VI SA/Wa 1950/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę J. B. wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Policji [...] z dnia [...] lipca 2010 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz lp. 1.3 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] listopada 2008 r. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...], którym kierował J. B. (skarżący). Pojazd jest zarejestrowany na L. K. natomiast skarżący zeznał, że jest współwłaścicielem auta. Kontrolę udokumentowano protokołem kontroli Nr [...] podpisanym bez uwag przez skarżącego. Kierujący okazał do kontroli dokumenty kierowcy i pojazdu, wydany przez Prezydenta [...] identyfikator TAXI OSOBOWE na nazwisko J. B., do którego przyporządkowano licencję Taxi nr [...], kopię licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką wydaną "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W., ul. [...] dla pojazdu nr rej. [...], zaświadczenie, że J. B. jest zatrudniony, osobiście wykonuje przewozy w "[...]" Sp. z o.o. zaświadczenie o braku przeciwwskazań lekarskich i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, kontrolny wydruk paragonu ze znajdującej się w samochodzie kasy fiskalnej o treści J. B. ul. [...] [...] NIP [...], raport fiskalny dobowy z dnia [...] listopada 2008 r. na kwotę [...] zł wystawiony przez J. B. ul. [...] [...] nr rej. [...] nr boczny [...], NIP [...]. Przesłuchany w charakterze świadka J. B. zeznał, że prowadzi własną działalność gospodarczą polegającą na przewozie osób taksówką lecz nie posiada wymaganej licencji. Oczekując na jej wydanie przez właściwy organ legitymuje się licencją "[...]" Sp. z o.o., którą otrzymał od ww. firmy. Znajdująca się w kontrolowanym samochodzie kasa fiskalna zarejestrowana jest na jego nazwisko. Rozliczeń podatkowych z tytułu prowadzonej działalności dokonuje osobiście w Urzędzie Skarbowym. O wszczęciu postępowania z urzędu w przedmiocie stwierdzonego naruszenia skarżący został zawiadomiony pismem z [...] listopada 2008 r. doręczonym stronie ze zwrotnym poświadczeniem odbioru w dniu [...] listopada 2010 r. (k 13 akt administracyjnych). Ostatecznie, decyzją pierwszoinstancyjną z dnia [...] lipca 2010 r. nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3000 zł m.in. na podstawie l.p. 1.3 załącznika do utd, który stanowi, że karze w takiej wysokości podlega wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów procedury administracyjnej mające wpływ na wynik postępowania, a ponadto błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez bezzasadne przyjęcie, że skarżący nie posiadał licencji taksówkowej, podczas gdy J. B. spełniał ustawowy wymóg zatrudnienia przez podmiot posiadający licencję taksówkową. Zdaniem pełnomocnika strony, organ I instancji dowolnie ocenił materiał dowodowy. Utrzymując zakwestionowaną decyzję w mocy organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Wskazując na przepis art. 6 ust. 1 utd a także art. 13 ust. 1 i 2 tejże ustawy oraz lp. 1.3 załącznika do utd Komendant Policji wskazał, że w trakcie postępowania zgromadzono wystarczające dowody potwierdzające, że to właśnie skarżący winien być stroną niniejszego postępowania administracyjnego. Zdaniem organu odwoławczego, bez znaczenia jest fakt, iż w chwili kontroli kierowca okazał wypis z licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką należący do przedsiębiorcy [...] Sp. z o. o.. W dniu kontroli J. B. wykonywał transport drogowy taksówką będąc samoistnym przedsiębiorcą. W sytuacji, gdy przedsiębiorca zamierza wykonywać transport drogowy taksówką obowiązany jest posiadać licencję. Z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, iż przewoźnikiem był J. B. prowadzący działalność gospodarczą, której przedmiotem jest transport drogowy taksówką. Skarżący ewidencjonuje przychody osiągnięte z tego tytułu używając zamontowanej w kontrolowanym pojeździe, kasy fiskalnej. W tych okolicznościach argumentacja pełnomocnika strony, że strona spełniła ustawowy wymóg zatrudnienia przez podmiot posiadający licencję taksówkową zdaniem organu nie może, zostać uwzględniona. Zawarty w odwołaniu zarzut, dotyczący naruszenia przez organ I instancji przepisów procedury administracyjnej mający wpływ na wynik postępowania uznał za chybiony. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji w sposób dostateczny ustalił wszystkie istotne okoliczności sprawy i zawarł swoje stanowisko w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do wniosku strony o umorzenie postępowania organ odwoławczy stwierdził, iż brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Zgodnie bowiem z art. 105 § 1 kpa, postępowanie należy umorzyć, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Natomiast przedmiot postępowania administracyjnego istnieje, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: • występuje organ właściwy do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, • sprawa ma charakter indywidualny, a adresatem decyzji jest konkretnie oznaczony podmiot, • w przepisach prawa zawarta jest norma kompetencyjna upoważniająca organ do podjęcia rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej, • w sprawie nie zostało podjęte ostateczne rozstrzygnięcie, • zrealizowany został pewien stan faktyczny odpowiadający generalnie hipotezie określonej w normie zawierającej normę kompetencyjną, • istnieje podmiot mogący być stroną postępowania. Analiza materiałów sprawy wskazuje zdaniem organu, iż zachodzą wszystkie wymienione wyżej przesłanki, zatem niniejsze postępowanie nie jest bezprzedmiotowe i wniosek strony w tym zakresie nie może zasługiwać na uwzględnienie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Komendanta Policji z dnia [...] lipca 2011 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, zarzucił: I. Naruszenie prawa materialnego, polegające na: 1) niewłaściwym zastosowaniu art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz wadliwym przyjęciu, że skarżący wykonywał transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji. II. Naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy i polegało na: 1) naruszeniu art. 6 k.p.a. oraz art. 75 k.p.a. poprzez ustalenie istotnych okoliczności w sprawie, na podstawie dowodu sprzecznego z prawem, tj. dowodu z zeznań świadka M. P., podczas gdy już na etapie postępowania kontrolnego posiadał status strony postępowania, wobec czego mógł zostać przesłuchany wyłącznie w charakterze strony, 2) naruszeniu art. 6 k.p.a. oraz art. 75 k.p.a. poprzez ustalenie istotnych okoliczności w sprawie, na podstawie dowodu sprzecznego z prawem, tj. paragonu fiskalnego, podczas gdy organ kontroli nie był uprawniony, ani do zabezpieczenia, ani do kontrolowania dokumentu o charakterze fiskalnym, jakim jest paragon fiskalny, 3) naruszeniu art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ustalenie okoliczności wykonywania transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji na podstawie paragonu fiskalnego, który nie jest adekwatnym dowodem dla stwierdzenia powyższej okoliczności, 4) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że J. B. wykonywał transport drogowy, podczas gdy w momencie kontroli w jego wnętrzu nie znajdował się żaden pasażer. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencja udzielana jest na określony pojazd i określony obszar. Stosownie do art. 13 ust. 1 wymienionej ustawy Licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z niej wynikających na osobą trzecią, z zastrzeżeniem ust. 2. W myśl art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15.000 złotych. Stosownie do treści Lp. 1.3 załącznika do ww. ustawy, karze w wysokości 3.000 zł podlega wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. W chwili kontroli J. B. kierował samochodem oznaczonym jako taksówka. Okazał kontrolującym zarówno licencję, jak i identyfikator na taxi osobowe Nr boczny [...] wystawione na [...]. Okazał także pismo z dnia [...] października 2008 r. Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu [...] potwierdzające przyjęcie od [...] wniosku o zmianę treści licencji [...] z powodu zmiany pojazdu. Przedłożył również zaświadczenie z [...] października 2008 r. (kontrola miała miejsce [...] listopada 2008 r.) wydane przez [...] na podstawie art. 39e ust. 1 pkt 6 utd. Jednocześnie skarżący zeznał, że prowadzi samodzielną działalność gospodarczą, otrzymał promesę i oczekuje na odbiór stosownej licencji na taxi wydanej na swoje nazwisko. Jak z powyższego wynika, skarżący nie potwierdził danych zawartych w w/w zaświadczeniu z dnia [...] października 2008 r., że jest zatrudniony lub osobiście wykonuje przewozy na rzecz [...] Sp. z o.o. Również treść okazanego kontrolującym identyfikatora "Taxi osobowe nr boczny [...]" na dzień kontroli nie odpowiadała rzeczywistemu stanowi faktycznemu, gdyż wskazano w nim, że J. B. jest zatrudniony w firmie [...] Sp. z o.o. Należy przy tym dodać, że uzyskanie przez skarżącego promesy czyli przyrzeczenia organu administracji publicznej udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego (art. 9 ust. 1 utd) nie uprawnia do podjęcia i wykonywania tego transportu przed udzieleniem licencji (w tym przypadku licencji o której mowa w art. 6 utd). W ocenie Sądu, prawidłowości ustaleń stanu faktycznego nie podważa zarzut braku w momencie kontroli w samochodzie pasażera bowiem kwestia, czy w chwili kontroli w samochodzie znajdował się pasażer czy go tam nie było, jest obojętny dla oceny czy ziściła się hipoteza art. 6 utd. W przepisie tym bowiem mowa o wykonywaniu transportu drogowego taksówką jako działalności gospodarczej a nie o wykonanie takiego transportu w danym momencie. W zakresie zarzutu naruszenia art. 6 i 75 kpa (ustalenie istotnych okoliczności faktycznych na podstawie dowodu sprzecznego z prawem tj. paragonu z kasy fiskalnej) należy wskazać, że jest to również zarzut chybiony. Formułując zarzut tej treści skarżący nie wziął pod uwagę, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zawarta w tym przepisie zasada równej mocy środków dowodowych dopuszcza w postępowaniu administracyjnym środki dowodowe niewymienione w art. 75 k.p.a., (a więc także paragon fiskalny), jeżeli, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, mogły one przyczynić się do wykrycia prawdy obiektywnej. Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 6 kpa oraz art. 75 kpa poprzez ustalenie istotnych okoliczności w oparciu o zeznania skarżącego J. B. przesłuchanego w charakterze świadka a nie strony postępowania (zapewne omyłkowo podano w skardze "M. P. – v. pkt II 1) skargi). Należy przy tym zgodzić się ze skarżącym, iż strona ma w postępowaniu administracyjnym zupełnie odmienną pozycję niż świadek, a składane przez nią zeznania są odmiennym od zeznań świadka środkiem dowodowym. Przy czym na gruncie niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, że już po wszczęciu postępowania skarżący potwierdził fakt samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej (vide: pismo pełnomocnika skarżącego z dnia [...] grudnia 2008 r. (k. 16); pismo z [...] grudnia 2009 r. k. 28). Natomiast ustalenie organu, że skarżący nie legitymował się w dacie kontroli licencją na wykonywanie transportu drogowego taksówką (vide: pismo z [...] grudnia 2009 r. k. 31) nie zostało przez stronę skutecznie podważone. Zatem ustalenie powyższych okoliczności istotnych z punktu widzenia niniejszego rozstrzygnięcia administracyjnego zostało poczynione również na podstawie innych dowodów niż treść zeznań J. B. W tym stanie rzeczy nie można zgodzić się z zarzutem skargi, opisanym w pkt II.1, a mianowicie że ustalenie istotnych okoliczności nastąpiło na podstawie dowodu sprzecznego z prawem tj. zeznań skarżącego złożonych w charakterze świadka a nie strony. Skarżący nie okazał w toku niniejszego postępowania administracyjnego stosownej licencji wystawionej na jego nazwisko, a z pisma właściwego organu opatrzonego datą [...] grudnia 2009 r. wynika, iż licencję taksówkową skarżącemu udzielono [...] stycznia 2009 r., a więc już po kontroli, która miała miejsce [...] listopada 2008 r. Sąd nie podziela przy tym argumentacji pełnomocnika skarżącego prezentowanej w toku postępowania administracyjnego (nie została ona ponowiona w skardze), że w niniejszej sprawie skarżący, stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 2 utd (w brzmieniu obowiązującym na dzień kontroli) miał możliwość posługiwania się licencją wystawioną na rzecz [...], jako że był w tej spółce zatrudniony na podstawie umowy agencyjnej. Pomijając nawet, że skarżący w żaden sposób nie wykazał powyższej okoliczności, to z paragonu z kasy fiskalnej zamontowanej w spornej taksówce wynika, że kasa ta jest zarejestrowana w urzędzie skarbowym na nazwisko skarżącego prowadzącego samodzielną działalność gospodarczą. W świetle powyższego nie można zatem uznać, że J. B. był zatrudniony jako kierowca przez spółkę [...] ewentualnie, że w chwili kontroli był osobą niezatrudnioną przez przedsiębiorcę tj. spółkę [...] lecz wykonującą osobiście przewozy na rzecz [...]. Mając na uwadze powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.