VI SA/Wa 1935/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na umieszczenie urządzeń infrastruktury technicznej w pasie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej T. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...]z dnia [...] stycznia 2010 r. odmawiającą T. Sp. z o.o., skarżącej w niniejszej sprawie, zezwolenia na lokalizację przyłącza telekomunikacyjnego w tym studiu SKO-2, w pasie drogowym ulicy M. w [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lipca 2009 r. skarżąca wystąpiła do Zarządu Dróg Miejskich o wydanie prawa dysponowania terenem na cele budowlane w pasie drogowym przy ul. M. w [...] w celu lokalizacji przyłącza telekomunikacyjnego (rurociągu kablowego). Pismem z dnia [...] października 2009 r. organ wystąpił do strony w trybie art. 64 § 2 kpa o wyjaśnienie przesłanek uprawniających do odstąpienia od stosowania postanowień art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Strona pismem z dnia [...] października 2009 r. przedstawiła swoje stanowisko. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. zastępca Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich działając z upoważnienia Prezydenta [...] na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 39 ust. 3 i ust. 3a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), oraz art. 104 kpa odmówił skarżącej na lokalizację przyłącza telekomunikacyjnego (rurociągu kablowego) w tym studni SKO-2 w pasie drogowym ul. M. w [...] w rejonie nieruchomości nr [...], usytuowanego zgodnie z załącznikiem mapowym do opinii ZUDP Nr [...]z dnia [...] lipca 2009 r. na działce ew. nr [...]będącej we władaniu Zarządu Dróg Miejskich. W uzasadnieniu podniesiono, że wydanie decyzji nie może ograniczać się do zastosowania wyłącznie art. 40 ust. 1 i 2 pkt 2 i art. 40 ust. 16 powołanej ustawy i wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych. Wydanie decyzji na zajęcia pasa drogowego na podstawie art. 40 nie może, zdaniem organu, prowadzić do pominięcia innych przepisów ww. ustawy, w szczególności art. 39 ust. 10. Zajęcie pasa drogowego możliwe po uzyskaniu stosownej decyzji administracyjnej, jest czynnością wtórną w stosunku do obowiązków wynikających z art. 39 ust. 1 i ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Jedynie w przypadku przedsięwzięć nieobjętych zakazem wynikającym z art. 39 ust. 1 albo przedsięwzięć, dla których zastosowano odstępstwa z mocy art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych możliwe jest odwoływanie do przepisów art. 40 ustawy o drogach publicznych uprawniających do ubiegania się o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Odmienna interpretacja powołanych przepisów łamałaby logikę ustawy o drogach publicznych i byłaby zaprzeczeniem zadań i funkcji jakie zobligowany jest wykonywać zarządca w pasie drogowym. Nie można zatem wydać decyzji na zajęcie pasa drogowego bez wcześniejszej decyzji zezwalającej na lokalizację urządzenia niezwiązanego z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu drogowego. Dla lokalizowania w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego ustawa o drogach przewiduje odrębny tryb postępowania zdefiniowany w art. 39 ust. 3. Wniosek spółki T. Sp. z o.o. dotyczy "budowy rurociągów światłowodowych", które, jak przyznaje sama strona, nie są związane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego a zatem wymaga, zdaniem organu, spełnienia ustawowych wymogów określonych przepisami art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Wniosek spółki nie zawiera w tej mierze żadnego uzasadnienia, zaś pisma złożone w toku rozpoznawania sprawy nie wnoszą do niej żadnych merytorycznych wyjaśnień. Powołanie się przez Wnioskodawcę na przepisy art. 40 ustawy o drogach publicznych jako podstawę wniosku uznać, w ocenie organu, należy za