VI SA/Wa 195/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2006 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2004r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] lutego 2004r. którą organ ten działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął K. K. pozwolenie na broń palną myśliwską. Podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. była informacja, iż K. K. skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego w B. [...] Wydział Karny z dnia [...] lutego 2002 r. sygn. akt [...], za przestępstwo określone w art. 189 §1 k.k. w zw. z art. 191 § 1 k. k. w zw. z art.11 § 2 k.k.. Jak wynika z akt sprawy skarżący K. K. wspólnie ze swoim znajomym wciągnęli innego mężczyznę na siłę do samochodu i wbrew jego woli wozili go ulicami miasta grożąc przy tym spaleniem mieszkania i pobiciem. Za powyższe przestępstwo sąd wymierzył karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności, zawieszając warunkowo jej wykonanie na okres próby trzech lat. Pismem z dnia 9 grudnia 2003r. zawiadomiono skarżącego K. K. o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, w trakcie którego K. K. złożył wyjaśnienia, decyzją z dnia [...] lutego 2004r. nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. działając , na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 20 ustawy o broni i amunicji cofnął K. K. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu wskazano, że stosownie do powołanych przepisów organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której pozwolenie takie wydano należy do osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Pismem z dnia 24 lutego 2004 r. K. K. wniósł odwołanie od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący się podniósł, że nie kwestionuje, iż został prawomocnie skazany za popełnienie przestępstwa określonego w art. 189 §1 k.k., ale nie może zgodzić się z tym, iż organ uznał go za osobę która nie daje gwarancji właściwego użytkowania broni palnej myśliwskiej, zwłaszcza że popełnione przez odwołującego się przestępstwo nie mieści się w kategorii przestępstw o których mowa w art. 15 ust. 1pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ wydając decyzję nie uwzględnił okoliczności w jakich czyn został popełniony, a mianowicie tego że był on wynikiem zdarzenia w którym to właśnie K. K. został pokrzywdzony i w dniu popełnienia przestępstwa gonił złodzieja swojej kurtki. Do odwołania K. K. załączył opinie Sołectwa K. oraz Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" potwierdzające, iż skarżący jest przykładnym obywatelem przestrzegającym porządku publicznego i bardzo zaangażowanym w społeczną działalność w ramach Koła Łowieckiego, którego jest członkiem . Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania K. K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ administracji powołując się na treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż skutkiem zaistnienia okoliczności w nim powołanych, organ Policji ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń zgodnie z art. 18 ust.1 pkt 2.K. K. został skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa przeciwko wolności oraz stosowanie przemocy lub groźby bezprawnej. Zatem organ administracji miał prawo uznać fakt skazania za wystarczającą przesłankę do cofnięcia wydanego pozwolenia na broń myśliwską, zwłaszcza iż powołany art. 15 ust. 1 pkt 6 nie zawiera zamkniętego katalogu przestępstw i skazanie również za inne niż wymienione przestępstwo może skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. W dniu 21 kwietnia 2004r. K. K. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P.. Zarzuty podniesione w skardze były identyczne jak w odwołaniu od decyzji I instancji. Jeszcze raz podkreślił, iż mimo prawomocnego skazania go za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji nie może być automatycznie uznawany za osobę, która nie daje gwarancji właściwego posługiwania się bronią i wykorzystywania jej zgodnie z celem wydania. Istotne dla tych ustaleń ma zdaniem skarżącego zweryfikowanie wersji wydarzeń, które legły u podstaw skazania K. K.. Analiza akt karnych ma fundamentalne znaczenie przy ocenie, czy zachowaniem swoim skarżący wyczerpuje dyspozycję art. 15 ustawy o broni palnej, zwłaszcza że przestępstwo za które został skazany nie mieści się w katalogu przestępstw z art. 15 ust.1 pkt 6, który zdaniem skarżącego jest enumeratywny. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując argumenty przytoczone w zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. K. z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego w sprawie. Dnia 27 września 2004r. K. K. skierował do Sądu pismo, które Wojewódzki Sąd Administracyjny potraktował jako wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego, wzywając jednocześnie skarżącego do uzupełnienia braków formalnych tego wniosku poprzez uiszczenie wpisu sądowego. Skarżący uiścił wpis w zakreślonym terminie. Dlatego też postanowieniem z dnia 27 stycznia 2006r. Sąd przywrócił skarżącemu termin do uiszczenia wpisu sądowego, a sprawa rozpoznana została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 30 marca 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 z póź. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2004r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Nie doszło również do naruszenia praw skarżącego jako strony toczącego się postępowania. Skarżący prawidłowo został zawiadomiony o wszczęciu postępowania oraz o możliwości czynnego w nim uczestniczenia. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Z powołanych przepisów wynika, iż pozwolenie na broń cofa się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1-6. W przypadku skarżącego K. K. zaistniała przesłanka przewidziana w pkt 6 ust. 1 art. 15 ustawy. A zatem w świetle cytowanych przepisów uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, przez skarżącego posiadającego pozwolenie na broń wynikała z faktu uprzedniego skazania go prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo określone w art. 189 §1 k.k. w zw. z art. 191 § 1 k. k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Fakt skazania skarżącego K. K. wyrokiem karnym w niniejszej sprawie jest bezsporny. Skarżący skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] lutego 2002r. za popełnienie przestępstwa przeciwko wolności polegające na tym, że wspólnie ze swoim znajomym wciągnęli innego mężczyznę na siłę do samochodu i wbrew jego woli wozili go ulicami miasta grożąc przy tym spaleniem mieszkania i pobiciem. Trafnie zatem organy Policji przyjęły, iż skarżący dopuszczając się popełnienia wskazanego przestępstwa, za które został skazany prawomocnym wyrokiem należy do katalogu osób o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Albowiem skarżący wobec rodzaju naruszenia prawa, których się dopuścił nie daje gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dopuścił się bowiem czynu, za który został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu, godzącego bezpośrednio w ochronę porządku publicznego. Jednocześnie nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego K. K., że katalog przestępstw wymienionych w art. 15 ust.1 pkt 6 jest katalogiem zamkniętym i tylko popełnienie któregokolwiek z nich może skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Albowiem przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego – prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpujący). Nie sposób więc podzielić rozumowania skarżącego, że skoro przestępstwo, za które został prawomocnie skazany nie należy do wymienionych tam wprost kategorii czynów zabronionych, to przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie znajduje do niego zastosowania. Ponadto w orzecznictwie podkreśla się, że "kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki - często nieodwracalne - jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2003.01.14 sygn. akt III SA 1173/01 LEX nr 126764). Ubocznie należy stwierdzić, iż argumenty podnoszone w skardze, a dotyczące okoliczności popełnienia przestępstwa przez skarżącego nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny jest bowiem związany ustaleniami sądu karnego co do popełnienia przestępstwa ( art. 11 p. p .s. a.). Związanie sądu zostało wprowadzone aby uniknąć sytuacji w których na podstawie tych samych stanów faktycznych budowane były różne orzeczenia w postępowaniu karnym i sądowoadministracyjnym. Wobec powyższych ustaleń sądu karnego brak było podstaw do dokonywania na podstawie akt karnych odmiennych ustaleń. Także podnoszone przez skarżącego okoliczności przynależności do koła łowieckiego, czy też dobrej opinii w miejscu zamieszkania, nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej, bowiem Sąd administracyjny bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji, czyli jej zgodność z prawem i nie orzeka na zasadach słusznościowych, a powyższe okoliczności nie zmieniają faktu karalności skarżącego, który stał się podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.