VI SA/Wa 1937/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę Wnioskiem z dnia 15 stycznia 2007 roku C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zwróciła się do Zarządu Dróg Miejskich w W o wydanie zezwolenia na dalsze zajęcie pasa drogowego ulicy [...] rej. [...] w celu funkcjonowania nośnika reklamowego o powierzchni 18 m2 poczynając od dnia 1 lutego 2007 roku do dnia 30 kwietnia 2007 roku. Pismem z dnia 13 kwietnia 2007 roku Zarząd Dróg Miejskich poinformował stronę, że w najbliższym terminie zostanie wydana decyzja odmawiająca zajęcia ww. terenu oraz pouczył ją, że zgodnie z art. 10 Kpa ma ona prawo zapoznać się ze zgromadzonymi w tej sprawie materiałami i wypowiedzieć się co do nich w terminie 7 dni. Decyzją [...] z dnia [...] maja 2007 roku wydaną z upoważnienia Prezydenta [...] W. przez Dyrektora ds. Zarządzania Zarządu Dróg Miejskich odmówiono spółce wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) ul. [...] w rej. ul. [...] w celu umieszczenia obiektu reklamowego. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o art. 19 ust. 5, art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (teks jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 z poźn. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ podał, że swoje rozstrzygnięcie oparł na następujących dokumentach: 1) "Biała Księga – Europejska polityka transportowa w horyzoncie do 2010 roku: czas wyborów" – niebezpieczeństwo na drogach, opublikowana w 2001 roku przez Komisję Europejską, 2) Krajowy Program Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005 – 2007 - 2013 Gambit 2005 przyjęty przez Radę Ministrów na posiedzeniu, w dniu 19 kwietnia 2005 roku, 3) opinia w sprawie zagrożeń dla kierujących pojazdami wynikających z umieszczenia reklam w pasach dróg [...] W. opracowana przez Instytut Badawczy Dróg i Mostów - Pracownię Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, 4) wyniki badań natężenia ruchu w porannym i popołudniowym szczycie (poj./godz.) opracowane przez Biuro Planowania Rozwoju W. SA, 5) pismo Ministra Transportu do Prezydenta [...] W. w sprawie zmian przepisów ustawy o drogach publicznych z dnia 17 października 2006 roku, 6) pismo Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji z dnia 21 września 2006 roku w sprawie zmiany stałej organizacji ruchu na terenie [...] W. w zakresie obowiązujących limitów prędkości, 7) szczegółowy plan sytuacyjny reklamy, 8) statystyka stanu bezpieczeństwa drogowego w [...] W. w latach 2004, 2005 i 2006. Zarząd Dróg Miejskich uwzględnił również fakt powszechnie znany, jakim jest dopuszczalny limit prędkości na odcinku drogi, przy którym strona wnioskuje umieszczenie reklamy, jak również statystykę wypadków drogowych w 2006 roku, według której w W. zaistniało 1694 wypadków drogowych, w których zginęło 109 osób a 2076 osoby zostały ranne. Szczególne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego stanowią reklamy umieszczone w pasach dróg. Reklama powoduje bowiem dekoncentrację kierowców, co jest szczególnie niebezpieczne w przypadku dróg o dużym natężeniu ruchu z podwyższonym limitem dopuszczalnej prędkości. W opinii Instytutu Badawczego Dróg i Mostów wskazano m.in., że badania laboratoryjne oraz testy poligonowe wykazały zmniejszenie koncentracji kierowcy na prowadzeniu pojazdu z powodu dużego nagromadzenia reklam w otoczeniu drogi. Podkreślono ponadto, że w czasie pobierania przez kierowcę informacji z różnych elementów otoczenia np. reklam, kierowca nie obserwuje sytuacji na drodze przed poruszającym się pojazdem. Taki stan chwilowego zatrzymania wzroku w jednym punkcie nazywany jest "fiksacją". Czas fiksacji jest różny, ale typowo mieści się w granicach 0,2 – 1,5 sekundy. W przypadku konieczności zatrzymania pojazdu w czasie, kiedy oko kierowcy "spoczywa" na reklamie pojazd przejeżdża bez kontroli następujące odległości, a następnie drogę całkowitego jego zatrzymania przy prędkości 70 km/h – 3,9 m do 29,1 m plus do zatrzymania 50,1 m (łącznie do 79,2 m). Z przedmiotowej opinii wynika ponadto, że przeprowadzone w USA badania wykazały, że w 10-30 % wszystkich wypadków drogowych czynnik rozproszenia uwagi kierowcy jest jednym z powodów