VI SA/Wa 1958/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2016 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy powołania na stanowisko notariusza i wyznaczenia kancelarii notarialnej oddala skargę w całości Minister Sprawiedliwości decyzją z [...] maja 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie (Dz.U. z 2014 r., poz. 164, z późn. zm.) oraz art. 127 § 3 w zw. z art. 129 § 1 i 2 i art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", po rozpoznaniu wniosku K.O. (dalej: "Wnioskodawczyni" lub "skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy z jej wniosku o powołanie na stanowisko notariusza i wyznaczenie siedziby kancelarii notarialnej w W., utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] czerwca 2014 r., nr [...], o odmowie powołania Wnioskodawczyni na stanowisko notariusza i wyznaczenie siedziby kancelarii notarialnej w W. Do wydania powyższej decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń: [...] grudnia 2013 r. skarżąca złożyła wniosek o powołanie na stanowisko notariusza i wyznaczenie siedziby kancelarii notarialnej w W. Decyzją z [...] czerwca 2014 r. Minister Sprawiedliwości odmówił powołania Wnioskodawczyni na stanowisko notariusza, uznając, że nie spełnia ona wymogów określonych w art. 11 pkt 2 Prawa o notariacie, tj. nie posiada przymiotu nieskazitelności charakteru oraz nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Wnioskodawczyni wniosła o uchylenie wydanej decyzji i wydanie pozytywnej decyzji o powołaniu na stanowisko notariusza. Przywołaną na wstępie decyzją z [...] maja 2015 r. Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zarzuty podniesione przez Wnioskodawczynię nie zasługują na uwzględnienie i wskazał, iż zaskarżona decyzja została podjęta po wyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i na podstawie przepisów prawa, a postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób kompletny. Minister Sprawiedliwości wyjaśnił, że powołanie na notariusza może nastąpić, jeżeli kandydat spełnia wszystkie wymogi przewidziane w przepisie art. 11 Prawa o notariacie i podkreślił, że zgromadzone dowody i okoliczności powołane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie pozwalają na przyjęcie, że Wnioskodawczyni daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza, gdyż jej dotychczasowe zachowanie w sferze zawodowej nie odpowiada zdaniem organu przyjętym w społeczeństwie normom etycznym i moralnym ani wizerunkowi osoby zaufania publicznego, a Wnioskodawczyni nie spełnia przesłanki nieskazitelności charakteru. Jednocześnie Minister Sprawiedliwości podkreślił, że ocena kandydata pod kątem ustalenia prawidłowości wykonywania zawodu zaufania publicznego powinna być dokonywana przy uwzględnieniu wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie, w związku z czym organ ma prawo wglądu do akt osobowych i akt dyscyplinarnych osoby składającej wniosek oraz formułowania wniosków na tle spostrzeżeń poczynionych na podstawie tych akt. Zdaniem organu, który powołał się w tym zakresie na orzecznictwo sądów administracyjnych, badając, czy kandydat daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza, Minister Sprawiedliwości powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności składające się na wizerunek kandydata, a więc także znane mu zdarzenia, które legły u podstaw wydania wyroku skazującego, mimo że skazanie uległo zatarciu, gdyż zachowania te, jako fakty społeczne nadal istnieją i mogą być brane pod uwagę przy ocenie sylwetki kandydata. Organ podkreślił, że fakt zatarcia skazania eliminuje jedynie prawnokarne skutki skazania, a nie obowiązek Ministra Sprawiedliwości do dokonania oceny, czy określony czyn ma wpływ na ocenę etyczno-moralną tej osoby i ustalenia czy kandydat daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza. W ocenie organu analogiczne stanowisko należy przyjąć w przypadku zarzutów dyscyplinarnych stawianych kandydatowi na notariusza, w przypadku, gdy postępowanie dyscyplinarne nie zostało jeszcze zakończone. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, Minister Sprawiedliwości podniósł, że Wnioskodawczyni posiadając wiedzę na temat nieprawidłowości występujących w kancelarii notarialnej prowadzonej przez notariusza A.K. polegających na uszczupleniu należności Skarbu Państwa, nie ujawniając ich, okazała brak lojalności w stosunku do swojego patrona oraz Państwa. Organ zaznaczył przy tym, że zarzuty Wnioskodawczyni wskazujące na przewlekłe i nierzetelne prowadzenie postępowania są pozbawione znaczenia. Dodatkowo Minister Sprawiedliwości wskazał, że nie jest związany wytycznymi Sądu Najwyższego wydanymi w związku z toczącym się postępowaniem dyscyplinarnym, które dotyczą tego postępowania i stwierdził, że wydając zaskarżoną decyzję, nie oparł się na nieprawomocnym orzeczeniu wydanym przez sąd dyscyplinarny, ale na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania dyscyplinarnego, którego oceny dokonał samodzielnie. Organ zauważył, że wiarygodne zdaniem Ministra Sprawiedliwości zeznania świadków dowodzą, iż Wnioskodawczyni odbywając aplikację pod patronatem A.K., dokonywała wpisów do Repertorium A i w toku tych