VI SA/Wa 1961/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi "J." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku oddala skargę w całości Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (zwany dalej organem/Prezesem UKE) postanowieniem z [...] czerwca 2015 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwanego dalej J./skarżącą) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej postanowienia z [...] września 2012 r., zwracającego wniosek skarżącego z 12 lipca 2012 r, dotyczący wydania decyzji w sprawie bezpłatnego dostępu dla skarżącej do budynku, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Skarżąca wnioskiem z 12 lipca 2012 r. zwróciła się do Prezesa UKE o "wydanie decyzji w sprawie dostępu telekomunikacyjnego do nieruchomości, budynku i miejsca w budynku położonego przy [...] w W. Wniosła między innymi o wszczęcie postępowania i wydanie decyzji w sprawie ustalenia bezpłatnego dostępu telekomunikacyjnego dla J. do: - budynku przy [...] w W., do którego wnioskodawca doprowadził publiczną sieć telekomunikacyjną, - miejsca w budynku, w którym zbiegają się kable doprowadzone do lokalu w tym budynku, tj. tzw. pomieszczenia technicznego o obszarze ok. 6 m2 położonego w klatce schodowej nr 1 budynku, - dachu budynku, - nieruchomości, położonej przy [...] w W. , zwanej dalej "nieruchomością", celem przejścia przez nią do nieruchomości sąsiedniej w celu zapewnienia telekomunikacji. Podniosła, że doprowadziła publiczną sieć telekomunikacyjną do nieruchomości oraz że jest właścicielem infrastruktury technicznej, położonej w budynku, a także, że świadczy usługi telekomunikacyjne. Wskazała, że w dniu 1 października 2009 r. zawarła ze Wspólnotą Mieszkaniową przedmiotowej nieruchomości umowę najmu powierzchni technicznej w budynku pod montaż urządzeń służących do świadczenia usług telekomunikacyjnych. Zgodnie z umowę zainstalowała w budynku infrastrukturę techniczną oraz świadczyła dla mieszkańców budynku usługi telekomunikacyjne, tj. Internet i telewizję kablową. Wspólnota Mieszkaniowa pismem z 23 maja 2012 r. rozwiązała umowę z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia, tj. ze skutkiem na dzień 30 czerwca 2012 r. i wezwała skarżącą do usunięcia wszelkich urządzeń zainstalowanych w budynku, w terminie 7 dni od dnia upływu okresu wypowiedzenia, czyli nie później niż do dnia 7 lipca 2012 r. Postanowieniem z [...] września 2012 r., Prezes UKE powołując się na art. 66 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej k.p.a.) w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.; dalej Pt) zwrócił podanie wniesione przez skarżącą uznając, że zostało wniesione do organu niewłaściwego oraz, że w niniejszej sprawie właściwy jest sąd powszechny. Zdaniem organu I instancji żądanie J. zawarte we wniosku z 12 lipca 2012 r. nie może zostać rozpoznane przez Prezesa UKE, jak również przez żaden inny organ administracyjny, w drodze decyzji administracyjnej. W jego ocenie żądanie może zostać rozpoznane wyłącznie jako sprawa cywilna przez właściwy sąd powszechny. Prezes UKE wskazując na teść oświadczeń J. zawartych we wniosku uznał, że obecnie skarżąca już korzysta z nieruchomości Wspólnoty Mieszkaniowej, na której jest posadowiony budynek, w celu zapewniania telekomunikacji. Wskazał, że zgodnie z treścią pisma J., wniosła ona do Prezesa UKE o uregulowanie bezpłatnego dostępu telekomunikacyjnego do budynku, w tym między innymi do dachu budynku oraz nieruchomości, w celu przejścia przez nią do nieruchomości sąsiedniej, aby zapewniać telekomunikację. W związku z powyższym, jego zdaniem, J. żąda, oprócz zapewnienia dostępu do budynku, także uregulowania zasad korzystania z nieruchomości, polegającego na umieszczeniu na tej nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, w celu świadczenia usług telekomunikacyjnych na nieruchomości sąsiedniej. Podkreślił, że wnioskuje o dostęp do nieruchomości już po umieszczeniu na niej obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Wobec powyższego uznał, że organ administracji publicznej, nie jest właściwy w sprawach dotyczących uregulowania korzystania z nieruchomości w celu zapewnienia telekomunikacji w sytuacji, w której to korzystanie już nastąpiło. Jego zdaniem brak jest podstawy prawnej dla takiej ingerencji organu i ustalenia zasad korzystania z nieruchomości. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skarżąca zarzuciła: - naruszenie przepisu art. 66 § 3 k.p.a. w związku z art. 22 ust. 1 i art. 30 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 ze zm.; dalej ustawa szerokopasmowa), poprzez bledną wykładnie skutkującą uznaniem, że wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji dostępu do budynków przy [...] w W. do niewłaściwego organu, podczas gdy z treści art. 192 ust. 1 pkt 2b Pt wynika, że do zakresu działań Prezesa UKE należy w szczególności wykonanie zadań określonych w ustawie z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, a w tym wydaniem decyzji dostępowych; - naruszenie prawa materialnego przepisu art. 33 oraz art. 33 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy szerokopasmowej, poprzez jego niezastosowanie i rażąco błędną wykładnie polegającą na przyjęciu, że zastosowanie art. 33 ww. ustawy włącza stosowanie art. 30 ustawy szerokopasmowej, w sytuacji gdy zakresy przedmiotowe tych przepisów znacznie się od siebie różnią i nie wykluczają się wzajemnie. Ponadto doszło do naruszenia ww. przepisów, poprzez błędne przyjęcie, że przepis art. 30 ust. 1 ustawy szerokopasmowej należy stosować wyłącznie do sytuacji, w której przedsiębiorca telekomunikacyjny ma zamiar zainstalować własną sieć telekomunikacyjną na danym budynku w celu zapewnienia telekomunikacji, w sytuacji, w której właściciel/zarządca nie wykonuje obowiązku zapewnienia przedsiębiorcy dostępu do budynku w zakresie umożliwiającym świadczenie usług telekomunikacyjnych dla osób mających tytuł prawny do lokalu, - naruszenie przepisu art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego błędną wykładnie polegającą na przyjęciu, że gdyby wnioskodawca nie korzystał z przedmiotowej nieruchomości, to ww. przepis mógłby być zastosowany, - naruszenie przepisu art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., art. 8 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegającym na przyjęciu, że: • wnioskodawca obecnie korzysta z przedmiotowej nieruchomości, • wnioskodawca wystąpił do Prezesa UKE z wnioskiem o uregulowanie zasad korzystania z ww. nieruchomości z uwagi na bezumowne korzystanie z ww. nieruchomości, co jest niezgodne z rzeczywistością w sytuacji, gdy wnioskodawca w oparciu o uprzednio obowiązującą umowę położył już sieć telekomunikacyjną w przedmiotowych budynkach, a obecnie właściciel/zarządca uniemożliwia mu dostęp do nieruchomości celem zapewnienia warunków świadczenia usług telekomunikacyjnych. Zdaniem skarżącej z treści art. 192 ust. 1 pkt. 2b Pt wynika, że do zakresu działań Prezesa UKE należy w szczególności wykonywanie zadań określonych w ustawie szerokopasmowej a w tym wydawania tzw. decyzji dostępowych. Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie organ podtrzymał stanowisko, iż nie posiada kompetencji w zakresie wskazanych we wniosku żądań. Wskazał, że skarżąca korzysta już z nieruchomości, świadcząc usługi telekomunikacyjne mieszkańcom budynków posadowionych na nieruchomości, aczkolwiek doszło do wypowiedzenia umowy. Prezes UKE wskazuje, że nie jest organem właściwym w sprawach dotyczących uregulowania korzystania z nieruchomości w celu realizacji uprawnienia telekomunikacji, w sytuacji, w której to korzystanie zostało już faktycznie zapewnione, a J. wnosi o uregulowanie praw i obowiązków w zakresie takiego bezumownego dostępu. Wskazał, że wydaje na podstawie art. 30 w związku z art. 22 ustawy szerokopasmowej, decyzję w sprawie dostępu do nieruchomości (budynku) w sytuacji, gdy w rzeczywistości przedsiębiorca telekomunikacyjny tego dostępu nie posiada. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie występowała. J. wskazała w swojej skardze, iż nie wystąpiła do Prezesa UKE z wnioskiem o uregulowanie bezumownego korzystania przez J. budynku tylko o wydanie decyzji dostępowej oraz, że obecnie skarżąca nie ma zapewnionego dostępu do budynku. Wskazał, że w oparciu o umowę z 1 października 2009 r., J. zainstalowała w budynku infrastrukturę telekomunikacyjną w oparciu, o którą świadczyła dla mieszkańców budynku usługi telekomunikacyjne, tj. usługi dostępu do sieci Internet i telewizję kablową i jest właścicielem infrastruktury technicznej położonej na nieruchomości. Prezes UKE podkreślił, że w sytuacji, w której przedsiębiorca korzystał z budynku tj. w momencie toczącego się postępowania i ma w nim własną sieć telekomunikacyjną umowa łącząca przedsiębiorcę telekomunikacyjnego z właścicielem nieruchomości a umowa wygasła, np. na skutek upływu czasu, na który została zawarta, bądź została mu wypowiedziana, albo też w związku ze zmianami własnościowymi nieruchomości umowa już nie określa praw i obowiązków nowego właściciela nieruchomości a wystąpi do Prezesa UKE o wydanie decyzji określającej warunki tego dostępu do nieruchomości, to w takim przypadku Prezes UKE nie ma kompetencji do rozstrzygania powstałego sporu i regulacji zaistniałego stanu faktycznego, poprzez ustalenie warunków korzystania z nieruchomości. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzucając naruszenie : 1. przepisu art. 66 § 3 k.p.a. w związku z art. 22 ust. 1 i art. 30 ust. 1 i 5 ustawy szerokopasmowej w zw. z art. 192 ust. 1 pkt. 2b Pt, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wywierające istotny wpływ na treść skarżonego postanowienia polegające na zwrocie skarżącej wniosku o wydanie decyzji zapewniającej dostęp telekomunikacyjny do budynku przy [...] w W. i uznaniu, że Prezes UKE nie jest kompetentny do uregulowania dostępu przez skarżącą do budynku, podczas gdy z treści art. 192 ust. 1 pkt. 2b Pt wynika, że do zakresu działań Prezesa UKE należy w szczególności wykonywanie zadań określonych w ustawie szerokopasmowej, a w tym wydawania tzw. decyzji dostępowych, polegające na uznaniu przez organ, że brak jest podstaw faktycznych i prawnych do ukształtowania w drodze decyzji administracyjnej sytuacji prawnej pomiędzy skarżącą a uczestnikiem Wspólnotą Mieszkaniową [...] w W., ponieważ skarżąca miała wcześniej zapewniony dostęp do budynku na podstawie umowy z dnia 1 października 2009 r. i następnie wskutek wypowiedzenia umowy przez Wspólnotę Mieszkaniową dnia 23 maja 2012 r., ze skutkiem na dzień 30 czerwca 2012r., skarżąca występuje o uregulowanie bezumownego korzystania z budynku, podczas gdy skarżąca spełnia przesłanki z art. 30 ust 1 ustawy szerokopasmowej uprawniające ją do uzyskania decyzji administracyjnej zapewniającej jej dostęp do przedmiotowego budynku w celu zapewnienia telekomunikacji przez skarżącą w tym budynku i w niniejszym postępowaniu dąży do uzyskania decyzji zapewniającej skarżącej dostęp telekomunikacyjny do budynku, a nie do uregulowania bezumownego korzystania z budynku. Decyzja Prezesa UKE wydana na skutek wniosku, w sytuacji bezprawnych działań zarządcy i administratora budynku jest jedyną prawną formą zagwarantowania skarżącemu dostępu do budynku i zapewnieniu telekomunikacji w budynku, 2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 30 ust. 1 i ust. 3a ustawy szerokopasmowej w zw. z art. 3052 kc w zw. z art. 49 § 1 kc poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wywierające istotny wpływ na treść skarżonego postanowienia i polegające na błędnym uznaniu przez organ, że skarżąca powinna uregulować sposób korzystania z budynku, wykorzystując instytucję prawa cywilnego tj. instytucję przesyłu, podczas gdy okoliczności faktyczne sprawy, a w szczególności fakt, że skarżąca jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym uprawniają ją do uzyskania decyzji administracyjnej zapewniającej jej nieodpłatny dostęp do budynku w celu zapewnienia telekomunikacji w budynku, 3. naruszenie prawa materialnego tj. art. 30 ust. 1 ustawy szerokopasmowej poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie wywierające istotny wpływ na treść skarżonego postanowienia polegające na uznaniu przez organ, że ww. przepis należy stosować wyłącznie do sytuacji, w której przedsiębiorca telekomunikacyjny ma zamiar doprowadzić własną sieć telekomunikacyjną do nieruchomości w celu zapewnienia