej naczepy marki K. o nr rej. [...]. Pojazdem wykonywany był przejazd drogowy z ładunkiem bloczków betonowych (ładunek podzielny) w imieniu Strony. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z 17 czerwca 2022 r. GITD wskazał, że ZWITD pismem z 21 czerwca 2022 r. zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, które zakończyło się wydaniem decyzji nr [...] z 13 października 2022 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6000 złotych, od której Strona złożyła odwołanie. Rozpoznając odwołanie od decyzji I instancji organ, po przytoczeniu przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie wskazał, że w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono nacisk na pojedynczej osi napędowej 12,25 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 0,75 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 6,52 %). Organ wyjaśnił, że kontroli nacisków osi i rzeczywistej masy całkowitej dokonano za pomocą wagi samochodowej METEOR - E- 047, która legitymizowała się świadectwem legalizacji ponownej z 19 kwietnia 2022 r., wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w G. z datą ważności do 19 maja 2024 r. Organ powołując się na treść art. 140ab ust. 2 P.r.d. wskazał, że w przypadku naruszeń zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Wyjaśnił, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii V, w wysokości wynikającej z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a P.r.d. – 6000 złotych. Organ nie zgadzając się z zarzutami skargi, przedstawił obszerną argumentację mającą wykazać niezasadność twierdzeń Skarżącego, że sporny pojazd został zważony wagą inną niż wskazana w dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych sprawy, że stanowisko ważenia nie spełniało wymogów technicznych oraz, że organ nieprawidłowo nie zastosował korekty błędu pomiaru w trakcie ważenia pojazdu. Pismem z 8 maja 2024 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z 9 kwietnia 2024 r., wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji I instancji, a także zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 7, art. 9 K.p.a., poprzez niewłaściwe określenie typu i modelu wagi przenośnej do pomiarów dynamicznych użytej w czasie kontroli w skutek czego organ prezentuje w zakończonym postępowaniu, jako właściwe, dokumenty od zupełnie innej wagi, niż ta, która faktycznie została wykorzystana przez organ kontroli do przeprowadzenia spornych pomiarów, będących podstawą do nałożenia kary pieniężnej, co miało istotny wpływ na uznanie skarżonego rozstrzygnięcia za prawidłowe, 2) art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a., poprzez zawarcie w skarżonej decyzji nieprawdy w zakresie rzekomego właściwego przystosowania punktu kontrolnego do rodzaju (modelu) użytej do kontroli nacisków osi i masy całkowitej wagi, co miało zasadnicze znaczenie w uznaniu wykonanych pomiarów nacisków osi oraz masy całkowitej środka transportu za prawidłowe, 3) przepisów materialnych określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych poprzez uznanie, że procedura kontroli nacisków osi oraz masy całkowitej była zgodna z warunkami określonymi w tymże rozporządzeniu, co miało zasadnicze znaczenie dla utrzymania skarżonej kary pieniężnej, 4) art. 7-9 K.p.a., poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności poprzez niewłaściwe określenie masy całkowitej zespołu pojazdów, co miało znaczący wpływ na wadliwość skarżonej decyzji, 5) art. 77 § 1 K.p.a., poprzez oparcie decyzji na niejednoznacznym i niepełnym materiale dowodowym. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł m.in., że od początku postępowania prowadzonego przez organ I instancji wskazywał, iż kontrola została przeprowadzona w rzeczywistości przy użyciu innego urządzenia, niż wskazane w decyzjach obu instancji. Zdaniem Skarżącego, twierdzenie organu, że producentem użytej do ważenia pojazdu członowego wagi Meteor-E-047 jest przedsiębiorstwo Elektroniczne Wagi Przemysłowe sp. z o.o. sp. k. (dalej: "EWP"), jest fałszywe, zaś waga użyta do czynności kontrolnych jest w całości wyprodukowana przez włoskiego faktycznego producenta, tj. [...]. ergo żaden element wagi rzeczywiście użytej do czynności kontrolnych nie był wyprodukowany przez EWP. Zdaniem Skarżącego prowadzi to do jednoznacznej konkluzji, iż dokumentacja przedstawiona w postępowaniu dotyczy innej wagi, niż tej, użytej w rzeczywistości do wykonania spornego pomiaru. Skarżący podniósł, że w trakcie postępowania administracyjnego przedstawił organowi dowód materialny (operat geodezyjny) potwierdzający, iż punkt kontrolny nie spełnia określonych parametrów. Skarżący wskazał, że na podstawie pomiaru geodezyjnego wykonanego przez uprawnionego geodetę 25 marca 2022 wnęka pomiarowa nie zachowuje wymaganych parametrów dotyczących jej głębokości w trzech na sześć uwzględnionych punktów odniesienia. Pomimo powyższych oczywistych niezgodności wykonanego pomiaru z warunkami ważenia określonymi przez producenta organy obu instancji uznały, iż pomiar był wykonany prawidłowo i punkt kontrolny był właściwie przygotowany do czynności kontrolnych. Skarżący dodał, że w toku postępowania przed organem I instancji jak i w odwołaniu od decyzji ZWITD podnosił, iż organ nie uwzględnił obowiązkowych korekt wyników pomiaru ze względu na dokładność urządzenia kontrolno-pomiarowego. Pominięcie obowiązku odliczenia błędu pomiarowego od wykonanych pomiarów, jak stwierdził Skarżący, stoi w sprzeczności z przepisami ogólnie obowiązującymi, w tym z § 20 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, ale także z podstawami nauk metrologicznych. Skarżący wskazał również, że organ prowadził postępowanie niemal przez 16 miesięcy, bez poinformowania o przyczynach tak znacznej opieszałości strony postępowania. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Przedmiotowa sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony był ładunek podzielny w postaci bloczków betonowych. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd wynika z art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d., zgodnie z którym karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Jak wynika natomiast z art. 140aa ust. 1 P.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Pojazdem nienormatywnym jest, w świetle definicji art. 2 pkt 35a P.r.d., pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Nienormatywność pojazdu w niniejszej sprawie wynikała z przekroczenia jednego z wymiarów wagowych – nacisku na pojedynczej osi napędowej, która wynosiła 12,25 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę), przy dopuszczalnej normie 11,5 t. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia technicznego, dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku pojedynczej osi napędowej pojazdów, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 2-14 (a więc m.in. zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, jak w niniejszej sprawie), - 11,5 tony. Przekroczenie zatem w niniejszej sprawie wyniosło 0,75 t, co stanowi przekroczenie o 6,52 % dopuszczalnej wartości. Jak wynika natomiast art. 64 ust. 2 P.r.d., co do zasadny niemożliwy jest przewóz pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych. Zgodnie z tym przepisem, zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I. Zgodnie z art. 64b ust. 1 P.r.d., zezwolenie kategorii I jest wydawane na przejazd nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego, ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej. Zezwolenie tej kategorii nie mogło być zatem wydane w niniejszej sprawie. W konsekwencji naruszenia, określonego w art. 64 ust. 2 P.r.d., zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, w świetle art. 140ab ust. 2 P.