VI SA/Wa 195/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 23 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 195/08 oddalającego skargę K. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 195/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Powyższe orzeczenie wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia środka odwoławczego zostało doręczone na adres skarżącego w dniu 23 maja 2008 r. Odbiór przesyłki potwierdziła żona skarżącego. W dniu 27 czerwca 2008 r. (data stempla pocztowego) skarżący, reprezentowany przez adwokata M. D., wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2008 r. Postanowieniem z dnia 16 lipca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż termin do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie niniejszej upływał 23 czerwca 2008 r. Tym samym skarżący składając skargę kasacyjną w dniu 27 czerwca 2008 r. uchybił terminowi do jej wniesienia. W dniu 11 sierpnia 2008 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wskazał, iż korespondencję z orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2008 r. odebrała w dniu 23 maja 2008 r. żona skarżącego, o czym skarżącego nie poinformowała. Skarżący w okresie od 21 maja do 29 maja 2008 r. przebywał poza granicami Kraju, w związku z czym po powrocie nie był w stanie określić ostatecznego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270 z późn. zmianami, zwanej dalej p.p.s.a./ wprowadził zasadę, iż czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (por. J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). Biorąc pod uwagę powyższe w ocenie Sądu skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać bowiem pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Skarżący tłumaczył w przedmiotowym wniosku niedotrzymanie terminu do złożenia skargi kasacyjnej faktem, iż podczas jego pobytu za granicą, przesyłkę z Sądu zawierającą zaskarżony wyrok odebrała żona, która nie poinformowała go o dacie otrzymania przesyłki. Tym samym nie mógł on ustalić ostatecznego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Należy stwierdzić, iż przedstawiona przez skarżącego argumentacja nie może zostać uznana za podstawę uzasadniającą przywrócenie terminu do dokonania powyższej czynności. Wskazać bowiem należy, iż skarżący opuszczając miejsce zamieszkania, a będąc świadom toczącego się przed sądem administracyjnym postępowania w jego sprawie i spodziewając się otrzymania wydanego przez sąd orzeczenia winien dołożyć szczególnej staranności w zapewnieniu takiego sposobu odbioru przesyłki aby być w stanie dochować przedmiotowego terminu do złożenia środka zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 24 marca 2004 r. sygn. akt FZ 13/04 stwierdził, iż "kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. (...) Oceniając wystąpienie tej przesłanki Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego dbającego o swoje interesy. (...) Wyjeżdżając na urlop skarżący bądź to powinien powiadomić Sąd o czasowej nieobecności bądź to ustanowić pełnomocnika". Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż w żaden sposób zaniedbania bądź braku należytej staranności ze strony skarżącego w zakresie odbioru korespondencji z sądu nie można zakwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu, a zatem termin do wniesienia skargi kasacyjnej nie mógł zostać przywrócony. Zważywszy powyższe działając na mocy art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.