VI SA/Wa 1948/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym z urzędu sprawy ze skargi F. S.P.A. z siedzibą w T., Włochy na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr. [...] w przedmiocie odmowy uznania w części prawa ochronnego na znak towarowy postanawia sprostować oczywistą omyłkę pisarską, w ten sposób, że w dacie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1948/14, w miejsce "22 lipca 2013 r.", wpisać "22 lipca 2014 r.". W myśl art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jak stanowi natomiast art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron, czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (por. wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16). Ponadto, mówiąc o błędzie pisarskim należy mieć na uwadze widoczne, wbrew zamierzeniom Sądu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że w przedmiotowej sprawie zaistniała podstawa do sprostowania daty postanowienia z dnia 22 lipca 2013 r., bowiem wskazanie dat o rok wcześniejszych, było zabiegiem niezamierzonym i stanowiło wynik oczywistej omyłki. Oczywistość omyłki wynika z faktu, że wskazano jako datę rozpoznania sprawy oraz wydania postanowienia dzień poprzedzający zarówno wniesienie skargi w sprawie jak i wydanie decyzji, na którą skargę wniesiono. Z powyższych względów, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.