czynności mogła dostrzec i dostrzegła występujące nieprawidłowości. Jednocześnie organ wskazał, że wyjaśnienia Wnioskodawczyni jako przeczące pozostałemu materiałowi zgromadzonemu w toku postępowania zostały uznane za niewiarygodne. Minister Sprawiedliwości zauważył, że z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy dyscyplinarnej Wnioskodawczyni wynika, że mając świadomość nieprawidłowości występujących w kancelarii, nie ujawniła ich notariuszowi, a o zmianę patrona ze względu na występujące w kancelarii nieprawidłowości wystąpiła dopiero 15 listopada 2011 r., tj. po ich ujawnieniu przez innych pracowników kancelarii. W ocenie organu działanie takie pomimo posiadania informacji o nieprawidłowościach co najmniej od maja 2011 r. należy uznać za niewłaściwe, nielojalne i wskazujące na nadużycie zaufania pracodawcy i narażenie go na odpowiedzialność karno-skarbową. Minister Sprawiedliwości wskazał jednocześnie, że wspomniane nieprawidłowości zostały wskazane w protokole lustracji działalności notariusza oraz uchwale nr [...] Rady Izby Notarialnej w W. z [...] grudnia 2011 r. znajdującej się w aktach [...] dostępnych dla Wnioskodawczyni. Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ stwierdził, że negatywnej oceny gwarancji prawidłowego wykonywania zawodu notariusza nie zmienia wskazanie przez Wnioskodawczynię na jej 20 letnie doświadczenie zawodowe oraz pozytywne opinie poprzednich patronów, sędziego Sądu Rejonowego w W. ani notariusza zatrudniającego Wnioskodawczynię w charakterze zastępcy notarialnego. Minister Sprawiedliwości zauważył również, że Wnioskodawczyni zarzucając organowi, iż w toku postępowania administracyjnego nie zgromadził wystarczającego materiału dowodowego, nie zgłosiła żadnych wniosków dowodowych. Organ wyjaśnił także, że odmowa powołania Wnioskodawczyni na notariusza nie przesądza o jej winie, a jedynie świadczy o tym, iż nie spełnia ona przesłanki nieskazitelnego charakteru i nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza. Minister Sprawiedliwości za niezasadny uznał zarzut Wnioskodawczyni oparcia się na jej rzekomych działaniach i wskazał, że niewłaściwe zachowania wskazujące na brak rękojmi oraz nieskazitelnego charakteru zostały wykazane dowodami zgromadzonymi w toku postępowania dyscyplinarnego. Za równie nietrafny organ uznał pogląd Wnioskodawczyni, że przez fakt wpisania się do wykazu zastępców notarialnych spełnia ona przesłankę nieskazitelnego charakteru. Minister Sprawiedliwości wywiódł, że art. 76 § 1 Prawa o notariacie nie przewiduje wymogu nieskazitelności charakteru w stosunku do zastępcy notarialnego. Organ zaznaczył także, że fakt niekaralności, również dyscyplinarnej, nie świadczy o spełnianiu przesłanek nieskazitelności charakteru i dawania rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza. Odnosząc się do zarzutu Wnioskodawczyni o nierównym traktowaniu pracowników kancelarii przez organ administracji, Minister Sprawiedliwości uznał go za nieuzasadniony i wskazał, że zachowanie Wnioskodawczyni w stosunku do notariusza A.K. w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami w kancelarii notarialnej w sposób znaczący odbiegało od zachowania innych pracowników kancelarii. W ocenie organu różnice w postępowaniu poszczególnych pracowników kancelarii wskazują, że nie można uznać, iż posiadają oni same cechy, nakazujące równe traktowanie, zgodnie z art. 32 Konstytucji RP. Ponadto Minister Sprawiedliwości wskazał, że postępowanie dyscyplinarne, nawet przy zaistnieniu przesłanki warunkującej jego umorzenie, np. z powodu przedawnienia karalności, musi zostać formalnie zakończone wydaniem orzeczenia. W konsekwencji zdaniem organu Minister Sprawiedliwości dokonując ustaleń faktycznych na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego również w postępowaniu dyscyplinarnym toczącym się przeciwko Wnioskodawczyni, nie naruszył zasady res iudicata. Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Sprawiedliwości podniósł, że niezasadny jest również zarzut braku uznania opinii Rady Izby Notarialnej w W. nr [...] z [...] lutego 2014 r. za pozytywną. Organ wskazał, że opinia rady właściwej izby notarialnej wydana na podstawie przepisu art. 10 § 1 Prawa o notariacie jest opinią w rozumieniu art. 106 § 1 k.p.a. i nie ma ona dla Ministra Sprawiedliwości charakteru wiążącego, ale stanowi jedynie dowód podlegający ocenie, jak każdy inny dowód. Organ stwierdził, że zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, a Minister Sprawiedliwości wyjaśnił wszystkie okoliczności sprawy, wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy oraz dostatecznie wyjaśnił podjęte rozstrzygnięcie. Organ zauważył także, że toczące się przeciwko Wnioskodawczyni postępowanie dyscyplinarne nie zostało prawomocnie zakończone, a od wyroku z [...] marca 2015 r. w Sądu Dyscyplinarnego Izby Notarialnej w W. Minister Sprawiedliwości złożył odwołanie do Wyższego Sądu Dyscyplinarnego, zaskarżając wydane orzeczenie na niekorzyść obwinionej. Jednocześnie organ zauważył, że Wnioskodawczyni została uniewinniona od popełnienia czynu polegającego na tym, że wprowadzała do repertorium A notariusza A.K. dane niezgodne ze stanem