zaistnienia wypadków, a około 1/3 tych wypadków miało miejsce w wyniku wizualnych bodźców zewnętrznych - głównie reklam przydrożnych. Badania te wykazały również proporcjonalny wzrost liczby wypadków drogowych przy wzroście reklam przypadających na kilometr drogi. Średni wskaźnik wypadkowości dla odcinków drogi z przydrożnymi bilbordami był o 40,95% wyższy niż dla odcinków bez reklam. Na przytoczone wyżej okoliczności wskazał również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lutego 2005 roku (OSK 1026/04), w którym podkreślono, że "nie ma podstaw do wniosku, że reklama umieszczona w ruchliwym punkcie miasta nie stwarza zagrożenia dekoncentracji kierowców i pieszych tj. nie powoduje zagrożenia w ruchu drogowym. Zarządy dróg publicznych były i są odpowiedzialne za ochronę wskazanego wyżej dobra i od nich zależy ocena czy występuje w konkretnym wypadku zagrożenie". Organ wskazał również na stanowisko Ministra Transportu, który w piśmie do Prezydenta [...] W. z dnia 17 października 2006 roku podkreślił, że "nie widzi uzasadnienia dla szerszego udostępnienia pasów drogowych pod reklamy. Pas drogowy nie jest bowiem miejscem, gdzie reklamy powinny się znajdować. Należy bowiem pamiętać, że lokalizowanie reklam przy drodze stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego i dlatego też ich umieszczanie w pasie drogowym powinno stanowić wyjątek a nie regułę". Zdaniem organu I instancji, zgromadzone w sprawie dowody jednoznacznie potwierdzają, że wnioskowana reklama jest adresowana do kierujących pojazdami. Pas drogowy ul. [...] pełni ważną rolę w składzie drogowym [...] W. i charakteryzuje się wysokim natężeniem ruchu kołowego. W porannym szczycie natężenie ruchu w tym miejscu wynosi 1150 pojazdów na godzinę a w szczycie popołudniowym – 1880 pojazdów na godzinę. We wskazanej opinii Instytutu Badawczego Dróg i Mostów stwierdzono, że należy usuwać urządzenia reklamowe umieszczone w pasie drogowym na obszarze zabudowanym, jeżeli maksymalne natężenie ruchu pojazdów przekracza 1400 pojazdów na godzinę. Poza tym istnieje propozycja podniesienia dopuszczalnego limitu prędkości na ul. [...] do 70 km/h i okoliczność ta wyklucza funkcjonowanie obiektu reklamowego w ww. lokalizacji. W powoływanej opinii Instytutu Badawczego Dróg i Mostów wskazano, że należy usuwać urządzenia reklamowe umieszczone w pasie drogowym na obszarze zabudowanym, jeżeli limit prędkości jest równy bądź większy niż 70 km/h, gdyż stanowi to zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu. W tym stanie rzeczy Zarząd Dróg Miejskich stwierdził, że wydanie zezwolenia na lokalizację przedmiotowej reklamy jest niemożliwe. Art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych dopuszcza lokalizowanie wyżej wymienionych obiektów jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Natomiast naczelną zasadą wynikającą z art. 39 ust 1 ustawy o drogach publicznych jest generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabronione jest lokalizowanie obiektów budowlanych, umieszczanie urządzeń przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Skoro w niniejszej sprawie organ I instancji uznał, że nie zachodzą przesłanki, które pozwalałyby uznać wnioskowaną lokalizację reklamy za przypadek szczególnie uzasadniony, to w tych okolicznościach należało odmówić wydania stosownego zezwolenia na lokalizację reklamy wskazaną we wniosku. Odwołanie od decyzji z dnia [...] maja 2007 roku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosła C. Sp. z o.o., która zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 6 Kpa (zasada legalności) polegającego na: - wydaniu zaskarżonej decyzji przez Dyrektora do Spraw Zarządzania Zarządu Dróg Miejskich w W. [...] M. L., która to osoba nie posiadała ważnego umocowania do wydania i podpisania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, - naruszeniu przez Zarząd Dróg Miejskich w W. Konstytucyjnie zagwarantowanej zasady równości podmiotów wobec prawa (art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku polegające na rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy w sposób dyskryminujący C. Sp z o.o. w stosunku do innych podmiotów reklamy zewnętrznej, których nośniki reklamowe funkcjonują obecnie w pasie drogi o wysokim natężeniu ruchu na terenie W. za zgodą tego organu. 