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenie odpowiada parametrom określonym w załączniku nr 1 do P.r.d., dla zezwolenia kategorii V – przewidzianego m.in. dla pojazdów o naciskach osi przekraczających wielkości dopuszczalne. Poziom stwierdzonego naruszenia odpowiada karze pieniężnej określonej w art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a P.r.d., zgodnie z którym karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii V – 6 000 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%. Sąd stwierdza, że w świetle powyższych ustaleń faktycznych dokonanych przez organy, a więc stwierdzonego przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu o 6,52 % dopuszczalnej wartości oraz w świetle przytoczonych powyżej przepisów prawa, organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 6 000 zł, co słusznie również uznał GITD. Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 7, art. 9 K.p.a., poprzez niewłaściwe określenie typu i modelu wagi przenośnej do pomiarów dynamicznych użytej w czasie kontroli. Należy zauważyć, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się świadectwo legalizacji ponownej z 19 kwietnia 2022 r., wydane przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w G.z datą ważności do 19 maja 2024 r. (k. 9), dla wagi samochodowej METEOR - E- 047, którą dokonano pomiarów wagowych spornego pojazdu. Niewątpliwie zatem, jak wskazał GITD w zaskarżonej decyzji, skoro waga została poddana kontroli, a kompetentny organ jakim jest Okręgowy Urząd Miar w G., wydał świadectwo legalizacji i stwierdził, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania określone prawem i może być użytkowany zgodnie z obowiązującym prawem w okresie ważności legalizacji, to zastosowana waga spełniała wymagania określone prawem i mogła być użytkowana zgodnie z prawem w okresie legalizacji. Organy obu instancji nie miały podstaw do kwestionowania legalności powyższego dokumentu jak i legalności samej wagi. Podkreślenia również wymaga, na co wskazuje również Skarżący w skardze, że w dla typu wagi jaki stanowi przedmiotowa waga, została wydana decyzja Prezes Głównego Urzędu Miar nr [...] z 5 stycznia 2016 r., zatwierdzająca typ wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu o znakach fabrycznych MARS i WWS produkowanych przez Z. N. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Z. N.– Elektroniczne Wagi Przemysłowe (k. 5), zmieniona decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar z 26 czerwca 2019 r., nr [...] (k. 4), poprzez zmianę m.in. części identyfikującej typ i producenta wag w ten sposób, że zatwierdzenie dotyczy wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu o znakach fabrycznych MARS oraz METEOR, produkowanych Elektroniczne Wagi Przemysłowe sp. z o.o. sp. k. Brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że powyższe decyzje Prezesa Głównego Urzędu Miar zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Ponadto rozstrzygniecie zawarte w tych decyzjach nie było przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego decyzją [...] z 13 października 2022 r. oraz zaskarżoną decyzją w związku z czym organy obu instancji nie miały podstaw do kwestionowania tego rozstrzygnięcia. GITD – odnosząc się natomiast do stanowiska Skarżącego, że waga za pomocą, której dokonano ważenia spornego pojazdu nie jest produkowana przez EWP, a w związku z tym dokumentacja wagi jest niespójna z dokumentacją kontrolną (Skarżący w skardze stwierdził, że fałszywe jest twierdzenie Prezesa Głównego Urzędu Miar zawarte w decyzji z 26 czerwca 2019 r., nr ZZT 6/2019, że waga jest produkowana przez EWP z wyłączeniem jednego elementu, tj. miernika (terminal wagowy), gdyż, jak twierdzi Skarżący, waga użyta do czynności kontrolnych jest w całości wyprodukowana przez włoskiego faktycznego producenta, tj. [...]) – załączył do akt administracyjnych sprawy pisma [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nr [...] z 28 października 2020 r. (k. 86) i nr [...] z 30 października 2020 r., w których organ ten wystąpił do EWP, z pytaniem, czy jest on producentem dwupomostowych samochodowych wag przenośnych do dynamicznych pomiarów nacisków osi i mas całkowitych pojazdów (w ruchu) typu WWS i METEOR oraz pisma EWP z 2 listopada 2020 r. (k. 85) i z 5 listopada 2020 r. ( k. 83). Z powyższych pism EWP wynika, że EWP jest producentem dwupomostowych samochodowych wag przenośnych do dynamicznych pomiarów nacisków osi i mas całkowitych pojazdów (w ruchu) typu WWS i METEOR. Z pisma z 2 czerwca wynika, że: "(...) wagi produkowane są w siedzibie firmy EWP w G.przy czym poszczególne części do ich produkcji w większości pozyskiwane są od różnych wykonawców (...)" oraz, że: "dopuszczenie wagi dynamicznej WWS do użytkowania, poprzez wydanie przez Prezesa Głównego Urzędu Miar decyzji zatwierdzenia typu nr [..] oznacza, iż badania prowadzone przez ww. jednostkę notyfikującą dotyczyły nie tylko podzespołów (hardware), a których producentem jest firma [...]., ale również, a w zasadzie w szczególności, oprogramowania (software) w wersji [...] z sumą kontrolą [...]. To właśnie to autorskie i unikatowe oprogramowanie, względem standardowego oprogramowania wag statycznych WWS, odróżnia produkt EWP od produktu firmy [...] W ocenie Sądu, GITD powołując się w zaskarżonej decyzji na powyższe wyjaśnienia EWP w wyczerpujący sposób odniósł się do twierdzeń Skarżącego, kwestionujących legalność wagi użytej podczas kontroli drogowej spornego pojazdu 17 czerwca 2022 r. Organy natomiast opierając się w kwestii legalności przedmiotowej wagi na świadectwie legalizacji ponownej z 19 kwietnia 2022 r., wydanym przez uprawniony do tego organ – Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w G. z datą ważności do 19 maja 2024 r. działały zgodnie z prawem. Niezasadny jest także zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a., poprzez zawarcie w skarżonej decyzji nieprawdy w zakresie rzekomego właściwego przystosowania punktu kontrolnego do rodzaju (modelu) użytej do kontroli nacisków osi i masy całkowitej wagi. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku pomiaru dynamicznego z 28 października 2021 r. na drodze krajowej nr [...]– ul. S.(k. 11) sporządzony przez uprawnionego geodetę, z którego wynika że pomierzone spadki poprzeczne wynosiły 0,6 %, spadki podłużne 0,4 %, a wymiary wnęki na wagi dynamiczne wynosiły: szerokość 3601 mm, długość 701 mm, głębokość 58 mm. Jak wynika z pkt 3 instrukcji użytkownika wag (k. 8), "Dla zapewnienia dokładności ważenia należy wypoziomować nawierzchnię przed i za platformami pomiarowymi za pomocą modułów poziomujących (zespołów najazdowych) o wysokości 58 mm +/- 6 mm (+/- 10% wysokości platformy pomiarowej), albo montując platformy pomiarowe w oryginalnych ramach montażowych (wykonanych z dokładnością +/- 2 mm) lub wykonanych przez użytkownika zagłębieniach umieszczonych w nawierzchni. Głębokość zagłębienia powinna wynosić 58 mm, przy czym dopuszcza się tolerancję od tego wymiaru +/- 6 mm (+/- 10% wysokości platformy pomiarowej)." Protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku pomiaru dynamicznego z 28 października 2021 r. sporządzony przez uprawnionego geodetę, potwierdza zatem prawidłowość parametru dotyczącego głębokości wnęki na wagę, zgodnie z wymogami producenta. Skarżący przesłał w toku postępowania do organu I instancji dokument sporządzony przez J. F. z podpisem geodety J. M. (k. 28 i 34), sporządzony 25 marca 2022 r., dotyczący obiektu na ul. S., mający wykazać przekroczenie dopuszczalnej przez producenta wagi tolerancji od wymiaru 58 mm głębokości wnęki na wagę wynoszącą +/- 6 mm wraz z pisemnym stanowiskiem Strony z 30 czerwca 2022 r. (k. 35-38 oraz 29-33), zawierającym zdjęcia z trzech pomiarów wnęki na wagę mających również potwierdzić przekroczenie dopuszczalnej przez producenta wagi tolerancji od wymiaru 58 mm głębokości wnęki na wagę wynoszącą +/- 6 mm. Pisemne stanowisko Strony z 30 czerwca 2022 r. zostało nadesłane do organu I instancji w duch niemal identycznych wersjach – jedno dotyczyło punktu kontrolnego mieszczącego się w B. przy ul. H.(k. 30, lit. a pisma), drugie nadesłane po skorygowaniu błędu dotyczyło punktu kontrolnego mieszczącego się w S.przy ul. S.