próbę obejścia prawa polegającą na zaniechaniu wystąpienia o decyzję administracyjną przewidzianą przepisami art. 39 w/w ustawy. Zamiarem wnioskodawcy jest trwałe umieszczenie w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego bez sprecyzowania ich zakresu przedmiotowego, skutków w krótkim i długim okresie czasu, ujawnienia ryzyk obciążających zarządcę drogi wobec osób trzecich. Wnioskodawca nie wykazał czy urządzenia te mają służyć potrzebom zarządzania drogami lub potrzebom ruchu drogowego i nie udokumentował ani nie uzasadnił szczególnych okoliczności, które pozwalałyby zarządcy drogi wyrazić zgodę na ich lokalizację w pasie drogowym mimo przeznaczenia na inne potrzeby niż zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Organ stwierdził, że osoby działające w imieniu Zarządu Dróg Miejskich reprezentującego Prezydenta [...] nie posiadają uprawnień do dokonywania tego typu obciążeń gruntów oddanych im w zarządzanie jako drogi publiczne, w szczególności gdy obciążenia miałyby być bezwarunkowe i nie podlegać żadnej kontroli lub nadzorowi. Zezwolenie na umieszczenie urządzeń infrastruktury technicznej w pasie drogi co do zasady prowadziłoby do ustanowienia swego rodzaju "służebności" na rzecz nie tylko wnioskodawcy ale także każdoczesnego właściciela takich urządzeń. Ustanowienie tego typu obciążeń wymaga od Inwestora całkowicie odmiennych działań prowadzących do uzyskania stosownych uprawnień. Uwzględnienie wniosku strony byłoby niezgodne ze słusznym interesem społecznym reprezentowanym przez Zarząd Dróg Miejskich. Interes ten przejawia się między innymi w zapewnieniu przez zarządcę drogi możliwości modernizacji ulic [...] oraz wykonywania robót drogowych bez konieczności ponoszenia trudnych do oszacowania obecnie przyszłych kosztów generowanych przez urządzenia będące własnością osób trzecich. Wnioskodawca nie wskazał żadnych okoliczności, nie przedstawił żadnych dokumentów lub uzasadnienia, które mogłyby być poddane merytorycznej ocenie i prowadzić do rozważenia możliwości wydania decyzji zezwalającej na lokalizację urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w pasie drogowym. Wnioskodawca winien szczegółowo opisać stan faktyczny (w tym techniczny) i prawny wszystkich urządzeń lokalizowanych w pasie drogowym oraz sprecyzować swe zamierzenia co do dalszej rozbudowy i sposobu wykorzystania. Dotychczasowa praktyka wskazuje, iż stosowane przez Wnioskodawcę określenie urządzeń jako "rurociągu kablowego" jest nadużyciem i wprowadza organ administracji w błąd. W rzeczywistości rurociąg kablowy, który składa się z plastikowych rur ogólnie stosowanych w budownictwie wypełniane są kablami światłowodowymi, przy czym proces umieszczania światłowodów w dalszym okresie pozostaje poza jakąkolwiek kontrolą i wiedzą zarządcy drogi prowadząc do pojawienia się w pasie drogi urządzeń o znacznej wartości, a także o ogromnym znaczeniu użytkowym i komunikacyjnym dla korzystających z nich podmiotów. Funkcjonowanie licznych linii światłowodowych w pasie drogowym niesie ze sobą ogromne ryzyko dla Zarządu Dróg Miejskich, a tym samym [...], związane z ich potencjalnymi awariami, uszkodzeniami spowodowanymi wykonywaniem bieżących czynności związanych z eksploatacją dróg. Istnienie tego typu urządzeń w pasie drogi to także potencjalne ryzyko ponoszenia kosztów ich przenoszenia, przekładania, odtwarzania, modernizacji w przypadku działań inwestycyjnych, usuwania kolizji przez zarządcę i innych działań, dla których został powołany. Funkcjonowanie tego typu urządzeń w pasie drogowym to również ryzyko ponoszenia przez m.[...] [...] odpowiedzialności odszkodowawczej wobec osób trzecich w przypadku wystąpienia uszkodzeń, awarii, remontów, budowy dróg. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty zgodnie z jej żądaniem ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zdaniem skarżącej nieprawdziwe są twierdzenia organu o naruszeniu równowagi między interesem prywatnym a interesem publicznym, bo inwestycje takie jak objęta wnioskiem są uznawane obecnie za szczególnie ważne dla rozwoju kraju. Prezydent powinien wiedzieć, że wydana została decyzja pozytywna na analogiczną część drogi publicznej od strony ul. P. przy tej samej ul. K., a mimo to oparł zaskarżoną decyzję na tej fałszywej przesłance dopuszczając się naruszenia art. 6 kpa, art. 7 kpa i art. 8 kpa. Strona podnosi, że za szczególny przypadek z art. 39 ust. 3 powołanej ustawy należy uznać inwestycję celu publicznego, o której mowa w przepisach u pizpz. Decyzją z dnia [...]lipca 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podniesiono, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek w trybie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Przepis ten dopuszcza "w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego". Złożony wniosek zmierza bowiem w zakresie sieci telekomunikacyjnej do założenia studni i przeprowadzenia rurociągu teletechnicznego w pasie drogowym będącej własnością Skarbu Państwa ulicy M. (15) w [...]. Nie ma więc w tym przypadku zastosowania przepis art. 38 ustawy o drogach publicznych, który narzuca organom administracji publicznej stosowanie uproszczonego trybu postępowania - przy przebudowie lub remoncie już istniejących urządzeń w pasie drogowym. W tej sytuacji należy pozytywnie ocenić działania organu pierwszej instancji, który zasadnie wezwał Spółkę do dokonania ustaleń umożliwiających wykonanie zamierzanej instalacji przyłącza. W szczególności należy przywołać ustalenie pkt 1. informacji zawartej w opinii nr [...] Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Sieci uzbrojenia terenu z dnia [...] lipca 2009 r. (będącej załącznikiem do wniosku), gdzie jednoznacznie zapisano, że rozwiązania techniczne "należy uzgodnić bezpośrednio z gestorami uzbrojenia terenu". W tym zakresie obowiązkiem wnioskodawcy było, zdaniem organu, przedłożenie wszelkich uszczegółowień planowanej lokalizacji tak, aby organ miał pełną podstawę wykazania się zasadnością wydania decyzji wydawanej "w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego". Domaganie się w odwołaniu wykazywania przez organ szczególnej sytuacji Spółki dla udowodnienia zastosowania art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, wykazuje niezrozumienie stanowiącej podstawę działania normy prawnej. Nie chodzi bowiem o szczególną sytuację strony postępowania administracyjnego, lecz szczególną sytuację umożliwiającą odstąpienie od zakazu określonego w ustępie 1. tego artykułu. W skardze na tą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, przez: - błędne zastosowanie i wykładnię w sprawie przepisu art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 64 § 2 poprzez przyjęcie, iż to na wnioskodawcy ciążył ciężar udowodnienia zaistnienia przesłanek określonych w art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona stwierdziła, że szczególne okoliczności uzasadniające pozostawienie urządzenia w pasie drogowym to budowa i rozwój infrastruktury teletechnicznej miasta, poszerzanie dostępu do usług telekomunikacyjnych (internetowych) dla mieszkańców i przedsiębiorców oraz poprawa jakości świadczenia tych usług, konieczność umieszczania kanalizacji teletechnicznej w pasie drogowym z uwagi na stopień zurbanizowania przestrzeni miejskiej uniemożliwiający przeprowadzenie inwestycji liniowych przez inne tereny, wykorzystanie raz położonej kanalizacji teletechnicznej dla świadczenia usług niezbędnych dla ludności przez kilkadziesiąt lat bez konieczności ingerowania w pas drogowy itd. a istnienia tych okoliczności SKO nie kwestionuje. Z kolei przesłanki negatywne są wymienione w przepisie