rzeczywistym wynikającym z dokonywanych czynności notarialnych, przerabiała i zmieniała dane zawarte w tym Repertorium A jako dokumencie elektronicznym oraz w innych dokumentach statystycznych notariusza, a także wprowadziła w błąd notariusza w celu wyłudzenia poświadczenia nieprawdy w księgach biurowych kancelarii, podczas gdy podstawą wydania zaskarżonej decyzji było niepowiadomienie notariusza o wykrytych nieprawidłowościach. Na wskazane powyżej orzeczenie pismem z [...] czerwca 2015 r. Wnioskodawczyni złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającym ją rozstrzygnięciem, przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Decyzjom Ministra Sprawiedliwości zarzuciła: 1) naruszenie art. 35 § 3 k.p.a. i art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284), dalej "Konwencja", w szczególności przez przekroczenie terminów do załatwienia sprawy oraz naruszenie prawa skarżącej do rozpatrzenia jej sprawy w rozsądnym terminie; 2) naruszenie art. 6 k.p.a. przez działanie organu niezgodnie z przepisami prawa; 3) naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647, z późn. zm.) przez nienależyte zapoznanie się i nieodniesienie się do wszystkich przytoczonych przez skarżącą we wniosku zarzutów dotyczących naruszenia przez Ministra Sprawiedliwości przepisów postępowania administracyjnego; 4) naruszenie art. 7, art. 8, art. 12, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności i dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy powołanych przez skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w szczególności przez brak oceny, jaki wpływ powoływane okoliczności kwestionujące w ocenie Ministra Sprawiedliwości nieskazitelność charakteru i brak rękojmi ma na ogólną ocenę spełnienia przez Wnioskodawczynię przesłanek warunkujących powołanie na notariusza, niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego uwzględniającego interes słuszny obywatela, dokonanie oceny na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz zebranie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, na co wskazują zarzuty wskazane szczegółowo w uzasadnieniu skargi; 5) naruszenie art. 14 Konwencji przez dyskryminację Wnioskodawczyni względem innych osób pretendujących do zawodu notariusza; 6) bezpodstawne cytowanie przez organ w uzasadnieniu decyzji zarzutów stawianych skarżącej w postępowaniu dyscyplinarnym, od których została uniewinniona; 7) nieuprawnione prowadzenie postępowania dowodowego w zakresie zarzutu stawianego skarżącej w postępowaniu dyscyplinarnym, pomimo iż przepisy prawa nie przewidują takiej możliwości ani uprawnień dla Ministra Sprawiedliwości; 8) naruszenie art. 11 pkt 2 Prawa o notariacie w zw. z art. 6 ust. 2 Konwencji przez nieuzasadnioną odmowę powołania na stanowisko notariusza osoby, co do której brak jest dostatecznych i niepodważalnych dowodów, że nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza; 9) nieuprawnione przyjęcie, że organ jest uprawniony do samodzielnej oceny zdarzeń, które legły u podstaw zarzutów dyscyplinarnych stawianych kandydatowi na notariusza, jeżeli postępowanie dyscyplinarne nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone; 10) przekroczenie ustawowych uprawnień polegających na prawie do kontrolowania wszystkich kwalifikacji kandydatów na notariusza przez dokonanie samodzielnej oceny zarzutu postawionego skarżącej przez Radę Izby Notarialnej i wywodzenie na tej podstawie twierdzenia o braku rękojmi, podczas gdy zarzut dyscyplinarny władny jest rozstrzygnąć jedynie Sąd Dyscyplinarny w postępowaniu dyscyplinarnym; 11) działanie organu na niekorzyść skarżącej bez uwzględnienia jej słusznego interesu, poprzez: a) zwrócenie się z zapytaniem o stan sprawy do Prokuratury i nieumieszczenie w aktach sprawy odpowiedzi Prokuratury; b) zwrócenie się przez organ z zapytaniem w tej sprawie dopiero ponownie [...] czerwca 2015 r., tj. już pod wydaniu decyzji odmownej w sprawie o powołanie skarżącej na stanowisko notariusza, pod nowym numerem, przez co skarżąca nie miała możliwości zapoznania się z pismem z [...] czerwca 2015 r. adresowanym do Ministerstwa Sprawiedliwości z Prokuratury, z którego treści wynika, że postępowanie główne wobec notariusza w przedmiocie istniejących nieprawidłowości zostało umorzone; 12) naruszenie art. 6 ust. 2 Konwencji w zw. z art. 10 § 3 Prawa o notariacie i w konsekwencji naruszenie w art. 6 ust. 1 Konwencji w zw. z art. 13 zdanie pierwsze Prawa o notariacie przez prowadzenie postępowania o powołanie na notariusza z przekroczeniem rozsądnego terminu; 13) nieuprawnione twierdzenia o braku rękojmi skarżącej wywodzone przez organ na podstawie dowodu ze świadka, który to dowód nie był ani dowodem bezpośrednim, pierwotnym, ani też nawet dowodem pochodnym; 14) naruszenie art. 14 Konwencji przez dyskryminację skarżącej względem innych osób pretendujących do zawodu notariusza (w szczególności w odniesieniu do innych osób powołanych już na stanowisko notariusza, a będących pracownikami tej samej kancelarii notarialnej w tym samym czasie) oraz rażące naruszenie zasady równego traktowania obywatela przez organy władzy publicznej w identycznej sytuacji faktycznej i prawnej w toku postępowań administracyjnych o powołanie na stanowisko notariusza; 15) naruszenie art. 7 oraz art. 75 k.p.a. przez nieuprawnione uznanie przy wyjaśnianiu sprawy, że dowód ze świadka, na którego podstawie wywodzone są twierdzenia o braku rękojmi, jest zgodny z prawem; 16) niepodjęcie przez organ wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia i załatwienia sprawy oraz niedopuszczenie jako dowodu wszystkiego, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem, 17) naruszenie art. 65 § 1 i § 3 Prawa o notariacie w związku z art. 57f § 4 p.u.s.