VI SA/Wa 1953/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 17 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku bezczynności w prowadzeniu postępowania postanawia: odrzucić skargę Skarżący – J. M., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sąd") skargę na postanowienie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (dalej "Minister"), którym rozpoznano ponaglenie złożone w trybie art. 37 k.p.a.. Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego i skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Wolą ustawodawcy, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz.1302), dalej "p.p.s.a.", regulującym zakres właściwości sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do § 2 art. 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2). Z powyższego wynika więc, że do sądu administracyjnego skutecznie można wnieść jedynie skargę na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. W konsekwencji należy odpowiedzieć na pytanie, czy skarżone w niniejszej sprawie postanowienie, wydane przez Ministra w oparciu o art. 37 § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257), dalej "k.p.a.", mieści się ww. zakreślonym kręgu, a tym samym, czy skarga mająca go za przedmiot, jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 37 k.p.a. (obowiązującym od 1 czerwca 2017 r. i mającym zastosowanie w rozpoznawanym przypadku) stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność) (pkt 1), a także jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość) (pkt 2). Pod rządami poprzednio obowiązującego art. 37 k.p.a. (przed 1 czerwca 2017 r.) przepis ten stanowił natomiast, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służyło zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli takiego organu nie było, to wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt administracyjnych, Skarżący wniósł do Ministra pismo z 22 lipca 2019 r. zatytułowane "Zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Dyrektora Urzędu Morskiego w [...]". Po uzyskaniu stanowiska Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] (dalej "Dyrektor") Minister wydał skarżone postanowienie, przyjmując - zgodnie z art. 37 k.p.a., że ww. pismo Skarżącego zatytułowane zażalenie, jest w istocie ponagleniem. Sąd zauważa, o czym pouczył także Minister, że na takie postanowienie nie służył zażalenie (nie służyło także w poprzednio obowiązującym reżimie). Nadto należy podnieść, że ww. postanowienie ma jedynie charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy ono postępowania w sprawie, a także nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Sąd mając na uwadze przywołane powyżej przepisy, jak również stan faktyczny sprawy stwierdza, że skarżone postanowienie nie jest żadnym z postanowień wskazanych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., tj. nie służy na nie zażalenie, nie kończy ono postępowania, a także – tym bardziej, nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie jest to zatem postanowienie podlegające kontroli sądu administracyjnego w myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. (zob. m.in. postanowienia NSA z 6 lipca 2017 r., sygn. akt I OZ 1094/17 oraz z 2 lipca 2018 r., sygn. akt. I OSK 2170/18). Reasumując należy stwierdzić, że właściwość sądu administracyjnego, w zakresie kontroli zgodności z prawem, została ograniczona wyłącznie do postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, kończących postępowanie w sprawie lub rozstrzygających sprawę co do istoty. Zatem, skoro na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. zażalenie nie przysługuje i nie jest to również postanowienie, które kończy postępowanie, ani postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, to nie podlega ono kognicji sądu administracyjnego. Zaskarżone postanowienie nie należy zatem do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. i z tego względu nie podlega skutecznemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił, jako niedopuszczalną.