art. 39.1 ustawy o drogach enumeratywnie i są to: powodowanie niszczenia lub uszkodzenia drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. SKO w skarżonej decyzji w ogóle nie odniósł się do ww. przesłanek. Całokształt argumentacji SKO sprowadza się bowiem w kilku zdaniach jedynie do sformułowania zarzutu, iż T. nie przedłożyła do wniosku uszczegółowień planowanej lokalizacji, do czego była - zdaniem SKO - zobowiązana na podstawie opinii nr [...] wydanej przez Prezydenta [...], w imieniu którego działał Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Sieci Uzbrojenia Terenu w [...], co z kolei uniemożliwiło ZDM wyjaśnienie, czy w sprawie wystąpił "szczególnie uzasadniony wypadek" w myśl art. 39.3 ustawy o drogach Zdaniem skarżącej do wniosku dołączono wszelkie ustawowo wymagane załączniki. Są to również załączniki wskazane na formularzu wniosku przygotowanym przez ZDM. Dlatego zdziwienie skarżącej Spółki budzi obecna argumentacja SKO, tym większe, iż do tej chwili nikt nie sygnalizował rzekomych braków formalnych - dokumentacji wniosku. Strona nie była także wzywana do uzupełniania wniosku o "jakieś" dokumenty techniczne. Stąd oparcie decyzji na twierdzeniu, że brak jest w sprawie uszczegółowień wniosku pozbawione jest podstawy prawnej. Zresztą ani SKO (ani wcześniej ZDM) nie wskazuje o jaką konkretnie dokumentację techniczną chodzi. SKO stwierdza jedynie, iż: "obowiązkiem wnioskodawcy było przedłożenie wszelkich uszczegółowień planowanej lokalizacji" (tak strona 2 uzasadnienia). Niestety nie wynika z powyższego, co jeszcze winien przedłożyć wnioskodawca, by jego wniosek został rozpoznany pozytywnie. Tym samym twierdzenia SKO są całkowicie bezzasadne i bezpodstawne. Nadto podniesiono, że wbrew twierdzeniu SKO opinia nr [...] ZUDP nie zawierała żadnego warunku lub zobowiązania do przedkładania dodatkowej dokumentacji w toku dalszego procesu lokalizacyjnego. Odmienne twierdzenia SKO legły u podstaw przedmiotowego rozstrzygnięcia, są one jednak całkowicie sprzeczne z treścią ww. opinii ZUDP. Po pierwsze powyższa opinia ZUDP w pełni, zdaniem strony, aprobuje wnioskowaną lokalizację inwestycji przy ul. M. 15 w [...]. Po drugie zapis, na który powołuje się SKO pojawia się tylko w ogólnych informacjach poniżej rozstrzygnięcia i jest wyłącznie przypisem, w którym, stwierdza się że: "Opinia dotyczy wyłącznie przewodów i nie dotyczy rozwiązań technicznych, które należy uzgadniać bezpośredni z gestorami sieci". Z ww. przepisu w żaden sposób nie można implikować wniosku, iż nakłada on na T. szczególny obowiązek przedkładania jakiejś dokumentacji technicznej do ZDM. Zatem brak jest, zdaniem skarżącej, jakichkolwiek podstaw, by z tej pozytywnej opinii ZUDP wynikały kolejne obowiązki dla wnioskodawcy ponad te, które sam ZDM wskazuje we wzorze wniosku. Strona zwróciła uwagę na to, że ZUDP dokonując wszechstronnej analizy sprawy ocenił przedmiotową lokalizację inwestycji jako pozytywną, zajmując tym samym stanowisko w sprawie przychylne T. Ta zaś okoliczność została całkowicie zignorowana przez SKO. Podobnie jak pominięto fakt, iż w składzie komisji ZUDP są również przedstawiciele ZDM. Należy również stanowczo zaznaczyć, że opinia ZUDP zawiera załącznik mapowy stanowiący jej integralną część. W tym załączniku odzwierciedlony jest szczegółowy przebieg budowanego rurociągu. Zatem brak jest podstaw do żądania kolejnego uszczegółowienia lokalizacji kanalizacji, której szczegółowy przebieg został już raz pozytywnie uzgodniony przez Prezydenta [...] (ZUDP). Odmienne stanowisko przyjęte przez SKO jest więc bezzasadne, Zdaniem skarżącej wystarczy, aby cechy obiektu budowlanego lub urządzenia, jak również projektowane przez wnioskodawcę położenie w pasie drogowym pozwoliły na ich bezpieczne wkomponowanie w środowisko drogowe to wówczas należy uznać, iż