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy przez nieuprawnione uznanie, że oceny kwalifikacji kandydata na notariusza można dokonywać na podstawie akt dyscyplinarnych niezawierających prawomocnego wyroku, tj. na podstawie niepełnego materiału dowodowego, oraz zamieszczenie w uzasadnieniu decyzji informacji o stawianych skarżącej zarzutów, od których to zarzutów została ona przez sąd dyscyplinarny uniewinniona; 18) naruszenie art. 11 k.p.a. i art. 6 ust. 1 Konwencji przez pozbawienie skarżącej prawa do rzetelnego procesu sądowego, polegające m.in. na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez oczekiwania na prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygającego o zasadności oskarżenia w wytoczonym przeciwko skarżącej postępowaniu dyscyplinarnym. W obszernym uzasadnieniu skargi Wnioskodawczyni podniosła, że samo postawienie określonej osobie zarzutu dyscyplinarnego nie może świadczyć o podważeniu wiarygodności kandydata. Skarżąca wskazała, że podważenie wiarygodności kandydata na notariusza polega na przeprowadzeniu przeciwdowodu opartego na prawomocnym wyroku sądu lub wydanego na podstawie niepodważalnego materiału dowodowego. Jednocześnie Wnioskodawczyni wskazała, że twierdzenie Ministra Sprawiedliwości jakoby w kancelarii notarialnej, w której była zatrudniona, trwał "przestępczy proceder" w sytuacji niezakończonego postępowania karno-skarbowego narusza dobra osobiste notariusza prowadzącego kancelarię. Skarżąca wskazała, że Minister Sprawiedliwości nie ustosunkował się do jej zarzutów i wyjaśnień złożonych w postępowaniu dyscyplinarnym, w związku z czym nie wiadomo, dlaczego organ nie wziął ich pod uwagę i nie dał im wiary. Ponadto Wnioskodawczyni podtrzymała zarzut naruszenie przez Ministra Sprawiedliwości zasady domniemania niewinności w rozumieniu art. 6 ust. 2 Konwencji oraz art. 6 ust. 1 Konwencji przez naruszenie prawa skarżącej do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jej sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony ustawą przy rozstrzyganiu o zasadności oskarżenia w wytoczonej przeciwko Wnioskodawczyni sprawie dyscyplinarnej. Zdaniem skarżącej, dokonywanie oceny prawnej kandydata na podstawie niepełnego materiału dowodowego było niedopuszczalne, a w przypadku gdy postępowanie dyscyplinarne jest w toku, to "akta dyscyplinarne" powinny być udostępnione Ministrowi Sprawiedliwości przez sąd dyscyplinarny do oceny kandydata na notariusza dopiero wówczas, gdy będą one kompletne, tj. gdy będą zawierały cały materiał dowodowy, łącznie z prawomocnym wyrokiem Sądu Dyscyplinarnego. W ocenie Wnioskodawczyni w aktach osobowych kandydata powinny znajdować się wyłącznie wyroki skazujące, a akta dyscyplinarne winny być uznawane za kompletne dopiero wówczas, gdy będą zawierały prawomocny orzeczenie sądu dyscyplinarnego. Skarżąca zarzuciła organowi, że wywiódł on swoje stanowisko o braku rękojmi i nieskazitelności charakteru na podstawie czynu nieudowodnionego Wnioskodawczyni prawomocnym wyrokiem, który to czyn nie był objęty uchwałą Rady Izby Notarialnej. Ponadto skarżąca wskazała, że Minister Sprawiedliwości nie odniósł się w całości do zarzutów postawionych przez nią we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ani w toku postępowania dyscyplinarnego względem świadków. Zdaniem Wnioskodawczyni organ nie ustosunkował się także do sprzecznych zeznań K.P., M.P. i A.K. Skarżąca podtrzymała zarzut nierównego traktowania kandydatów na notariusza i dyskryminacji w rozumieniu art. 14 Konwencji. Wnioskodawczyni podniosła także, że organ nie sprecyzował zarzutu nielojalności wobec notariusza, gdyż Minister Sprawiedliwości nie przedstawił swojego stanowiska w tym zakresie i nie odniósł się do zarzutów skarżącej w tym przedmiocie. Jednocześnie skarżąca wskazała, że od chwili złożenia wniosku o powołanie na notariusza kandydat ponosi wysokie koszty utrzymania wynajętego lokali do czasu jego powołania na notariusza. Zdaniem skarżącej Minister Sprawiedliwości był obowiązany uwzględnić cały zebrany materiał dowodowy zgromadzony lub odzwierciedlony w aktach sprawy i dokonywać analizy dowodów w ich wzajemnej łączności. Organ powinien umożliwić skarżącej zapoznanie się ze wszystkimi dostępnymi mu materiałami w sprawie, gdyż tylko wówczas wskazana wyżej zasada łączności byłaby zachowana, podczas gdy Wnioskodawczyni odmówiono zapoznania się z aktami sprawy A.K. Zdaniem skarżącej organ nie podjął także niezbędnych kroków zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego strony postępowania w celu porównywania, czy ten stan odpowiada stanom faktycznym wskazanym w