2) art. 77 § 1 i art. 7 Kpa, polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego w zakresie przyjętej przez organ okoliczności, że ustawienie nośnika reklamowego przy ul. [...] w rej. ulicy [...] w W. może spowodować realne zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, które to uchybienie organu implikuje zarzutem wydania decyzji w oparciu o dowolne ustalenia faktyczne w sprawie. Podnosząc powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2007 roku, nr [...] po rozpoznaniu odwołania skarżącej spółki na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium uznało, iż organ I instancji rozważył wszystkie okoliczności faktyczne i prawne a następnie wskazał dowody przemawiające na podjęciem decyzji odmawiającej wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej [...] w rej. ul. [...] w W. w celu funkcjonowania obiektu reklamowego o powierzchni ok. 18 m2 z wniosku skarżącej spółki . Organ II instancji podkreślił, że nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji jako, że w całej rozciągłości popiera zawarte w nim uzasadnienie oparte o pełną analizę materiału dowodowego w rozpoznawanej sprawie. Niezależnie od powyższego Kolegium powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2005 roku, OSK 1026/04 (LEX nr 171170) wskazało, że zarządca drogi nie jest obowiązany udowadniać wnioskodawcy, że reklama umieszczona w ruchliwym punkcie miasta mającym zasadnicze znaczenie w systemie komunikacji samochodowej i charakteryzującym się wysokim natężeniem ruchu drogowego zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, gdyż tak sformułowana teza jest oczywista i nie wymaga bardziej szczegółowego wyjaśnienia. Zdaniem organu, wyrok NSA przywrócił prawidłową interpretację art. 39 ust. 1 i 3 ustawy o drogach publicznych w sposób przedstawiony powyżej. Konstrukcja tych przepisów oznacza w warunkach konkretnej sprawy przesunięcie ciężaru dowodu na podmiot zainteresowany uzyskaniem zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod reklamę, który w celu uzyskania takiego zezwolenia winien ewentualnie przekonać zarządcę drogi, że reklama nie będzie miała wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego, a zatem że nadrzędne dobro w postaci bezpieczeństwa ruchu drogowego nie ucierpi na skutek ewentualnego wydania zezwolenia. Nadmierne nagromadzenie reklam w pasach ruchu drogowego na terenie [...] W., mających na celu zwrócenie uwagi uczestników ruchu drogowego na wyrażone na nich treści wpływa na poziom bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego. W tej sytuacji zarządcy drogi, podejmującemu w ramach przepisów ustawy o drogach publicznych działania mające na celu zwiększenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie można postawić zarzutu dowolności w działaniu. Kolegium nie podzieliło też zarzutu naruszenia art. 6 Kpa w kontekście konstytucyjnej zasady równości podmiotów wobec prawa, albowiem brak jest podstaw do przyjęcia, że firma C. Sp. z .o.o za sprawą odmowy zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim reklamy jest dyskryminowana. Sam argument, że nośniki reklamowe należące do innych podmiotów aktualnie funkcjonują w pasie drogowym za zezwoleniem zarządcy drogi jest niewystarczający, albowiem organ odwoławczy nie jest władny oceniać przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy okoliczności wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego innym podmiotom. Ponadto Kolegium wskazało, że wydanie zezwolenia w każdym przypadku jest czasowo ograniczone, co umożliwia zarządcy drogi wykonywanie ustawowych zadań. Na decyzję z dnia 31 lipca 2007 roku C. Sp. z .o.o z siedzibą w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 77 § 1 w związku z art. 7 Kpa polegające na: - nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego w zakresie przyjętej przez organy obydwóch instancji okoliczności, iż ustawienie nośnika reklamowego przy ul. [...] w rejonie ul. [...] w W. może spowodować realne zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, które to uchybienie organu implikuje zarzutem wydania