(k. 36, lit. a pisma). Podkreślenia też wymaga, że pomiary zawarte w dokumencie sporządzonym 25 marca 2022 r., podpisanym przez geodetę oraz na zdjęciach z pisemnego stanowiska Strony z 30 czerwca 2022 r. nie przedstawiają odpowiadających sobie wyników. W ocenie Sądu organy obu instancji słusznie zatem oparły się na protokole z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku pomiaru dynamicznego z 28 października 2021 r. na drodze krajowej nr [...] – ul. S.sporządzonego przez uprawnionego geodetę, uznając, że miejsce kontroli było dostosowane do użytych wag, zgodnie z wymogami ich producenta. Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 7-9 K.p.a., poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności poprzez niewłaściwe określenie masy całkowitej zespołu pojazdów. W niniejszej sprawie podczas kontroli drogowej spornego pojazdu nie stwierdzono naruszenia w postaci przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej skontrolowanego pojazdu, ustalenie zatem masy całkowitej spornego pojazdu nie miało żadnego wpływu na wydanie decyzji I instancji oraz zaskarżonej decyzji, a więc na wysokość nałożonej na Skarżącego kary pieniężnej. Sąd również stwierdza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ przepisów materialnych określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych poprzez uznanie, że procedura kontroli nacisków osi oraz masy całkowitej była zgodna z warunkami określonymi w tymże rozporządzeniu, pomimo nieuwzględnienia przez organy obowiązkowych korekt wyników pomiaru ze względu na dokładność urządzenia. Jak zostało to już wskazane, w niniejszej sprawie podczas kontroli drogowej spornego pojazdu nie stwierdzono naruszenia w postaci przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej skontrolowanego pojazdu. Zastosowanie natomiast do stwierdzonego przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej, korekty w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę, nie wpłynęłoby na wysokość nałożonej na Skarżącego kary pieniężnej za to naruszenie, ponieważ przekroczenie nadal miałoby miejsce wynosząc 11,95 t i mieszcząc się w przedziale przekroczenia dopuszczalnej wartości nie więcej niż o 10%. W konsekwencji powyższych wyjaśnień za niezasadny należy również uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 77 § 1 K.p.a., poprzez oparcie decyzji na niejednoznacznym i niepełnym materiale dowodowym. Organ działając na podstawie przepisów prawa oparł się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, dokonał jego merytorycznej oceny z uwzględnieniem ogólnych zasad proceduralnych określonych w K.p.a. i prawidłowo ustalił stan faktyczny, a następnie dokonał jego prawidłowej subsumcji prawnej. Organ podjął zatem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.), a także w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Organ dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego dochodząc do wniosku, że w sprawie doszło do przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej (art. 80 K.p.a.). Organ ustalił okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz uzasadnił powody nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej dokładnie wyjaśniając przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającym wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 35 § 1 – 3 K.p.a., ponieważ przekroczenie terminu załatwienia sprawy, dla którego ustawodawca uregulował odrębny tryb postępowania dotyczący bezczynności i przewlekłości postępowania, nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Skarżący załączył do skargi szereg dokumentów nie zawarł jednak w skardze wniosku dowodowego na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "P.p.s.a"). Część dokumentów jak decyzje Prezesa Głównego Urzędu Miar, czy też niektóre zdjęcia, znajdują się w aktach administracyjnych sprawy. Sąd uznał, że pozostałe dokumenty nie wnoszą nowych istotnych elementów do sprawy. Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził uchybień w zakresie stosowania przez organ przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, również takich, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w myśl art. 119 pkt 2 tej ustawy.