VI SA/Wa 1935/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 września 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2019 r.; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 1017 (jeden tysiąc siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] lipca 2020r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 2 kpa po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez C. sp. z o. o. z siedzibą w W. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia C. sp. z o. o. kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) [...] w rej. nr [...] w dniach 04, 08, 16, 18 oraz 28 stycznia 2019 r. przez umieszczenie w nim reklam emitowanych na wyświetlaczu elektronicznym o pow. 2,91 m2 natomiast w dniach 30 grudnia 2018 r. - 03 stycznia 2019 r., 05 - 07, 09 - 15, 17 oraz 19 - 27 stycznia 2019 r, przez umieszczenie w nim nośnika o powierzchni 0,38 m2, bez zezwolenia zarządcy drogi, w wysokości 2 330,00 zł orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w części obejmującej pkt 1 i pkt 3 rozstrzygnięcia Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy, w ten sposób, że: - wymierzyło karę pieniężną dla C. Sp. z o. o. z siedzibą w W. za zajęcie pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) [...] w rej. nr [...] w dniach 04, 08, 16, 18 oraz 28 stycznia 2019 r. przez umieszczenie w nim reklam emitowanych na wyświetlaczu elektronicznym o powierzchni 2,91 m2 natomiast w dniach 05 stycznia 2019 r. - 07 stycznia 2019 r., 09 stycznia -15 stycznia 2019 r., 17 stycznia 2019r. oraz 19 stycznia -27 stycznia 2019r., przez umieszczenie w nim nośnika o powierzchni 0,38 m2, bez zezwolenia zarządcy drogi; - ustaliło karę pieniężną w wysokości 2 155,00 zł obliczonej jako iloczyn: zajętej powierzchni pasa drogowego, ustalonej stawki opłaty powiększonej dziesięciokrotnie i liczby dni zajęcia; - w pozostałym zakresie utrzymało decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji, organ wskazał, że ustalając w sprawie stan faktyczny stwierdził, że sprawie reklam emitowanych na wyświetlaczu elektronicznym umieszczonych w pasie drogowym [...] było już prowadzone postępowanie administracyjne i w dniu [...] lutego 2019 r. wydano decyzję nr [...] nakładającą karę za okres [...] listopada – [...] grudnia 2018 r. Nośnik emitujący reklamy na wyświetlaczu elektronicznym pozostawał jednak nadal w pasie drogowym. Organ wskazał, że w dniu [...] stycznia 2019 r. pracownicy Zarządu Dróg Miejskich Wydziału Pasa Drogowego przeprowadzili kontrolę pasa drogowego [...] i stwierdzili funkcjonowanie elektronicznego wyświetlacza reklamowego należącego do firmy C. C. Wymiary nośnika reklamowego z reklamą: 2,19 m x 1,33 m, tj. 2,91 m2, rzut poziomy nośnika: 1,33 m x 0,29 m, tj. 0,38 m2. Powyższe potwierdza protokół nr [...]. Sporządzono dokumentację fotograficzną obrazującą funkcjonowanie reklamy świetlnej na elektronicznym na wyświetlaczu. W dniach [...] stycznia 2019 r, pracownicy Wydziału Pasa Drogowego przeprowadzili kontrolę pasa drogowego [...] i stwierdzili funkcjonowanie reklam emitowanych na wyświetlaczu elektronicznym, czego dowodem jest karta kontroli oraz dokumentacja fotograficzna elektronicznego wyświetlacza obrazująca funkcjonowanie reklamy świetlnej na elektronicznym na wyświetlaczu. Następnie pismem z dnia [...] lutego 2019 r. Prezydent [...] zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego [...] bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi oraz o możliwości wypowiedzenia, co do zebranych w sprawie dowodów, stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. orzekł o wymierzeniu C. sp. z o. o. z siedzibą w W. kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) [...] w rejonie posesji nr [...] w dniach 04, 08, 16, 18 oraz 28 stycznia 2019r. przez umieszczenie w nim reklam emitowanych na wyświetlaczu elektronicznym o pow. 2,91 m2 natomiast w dniach 30 grudnia 2018 r. - 03 stycznia 2019 r., 05 - 07, 09-15, 17 oraz 19-27 stycznia 2017 r., przez umieszczenie w nim nośnika o pow. 0,38 m2, bez zezwolenia zarządcy drogi w wysokości 2 330,00 zł. C. sp. z o.o. z siedzibą w W., wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...]. Rozpatrując odwołanie, Kolegium poza przytoczeniem obowiązujących przepisów w zakresie zajęcia pasa drogowego wskazało, że strona powinna legitymować się zezwoleniem na umieszczenie reklamy w pasie drogowym. W przypadku zaś braku takiego zezwolenia naraża się na karę pieniężną za umieszczenie spornego nośnika reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi. Z akt sprawy nie wynika, by zostało wydane zezwolenie na zajęcie pasa drogowego [...] w rejonie posesji nr [...]. Kolegium wskazało, że w aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów i wydruk z mapy zasadniczej, z których wynika, że działka, na której była usytuowana reklama, oznaczona nr [...], stanowi użytek drogowy. W materiale dowodowym znajduje się wyrys z mapy ewidencyjnej oraz wydruk z mapy zasadniczej, na której zaznaczono zajęcie pasa drogowego oraz granice pasa drogowego. Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika zatem, że doszło do zajęcia pasa drogowego. Zdaniem organu w niniejszej spawie granicę pasa drogowego wyznaczają ściany budynku, na którym umieszczono sporny nośnik reklamowy, a więc znajdował się on w pasie drogowym, co znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy. W sprawie przeprowadzone zostały dowody z wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów oraz mapy zasadniczej, tym samym granice pasa drogowego wynikają z dokumentów urzędowych, powoływanie biegłego geodety na ustalenie granic pasa drogowego, który ograniczony jest ścianą budynku jest zatem zbędne. Organ szczegółowo opisał podstawę i sposób naliczenia kary za zajęcie pasa drogowego. Ponadto SKO wskazało, że postępowanie kontrolne ma szczególny charakter, nie można więc domagać się uprzedzenia o zamierzonej kontroli. Jeżeli strona odwołująca się sugeruje, iż powinna być uprzedzona przez kontrolą o jej terminie, miejscu i sposobie przeprowadzenia, czy też dopuszczona do czynności w dniu kontroli, to należy z całą stanowczością podnieść, iż wymóg takiego stosowania przez organy kontroli normy przepisu art. 79 k.p.a. naruszałby istotę tego szczególnego postępowania kontrolnego, czyniąc go w praktyce niemożliwym do wykonania. Nie zasadne w ocenie Kolegium, są zatem zarzuty odwołania dotyczące sposobu prowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji, bowiem dowodem na zajęcie pasa drogowego jest dokumentacja fotograficzna wraz z protokołem z dnia [...] stycznia 2019 r., z którego wynika powierzchnia reklamy oraz jej odległość od krawędzi jezdni. Organ powołał się też na informację z rejestru gruntów, z której wynika, że działka ta jest działką drogową. Organ jest bowiem uprawniony do korzystania ze środków określonych w art. 75 k.p.a., które miał prawo wykorzystać w postępowania, o wszczęciu którego strona została poinformowana. Wyjaśnić należy, że czynności zarządcy drogi prowadzone w ramach przeglądu stanu pasa drogowego są czynnościami legalnymi, a uzyskane w ich toku materiały w postaci protokołów, notatek, zdjęć fotograficznych mogą stanowić podstawę do wszczęcia konkretnego postępowania administracyjnego, jak również - w świetle art. 75 § 1 k.p.a. w myśl którego jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem - mogą stanowić dowód w tym postępowaniu. Takie czynności kontrolne zarządcy drogi nie są oględzinami procesowymi, o których mowa w art. 79 § 1 k.p.a., a zatem okoliczność, że strona nie została powiadomiona o ich terminie i wobec tego nie mogła być obecna przy ich sporządzeniu, nie pozbawia tych materiałów charakteru legalności. Spółka została również zawiadomiona o wszczęciu postępowania i o treści art. 10 k.p.a., czyli możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i możliwością wypowiedzenia się w terminie 7 dni. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę zbadał również kwestię możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej zgodnie z art. 189f k.p.a. i nie znalazł przesłanek pozwalających na odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Pismem z dnia [...] sierpnia 2020r. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę do WSA w Warszawie, zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7, art. 77 § 1 i § 4, art. 80, art. 84 § 1, 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4 pkt 1) ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ("u.d.p."), poprzez zaniechanie podjęcia czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i zaniechanie wyczerpującego zebrania całokształtu materiału dowodowego, w skład którego obligatoryjnie powinny wchodzić: a) dokumenty zawarte w operatach technicznych Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego (protokoły graniczne, protokoły ustalenia przebiegu działek ewidencyjnych, szkice polowe, dzienniki danych ewidencyjnych), b) mapa do celów prawnych z wrysowanymi przez biegłego geodetę nośnikami, c) opinia biegłego geodety, - na okoliczność ustalenia, czy nośnik reklamowy występujący w niniejszej sprawie znajdował się w granicach pasa drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1) u.d.p., skutkiem czego było pozbawione podstaw faktycznych ustalenie, że skarżący dokonał zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi; 2) art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 oraz 81a § 1 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 3 i 6 u.d.p. oraz poz. [...] Załącznika nr [...] do Uchwały Rady [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych ("Uchwała"), poprzez dokonanie całkowicie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie, jakoby nośnik reklamowy był zamontowany w dniach od 5 do 7 stycznia, od 9 do 15 stycznia, 17 stycznia, od 19 do 27 stycznia 2019 r., w sytuacji gdy kontrole miały miejsce w dniach [...] stycznia 2019 r., zaś w aktach sprawy brakuje jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, iż nośnik był zamontowany w okresach między kontrolami; 3) art. 79 § 1 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., poprzez brak zawiadomienia skarżącego (lub jego przedstawiciela) o czynnościach kontrolnych - oględzin nośnika reklamowego - a przez to niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, w tym w szczególności niezapewnienie udziału skarżącego (jego przedstawiciela), podczas gdy z powołanych przepisów wynika obowiązek zapewnienia stronom, przez organ administracji, możliwości czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym na każdym jego etapie, w tym w szczególności udziału w prowadzonych czynnościach dowodowych;  2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 40 ust. 12 w zw. z art. 4 pkt 1) u.d.p., poprzez wymierzenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego z uwagi na brak zezwolenia zarządcy drogi, podczas gdy nośnik reklamowy ze względu na swoje położenie względem jezdni [...] w rej. posesji nr [...] oraz brak funkcjonalnego związku z ruchem drogowym nie znajdował się w granicach pasa drogowego; 2) art. 40 ust. 1, ust.2 pkt 3), ust.3,ust.6, ust. 8 i ust. 12 u.d.p. w zw. z § 4 ust. 1 oraz poz. [...] Załącznika nr [...] do Uchwały w zw. z art. 3 pkt 1) i 3) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ("Pr. bud.") poprzez uznanie, iż nośnik reklamowy w formie tzw. Digital, występujący w niniejszej sprawie, stanowi obiekt budowlany w rozumieniu Pr. bud., do którego stosuje się stawkę opłaty określoną w poz. [...] Załącznika nr [...] do Uchwały (stawka za "inne obiekty budowlane"), podczas gdy nośniki tego typu nie spełniają definicji obiektu budowlanego (w tym definicji budowli), co prowadzi do wniosku, że do przedmiotowej kategorii nośników nie znajduje zastosowania kara pieniężna wymierzana na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p., a zatem karę pieniężną za okres od 5 do 7 stycznia, od 9 do 15 stycznia, 17 stycznia, od 19 do 27 stycznia 2019 r. wymierzono bezpodstawnie; 3) art. 40 ust. 6 i 12 u.d.p. w zw. art. 81a § 1 k.p.a., poprzez błędne obliczenie wysokości kary pieniężnej w przyjętym przez organ stanie faktycznym, polegające na nieuprawnionym doliczeniu ramki nośnika przy obliczaniu jego powierzchni, podczas gdy uwzględnieniu podlegać powinna wyłącznie powierzchnia reklamy wyświetlanej na tym nośniku. Mając na uwadze powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie poprzedzającej decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. w całości. Na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. - w przypadku uchylenia obydwu decyzji przy równoczesnym uwzględnieniu przez sąd zarzutów wskazujących na bezprzedmiotowość niniejszego postępowania, spółka wniosła o umorzenie postępowania administracyjnego. Ponadto strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci Opinii [...] z dnia [...] września 2019 r. (opinia w aktach sprawy) oraz dokumentu w postaci Opinii uzupełniającej [...] z dnia [...] lipca 2020 r. w przedmiocie zakresu i źródeł niezbędnych do rozstrzygania spraw dotyczących instalacji tablic i urządzeń reklamowych na budynkach położonych bezpośrednio przy granicy lub bliskiej odległości od granicy na okoliczność ustalenia czynności dowodowych i zakresu dokumentów, jakie powinien przeprowadzić i zgromadzić Organ w celu prawidłowego ustalenia, czy nośnik reklamowy występujący w niniejszej sprawie znajdował się w granicach pasa drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1) u.d.p. W uzasadnieniu skargi spółka rozwinęła powyższe zarzuty W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Pismem z dnia [...] listopada SKO na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) - wniosło o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci opinii geodezyjnej z dnia [...] października 2020 r. dotyczącej usytuowania przedmiotowego nośnika reklamowego elektronicznego skarżącej spółki w ww. pasie drogowym [...], stanowiącym działkę ewid. nr [...] z obrębu [...], zamontowanego na budynku nr [...], położonym na działce ewid. nr [...] z obrębu [...]. Do pisma dołączono kserokopię wskazanej opinii, wskazując że kopia potwierdzona za zgodność z oryginałem znajduje się w aktach sygn .akt VI SA/Wa 1487/20. Opinię podpisał geodeta uprawniony A. C., stwierdzając we wnioskach w szczególności, że wykonany pomiar oraz obliczenia z wykorzystaniem danych ewidencyjnych jednoznacznie wskazują na zajęcie pasa drogowego ww. nośnikiem reklamowym, którego rzut poziomy "znajduje się w całości w pasie drogowym [...], stanowiącym działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], co obrazuje załączona mapa". Wcześniej w treści opinii wskazał, że elewacja budynku od poziomu gruntu oraz w części, na której posadowiony jest nośnik jest jednolita, płaska; od strony pasa drogowego na budynku nie występują balkony, ani inne elementy wystające, jak również, że jak wynika z dokumentacji zdjęciowej nośnik położony jest bezpośrednio na ścianie budynku i jest wysunięty względem budynku w kierunku osi ulicy. Pismem z dnia [...] grudnia 2020r. skarżąca spółka wniosła o oddalenie wniosku organu uznając go za spóźniony a z kolei pismem z dnia [...] marca 2021r. wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci opinii [...] z dnia [...] marca 2021r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p. pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W myśl art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania. Przede wszystkim samowolne zajmowanie pasa drogowego przez podmiot inny niż zarządca drogi działający w celu budowy, przebudowy, remontu lub ochrony drogi jest niedopuszczalne (art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Zabronione jest bowiem dokonywanie jakichkolwiek czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zajęcie pasa drogowego jest natomiast możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, po uzyskaniu - w formie decyzji administracyjnej - zgody zarządcy drogi. Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością karno-administracyjną. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 i 6 ustawy o drogach publicznych). Opłata ta stanowi rezultat mnożenia powierzchni zajętego pasa drogowego oraz obowiązujących lokalnie stawek w tym zakresie. W sprawie niniejszej zakres postępowania wyjaśniającego obejmował zatem to, czy istotnie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Konieczne w tym celu było ustalenie granic pasa drogowego oraz tego, czy istotnie należąca do skarżącej reklama zajmowała jego przestrzeń, a jeżeli tak – na jakiej powierzchni. Należy podkreślić, że w postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, określają zasady sformułowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k. p. a.tj. zasada prawdy obiektywnej, zasada oficjalności, zasada ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Niewątpliwie sfera pasa drogowego, pozostaje ściśle wytyczona wzdłuż i wszerz. W realiach rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy, na którym oparto decyzję o nałożeniu kary stanowią protokoły kontroli pasa drogowego, fotografie wykonane przez pracowników [...] oraz wypis z rejestru gruntów, wyrys z mapy ewidencyjnej i wydruk z mapy zasadniczej, na której zaznaczono zajęcie pasa drogowego i granice pasa drogowego. Zdaniem SKO z tych dokumentów wynika, że doszło do zajęcia pasa drogowego. Innego zdania jest skarżąca, która uważa, że z samego faktu stykania się na mapie zasadniczej linii oznaczających granicę działek ewidencyjnych nie można wnioskować, że granice te wyznacza płaszczyzna ściany budynku a sam wyrys z Ewidencji Gruntów, jak i mapa zasadnicza sporządzona w skali 1:500 nie mogą stanowić podstawy do ustalenia wzajemnego przebiegu linii granicznych działki ewidencyjnej i budynku. Reasumując, spółka uważa, że zebrany materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, iż sporny nośnik, znajduje się w pasie drogowym. Podkreślenia wymaga, że obciążenie strony sankcją administracyjną musi być poprzedzone jednoznacznym, nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości ustaleniem faktu, iż istotnie naruszyła ona prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność karno-administracyjną. Przyjęta w art. 75 k.p.a. zasada otwartego katalogu dowodów postępowania administracyjnego nie oznacza bowiem, że każdy fakt można wykazać dowolnie obraną kategorią dowodu. Niektóre fakty wymagają wręcz posłużenia się tylko im dedykowanymi dowodami (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 1062/19). Dopiero jednak na etapie postępowania sądowego organ powołał się na opinię geodezyjną z dnia [...] października 2020 r. dotyczącą usytuowania przedmiotowego nośnika reklamowego elektronicznego skarżącej spółki w ww. pasie drogowym [...], stanowiącym działkę ewid. nr [...] z obrębu [...], zamontowanego na budynku nr [...], położonym na działce ewid. nr [...] z obrębu [...]. Z uwagi na datę sporządzenia tej opinii tj. po wydaniu zaskarżonej decyzji, uznać należy, że materiał dowodowy zgromadzony na etapie postępowania administracyjnego nie był wystarczający do wydania decyzji w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej. Ponadto strona skarżąca oczywiście nie miała możliwości zapoznania się z jej treścią i zajęcia stanowiska na etapie postępowania administracyjnego. Jednocześnie w przedłożonej przez stronę skarżącą opinii [...] z dnia [...] marca 2021r. poddano w wątpliwość rzetelność sporządzenia opinii geodezyjnej z dnia [...] października 2020 r. W świetle powyższego sąd uznał, że w sprawie nie został ustalony prawidłowo stan faktyczny. Mając na uwadze, że sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne sąd uznał uchylenie wydanych w sprawie decyzji. Zaskarżona decyzja dotknięta jest bowiem naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji (i ewentualnie organ odwoławczy) weźmie pod uwagę, że decyzja powinna być poprzedzona jednoznacznym ustaleniem, czy sporny nośnik znajduje się w przestrzeni pasa drogowego, za pomocą prawidłowej mapy i widniejącego na niej naniesienia w odpowiedniej skali, sporządzonych przez uprawniony podmiot. Tylko w ten sposób będzie można stwierdzić, czy przypisanie stronie odpowiedzialności za delikt administracyjny jest rzeczywiście uprawnione, czy też nie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego w sprawie wpisu sądowego, kwotę 900 zł na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz w związku z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800) oraz kwotę 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej.