VI SA/Wa 1942/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Maria Jagielska Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego K. Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. VI SA/ Wa 1942/07 UZASADNIENIE W dniu [...] czerwca 2007 r. spółka "K." , Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. (dalej skarżąca), zwróciła się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o udzielenie koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia. Pismem z dnia [...] czerwca 2007 r. organ koncesyjny wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. o wydanie opinii w tej sprawie, stosownie do dyspozycji art. 16 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.). Organ współdziałający postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. wniosek skarżącej spółki zaopiniował negatywnie. Postanowienie wysłał bezpośrednio na adres spółki, gdzie zostało odebrane przez jej pracownika w dniu [...] lipca 2007 r. Na powyższe postanowienie zostało złożone przez skarżącą, za pośrednictwem jej pełnomocnika, zażalenie, które nadano na poczcie w dniu [...] lipca 2007 r. Postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. Komendant główny Policji stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, uznając, że pełnomocnik strony złożył zażalenie z przekroczeniem ustawowego terminu do jego wniesienia i jednocześnie nie ubiegał się o przywrócenie terminu. W skardze na powyższe postanowienie, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji, wskazując na inną datę otrzymania postanowienia wydanego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. i - w konsekwencji - na brak uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oraz o orzeczenie o kosztach postępowania. Zaskarżonemu postępowaniu zarzuciła: 1. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a to art. 57 § 5 Kpa poprzez błędne przyjęcie uchybienia przez pełnomocnika skarżącej terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] lipca 2007 r. mimo, że doręczenie przedmiotowego orzeczenia pełnomocnikowi wnioskodawcy nastąpiło dopiero w dniu [...] lipca 2007r. 2. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a to art. 40 Kpa poprzez pominięcie przez Komendanta Głównego Policji w W., przy rozpoznawaniu sprawy w trybie art. 106 Kpa w zw. z art. 16 Ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, pełnomocnika skarżącej i doręczenie wydanych rozstrzygnięć wyłącznie stronie. W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że w przedmiotowej sprawie organ, do którego skierowany był wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie udzielania koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia, w oparciu o przedłożone pełnomocnictwo, informował pełnomocnika skarżącej o wszelkich czynnościach podejmowanych w sprawie i doręczał mu wydane orzeczenia. Z kolei Komendant Wojewódzki Policji we W. - organ współdziałający, wydający w sprawie opinię w trybie art. 106 Kpa w zw. z art. 16 Ustawy o ochronie osób i mienia, pominął pełnomocnika skarżącej nie informując o swoich czynnościach i podjętych orzeczeniach. Postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu [...] lipca 2007 r., za pośrednictwem pracownika skarżącej spółki i od tego dnia – w ocenie skarżącej – biegł 7dniowy termin na złożenie zażalenia. Oznacza to, że zażalenie zostało złożone w terminie. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia, uznając, że wniosek ten jest zasadny z innego jednakże powodu, niż wskazany w skardze. Organ zauważył, że ze względu na pominięcie przez organ l instancji pełnomocnika strony w doręczeniu postanowienia opiniującego wniosek o udzielenie koncesji, Komendant Główny Policji winien był stwierdzić niedopuszczalność zażalenia, skoro postanowienie, na które zostało ono wniesione, nie weszło do obrotu prawnego z powodu naruszenia przepisu art. 40 § 2 Kpa. Zgodnie ze wskazanym przepisem, jeżeli strona postępowania administracyjnego ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W przypadku więc doręczenia pisma tylko stronie, doręczenie to należy uznać za bezskuteczne. Organ uznał, że w sprawie nie ma znaczenia okoliczność, iż postępowanie organu I instancji dotarło do pełnomocnika strony, nastąpiło to bowiem w sposób nieoficjalny, z naruszeniem dyspozycji art. 40 § 2 Kpa. Dla przeprowadzenia postępowania odwoławczego organ II instancji musi dysponować stosownym potwierdzeniem doręczenia pisma pełnomocnikowi strony, z datą tej czynności i podpisem osoby uprawnionej do odebrania pisma. Z uwagi na powyższe Komendant Główny Policji nie mógł uwzględnić skargi, ponieważ nie posiada dokumentu z powyższymi danymi z uwagi na fakt, iż postanowienie organu I instancji, w ogóle nie zostało do pełnomocnika skarżącej spółki wysłane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Legalność rozstrzygnięcia administracyjnego wymaga jego zgodności nie tylko z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron, lecz także z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Skarga złożona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postępowanie narusza prawo. Strona, zgodnie z art. 32 Kpa, może działać przez pełnomocnika, o ustanowieniu którego organ administracyjny powinien być powiadomiony. Od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym, a wobec tego również wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi, a nie stronie. W orzeczeniu z dnia 9 września 1993 r. (sygn. akt III ARN 45/93, ONSNCP 1994, Nr 5, poz. 112) SN wskazał, że przepis art. 40 § 2 Kpa nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w kodeksie postępowania administracyjnego zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracyjne prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczenia wszystkich pism procesowych, w tym orzeczeń (decyzji i postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. NSA uznał natomiast, że pominięcie przez organ administracji pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym i uzasadnia wznowienie postępowania za zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa ( por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1987 r., sygn. akt SA/Wr 875/86, DNSA 1987 r., Nr 1, poz. 13). Doręczenie pisma stronie, jeżeli ustanowiła ona pełnomocnika, jest bezskuteczne pod względem prawnym. W postanowieniu z dnia 6 kwietnia 2000 r. (sygn. akt III RN 157/99, OSN 2001, Nr 3, poz. 61). SN wskazał, że termin do wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez stronę, za którą działa pełnomocnik, rozpoczyna swój bieg dopiero od dnia doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi, choćby wcześniej zostało one doręczone stronie. Powyższą tezę należy odnieść także do odwołań i zażaleń składanych w toku, postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 Kpa w zw. z art. 144 Kpa organ w drodze postanowienia stwierdza niedopuszczalność zażalenia. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać m. in. z przyczyn przedmiotowych. Zażalenie jest niedopuszczalne m. in. wówczas, gdy postanowienie nie weszło do obrotu prawnego. Dzieje się tak wówczas, gdy zostanie ono wydane, a nie zostanie prawidłowo doręczone lub ogłoszone. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy uznać należy, że postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] lipca 2007 r. nie weszło do obrotu prawnego. Nie zostało ono bowiem prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącej spółki. Doręczenie tego postanowienia skarżącej nie było skuteczne pod względem prawnym i dlatego też postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia zostało wydane z naruszeniem przepisu art. 134 Kpa w zw. z art. 144 Kpa. Termin do wniesienia zażalenia nie rozpoczął biegu. Nastąpi to dopiero po prawidłowym doręczeniu odpisu postanowienia organu I instancji pełnomocnikowi skarżącej spółki. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jaj w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane w oparciu o art. 152 p.p.s.a, zaś o kosztach Sąd orzekł w myśl art. 200 p.p.s.a.