VI SA/Wa 1934/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.) Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. sprawy ze skargi O. w O. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej: "GIJHARS", "organ odwoławczy", "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania O. w O. (dalej: "[...]", "skarżąca") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej: "Wojewódzki Inspektor", "organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] r. w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 1.000 zł za wprowadzenie do obrotu handlowego artykułów rolno-spożywczych o niewłaściwej jakości handlowej, tj. "Ser twarogowy tłusty", zawartość tłuszczu - 9% (poszczególne opakowania o różnej masie), wielkość partii produkcyjnej: 62,4 kg, data produkcji: 16.11.2013 r., termin przydatności do spożycia do: 04.12.2013 r., nr partii: [...] oraz "Ser twarogowy chudy", zawartość tłuszczu – do 0,5% (poszczególne opakowania o różnej masie), wielkość partii produkcyjnej: 82,8 kg, data produkcji: 17.11.2013 r., termin przydatności do spożycia do: 05.12.2013 r., nr partii: [...]. Jako podstawę prawną GIJHARS wskazał art. 138 § 1 pkt 1, art. 6, art. 7, art. 8, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 21, art. 3 pkt 5, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2, art. 40a ust. 5 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz.U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 ze zm., dalej: "ustawa o jakości"), art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. 2010 r. Nr 136, poz. 914 ze zm., dalej "ustawa o bezpieczeństwie"), art. 16 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463, ze zm., zwane dalej "rozporządzeniem Nr 178/2002"). Z akt sprawy wynika, że w dniach [...] i [...] listopada 2013 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w L. przeprowadzili kontrolę w zakresie jakości handlowej przetworów mlecznych w [...]. W wyniku kontroli w laboratorium organu odwoławczego stwierdzono w badanej partii "Sera twarogowego tłustego" zawartość tłuszczu na poziomie: 7,75 (+-0,12)%, 7,67 (+-0,12)%, podczas gdy w wewnętrznej Specyfikacji tego produktu zawartość tłuszczu została określona na poziomie 9 (+- 1)%, natomiast w oznakowaniu produktu na etykiecie podano 9% tłuszczu. Poza tym kontrola oznakowania wykazała, że przedmiotowa partia "Sera twarogowego chudego", zawartość tłuszczu - do 0,5% nie spełnia wymagań jakości handlowej z uwagi na niejednoznaczne określenie zawartości tłuszczu, tj. "do 0,5%", co narusza art. 6 ust. 2 ustawy o jakości w związku z art. 46 ust. 1 lit. a) ustawy o bezpieczeństwie. Stwierdzone nieprawidłowości w zakresie zaniżonej zawartości tłuszczu w odniesieniu do oznakowania oraz niejednoznacznego określenia zawartości tłuszczu są niezgodne z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej i stanowią niewłaściwą jakość handlową. Wyniki kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. W związku z powyższym, w dniu [...] grudnia 2013 r. Wojewódzki Inspektor wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia [...] kary pieniężnej za wprowadzanie do obrotu partii artykułów o niewłaściwej jakości handlowej, w tym niewłaściwie oznakowanych. Wojewódzki Inspektor w dniu [...] stycznia 2014 r. na podstawie art. 40a ust. 4 w związku z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości wydał decyzję nr [...], na podstawie której nałożył na [...] karę pieniężną w wysokości 1.000 zł za wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych (ww. partii serów) o niewłaściwej jakości handlowej. Organ I instancji wskazał, że zaniżenie zawartości tłuszczu w serze tłustym narusza w sposób istotny interes konsumenta (str. 8 decyzji), natomiast niejednoznaczne określenie zawartości tłuszczu w serze twarogowym chudym nie narusza w sposób istotny tego interesu (str. 9 decyzji). W kontrolowanym przypadku na wysokość kary miały wpływ następujące okoliczności: przypisanie [...] winy nieumyślnej w zakresie wprowadzania do obrotu artykułów rolno-spożywczych o niewłaściwej jakości handlowej, nieznaczny zakres naruszenia, wysoki stopień szkodliwości czynu, wielkość obrotów oraz dotychczasowa działalność podmiotu. W odwołaniu od decyzji Wojewódzkiego Inspektora [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, z uwagi na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 22 Konstytucji RP oraz art. 8 