telekomunikacji w budynku, podczas gdy przepis ten znajduje zastosowanie w każdej sytuacji, w której właściciel/zarządca nie wykonuje obowiązku zapewnienia przedsiębiorcy dostępu do budynku w zakresie umożliwiającym świadczenie usług telekomunikacyjnych dla osób mających tytuły prawne do lokali umiejscowionych w budynku, w związku z tym, w sytuacji kiedy skarżąca zainstalowała infrastrukturę teletechniczną na podstawie umowy regulującej korzystanie z nieruchomości, jednakże umowa ta uległa rozwiązaniu wskutek wypowiedzenia przez Wspólnotę Mieszkaniową i obecnie skarżąca nie ma dostępu do budynku, zachodzi konieczność zapewnienia skarżącej dostępu do budynku na mocy decyzji Prezesa UKE, 4. naruszenie przepisów postępowania tj.:,art. 130 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz zasady niedziałania prawa wstecz, poprzez ich błędną wykładnie i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, wywierające istotny wpływ na treść skarżonego postanowienia polegające na uznaniu przez organ, że na mocy wnioskowanej przez skarżącą decyzji administracyjnej nie może on ukształtować stosunków prawnych z przeszłości, podczas gdy skarżąca w przeszłości miała zapewniony dostęp do budynku na mocy umowy zawartej ze Wspólnotą Mieszkaniową. Jednakże wobec wypowiedzenia umowy przez Wspólnotę Mieszkaniową skarżącej został odebrany dostęp do budynku co jednocześnie sprawia, że skarżąca nie zapewnia telekomunikacji w budynku. W związku z tym, skarżąca dąży do ukształtowania stosunków na przyszłość poprzez uzyskanie decyzji administracyjnej zapewniającej jej dostęp do budynku, 5. naruszenie przepisu art. 7 w związku z art. 77 w zw. z art. 80 i 8 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, wywierające istotny wpływ na treść skarżonego postanowienia polegające na zaniechaniu przez organ podjęcia wszelkiego czynności niezbędnych do załatwienia sprawy i dokonaniu całkowicie dowolnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz zaniechaniu uwzględnienia słusznego interesu strony, skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, polegającym na przyjęciu, że: - skarżąca obecnie korzysta z budynku, - właściciel budynku nie uniemożliwia skarżącej zapewniania telekomunikacji w budynku, - skarżąca wystąpiła do Prezesa UKE z wnioskiem o uregulowanie zasad korzystania bezumownego z budynku, w sytuacji, gdy skarżąca w oparciu o uprzednio obowiązującą umowę położyła już sieć telekomunikacyjną w przedmiotowym budynku, a obecnie Wspólnota Mieszkaniowa uniemożliwia skarżącej dostęp do nieruchomości celem zapewnienia telekomunikacji w budynku, co sprawia, że po stronie skarżącej aktualizują się przesłanki konieczne do uzyskania decyzji Prezesa UKE zapewniającej dostęp do budynku przy [...] w W. w celu zapewnienia telekomunikacji w budynku. Mając na uwadze powyższe zarzuty wnosiła o uchylenie w całości zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Prezesa UKE. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi jest postanowienie Prezesa UKE z [...] czerwca 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z [...] września 2012 r. zwracającego wniosek strony z 12 lipca 2012 r, dotyczący wydania decyzji w sprawie bezpłatnego dostępu do budynku. Zgodnie z art. 66 § 3 k.p.a., który stanowił podstawę wydania zaskarżonego postanowienia, jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono zwraca je wnoszącemu. W niniejszej sprawie Prezes UKE skorzystał z uprawnienia przewidzianego w przepisie, o którym mowa, albowiem uznał, że skarżąca swojego żądania może dochodzić na drodze postępowania sądowego przed sądem powszechnym. W ocenie Sądu stanowisko Prezesa UKE co do właściwości sądu powszechnego w odniesieniu do roszczeń skarżącej i tym samym zwrot podania na podstawie art. 66 § 3 k.p.a. zasługują na akceptację. Art. 22 ustawy szerokopasmowej, na który powołuje się skarżąca ma zastosowanie w sytuacji, gdy przedsiębiorca telekomunikacyjny ubiega się o dostęp do nieruchomości i infrastruktury technicznej w sytuacji, gdy w rzeczywistości dostępu tego nie posiada albo w przypadku, gdy jego prawnie uregulowane korzystanie z nieruchomości i kabli telekomunikacyjnych ulega zakłóceniu. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje. Z ustalonego przez Prezesa UKE i w zasadzie bezspornego stanu faktycznego wynika, że skarżąca doprowadziła publiczną sieć telekomunikacyjną do nieruchomości oraz że jest właścicielem infrastruktury technicznej, położonej w budynku, a także, że świadczy usługi telekomunikacyjne. Wskazała, że w dniu 1 października 2009 r. zawarła ze Wspólnotą Mieszkaniową przedmiotowej nieruchomości umowę najmu powierzchni technicznej w budynku pod montaż urządzeń służących do świadczenia usług telekomunikacyjnych, zwaną dalej "umową". brak porozumienia między skarżącą a Wspólnotą Mieszkaniową spowodował brak tytułu prawnego do korzystania z nieruchomości, a w konsekwencji wystąpienie do Prezesa UKE o wydanie decyzji, w której organ miałby ustalić warunki dostępu skarżącej do budynku. Art. 30 ust. 1 ustawy szerokopasmowej obliguje właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcę nieruchomości niebędącego przedsiębiorcą telekomunikacyjnym do zapewnienia przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu dostępu do nieruchomości, w tym do budynku oraz miejsca w budynku, w którym zbiegają się kable lub przewody telekomunikacyjne doprowadzone do lokalu w tym budynku. Użycie w art. 30 ust. 1 ustawy szerokopasmowej określenia "w szczególności" wskazuje na otwarty katalog zachowań podmiotów zobowiązanych w tym przepisie, traktowanych jako zmierzające do zapewnienia dostępu do budynku i zapewnienia telekomunikacji w tym budynku. Tym samym treści zawarte w punktach od 1 do 3 art. 30 ust. 1 tej ustawy są przykładowe. Brzmienie ich wskazuje jednak, iż dotyczą one możliwości wykorzystywania istniejącego przyłącza, umożliwienia doprowadzenia przyłącza, odtworzenia lub wykonania instalacji telekomunikacyjnej, która uległa likwidacji, uszkodzeniu lub wymaga przebudowy. Redakcja art. 30 ust. 1 ustawy szerokopasmowej wskazuje na to, iż celem nałożenia na właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcę nieruchomości obowiązku zapewnienia dostępu do nieruchomości, budynku jest zapewnienie telekomunikacji w tym budynku poprzez umożliwienie stworzenia, wykorzystania czy też odtworzenia instalacji i przyłączy telekomunikacyjnych. Tym samym dostępem do nieruchomości, w rozumieniu art. 30 ust. 1 ustawy szerokopasmowej jest stworzenie możliwości zapewnienia telekomunikacji o charakterze faktycznym. Stworzenie faktycznych możliwości zapewnienia telekomunikacji jest także celem art. 30 ust. 3 ustawy szerokopasmowej, który stanowi o obowiązku właściciela kabla telekomunikacyjnego, instalacji telekomunikacyjnej budynku lub przyłącza telekomunikacyjnego, niebędącego przedsiębiorcą telekomunikacyjnym udostępnienia przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu takiego przyłącza, instalacji, kabli, włókien światłowodowych, jeżeli ich wykonanie byłoby ekonomicznie nieopłacalne lub technicznie niemożliwe. W myśl art. 30 ust. 4 ustawy szerokopasmowej warunki dostępu, o którym mowa w ust. 1 i 3, określa umowa zawarta między przedsiębiorcą telekomunikacyjnym a odpowiednio: właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości, właścicielem kabla telekomunikacyjnego, instalacji telekomunikacyjnej w budynku lub przyłącza telekomunikacyjnego. Zgodnie z art. 30 ust. 5a ustawy szerokopasmowej podstawą ustalenia warunków dostępu, o którym mowa w ust. 1 i 3 może być także decyzja administracyjna. Wyraźne wskazanie, iż ostateczna decyzja wydawana jest w sprawie dostępu, o którym mowa w ust. 1 i 3, nie ulega wątpliwości, iż jej wydanie, jako zastępujące umowę, o której mowa w art. 30 ust. 4 ustawy szerokopasmowej ma na celu zapewnienie telekomunikacji w budynku w rozumieniu art. 30 ust. 1 i 3 ustawy szerokopasmowej. Tym samy należy zgodzić się z organem, iż w przypadku stworzenia przez właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcę możliwości posiadania przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego możliwości faktycznych świadczenia usług telekomunikacyjnych, a w konsekwencji powyższego podjęcie świadczenia tych usług, stanowi o zapewnieniu dostępu do budynku w celu zapewnienia w nim telekomunikacji. Osobne miejsce w treści art. 30 ustawy szerokopasmowej znalazły regulacje dotyczące kosztów, jakie ponosi przedsiębiorca telekomunikacyjny, w przypadku uzyskania dostępu, o którym mowa w ust. 1 i 3 (art. 30 ust. 3b ustawy szerokopasmowej) oraz nieodpłatność dostępu, o którym mowa, wynikająca z art. 30 ust. 3a ww. ustawy. Zgodnie z art. 30 ust. 3b ustawy szerokopasmowej przedsiębiorca ponosi koszty: związane z udostępnieniem nieruchomości w celu wykorzystywania istniejącego przyłącza telekomunikacyjnego lub istniejącej telekomunikacyjnej albo doprowadzenia do budynku przyłącza telekomunikacyjnego lub wykonania instalacji telekomunikacyjnej budynku, w tym przywrócenia stanu pierwotnego; utrzymania udostępnionego przyłącza, instalacji, całości lub części kabla, w szczególności koszty energii elektrycznej oraz najmu powierzchni. Art. 30 ust. 4 i ust. 5a ustawy szerokopasmowej wskazując, iż umową lub decyzją ustalane są warunki dostępu odwołują się jedynie do art. 30 ust. 1 i 3 ustawy szerokopasmowej, co oznacza, iż koszty, o których mowa w art. 30 ust. 3b ustawy szerokopasmowej mogą być ustalone jedynie na podstawie umowy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skarżąca istotnie uzyskała dostęp do budynku, w rozumieniu art. 30 ust. 1 ustawy szerokopasmowej. Okoliczności wyposażenia budynku w sieć telekomunikacyjną z wniosku z dnia 14 sierpnia 2013 r., jak i dołączonych do wniosku dokumentów. Także w treści skargi wskazano, iż skarżąca nie może świadczyć mieszkańcom budynku usług. W myśl art. 192 ust. 1 pkt 2 lit. b Pt do zakresu działania Prezesa UKE należy m.in. wykonywanie zadań określonych w ustawie szerokopasmowej. Niewątpliwie część kompetencji Prezesa UKE dotyczy stosunków cywilnoprawnych, gdzie pierwszoplanową rolę odgrywa wola stron. Działanie organu w takich przypadkach jest wtórne, wkracza on bowiem ze swymi uprawnieniami dopiero w sytuacjach przewidzianych w przepisach prawa materialnego i tylko w ramach kompetencji wyraźnie tam wskazanych. Kompetencji Prezesa UKE do wkraczania w sferę stosunków cywilnoprawnych nie można interpretować w sposób rozszerzający. Uprawnienia te należy traktować jako wyjątek od zasady swobody zawierania umów. Do rozstrzygania sporów w zakresie stosunków cywilnoprawnych właściwy jest wyłącznie sąd powszechny. Z powyższych względów Sąd nie podzielił słuszności zarzutów skargi odnośnie naruszenia przez organ prawa materialnego, jak również przepisów postępowania. Wbrew zarzutom skargi organ nie dopuścił się naruszenia art. 30 ustawy szerokopasmowej. Posiadanie przez skarżącą na nieruchomości infrastruktury, zapewniającej telekomunikację w budynku, przy braku woli Wspólnoty Mieszkaniowej do zawarcia umowy co do świadczenia tych usług przez operatora, świadczy nie o braku dostępu do nieruchomości w rozumieniu art. 30 ust. 1 ustawy szerokopasmowej, ale o istnieniu sporu, którego przedmiotem jest korzystanie z cudzej nieruchomości, podlegającego rozstrzygnięciu przez sąd powszechny, nie zaś załatwieniu w trybie art. 30 ustawy szerokopasmowej. W świetle powyższych wywodów uznać też należy, iż rozumienie pojęcia dostępu do nieruchomości, którym to pojęciem posługuje się art. 30 ust. 1 ustawy szerokopasmowej, prezentowane przez skarżącą nie zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na prawidłową wykładnię art. 30 ust. 1 ww. ustawy dokonaną przez organ, która ma decydujące znaczenie w okolicznościach niniejszej sprawy, pozostałe zarzuty skargi pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Organ prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie i należycie uzasadnił swoje stanowisko odnośnie braku kompetencji do orzekania w niniejszej sprawie i zastosowania art. 66 § 3 k.p.a. Nie dopuścił się przy tym naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a., jak i art. 107 § 3 k.p.a. W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Organ wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym dokonały jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych postanowieniach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.