VI SA/Wa 195/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędziowie asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego K. D. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 8 lutego 2006 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Podstawą wszczęcia postępowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. była informacja o skierowaniu przez Komisariat Policji w G. do Sądu Rejonowego w G. – XI Wydziału Grodzkiego wniosku o ukaranie skarżącego za popełnienie wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, tj. za to, że w dniu [...] października 2005 r. w G., będąc w stanie nietrzeźwym, skarżący posiadał przy sobie broń w postaci przedmiotu przeznaczonego do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej – "paralizator". W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania strona została poinformowana przez organ o przysługujących jej na podstawie art. 10 k.p.a. i art. 73 § 1 k.p.a. prawach. Następnie w związku ze złożonym przez skarżącego wnioskiem o zawieszenie postępowania zawartym w piśmie z dnia 2 marca 2006 r., Komendant Wojewódzki Policji w G. postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r. zawiesił postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską, uznając, iż rozstrzygnięcie sprawy uzależnione jest od zakończenia postępowania przez Sąd Rejonowy w G. – XI Wydział Grodzki. Po uzyskaniu informacji o wydaniu przez Sąd Grodzki prawomocnego orzeczenia z dnia [...] lipca 2006 r., sygn. akt [...], organ I instancji postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. podjął zawieszone postępowanie dotyczące cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Ponadto w toku prowadzonego postępowania Komendant Wojewódzki Policji w G. przeprowadził w dniu 22 czerwca 2007 r. kontrolę przechowywania przez skarżącego broni palnej myśliwskiej (vide: Protokół z kontroli – k. 89-90 akt administracyjnych), a także uzyskał opinię środowiskową z miejsca zamieszkania skarżącego (vide: opinia środowiskowa z dnia 22 czerwca 2006 r. – k. 87-88 akt administracyjnych) oraz opinię z Koła Łowieckiego nr 4 "G." w W. (k. 85 akt administracyjnych). Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Komendant Wojewódzki Policji w G. wydał w dniu [...] sierpnia 2007 r. decyzję nr [...], na mocy której – powołując się na przepisy art. 18 ust. 1 pkt 4 i art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. – XI Wydział Grodzki z dnia [...] lipca 2006 r., sygn. akt [...], skarżący został uznany za winnego popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, za to, że w dniu 15 października 2005 r. w G., będąc w stanie nietrzeźwości, posiadał przy sobie broń w postaci przedmiotu przeznaczonego do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej – tzw. "paralizator" i w konsekwencji skazany na karę grzywny w wysokości 200,- złotych wraz z zastosowaniem środka karnego w postaci przepadku paralizatora na rzecz Skarbu Państwa poprzez zniszczenie. Ponadto organ I instancji wskazał w uzasadnieniu, iż w wyniku kontroli przechowywania broni przeprowadzonej w dniu 22 czerwca 2007 r. stwierdzono, że strona naruszyła przepisy dotyczące zasad przechowywania broni i amunicji, albowiem broń palna przechowywana jest przez skarżącego w metalowej szafie na trwale przymocowanej do elementów konstrukcyjnych budynku, lecz nie posiadającej atestowanego zamka. Komendant Wojewódzki Policji uznał, że popełnienie przez skarżącego wykroczenia związanego z posiadaniem broni (paralizatora) w stanie nietrzeźwości oraz naruszenie zasad przechowywania broni stanowi dowód lekceważącego stosunku strony do obowiązującego prawa. Organ I instancji stwierdził, iż prawomocny wyrok sądu grodzkiego dowodzi, że strona dopuściła się naruszenia przepisów prawa, co w świetle przepisu art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji obliguje organ Policji do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Pismem z dnia 13 września 2007 r. skarżący odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Komendanta Głównego Policji. Wnosząc o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji, skarżący zarzucił organowi, iż w sposób nieprawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy, przede wszystkim w zakresie posiadania przez niego paralizatora Air Taser i rzekomego popełnienia przez niego wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Skarżący stwierdził w uzasadnieniu, iż niekorzystne dla niego orzeczenie Sądu Rejonowego w G. – XI Wydział Grodzki z dnia [...] lipca 2006 r., sygn. akt [...], wcale nie przesądza o jego słuszności i winie skarżącego. Skarżący zarzucił, iż Sąd Grodzki wydając swój wyrok oparł się wyłącznie na opinii Laboratorium Kryminalistycznym KWP w