VI SA/Wa 1962/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu w dniu 1 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "ŚREM ODLEWNIA" Z-[...] postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zasądzić od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz O. S.A. z siedzibą w S. kwotę 1.617 złotych (słownie: tysiąc sześćset siedemnaście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca – O. S.A. z siedzibą w S., reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – w prawidłowym trybie i terminie, skargę na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej, którą odmówiono jej udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "ŚREM ODLEWNIA". Wraz ze skargą został uiszczony od niej należny wpis w kwocie 1.000 złotych (k. 18 akt). W niniejszej sprawie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej Urząd Patentowy RP) decyzją z [...] lipca 2013 r., następnie utrzymaną w mocy decyzją z [...] marca 2014 r., odmówił skarżącej udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "ŚREM ODLEWNIA". Skarżąca niezgadzając się z powyższą odmową w terminie zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc zarzut naruszenia art. 129 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 129 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 130 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. nr 119, poz. 1117 ze zm.), dalej p.w.p.; a także art. 8 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. Urząd Patentowy RP w wyniku rozpatrzenia przedmiotowej skargi decyzją z [...] czerwca 2014 r., na podstawie art. 249 ust. 2 p.w.p., uchylił zarówno zaskarżoną decyzję z [...] marca 2014 r., jak i ją poprzedzającą z [...] lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Przy czym organ, którego działanie zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy (§ 3). Zgodnie zaś z dyspozycją art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Jedną z okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania sądowego na podstawie powołanego przepisu jest właśnie uwzględnienie skargi przez organ w trybie tzw. autokontroli, wskutek której dochodzi do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. Jak już wcześniej wskazano w niniejszej sprawie skarżąca skutecznie złożyła do Sądu, za pośrednictwem Urzędu Patentowego RP, skargę na jego decyzję z [...] marca 2014 r. Organ po otrzymaniu rzeczonej skargi uchylił zaskarżoną decyzję, jak również decyzję ją poprzedzającą podając, że uznał skargę za zasadną. Decyzja autokontrolna została doręczona skarżącej dnia [...] czerwca 2014 r. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że organ miał możliwość – na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., dokonać tak zwanej samokontroli. W sytuacji, gdy uznał on zarzuty skargi za uzasadnione mógł w oparciu o ten przepis uchylić swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie, co uczynił wspomnianą decyzją z [...] czerwca 2014 r. Wobec tego, skoro przedmiot sądowej kontroli – zaskarżona decyzja z [...] marca 2014 r., została uchylona, to postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na to rozstrzygnięcie - w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stało się bezprzedmiotowe. Wyeliminowanie bowiem przedmiotu zaskarżenia przez organ administracji sprawiło, że Sąd został pozbawiony przedmiotu kontroli pomimo, że sprawa administracyjna w sensie materialnoprawnym dalej istnieje i nie staje się bezprzedmiotowa. Bezprzedmiotowe staje się jedynie postępowanie sądowe dotyczące zaskarżonej decyzji z [...] marca 2014 r., wobec czego należało je umorzyć, zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z powyższych względów oraz na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt 1 postanowienia. W zakresie pkt 2 postanowienia Sąd działał w oparciu o art. 201 § 1 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2002 r., nr 163, poz. 1349).