przepisach prawa materialnego. W ocenie Wnioskodawczyni Minister Sprawiedliwości ustalając stan faktyczny sprawy, powinien był opierać się w pierwszej kolejności na dowodach pierwotnych, a nie zeznaniach osoby, która nie była świadkiem naocznym. Skarżąca podkreśliła przy tym, że zgodnie ze stanowiskiem doktryny i judykatury decyzja administracyjna nie może być oparta na domniemanej okoliczności faktycznej, nieustalonej w postępowaniu administracyjnym, której prawdziwości stron przeczy, a rozpatrzenie przez organ całokształtu materiału dowodowego oraz dokonanie jego wszechstronnej oceny zgodnie z wymaganiami art. 80 k.p.a. jest możliwe dopiero po wyczerpaniu wszystkich ujawnionych w toku postępowania administracyjnego możliwości dowodowych dotyczących istotnych okoliczności faktycznych. W ocenie skarżącej nie można było stawiać jej zarzutu, że wiedziała o nieprawidłowościach w kancelarii notarialnej i nie powiedziała o nich patronowi w sytuacji, gdy umorzono postępowanie główne obejmujące zarzut istnienia jakichkolwiek nieprawidłowości. Umorzenie postępowania potwierdziło jednocześnie wyjaśnienia Wnioskodawczyni w przedmiocie wykrycia pojedynczych błędów, które zostały wyeliminowane. Zdaniem skarżącej Minister Sprawiedliwości jest związany orzeczeniem Sądu Dyscyplinarnego i powinien respektować wszystkie jego postanowienia, decyzje i ustalenia. Niedopuszczalność kontroli przez sąd administracyjny decyzji dyscyplinarnych w połączeniu ze związaniem organu wyrokiem karnym zdaniem Wnioskodawczyni wskazuje, że postępowanie organu było nieprawidłowe i powinno skutkować uchyleniem obu decyzji tego organu i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu złożonej skargi Wnioskodawczyni podniosła również, że organ odmówił jej dostępu do akt sprawy A.K., w związku z czym, zdaniem skarżącej, zasadne jest przeprowadzenie dowodu z postanowienia z [...] maja 2015 r. umarzającego postępowanie w przedmiocie nieodprowadzenia w ustawowym terminie pobranego podatku od czynności cywilnoprawnych za okres styczeń 2007 r. - październik 2011 r. w łącznej kwocie 2.500.00 zł na okoliczność umorzenia postępowania karnoskarbowego wobec notariusza, gdyż w świetle niestwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości utrzymanie wobec skarżącej tego zarzutu jest oczywiście bezzasadne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się także wystąpienia innych przesłanek wymienionych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", pozwalających na wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Z uwagi na powody odmowy powołania skarżącej na stanowisko notariusza oraz zarzuty skargi wskazać należy, że kluczowe znaczenie ma w tej sprawie rozumienie pojęcia dawania rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza zawartego w art. 11 pkt 2 Prawa o notariacie. Przepis ten stanowi bowiem, że notariuszem może być powołany ten, kto jest nieskazitelnego charakteru i daje rękojmię należytego wykonywania zawodu. W tej kwestii w orzecznictwie sądowym prezentowany jest jednolity pogląd, który podziela także Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie (por. wyroki NSA z dnia 14 lutego 2007 r., sygn. II GSK 294/06 opubl. ONSAiWSA 2007/5/118; z dnia 21 lutego 2007 r., II GSK 302/06; z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. II GSK 84/10; z dnia 8 czerwca 2011 r. sygn. II GSK 610/10). Zgodnie z tym poglądem kryterium "rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza" ma służyć zagwarantowaniu odpowiedniego poziomu moralnego i zawodowego członka tej korporacji. Jego spełnienie wymagane jest od kandydata na notariusza niezależnie od spełnienia przez niego pozostałych warunków dotyczących kwalifikacji zawodowych określonych w art. 11 pkt 4-5, z zastrzeżeniem art. 12 § 1 Prawa o notariacie. W orzecznictwie podkreślono, że pojęcie rękojmi należytego wykonywania zawodu należy rozumieć całość cech, zdarzeń i okoliczności dotyczących danego zawodu, składającej się na jego wizerunek jako osoby zaufania publicznego (wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 1999 r., II SA 879/99). "Na wizerunek ten [...] składają się takie cechy charakteru, jak: szlachetność, prawość, uczciwość, sumienność i bezstronność łącznie" (wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2001 r., II SA 959/00). Ponadto zaznacza się, że "o nieskazitelności charakteru świadczą takie przymioty osobiste jak: uczciwość w życiu prywatnym i zawodowym, uczynność, pracowitość, poczucie odpowiedzialności za własne słowa i czyny, stanowczość, odwaga cywilna, samokrytycyzm, umiejętność zgodnego współżycia z otoczeniem. Na rękojmię [...] składają się dwa elementy: cechy charakteru i dotychczasowe zachowanie [...]