k.p.a., bowiem wskazane w niej zarzuty są niespójne z technologią mleczarską i niczemu nie służą. Poza tym w odwołaniu skarżąca wskazała, że decyzja organu I instancji nie spełnia wymogów formalnych z art. 107 k.p.a., gdyż w komparycji brak jest wskazania, na czym polega niewłaściwa jakość handlowa kontrolowanych przetworów mlecznych. Odnośnie sera tłustego skarżąca podała, że minimalna rozbieżność pomiędzy wynikiem analizy a deklaracją na opakowaniu nie wprowadza w błąd, natomiast karanie jej za umieszczenie na opakowaniu nieobowiązkowej informacji o zawartości tłuszczu jest "podejściem biurokratycznym". GIHARS, rozpoznając sprawę w jej całokształcie na skutek odwołania, na wstępie przytoczył treść przepisów krajowych i wspólnotowych regulujących zasady wprowadzania do obrotu artykułów rolno-spożywczych, wyjaśnił na podstawie odnośnych przepisów pojęcie jakości handlowej oraz wymagania stawiane producentom przez przepisy prawa w zakresie zapewnienia jakości towarów oraz znakowania produktów. W świetle cytowanych przez organ odwoławczy przepisów: art. 3 pkt 5, art. 6 ust. 1 i ust. 2, art. 4 ust. 1 ustawy o jakości oraz art. 45 ust. 2 i art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie, producent jest zobowiązany do zapewnienia jakości towaru, zgodnie z własną deklaracją. Przeprowadzone badania laboratoryjne wykazały, że informacja w zakresie zawartości tłuszczu w serze tłustym umieszczona na etykiecie produktu jest zawyżona, a więc przedsiębiorca nie dołożył należytej staranności w zapewnieniu na wszystkich etapach produkcji wymaganej jakości handlowej. Wprawdzie organ odwoławczy przyznał, że podawanie w oznakowaniu serów informacji o procentowej zawartości tłuszczu nie jest obligatoryjne, jednak producent, decydując się na podanie konsumentowi tej informacji, powinien na opakowaniu określić faktyczną ilościową zawartość tłuszczu. W przypadku otrzymania wyniku badania laboratoryjnego, wskazującego na zawyżenie podanej na etykiecie zawartości tłuszczu, należy traktować to jako nieprawidłowość, niezależnie od zakresu tolerancji, jaka występuje w dokumentacji zakładowej. Ponadto konsument, wybierając artykuł, nie ma dostępu do specyfikacji i nie jest świadomy, że w dokumentach zakładowych producent dopuszcza tolerancje od wartości zadeklarowanych na opakowaniu. W opinii GIJHARS, przedsiębiorca jest zobowiązany zadbać o to, aby deklarowana jakość artykułu wprowadzanego do obrotu była zgodna ze stanem faktycznym. Niewątpliwie konsument ma prawo do zakupu produktu o takiej zawartości tłuszczu, jaką producent zadeklarował w oznakowaniu. Stąd doszło w przedmiotowej sprawie odnośnie sera twarogowego tłustego do naruszenia interesów konsumentów z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości i świadczy o niewłaściwej jakości handlowej kontrolowanej partii tego sera. Natomiast w odniesieniu do sera twarogowego chudego, informacja o zawartości tłuszczu nie informuje konsumenta w sposób precyzyjny o zawartości tłuszczu w produkcie gotowym, a jedynie wskazuje przedział wartości, w którym mieści się zadeklarowana zawartość tłuszczu, co może wprowadzić go w błąd. W przypadku przetworów mlecznych zawartość tłuszczu jest cechą determinującą wybór danego produktu, dlatego w opinii GIJHARS umieszczenie dokładnych, jasnych i precyzyjnych komunikatów dotyczących jego zawartości jest bardzo ważne. Natomiast brak dokładnej deklaracji w tym zakresie na opakowaniu uniemożliwia dokonanie przez konsumenta świadomego wyboru. Oznakowanie produktu powinno być skonstruowane w sposób jasny i precyzyjny, informujący nabywcę o rzeczywistej jakości produktu, a wszelkie nieprawidłowości w tym zakresie należy uznać za naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o jakości. W związku z tym, skarżąca, jako podmiot gospodarczy prowadzący działalność gospodarczą w zakresie produkcji żywności, odpowiada za produkt końcowy. Konsument ma prawo oczekiwać, iż nabywany przez niego produkt spełnia wymagania jakościowe, o których zostaje poinformowany przez przedsiębiorcę w oznakowaniu produktu. Organ odwoławczy wskazał również, że nie doszło w przedmiotowej sprawie do ograniczenia wolności gospodarczej skarżącej, a decyzja organu I instancji zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc pod uwagę rodzaj stwierdzonych nieprawidłowości, GIJHARS uznał stopień szkodliwości czynu jako znaczny z uwagi na fakt, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia prawa konsumenta do posiadania rzetelnej i zgodnej z prawdą informacji o cechach produktu, który zamierza nabyć. Korzyść majątkowa, jaką [...] uzyskała przez wprowadzenie do obrotu zakwestionowanych produktów o niewłaściwej jakości handlowej, wyniosła kwotę 1400,44 zł, a biorąc pod uwagę wielkość masy tych produktów (145,2 kg), organ II instancji ocenił zakres naruszenia jako nieznaczny. Dlatego nałożoną na skarżącą karę pieniężną w kwocie 1.000 zł. uznał za adekwatną do stwierdzonych nieprawidłowości. Skargę na powyższą decyzję GIJHARS do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...], żądając uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania, tj.: • art. 6 ust. 2 ustawy o jakości w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o bezpieczeństwie, bowiem w przypadku sera twarogowego chudego określenie na etykiecie zawartości tłuszczu "do 0,5%" nie narusza interesów konsumenta, ponieważ otrzymał on jasną informację, że zawartość tłuszczu nie przekroczy 0,5%, natomiast logiczny jest fakt, że zawartość tłuszczu nie wyniesie mniej niż 0%. W przypadku sera twarogowego tłustego zawartość tłuszczu podana na opakowaniu także nie wprowadza konsumenta w błąd, ponieważ jest to wartość średnia dla sera twarogowego z jednej wanny twarożkarskiej, tzn. z jednej partii produkcyjnej; • art. 8 k.p.a. i art. 22 Konstytucji RP, ponieważ ustalenia kontroli nie są spójne z technologią mleczarską. Minimalna rozbieżność pomiędzy wynikiem analizy a deklaracją na opakowaniu nie wprowadza konsumenta w błąd i nie ma dla niego żadnego znaczenia; • art. 8, art. 9, art. 11 oraz art. 107 k.p.a. przez brak dokładnego określenia w decyzjach wielkości dopuszczalnych tolerancji, które są przewidziane i stosowane przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Brak dopuszczalności jakichkolwiek odstępstw od deklaracji na opakowaniach jest nie do pogodzenia ze swobodą działalności gospodarczej, zawartą w art. 22 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi skarżąca podtrzymała w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Wskazała dodatkowo, że jest karana tylko dlatego, że ciągle brak jest przepisów prawa regulujących zagadnienia tolerancji przy oznaczeniu zawartości tłuszczu w produktach mleczarskich. W odpowiedzi na skargę GIJHARS podtrzymał swoje stanowisko oraz wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja GIJHARS z dnia [...] kwietnia 2014 r. nie narusza prawa materialnego, ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowi art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości, stosownie do którego, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spożywczych do obrotu, nie niższej jednak niż 500 zł. Zasadniczym zagadnieniem w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie kwestii, czy wprowadzone do obrotu artykuły rolno-spożywcze oznaczone jako "Ser twarogowy tłusty" i "Ser twarogowy chudy" spełniają wymagania w zakresie jakości handlowej w odniesieniu do zawartości tłuszczu, jaką producent na opakowaniach sam deklaruje. Zdaniem skarżącej, określenie na opakowaniach zawartości tłuszczu w przypadku zarówno sera tłustego, jak i chudego nie narusza interesów konsumenta. W ocenie GIJHARS, oznakowanie produktów powinno być skonstruowane w sposób jasny i precyzyjny, mający na celu poinformowanie nabywcy o rzeczywistej jakości produktu, a wszelkie nieprawidłowości w tym zakresie należy uznać za naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o jakości. Stosownie do treści tego przepisu, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. W myśl art. 3 pkt 5 ustawy o jakości, jakość handlowa obejmuje cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Z kolei zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o jakości, artykuły rolno - spożywcze wprowadzane do obrotu są oznakowane. Do znakowania artykułów rolno - spożywczych, z mocy art. 6 ust. 2 ustawy o jakości, stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie. Oznakowanie środka spożywczego, na mocy art. 45 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie, obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego. Oznakowanie środka spożywczego, stosownie do art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o bezpieczeństwie, nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. W ustawie o jakości oraz ustawie o bezpieczeństwie brak jest definicji pojęcia "wprowadzania konsumenta w błąd". Wyjaśnienie tego pojęcia znajduje się w ustawie z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 171, poz. 1206), która w art. 1 określa nieuczciwe praktyki rynkowe w działalności gospodarczej i zawodowej oraz zasady przeciwdziałania tym praktykom w interesie konsumentów i w interesie publicznym. W myśl art. 5 ust. 1 tej ustawy, praktykę rynkową uznaje się za działanie wprowadzające w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. Przeciętny konsument, zgodnie z art. 2 pkt 8 tej ustawy, to konsument, który jest dostatecznie dobrze poinformowany, uważny i ostrożny. O zakazie wprowadzania konsumentów w błąd przez etykietowanie żywności, z uwzględnieniem jej kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na jej temat w jakikolwiek sposób, stanowi również przepis art. 16 rozporządzenia wspólnotowego Nr 178/2002. Przepisy prawa żywnościowego sprzeciwiają się więc każdej praktyce, mogącej w jakikolwiek sposób wprowadzić w błąd konsumenta. Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że zawyżenie przez skarżącą na opakowaniu sera twarogowego tłustego faktycznej zawartości tłuszczu powoduje mylne wyobrażenie o produkcie, a tym samym ogranicza możliwość swobodnej, świadomej oceny produktu przez konsumenta i może spowodować podjęcie przez niego decyzji o kupnie, której inaczej by nie podjął. Nie ulega przy tym wątpliwości, że konsument ma prawo do zakupu produktu o takiej zawartości tłuszczu, jaką producent zadeklarował w oznakowaniu. Ta cecha w przypadku przetworów mlecznych determinuje wybór danego produktu. Deklaracja producenta dotycząca zawartości tłuszczu w wysokości 9%, umieszczona na opakowaniach badanej partii sera twarogowego tłustego, pozostaje w sprzeczności z wynikami badań otrzymanymi przez laboratorium. W tej sytuacji dla stwierdzenia prawidłowości jakości handlowej kontrolowanych produktów nie ma znaczenia okoliczność, że w dokumentach zakładowych producent dopuszcza tolerancję od wartości zadeklarowanych na opakowaniu, gdyż konsument, wybierając artykuł, nie ma dostępu do specyfikacji i nie jest świadomy tych rozbieżności. Należy przy tym wskazać, że etykieta jest wizytówką producenta, na podstawie której konsument podejmuje decyzję o wydaniu swoich pieniędzy na zakup tego, a nie konkurencyjnego produktu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 maja 2010 r., VI SA/Wa 478/10, publ. CBOSiA). Poza tym rację ma organ odwoławczy, że specyfikacja wewnętrzna produktu dotyczącego sera twarogowego tłustego dotyczy danego asortymentu, czyli ogólnie sera tłustego, produkowanego przez Spółdzielnię. Na stwierdzoną więc nieprawidłowość nie ma wpływu to, iż po zastosowaniu zasad zaokrąglania i zapisywania liczb, zawartych w PN-N-02120:1970 "Zasady zaokrąglania i zapisywania liczb", wyniki badań zostały ocenione jako zgodne z informacjami umieszczonymi w księdze HACCP. W tym stanie rzeczy, w przypadku zadeklarowania przez producenta zawartości tłuszczu na opakowaniu sera twarogowego tłustego, prawidłowy jest wniosek organu, że zaniżenie tej wartości w odniesieniu do oznakowania stanowi niewłaściwą jakość handlową, naruszającą interes konsumenta i wprowadzającą go w błąd, skutkującą nałożeniem kary pieniężnej z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości. Produkt ten nie zawiera bowiem rzetelnej informacji o posiadanej cesze, jaką jest zawartość tłuszczu. Przepis art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości jest wyrazem odpowiedzialności administracyjnej, która ma charakter obiektywny. Już sam fakt zachowania wypełniającego zawarte w nim przesłanki odpowiedzialności, a więc naruszającego ten przepis prawa, uzasadnia jego stosowanie wobec podmiotu, który dopuszcza się takiego zachowania (por. np. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt II GSK 2171/11, LEX nr 1311457). Subiektywny i bez znaczenia prawnego jest więc zarzut skarżącej, że rozbieżność pomiędzy wynikiem analizy zawartości tłuszczu a deklaracją na opakowaniu sera twarogowego tłustego jest minimalna, przez co nie wprowadza konsumenta w błąd i nie ma dla niego żadnego znaczenia. Odnośnie sera twarogowego chudego, objętego kontrolą, organy uznały, że wskazanie na etykiecie informacji dotyczącej zawartości tłuszczu do 0,5% nie jest precyzyjne, tylko wskazuje przedział wartości, w którym mieści się zadeklarowana zawartość tłuszczu, co może wprowadzić konsumenta w błąd. W ocenie skarżącej, informacja powyższa jest jednoznaczna, bowiem jasno z niej wynika, że zawartość tłuszczu nie wyniesie mniej niż 0% i nie przekroczy 0,5%. Taka informacja o zawartości tłuszczu "nie więcej niż 0,5%" jest również wskazana w specyfikacji tego produktu, zawartej w Księdze Systemu producenta HACCP Nr 13I1. Z pisma skarżącej z dnia [...] grudnia 2013 r. wynika, że znakowanie sera twarogowego chudego powyższą informacją o zawartości tłuszczu nie narusza art. 6 ust. 2 ustawy o jakości w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o bezpieczeństwie i nie wprowadza konsumenta w błąd. W pismach z dnia [...] i [...] stycznia 2014 r. [...] wskazała, że zawartość tłuszczu w serze twarogowym chudym nie jest normalizowana, ser ten powstaje z mleka odtłuszczonego. Do oznaczania zawartości tłuszczu w twarogu stosowana jest metoda Gerbera, oparta na odczycie wyniku z tłuszczomierza, na którym najmniejszą podziałką jest 0,5. Analizując powyższe stanowiska oraz wyniki kontroli w tym zakresie, Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie uznał, że informacja dotycząca zawartości tłuszczu w partii kontrolowanego sera twarogowego chudego (do 0,5%) nie jest niejednoznaczna i nie wprowadza konsumenta w błąd, bowiem decydując się na zakup takiego produktu klient ma świadomość wielkości tego składnika. Z informacji wskazanej na etykiecie wynika, że zawartość tłuszczu w serze twarogowym chudym zawiera się w przedziale od 0% do 0,5%, a więc klient, dokonując zakupu tego produktu, godzi się co najwyżej na ser o zawartości tłuszczu w wysokości 0,5%. Jeśli zaś w ramach ważenia metodą Gerbera prawidłowe byłoby wskazanie na serze twarogowym chudym zawartość tłuszczu w wymiarze 0,5%, to tym samym wskazanie, że może być nawet mniej tego składnika, tj. do 0,5%, nie stanowi przekłamania rzeczywistych danych. Sam organ I instancji w decyzji (str. 10) zauważył, że konsument nie został wprowadzony w błąd w przypadku sera twarogowego chudego, z uwagi na niewielki zakres zawartości tłuszczu (od 0% do 0,5%). Przyznanie jednak zasadności twierdzeń skarżącej co do podważenia wniosków wyciągniętych przez organ z kontroli co do sera twarogowego chudego nie ma, zdaniem Sądu, wpływu na istotę zaskarżonej decyzji, która dotyczy wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzanie do obrotu artykułów rolno-spożywczych o niewłaściwej jakości handlowej. Niewątpliwie, jak wyżej wskazano, zasadne było stwierdzenie niewłaściwej jakości handlowej wobec kontrolowanej partii sera twarogowego tłustego. Zaniżenie zawartości tłuszczu w tym serze, jak ustalił organ, narusza w sposób istotny interes konsumenta. Konsekwencją takich ustaleń jest wymierzenie skarżącej, spełniającej w tym wypadku przesłankę z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości, kary pieniężnej do wysokości 3.446,35 zł (5x wartość korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie zakwestionowanego artykułu do obrotu w ilości 62,40 kg, tj. kwoty 689,27 zł), nie mniej niż 500 zł. Organ, ustalając wysokość kary, wziął pod uwagę wszystkie okoliczności wskazane w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości, do których należą: stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów. Jak wynika z akt sprawy, w 2012 r. obrót uzyskany przez [...] wyniósł 48.428.690,92 zł. (oświadczenie Prezesa skarżącej z dnia [...] stycznia 2014 r.). Ponadto organ odnośnie sera tłustego przypisał skarżącej winę nieumyślną, uznał nieznaczny zakres naruszenia (nawet przy uwzględnieniu wartości sera chudego), jednak stopień szkodliwości czynu uznał jako znaczny, bowiem w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia prawa konsumenta do posiadania rzetelnej i zgodnej z prawdą informacji o cechach produktu, który zamierza nabyć – sera twarogowego tłustego. Sąd podziela ocenę organów administracji orzekających w tej sprawie, iż wymierzona kara w wysokości 1.000 zł. jest adekwatna do stwierdzonych naruszeń, mieści się w dolnej granicy kary możliwej do wymierzenia za wprowadzenie partii sera twarogowego tłustego o niewłaściwej jakości handlowej do obrotu oraz pozostaje w granicach możliwości finansowych przedsiębiorcy. Sąd nie dopatrzył się zatem naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia norm prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.