G. z dnia [...] grudnia 2005 r., ignorując całkowicie wcześniejsze opinie sporządzone przez: Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Głównej Policji z dnia [...] października 2005 r., Wojskowy Instytut Techniczny Zbrojenia z dnia [...] września 1996 r. oraz Instytut Medycyny Pracy w Łodzi z dnia [...] czerwca 1996 r., z których to opinii – jak wskazał skarżący – jednoznacznie wynika, że na paralizator Air Taser, model nr 1/800/97, nie można rozciągać przepisów ustawy o broni i amunicji, na którą powołuje się Komendant Wojewódzki Policji w G.. Zdaniem skarżącego z powołanych opinii trzech niezależnych instytucji badawczych wynika, że przedmiotowy paralizator nie jest bronią. Skarżący stwierdził jednocześnie, iż skoro sporny paralizator jest bronią to winien mieć postawiony zarzut posiadania broni bez zezwolenia, którego jednak sąd nie postawił. Ponadto skarżący zarzucił organowi I instancji, iż w toku kontroli sposobu przechowywania broni palnej funkcjonariusz nieprawidłowo ustalił, że zamek w szafie, w której przechowywana jest broń przez skarżącego, nie posiada stosownego atestu. Na dowód tego skarżący załączył kserokopię etykiety z pudełka od zamka, na której widnieje potwierdzenie, że zamek był atestowany przez Instytut Mechaniki Precyzyjnej oraz przebadany przez Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Głównej Policji. W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] listopada 2007 r. decyzję nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji – powołując się na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania. Organ odwoławczy podniósł, iż w świetle zebranego materiału dowodowego okoliczność posiadania przy sobie broni przez stronę skarżącą znajdującą się w stanie nietrzeźwości nie budzi żadnych wątpliwości, albowiem została ustalona na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w G. – XI Wydziału Grodzkiego z dnia [...] lipca 2006 r., sygn. akt [...], na podstawie którego skarżący został uznany za winnego popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Według organu odwoławczego z przedmiotowego orzeczenia wynika jednoznacznie, iż będąc w stanie nietrzeźwości skarżący posiadał przy sobie broń w postaci przedmiotu przeznaczonego do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej – tzw. "paralizator". Organ, powołując się na przepis art. 4 ust. 1 pkt 4 lit. c) ustawy o broni i amunicji, stwierdził, iż urządzenie, za którego posiadanie w stanie nietrzeźwości został skazany skarżący – jest bronią w rozumieniu przepisów w/w ustawy. Organ odwoławczy wskazał, iż nie ma znaczenia fakt, że strona nabyła to urządzenie w czasie, kiedy obowiązywała ustawa z 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych. Bez znaczenia pozostaje w związku z tym, iż przeprowadzone w 1996 r. badania ogólne wykazały, że tego rodzaju przedmioty przeznaczone do obezwładniania osób nie spełniały parametrów określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 października 1990 r. w sprawie rozciągnięcia niektórych przepisów ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych na poszczególne rodzaje broni białej oraz przedmioty, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu publicznemu (Dz. U. Nr 76, poz. 455 ze zm.). Zdaniem Komendanta Głównego Policji z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż posiadane przez stronę urządzenie zostało poddane indywidualnym badaniom, które wykazały, iż w myśl aktualnych przepisów prawa strona winna na nie posiadać pozwolenie, gdyż paralizator przekracza wartość graniczną jedynego kryterium wskazanego w art. 11 pkt 7 ustawy dla tego rodzaju urządzeń, tj. wartość prądu w obwodzie 10 mA (organ wskazał, iż w posiadanym przez stronę urządzeniu wartość ta wynosiła 46,13 mA). Organ odwoławczy uznał jednakże, iż okoliczność, czy na sporny paralizator skarżący musiał posiadać stosowne zezwolenie jest w niniejszej sprawie bez znaczenia, gdyż w świetle przepisu art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, ważne było tylko to, że skarżący posiadał broń znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, bez względu na to, jaki rodzaj broni i do jakiego celu przeznaczoną w tym stanie skarżący nosił. Organ wskazał, iż w świetle obecnie obowiązującego stanu prawnego tzw. paralizator elektryczny jest bronią i ta okoliczność została potwierdzona w prawomocnym wyroku sądu grodzkiego. Odnosząc się do drugiego z zarzutów przedstawionych przez organ I instancji, Komendant Główny Policji stwierdził, iż brak jest jednoznacznego materiału dowodowego, aby uznać, że istnieje możliwość postawienia stronie skarżącej zarzutu naruszenia zasad prawidłowego przechowywania broni palnej. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, iż brak jest podstaw do cofnięcia pozwolenia na broń z zastosowaniem dyspozycji art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. W dniu 18 grudnia 2007 r. skarżący K. D. – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucił organowi Policji: - naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji – poprzez przyjęcie, iż paralizator, który nosiła strona w stanie nietrzeźwości jest bronią w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 lit. c) tej ustawy; - naruszenie § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń (Dz. U. z 2000 r. Nr 19, poz. 240 ze zm.) w zw. z art. 11 ust. 7 ustawy o broni i amunicji – poprzez błędne przyjęcie przez organ, iż strona wina posiadać na takie urządzenie pozwolenie, co w całości wykluczają przywołane przepisy; - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na całkowitym pominięciu ekspertyz dotyczących urządzenia opisanego w art. 4 ust. 1 pkt 4 lit. c) w/w ustawy, które wykazały w sposób jednoznaczny, iż urządzenie, które nosiła przy sobie strona nie przekraczało średniej wartości prądu w obwodzie wynoszącego 10 mA; - naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji – poprzez cofnięcie pozwolenia na broń palną myśliwską, pomimo, że przepis ten odnosi się wprost do cofnięcia pozwolenia na broń, dla której takie pozwolenie zostało wydane, a nie do zastępczego pozwolenia na broń, jak w przypadku skarżącego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż w świetle unormowań § 3 pkt 2 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. oraz art. 11 ust. 7 ustawy o broni i amunicji posiadane przez niego urządzenie nie wymagało uzyskania pozwolenia na broń. Zdaniem skarżącego gdyby przyjąć argumentację organów Policji za słuszną, to skarżący powinien być również skazany przez Sąd Rejonowy w G. na podstawie art. 54 w zw. z art. 51 ust. 2 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Skarżący uznał, iż organy Policji nie powinny opierać się wyłącznie na ustaleniach sądu grodzkiego, ale zobowiązane były do samodzielnej oceny całości materiału dowodowego celem zbadania, czy urządzenie w postaci paralizatora było bronią. Ponadto w ocenie skarżącego organ Policji naruszył przepis art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, gdyż w świetle tego unormowania organ mógł cofnąć w tym przypadku tylko i wyłącznie pozwolenie na urządzenie, którym posługiwał się skarżący będąc w stanie nietrzeźwości, nie zaś pozwolenie na broń palną myśliwską. Skarżący zarzucił ponadto, iż organy Policji powinny uwzględnić ekspertyzy, na które powoływała się strona w toku postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 16 kwietnia 2008 r. skarżący, podtrzymując zarzuty skargi, stwierdził dodatkowo, iż organy obu instancji nie zwróciły uwagi na jego wnioski dowodowe dotyczące powtórnego przebadania paralizatora na okoliczność, że nie jest on bronią. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga K. D. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja Komendanta Głównego Policji, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] sierpnia 2007 r., nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie stwierdzić należy, iż materialnoprawną podstawą wydania obu decyzji organów Policji był przepis art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, który stanowi, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. Zdaniem Sądu z treści powołanego przez organy Policji przepisu wynika w sposób jednoznaczny, iż dla powstania obowiązku cofnięcia przedmiotowego pozwolenia nie ma jakiegokolwiek istotnego znaczenia to, jaki rodzaj i do jakiego celu przeznaczoną broń osoba posiadająca pozwolenie w tym stanie nosiła. W tej sytuacji należy zatem zgodzić się z Komendantem Głównym Policji, iż ustawodawca nakazał cofnięcie wszystkich posiadanych przez daną osobę pozwoleń, bez względu na fakt, czy osoba ta w stanie nietrzeźwości nosiła broń wymagającą zezwolenia, czy też broń wyłączoną spod reglamentacji i nie wymagającą takiego uprawnienia. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma więc nie tyle to, czy skarżący znajdując się w stanie nietrzeźwości nosił broń palną, na którą miał pozwolenie, ani też to, czy na urządzenie, które posiadał przy sobie znajdując się w owym stanie – wymagane było stosowne pozwolenie, lecz wyłącznie to, czy będąc nietrzeźwym nosił on "broń" w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Ustawodawca jednoznacznie wskazał w art. 4 ust. 1 cyt. ustawy, co należy rozumieć pod pojęciem broni. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 4 lit. c) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji wyraźnie stanowi, że ilekroć w ustawie mowa jest o broni, to należy pod tym pojęciem rozumieć również narzędzia i urządzenia, których używanie może zagrażać życiu lub zdrowiu, w tym m.in. przedmioty przeznaczone do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej. Należy zauważyć, iż w zastosowanym przez organy obu instancji przepisie art. 18 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy mowa jest ogólnie o broni, a więc dla wyjaśnienia tego pojęcia zastosowanie w tym przypadku będzie miał właśnie wspomniany przepis art. 4 ust. 1 ustawy. W ocenie Sądu z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. – XI Wydziału Grodzkiego z dnia [...] lipca 2006 r., sygn. akt [...], skarżący został uznany za winnego popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 4 lit. c) ustawy o broni i amunicji, za to, że w dniu 15 października 2005 r. w G., będąc w stanie nietrzeźwości, posiadał przy sobie broń w postaci przedmiotu przeznaczonego do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej – tzw. paralizatora elektrycznego. W tej sytuacji przyjąć należy – zdaniem Sądu – iż zarówno Komendant Wojewódzki Policji w G., jak i organ odwoławczy zasadnie przyjęli, iż skarżący dopuszczając się tego rodzaju czynu wypełnił przesłanki wskazane w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Istotne jest bowiem to, że skoro paralizator elektryczny posiadany przez skarżącego w chwili, gdy znajdował się on w stanie nietrzeźwości – był bronią w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 lit. c) cyt. ustawy, to bez jakiegokolwiek znaczenia pozostaje podnoszona przez skarżącego okoliczność, jakoby organy Policji mylnie przyjęły, że na tego rodzaju urządzenie strona zobowiązana była posiadać stosowne pozwolenie. Jak stanowi przepis art. 11 pkt 7 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wymaga się w przypadku posiadania przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie nieprzekraczającej 10 mA. Zdaniem Sądu uznać trzeba jednak, że nawet przyjęcie za zasadną tezy skarżącego, że tego rodzaju paralizator, jaki posiadał on będąc nietrzeźwym - nie wymagał pozwolenia, nie zmienia i tak faktu, że urządzenie to było "bronią" w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 lit. c) w/w ustawy, gdyż służyło do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej. Na marginesie wypada jedynie wskazać, choć nie ma to – zdaniem Sądu - istotnego znaczenia w niniejszej sprawie, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego istnieje wątpliwość, czy urządzenie (paralizator) posiadany przez skarżącego w dniu popełnienia wykroczenia, nie przekraczało wartości granicznej prądu w obwodzie wskazanej w art. 11 pkt 7 ustawy (vide: opinia Laboratorium Kryminalistycznego KWP w G. z dnia [...] grudnia 2005 r. – k. 53-62 akt administracyjnych). Wyjaśnienie tej kwestii nie rzutuje jednakże w żaden sposób na kwestię prawidłowości zastosowania normy prawnej wskazanej w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, gdyż w świetle tego przepisu nie jest istotny rodzaj broni, którą posiada przy sobie osoba nietrzeźwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pragnie stanowczo podkreślić, iż prawo posiadania broni palnej nie należy w Polsce do bezwzględnych praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy unormowań międzynarodowych, w tym przede wszystkim prawa wspólnotowego. Organy uprawnione do wydawania i cofania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), a więc wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony. Sąd w pełni podziela stanowisko Komendanta Głównego Policji, że osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem. Niewątpliwie organy administracji publicznej dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego muszą realizować swoje zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego, podjęły swoje decyzje kierując się celami wskazanymi w przepisach ustawy, przedkładając interes społeczny nad interesem strony skarżącej. W opinii Sądu, poczynione przez organy Policji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu z całą pewnością od posiadacza broni palnej wymagać należy nieskazitelnej postawy. Bezspornym jest, iż skarżący naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazał, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania. Według Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w G., nie dopuścili się – w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem organy te oparły się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, w tym m.in. na dokumentach otrzymanych z Sadu Rejonowego w G., a także na wyjaśnieniach i dokumentach złożonych w toku postępowania przez samego skarżącego, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy Policji obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.