. Pojęcie "rękojmi" to uroczyste poręczenie, zagwarantowanie, zapewnienie, że z racji posiadanych cech zawód zaufania publicznego [...] będzie wykonywany prawidłowo. Brak rękojmi należytego wykonywania zawodu [...] jest więc implikacją braku nieskazitelnego charakteru i dotychczasowego zachowania odpowiadającego ocenom moralnym i etycznym" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2006 r., VI SA/Wa 499/06; z dnia 12 lutego 2007 r., VI SA/Wa 2084/06). Przesłanki rękojmi nie należy przy tym utożsamiać z wymaganiem odnoszącym się do kwalifikacji zawodowych (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2001 r., II SA 959/00; wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2006 r., VI SA/Wa 499/06). Dlaczego kwestie natury etyczno-moralnej mają takie znaczenie przy powołaniu na ten urząd? Otóż, decyduje o tym szczególny status tego zawodu. Notariusz jest przecież osobą zaufania publicznego (art. 2 § 1 Prawa o notariacie). W doktrynie podkreśla się, iż państwo przekazało notariuszom część zasobów władzy publicznej dla zapewnienia zgodności obrotu cywilnoprawnego z prawem, powierzono im część imperium w zakresie nadawania dokumentom szczególnej mocy prawnej. W opinii W. Grabskiego, ministra sprawiedliwości w latach trzydziestych, powagą swego stanowiska notariusz nadaje moc prawną poszczególnym przejawom życia gospodarczego, które przyobleka w formy prawnie skrystalizowane i trwałe. Dlatego funkcje notariusza są tak bliskie funkcjom wymiaru sprawiedliwości i tak ścisła jest łączność między notariuszami a sądem (por. A. Redelbach, Prawo o notariacie, Komentarz, Toruń 2002 r., wyd. II, s. 38). Wszechstronne badanie przed powołaniem na stanowisko notariusza, czy kandydat rzeczywiście daje rękojmię prawidłowego wykonywania tego zawodu, jest zadaniem Ministra Sprawiedliwości, który ma czuwać nad tym, aby standardy wykonywania zawodu zaufania publicznego były zachowane. Niewątpliwie, przydatność kandydata do zawodu notariusza winna być oceniana na podstawie jego dotychczasowego postępowania, mogącego świadczyć o poziomie umiejętności prawniczych, gwarantującego prawidłowe i rzetelne wykonywanie obowiązków. Należy zgodzić się z poglądem głoszącym, że oceniając przesłankę rękojmi należy wziąć pod uwagę nie tylko jednostkowe, negatywne zdarzenie, ale także inne okoliczności dotyczące postawy etyczno-moralnej zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym danej osoby. Nie można jednak wykluczyć, że jednostkowe zdarzenie będzie rzutowało na ocenę rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza w sposób decydujący tak, że wypadkowa znanych organowi na podstawie akt sprawy administracyjnej zachowań tej osoby, da negatywny jej obraz jako osoby wykonującej zawód zaufania publicznego. Trafne jest zatem stanowisko, że badając, czy kandydat daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza, organ powinien brać pod uwagę wszystkie okoliczności składające się na wizerunek kandydata, a więc także znane mu zdarzenia, które legły u podstaw wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, mimo iż postępowanie takie nie zakończyło się merytorycznym orzeczeniem. Zachowania te bowiem, jako fakty społeczne nadal istnieją i mogą być brane pod uwagę przy ocenie sylwetki kandydata. Tak się stało w także w sprawie skarżącej. Wskazać przy tym należy, że Minister, oceniając negatywnie skarżącej postawę etyczno-moralną na podstawie m.in. materiałów z postępowania dyscyplinarnego prowadzonego w Jej sprawie, nie oparł się na wynikach tego postępowania, ani sam nie prowadził ustaleń co do deliktu dyscyplinarnego. Nie można więc Ministrowi Sprawiedliwości stawiać zarzutów odnoszących się do postępowania dyscyplinarnego, bo takiego postępowania ten organ nie prowadził. Nie był on w związku z tym np. zobowiązany do uwzględnienia wytycznych sformułowanych odnośnie tego postępowania przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 kwietnia 2014 r. Na podstawie dowodów z ww. postępowania organ ustalił jedynie okoliczności uniemożliwiające przyjęcie, że skarżąca jest nieskazitelnego charakteru i daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza. Istotne w tym zakresie jest bowiem ustalenie przez Ministra, że Pani K.O., wiedząc o nieprawidłowościach w kancelarii notarialnej, w której była zatrudniona, a związanych z uszczupleniem należności Skarbu Państwa z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych - nie ujawniła ich, przez co okazała brak lojalności w stosunku do swojego patrona oraz Państwa. Już w decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r., utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, wskazano na nieprawidłowości ujawnione w kancelarii notariusza A.K. w toku lustracji kancelarii w dniach 21-22, 25 i 28 listopada 2011 r. zleconej przez Prezesa Rady Izby Notarialnej w W., a polegające na nieodprowadzeniu pobranego od klientów podatku na rzecz urzędu skarbowego, a także na rozbieżnościach wpisów wykazywanych w księgach rachunkowych z oryginałami aktów notarialnych poprzez zaniżanie pobranych od klientów podatków, opłat i wynagrodzeń notariusza. Wyniki kontroli, opisane w uchwale Rady Izby Notarialnej w W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., wskazywały m.in. na różnicę pomiędzy pobranym a odprowadzonym do urzędu skarbowego podatkiem od czynności cywilnoprawnych w latach 2001-2011. Wagę zarzutów stawianych w związku z tym skarżącej przez Ministra należy oceniać z uwzględnieniem stosownych regulacji z zakresu prawa podatkowego. I tak, zgodnie z art. 7 § 1 Prawa o notariacie, notariusz jako płatnik na podstawie odrębnych przepisów pobiera podatki. W