VI SA/Wa 1938/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu w dniu 2 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 6 maja 2014 r. W. w [...] (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu. Następnie skarżąca zwróciła się do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazała, że wykonanie ostatecznej decyzji nakładającej obowiązek zapłaty kary pieniężnej w wysokości 77.846,40 zł spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej skarżącej. Skarżąca, będąc wspólnotą, nie generuje przechodów pozwalających na czynienie oszczędności bez uszczerbku dla ponoszenia kosztów utrzymania nieruchomości oraz zapewnienie mediów i usług na potrzeby nieruchomości wspólnej oraz poszczególnych lokali. Skarżąca podniosła, że różnica pomiędzy przychodami, a poniesionymi kosztami w 2013 r. nie wystarcza na uiszczenie ww. kary pieniężnej. Wykonanie decyzji, (co do której zachodzi realne prawdopodobieństwo jej uchylenia), znacznie pogorszyłoby sytuację finansową skarżącej poprzez popadnięcie w zwłokę z opłaceniem mediów, co wiązałoby się z ryzykiem ich odcięcia. Skarżąca zauważyła, że ewentualne późniejszy zwrot uiszczonej należności nie odwróciłby powstałych już skutków w jej majątku. Wykonanie decyzji spowodowałoby zachwianie płynności finansowej niezbędnej do regulowania bieżących zobowiązań skarżącej, naraziłoby ją na sankcje finansowe z powodu opóźnienia w wykonaniu zobowiązań. Skarżąca do wniosku dołączyła kopię sprawozdania finansowego za 2013 r. Skarżąca jednocześnie stwierdziła, że decyzje organów I oraz II instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego (błędne zakwalifikowanie zajmowanej powierzchni jako pasa drogowego) i przepisów postępowania (pominięcie środków dowodowych), w związku z czym uzasadnione jest przypuszczenie, iż decyzja II instancji utrzymująca w mocy decyzję I instancji zostanie w całości uchylona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe wynika z samego przepisu i zostało potwierdzone obowiązującym orzecznictwem. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 marca 2005 r. sygn. I OZ 62/05, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji (podobnie postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OZ 190/05; oraz postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2005 r. sygn. akt OZ 1506/04). Na okoliczność uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiotowej sprawie nie może służyć jedynie stwierdzenie, że wykonanie ostatecznej decyzji nakładającej obowiązek zapłaty kary pieniężnej w wysokości 77.846,40 zł spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej skarżącej oraz, że różnica pomiędzy przychodami, a poniesionymi kosztami w 2013 r. nie wystarcza na uiszczenie ww. kary pieniężnej. Taka argumentacja nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji ani ze względu na ryzyko powstania znacznej szkody, ani z uwagi na niebezpieczeństwo wywołania trudnych do odwrócenia skutków. W interesie skarżącej leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt I GSK 1030/12). Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca przedstawiła jedynie kopię sprawozdania finansowego za 2013 r. (wbrew twierdzeniom skarżącej nie był to odpis). Z dokumentu tego wynika, że skarżąca w 2013 r. dysponowała środkami na zapewnienie mediów i usług nieruchomości wspólnej oraz poszczególnych lokali. Skarżąca ponadto dysponowała środkami pieniężnymi w kwocie 144.786,72 zł, co stanowi niemal dwukrotność wymierzonej kary pieniężnej. Skarżąca jednocześnie nie odniosła się do faktu posiadania tak znacznych środków pieniężnych oraz nie wskazała przyczyny dla której kwota 144.786,72 zł nie mogła zostać przeznaczona na uiszczenie kary pieniężnej w wysokości 77.846,40 zł. W związku z powyższym Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała, że w sytuacji wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że brak jest podstaw do wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy przy tym podkreślić, iż Sąd na tym etapie sprawy nie bada argumentów podniesionych w skardze, a odnoszących się do legalności zaskarżonej decyzji, dokonuje jedynie oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.