decyzji w oparciu o dowolne ustalenia faktyczne w sprawie, - utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji [...] z dnia [...] maja 2007 roku, wydanej z upoważnienia Prezydenta [...] W., pomimo wadliwego oparcia wskazanej decyzji pierwszoinstancyjnej na materiale dowodowym w postaci opinii Instytutu Badawczego Dróg i Mostów – Pracowni Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, który to dokument nie ma mocy dowodowej, albowiem jest opinią o charakterze pseudonaukowym, ponadto wydaną przez osobę nieuprawnioną do reprezentowania na zewnątrz przedmiotowej jednostki badawczej, 2) art. 6 Kpa (zasada legalności) polegającego na naruszeniu przez organy obydwóch instancji w przedmiotowej sprawie konstytucyjne zagwarantowanej zasady równości podmiotów wobec prawa (art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku, polegające na rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy w sposób dyskryminujący C. Sp. z .o.o w stosunku do innych podmiotów reklamy zewnętrznej których nośniki reklamowe funkcjonują obecnie w pasie drogi o wysokim natężeniu ruchu na terenie W. na zgodę organu I instancji – Zarządu Dróg Miejskich w W., 3) art. 11 i art. 8 w zw. z art. 107 § 3 Kpa, polegającego na braku wskazania w uzasadnieniu decyzji podstawy prawnej i faktycznej zmiany poglądów organu, który w przedmiotowej sprawie przyjął, że nośnik reklamowy przy ul. [...] w rej. ul. [...] w W. nie spełnia przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" w rozumieniu art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych pomimo, że wcześniejszą decyzją administracyjną organ I instancji rozstrzygnął całkowicie przeciwnie do powyższego, to jest, że spełniona jest wskazana przesłanka i na tej podstawie zezwolił skarżącej na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim przedmiotowego obiektu reklamowego. Podnosząc powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2007 roku oraz decyzji organu I instancji. Do skargi spółka dołączyła 3 zdjęcia obrazujące funkcjonowanie nośników reklamowych innych firm w pasach drogowych ulic W. oraz opracowanie I. z dnia 15 grudnia 2003 roku na poparcie tezy, że obecność reklam w pasie drogowym nie wpływa na zachowanie kierowcy, ani pod względem zachowania wzrokowego, ani utrzymania prędkości i toru jazdy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wyjaśniło, ze podejmowane czynności Zarządu Dróg Miejskich w W. stanowią element porządkowania centrum W. i w tym przypadku uzasadniają przyznanie pierwszeństwa ochrony interesu publicznego przed interesem handlowca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Wymaga podkreślenia, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej zwanej p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający wpływ na rozstrzygnięcie. Ustosunkowując się do zarzutu, podniesionego w pkt. 1 i 3 skargi należy stwierdzić, że opinia Instytutu Badawczego Dróg i Mostów nie została wydana przez osobę uprawnioną do reprezentowania na zewnątrz przedmiotowej jednostki badawczej a więc nie jest opinią Instytutu niemniej jednak ma walor dowodowy jako dokument prywatny, na którym oparł się organ I instancji, wydając rozstrzygnięcie w sprawie. Spór o powyższą "opinię" jest o tyle bezprzedmiotowy, iż zadaniem Zarządu Dróg Miejskich w W. jest ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego, dlatego też zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2005 roku, sygn. akt OSK 1026/04 "nie ma podstaw do tego, aby w każdym przypadku wydania decyzji o likwidacji reklamy w wielkim mieście, gdzie jest ich bardzo wiele należało korzystać ze środków dowodowych w postaci oględzin, uwzględnienia opinii biegłych, analizy dokumentów (np. informacji policyjnych o wypadkach) itp." Oczywistą rzeczą jest, że przedmiotowa reklama adresowana jest do kierujących pojazdami. Znajduje się w pasie drogowym ul. [...] rej. [...], która jak wykazał organ I instancji charakteryzuje się wysokim natężeniem ruchu kołowego. Treść zawarta w reklamach odwraca uwagi uczestników ruchu od sytuacji na drodze. Nie można więc uznać ustalenia poczynione przez organy obu instancji za dowolne, co niesłusznie wykazuje skarżąca. Zgoda zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego przewidziana w art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych ma charakter decyzji uznaniowej. Taka ocena charakteru tej decyzji została przyjęta w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 1998 r. sygn. akt II SA 36/98 LEX nr 41 643). Przepis, zawarty w art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych formułuje ogólny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie bądź uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Natomiast ust. 3 tego przepisu dopuszcza wyjątki od tego zakazu stwierdzając, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi (...), wydanym w drodze decyzji administracyjnej. Rodzaj obiektów lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego określa art. 40 ustawy o drogach publicznych, w ust. 2 pkt 3 tego przepisu wymienia się m. in. reklamy. Jeżeli więc umieszenie takich obiektów, w tym reklam będzie kolidowało z warunkami określonymi w art. 39 ust. 1 ustawy, w tym z bezpieczeństwem ruchu drogowego, wówczas należy odmówić zgody na zlokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami ruchu drogowego, o które występuje skarżąca spółka. Tego rodzaju decyzje uznaniowe służą z zasady realizacji polityki administracyjnej w określonej dziedzinie spraw. W rozpatrywanym przypadku chodzi o politykę miasta wobec szeroko pojmowanego bezpieczeństwa ruchu drogowego, której częścią jest polityka tegoż miasta wobec reklamy zewnętrznej. W niniejszej sprawie spółka wnosiła o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod reklamę na kolejny wskazany we wniosku okres, albowiem uprzednie zezwolenie ograniczone ramami czasowymi wygasło. W niniejszej sprawie nie mamy więc do czynienia z "przedłużeniem zezwolenia", ale z kolejną oddzielną sprawą o zezwolenie zajęcia pasa drogowego w określonym przedziale czasowym. Stąd zachodziła konieczność badania przesłanek, warunkujących wydanie takiego zezwolenia. Ową przesłanką, wynikającą z treści art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, określoną jako "szczególnie uzasadniony przypadek" powinien wykazać podmiot, który ubiega się o wydanie zezwolenia. Nie może on skutecznie powoływać się na uprzednio wydane zezwolenia, albowiem z faktu ich udzielenia nie wynikał obowiązek organu do wydania kolejnej pozytywnej decyzji. W świetle powyższych rozważań rozstrzygnięcie organu odmawiające stronie skarżącej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod reklamę na kolejny okres należy uznać, w ocenie Sądu, za prawidłowe. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6 Kpa i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej należy stwierdzić, że skarżąca odniosła go ogólnie do innych podmiotów reklamy zewnętrznej działających na terenie W. lub posiadających zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod nośnik reklamowy ul. [...] w rej. [...], nie precyzując dokładnie w oparciu o jakie zezwolenie firmy konkurencyjne działają i czy ich reklamy zostały umieszczone w pasie drogowym w identycznych warunkach drogowych. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do przyjęcia, że w tożsamej sytuacji zróżnicowano prawa konkurencyjnych przedsiębiorców a zatem zarzut dyskryminacji skarżącej spółki należy uznać za nieuzasadniony. Poza tym Sądowi z urzędu wiadomo jest, że Zarząd Dróg Miejskich odmawia również innym konkurencyjnym spółkom, takim, jak S., C., A. wydania zezwoleń na posadowienie reklam w pasach drogowych na kolejne okresy. Odnosząc się natomiast do załączonych przez stronę skarżącą do skargi zdjęć oraz opracowania I. z dnia 15 grudnia 2003 roku wskazać należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny kontrolę legalności decyzji administracyjnej opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję a przeprowadzenie przez Sąd z urzędu lub na wniosek strony dowodów uzupełniających z dokumentów stanowi wyjątek od tej zasady i dopuszczalne jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki do prowadzenia uzupełniającego postępowanie dowodowego z dokumentów przedstawionych przez stronę skarżącą w trybie określonym w tym przepisie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.