myśl art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 101 poz. 649 ze zm.) notariusze są płatnikami podatku od czynności cywilnoprawnych, dokonywanych w formie aktu notarialnego. Ich obowiązkiem w związku z tym - na podstawie art. 8 Ordynacji podatkowej - jest obliczenie, pobranie i terminowe wpłacenie pobranego od podatnika podatku do właściwego organu podatkowego. Z art. 30 Ordynacji podatkowej wynika zaś, że płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony. Płatnik odpowiada za ww. należności całym swoim majątkiem. Oznacza to, że na podstawie art. 8 Ordynacji podatkowej oraz art. 10 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych płatnik samodzielnie - bez ingerencji organu podatkowego, na własną odpowiedzialność (art. 30 Ordynacji podatkowej) zobowiązany jest obliczyć, pobrać i wpłacić podatek w zgodnej z prawem wysokości, w tym prowadzić rejestr podatku; wpłacić pobrany podatek na rachunek organu podatkowego właściwego ze względu na siedzibę płatnika, w terminie do 7 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano podatek, a także przekazać w tym terminie deklarację o wysokości pobranego i wpłaconego podatku przez płatnika według ustalonego wzoru wraz z informacją o kwocie podatku należnego poszczególnym gminom; przekazywać, w terminie, o którym mowa w pkt 2, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na siedzibę płatnika odpisy sporządzanych aktów notarialnych dotyczących czynności cywilnoprawnych stanowiących przedmiot opodatkowania. Obliczenie, pobranie, zarejestrowanie i uiszczenie podatku stanowią obciążające płatnika czynności samoobliczenia podatku, których naruszenie ze skutkiem w zakresie wykonania podatku w zgodnej z prawem wysokości powoduje odpowiedzialność płatnika na podstawie art. 30 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej, zgodnie w wydawaną w tym obszarze decyzją z art. 30 § 4 Ordynacji podatkowej, określającą wysokość należności z tytułu niepobranego w zgodnej z prawem wysokości lub pobranego a niewpłaconego podatku. Przyjęty w Ordynacji podatkowej model odpowiedzialności notariusza jako płatnika za obowiązki wynikające z art. 8 Ordynacji podatkowej służy ochronie interesów fiskalnych państwa, w szczególności zapewnieniu rzetelności rozliczania się podatników z należności podatkowych. Fakt, że skarżąca wiedziała o nieprawidłowościach w rozliczaniach podatku od czynności cywilnoprawnych w kancelarii notariusza A.K. został w sprawie przekonywująco wykazany. Ustaleń w tym zakresie dokonano przede wszystkim na podstawie dowodów z zeznań świadków przesłuchanych w postępowaniu dyscyplinarnym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (tj. K.P., M.P. i A.K.). Okoliczności w ww. zakresie przyznała także sama skarżąca, z tym że w toku przesłuchań w kolejnych toczących się postępowaniach wskazywała różne daty dostrzeżenia ww. nieprawidłowości. I tak, w toku wysłuchania przez Radę Izby Notarialnej w W. w trybie art. 50 Prawa o notariacie w dniu [...] grudnia 2011 r. wskazał, że po raz pierwszy nieprawidłowość w zakresie kwoty podatku wpisanej do repertorium A stwierdziła już w kwietniu 2011 r., następnie przesłuchiwana w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową [...] zeznała, że pierwszy raz nieprawidłowości te dostrzegła w maju 2011 r., w postępowaniu dyscyplinarnym zaś wskazała, że było to w lipcu 2011 r. Dla porządku wskazać na Pani K.O. dopiero w piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. poinformowała o powyższym organ samorządu, zwróciła się bowiem do Prezesa Rady Izby Notarialnej o zmianę patrona uzasadniając to właśnie ww. nieprawidłowościami w kancelarii notarialnej A.K. Ustalenie już tylko tych okoliczności było wystarczające do wydania w niniejszej sprawie negatywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie powołania skarżącej na stanowisko notariusza. W tym zaś zakresie - w ocenie Sądu - Minister prawidłowo zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Wskazał dowody, na których się oparł, a następnie ocenił ich wiarygodność i wartość dowodową. Stosownie bowiem do wymogów art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ wywiódł także na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego logiczne wnioski zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, a to oznacza, że ocena dowodów przeprowadzona w tej sprawie odpowiada warunkom z art. 80 k.p.a. Nie miała ona charakteru dowolnego, pomimo że była odmienna od oceny Strony. Skarżąca nie zakwestionowała przy tym przekonywająco wartości dowodów, które stanowiły podstawę orzekania przez organ, w tym zakresie podniosła m.in. zastrzeżenia co do wykorzystania w jej sprawie dowodów z postępowania dyscyplinarnego. Zdaniem zaś Sądu, dowodem w sprawie administracyjnej mogą być także dowody zebrane na potrzeby innego postępowania, w tym postępowania dyscyplinarnego. Stanowią one dowody wymienione w art. 75 § 1 k.p.a., traktującym jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ prowadzący postępowanie administracyjne nie jest bowiem związany zasadą bezpośredniości dowodów, rozumianą jako obowiązek oparcia przez orzekający w sprawie organ ustaleń faktycznych na