per se wystąpiły okoliczności kwalifikowane przez art. 39 ust. 3 jako szczególnie uzasadniony przypadek. Nadto ugruntowany pogląd doktryny wsparty orzeczeniami sądowymi nakazuje, zdaniem strony, interpretować sformułowanie "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" zawarte w art. 39 ust. 3 Ustawy jako brak kolizji projektowanego urządzenia z funkcjonalnością drogi lub potrzebami ruchu drogowego w tym przepisami z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Faktem notoryjnym jest przy tym, że zlokalizowanie przedmiotowych urządzeń w pasie drogowym jest "szczególnie uzasadnionym przypadkiem", o jakim mowa w art. 39 ust. 3 Ustawy. W praktyce bowiem niemal wszystkie urządzenia infrastruktury miasta [...] [...] biegną w obrębie pasów drogowych. Z uwagi na stopień urbanizacji miasta każda kolejna budowa urządzeń prowadzona jest w zasadzie wyłącznie w pasach drogowych. Fizycznie nie jest możliwe prowadzenie kanałów teletechnicznych na terenach zabudowanych poza pasem drogowym. Stąd blokowanie kolejnych inwestycji infrastrukturalnych w pasie drogowym - prowadzi do całkowitego zahamowania rozwoju miasta. SKO wydając zaskarżoną decyzję dokonało zatem błędnej wykładni art. 39.3 ustawy o drogach i wbrew dyrektywom wynikającym z ugruntowanego orzecznictwa nie wzięło pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy. Nietrafne, zdaniem strony, są twierdzenia SKO dotyczące przerzucenia ciężaru dowodu na wnioskodawcę wykazania, że spełniona została przesłanka z art. 39 ust. 3 Ustawy. ZDM bowiem nie wzywał nigdy do przedłożenia konkretnych dokumentów technicznych, lecz jedynie do wskazania, iż zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek" z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Również takie zobowiązania ZDM są sprzeczne z zasadami ciężaru dowodowego obowiązującego w postępowaniu administracyjnym. Organ administracji nie może wykorzystywać trybu określonego w art. 64 § 2 kpa do zmuszania wnioskodawcy do dokonywania merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników. Dlatego T. wbrew twierdzeniu SKO, zdaniem skarżącej, nie miała ona obowiązku podejmowania czynności ukierunkowanych na wyjaśnianie spełniania przesłanek z art. 39 Ustawy. To ZDM jako zarządca drogi winien wyjaśniać wszelkie okoliczności istotne nie zaś wyręczać się wnioskodawcą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zw. ppsa – Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Badając skargę wg. powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja narusza bowiem prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zaskarżona decyzja została podjęta wskutek wniesienia przez stronę odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] stycznia 2010 r. Istota zasady dwuinstancyjności (art. 15 kpa) realizowana w postępowaniu odwoławczym polega na dwukrotnym rozpatrzeniu sprawy i jej rozstrzygnięciu, co oznacza, iż organ odwoławczy ponownie rozpatruje merytorycznie sprawę w jej całokształcie. Ma zatem obowiązek rozpatrzyć żądanie strony i ustosunkować się do niego w uzasadnieniu swojej decyzji w sposób zgodny z wymogami określonymi w art. 107 § 3 kpa, a także odnieść się do wszystkich zarzutów i twierdzeń podniesionych w odwołaniu i swemu stanowisku w tym względzie dać wyraz w uzasadnieniu decyzji. Podkreślić przy tym należy, iż stosownie do art. 107 § 3 kpa uzasadnienie decyzji winno zawierać uzasadnienie faktyczne tj. zawierać wskazanie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia oraz uzasadnienie prawne tj. wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji tym wymogom nie odpowiada i skutkuje naruszeniem powołanego przepisu, a także art. 15 kpa statuującego zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i w konsekwencji wadliwością decyzji w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Organ odwoławczy stwierdził bowiem tylko, iż w sprawie nie ma zastosowania art. 38 powołanej ustawy (w sytuacji, gdy w tym zakresie organ I instancji ustaleń ani rozważań nie czynił i strona również zarzutu naruszenia tego przepisu nie podnosiła) oraz, jak podał, że pozytywnie ocenił działania organu I instancji, który zasadnie, zdaniem organu odwoławczego, wezwał stronę do dokonania ustaleń umożliwiających wykonanie zamierzonej instalacji przyłącza i przywołał ustalenie pkt 1 informacji zawartej w opinii nr [...] Zespołu Uzgodnienia Dokumentacji Projektowej Sieci uzbrojenia terenu z dnia [...] lipca 2009 r. W tym zakresie obowiązkiem strony było, w ocenie organu, przedłożenie wszelkich uszczegółowień planowanej lokalizacji tak, aby organ miał podstawę wykazania się zasadnością wydania decyzji na podstawie art. 39 ust. 3 powołanej ustawy. Tak przedstawione stanowisko organu z pominięciem przy tym treści zarzutów strony podniesionych w odwołaniu i w zakresie przedmiotu wezwania pozytywnie ocenionego przez organ pozostające w sprzeczności z podjętą przez organ czynnością objętą pismem z dnia [...] października 2009 r. wskazuje na uchybienia powyższym rygorom procedury administracyjnej i brak staranności w rozpatrzeniu złożonego przez stronę odwołania, co uchybia zasadom określonym w art. 7, 8 kpa. Podkreślić bowiem należy, iż z akt sprawy nie wynika, aby organ I instancji wezwał stronę do dokonania ustaleń umożliwiających wykonanie zamierzonej instalacji przyłącza. Zresztą taka treść wezwania byłaby niezrozumiała. Ustalenia czyni organ na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego zaś strona może tylko składać stosowne dokumenty na wskazaną okoliczność i uzasadniać swoje stanowisko w pismach procesowych. W aktach sprawy, gdy chodzi o podejmowanie działań przez organ w celu zgromadzenia materiału dowodowego, znajduje się pismo organu z dnia [...] października 2009 r., w którym zwrócił się do strony z prośbą o uzupełnienie wniosku o uzasadnienie, dlaczego lokalizacja przyłącza telekomunikacyjnego w pasie ul. M. jest szczególnie uzasadnionym przypadkiem, o którym mowa w art. 39 ust. 3 powołanej ustawy błędnie, co zasadnie podnosi strona stosując rygor art. 64 § 2 kpa. Taka treść wezwania w żadnym zakresie nie nawiązuje do opinii nr [...] (błędnie oznaczonej w zaskarżonej decyzji nr [...]). Taki stan rzeczy wskazuje na to, iż organ nie zapoznał się w sposób pełny z aktami sprawy, którą ponownie w jej całokształcie miał obowiązek rozpatrzyć. Jeżeli jednak w ocenie organu niezbędne było z punktu widzenia powołanego przepisu wyjaśnienie sprawy w zakresie, jak to wskazano w decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r., umożliwiającym określenie warunków zezwolenia, na których strona może umieścić w pasie drogowym obiekt nie związany z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego to wezwanie winno być sprecyzowane w sposób jednoznaczny, a nie jak w przypadku wezwania z dnia [...] października 2009 r. w sposób bardzo ogólny. Ponownie rozpoznając odwołanie SKO uwzględni powyższe wskazania i dokona ustaleń faktycznych i prawnych niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy z przedmiotowego wniosku i swemu stanowisku da stosowny, zgodny z art. 107 § 3 kpa wyraz w uzasadnieniu podjętej decyzji. Weźmie również pod uwagę pominiętą przez organ odwoławczy okoliczność, iż osnowa decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. jest niepełna ("odmawia się spółce ... na lokalizację – a zatem nie wiadomo, czego dotyczy odmowa). W tym stanie rzeczy Sąd uznając, iż powyższe uchybienia procesowe mogły mieć wpływ na wynik sprawy orzekł, jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, w pkt 2 mając na uwadze art. 152 ppsa zaś o kosztach orzeczono uwzględniając art. 200 ppsa.