bezpośrednio przeprowadzonych dowodach w postępowaniu administracyjnym i może oprzeć swoje rozstrzygnięcie na dowodach utrwalonych przez inny organ w innym postępowaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2012 r. I OSK 1206/11). Decyzja organu administracji odnośnie wykorzystania w prowadzonym postępowaniu materiałów (dowodów) zebranych w toku innego postępowania ma w pełni suwerenny charakter i determinowana jest tylko i wyłącznie cechą tychże dowodów, tj. ich istotnością dla rozstrzygnięcia sprawy oraz realizacją dyrektyw dowodzenia wynikających z zasady prawdy obiektywnej. Organ zobowiązany jest jednak sformułować w tym względzie własne oceny i wnioski, bo z oczywistych względów nie jest związany ocenami organu, który dowody te przeprowadzał. Jest to bezsporne w kontekście pełnej autonomii postępowania o powołanie na stanowisko notariusza, różnicy celów, funkcji oraz przedmiotu tego postępowania oraz postępowania dyscyplinarnego, w którym dowody te pierwotnie były przeprowadzane. Takich własnych ocen organ w tej sprawie dokonał. Sąd nie ma więc podstaw do podważenia ustaleń poczynionych przez ministra Sparwiedliwości oraz dokonanej przez niego ich oceny. Przekroczenie zaś terminu wskazanego w przepisach art. 35 k.p.a. nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Terminy ustanowione w art. 35 § 2 i 3 k.p.a. mają charakter procesowy; ich upływ nie pozbawia organu administracji zdolności do orzekania w sprawie przed nim zawisłej. W przypadku przekroczenia terminu załatwienia sprawy decyzja jest ważna i skuteczna. Zwłoka w załatwieniu sprawy niewątpliwie powoduje określone następstwa procesowe, może uzasadniać odpowiedzialność organu administracyjnego z powodu szkody wyrządzonej stronie, lub też może powodować pociągnięcie pracownika do odpowiedzialności za naruszenie obowiązków służbowych, ale nie może ona stanowić podstawy zarzutu wadliwości samej decyzji ani też praw lub obowiązków, o których w niej rozstrzygnięto (J. Borkowski, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 7 wyd. Warszawa 2005, Art. 35 Nb 3). Minister nie mógł także naruszyć przepisów ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, ani p.p.s.a., jako że dotyczą one działalności sądów administracyjnych, nie zaś postępowania przed organem administracji publicznej. W zakresie zaś zarzutu braku odniesienia się przez organ do wszystkich argumentów strony skarżącej, w ocenie Sądu, zauważyć należy, że zaskarżona decyzja spełnia wszystkie wymogi określone w art. 107 k.p.a. W tym kontekście warto także zwrócić uwagę na orzeczenie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2011 sygn. akt II GSK 2333/11, zgodnie z którym nie narusza normy art. 107 § 3 k.p.a. nie odniesienie się do wszystkich argumentów odwołania, jeżeli wskazane i objaśnione przez organ w uzasadnieniu decyzji okoliczności przesądzają o trafności decyzji. Za pozbawione podstaw Sąd uznaje również powoływanie się w stanowisku strony skarżącej na fakt różnego traktowania przez organ osób pretendujących do zawodu notariusza w ustalonych okolicznościach sprawy. Zważyć bowiem należy, że każda sprawa jest sprawą indywidualną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., której indywidualizm powoduje, że nigdy nie jest rozpatrywana porównawczo, ponieważ w decyzji organ konkretyzuje normy prawa materialnego wyłącznie w odniesieniu do indywidualnie oznaczonej strony i wyłącznie w jej sprawie. Innymi słowy przedmiotem postępowania administracyjnego jest sprawa dotycząca oznaczonego podmiotu prawa, oparta o konkretny stan faktyczny. Sąd nie ma możliwości skontrolować postępowania toczącego się w sprawie innej osoby aby ocenić zasadność zarzutów w tym zakresie podnoszonych przez stronę skarżącą. Niemniej jednak wskazać należy, że organ w odpowiedzi na skargę odniósł się także i do tych argumentów skarżącej i wskazał na odmienność okoliczności faktycznych ustalonych w tych sprawach. W tym zakresie podniósł, że nie należy zapominać, że to właśnie dzięki działaniu K.P. oraz M.P. nieprawidłowości mające miejsce w kancelarii notarialnej zostały ujawnione. Reasumując, zdaniem Sądu, organ dokładnie i precyzyjnie wyjaśnił swoje stanowisko uzasadniając niespełnienie przez skarżącą przesłanki warunkującej powołanie jej na stanowisko notariusza w postaci braku nieskazitelnego charakteru oraz rękojmi prawidłowego wykonywania tego zawodu. Uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji wskazują, że załatwienie sprawy nie odbyło się bez uwzględnienia słusznego interesu strony, jednak rozstrzygnięciu w głównej mierze przyświecał interes społeczny, który w ocenie Sądu, w przypadku zawodów zaufania społecznego, odgrywa szczególną rolę, istotniejszą od prywatnego interesu osoby pretendującej do takiego zawodu. Uzasadnia to, zdaniem Sądu, zasadniczą i surową ocenę postawy skarżącej w zakresie gwarancji rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza, przy dokonaniu której Minister Sprawiedliwości nie naruszył zarzucanych przez Stronę przepisów, tj. Prawa o notariacie, k.p.a. oraz Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Uwzględniając powyższe Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę.