VI SA/Wa 1963/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant spec. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2021 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej oddala skargę Decyzją z [...] kwietnia 2021 r., nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja") Komendant Główny Policji (dalej "Organ", KGP"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "Kpa") oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 955, dalej także "u.b.a."), po rozpatrzeniu odwołania M. J. (dalej "skarżący") od decyzji Komendanta Stołecznego Policji (dalej "organ I instancji") z dnia [...] listopada 2020 r., [...] , orzekającej o cofnięciu pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym. W dniu 27 sierpnia 2020 r., Organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia Skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego. Powodem wszczęcia postępowania był wyrok Sądu Rejonowego dla [...] w W. z dnia [...] lipca 2019 r. sygn. akt [...]- zmienionym następnie wyrokiem Sądu Okręgowego w W. [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. sygn. akt [...] na mocy którego skarżący został uznany winnym popełnienia umyślnego przestępstwa skarbowego zaś wyrokiem Sądu Okręgowego [...] w W. z dnia [...] marca 2017 r. sygn. akt [...] - na skutek apelacji utrzymanym orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] listopada 2017 r. sygn. akt [...] został uznany winnym popełnienia umyślnego przestępstwa z art. 271 § 3 kk w zw. z art. 271 § 1 kk w zw. z art. 273 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 11 § 3 kk w zw. z art. 69 § 1 kk i art. 69 § 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk, za co wymierzono mu karę dwóch lat pozbawienia wolności, przy czym, wykonanie orzeczonej 1 kary warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący pięć lat oraz karę grzywny w wysokości 350 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 zł. W toku toczącego się postępowania administracyjnego, pełnomocnik Strony poinformował, że Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną sportową- a Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. uchylił ją i orzekł o zachowaniu posiadanego uprawnienia. W dniu 9 października 2020 r., skarżący wniósł o zawieszenie postępowania do momentu rozstrzygnięcia wniosku w kwestii wykonania kary, który złożył do Sądu Rejonowego [...] . Komendant Stołeczny Policji postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania. Powyższą czynność, powtórzył w dniu 10 listopada 2020 r. ustanowiony w sprawie pełnomocnik. Komendant Stołeczny Policji ponownie odmówił zawieszenia postępowania Organ I instancji, decyzją z [...] listopada 2020 r., orzekł o cofnięciu Skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego. Na wydane postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia przedmiotowego postępowania, pełnomocnik strony wniósł zażalenie, Komendant Główny Policji, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Od powyższej decyzji w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową, pełnomocnik strony wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 104 kpa, poprzez wydanie decyzji bez uwzględnienia korzystnych dla jego mandanta okoliczności, w tym pozytywnej opinii. Ponadto, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, poprzez błędne jego zastosowanie. Jednocześnie zaskarżył też, wydane w toku postępowania postanowienie Komendanta Stołecznego Policji orzekające o odmowie zawieszenia przedmiotowego postępowania wskazując, iż wydane zostało z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Pełnomocnik podkreślił, iż oba wyroki wydane w sprawie jego mandanta zapadły na kanwie tego samego stanu faktycznego, idealnego zbiegu czynów. Innymi słowy, tożsamość czynów stała się podstawą obu wydanych przez Sądy rozstrzygnięć. W związku zaś z tym, iż w obu tych sprawach karnych orzeczona została kara grzywny, skarżący działając na podstawie art. 181 § 1 kks, wystąpił do Sądu Rejonowego [...] o rozstrzygnięcie, iż z kar grzywny orzeczonych dwoma wyrokami wykonaniu podlega kara grzywny orzeczona wyrokiem Sądu Okręgowego [...] w W. z dnia [...] marca 2017 r. sygn. akt [...], a skazanie w drugiej sprawie, uległo już zatarciu. Z uwagi na to, iż skarżący nie popełnił przestępstwa wyszczególnionego przez ustawodawcę w ustawie o broni i amunicji, tj. przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, organ w zakresie cofnięcia mu pozwolenia na broń nie może zastosować automatyzmu. W takich bowiem okolicznościach winno się wszechstronnie badać i wyjaśniać sprawę aby ustalić, czy dana osoba należy do kategorii osób, u której zważywszy na wydane w jej sprawie wyroki, istnieje obawa, że może ona użyć tej broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Okoliczność ukarania strony za inne czyny nie pozwala na automatyczne wysnucie wniosku, iż jest osobą stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zważywszy na powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Mając na uwadze zawarte w odwołaniu argumenty pełnomocnika, Komendant Główny Policji pismem z dnia 11 lutego 2021 r. zwrócił się do Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości, o udzielenie informacji odnośnie aktualnego statusu skarżącego wraz z przesłaniem karty jego karalności. W dniu 08 kwietnia 2021 r. z Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości wpłynęło pismo, w którego treści wskazano, iż usunięcie informacji w nim gromadzonych następuje, zgodnie z regulacją art. 14 Ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U z 2019 r. poz. 1158 oraz 2021 r. poz. 187), m. in. jeżeli z mocy prawa skazanie uległo zatarciu, w szczególności po zaistnieniu przesłanek określonych w art. 107 i art. 108 Ustawy z dnia 06 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1444). Na dzień 16 marca 2021 r. Krajowy Rejestr Karny gromadzi skazanie o sygn. akt [...], wydane orzeczeniem Sądu Okręgowego [...] w W. i o sygn. akt [...] wydane, orzeczeniem Sądu Rejonowego [...] w W. W pierwszej sprawie orzeczono karę dwóch lat pozbawienia wolności, której wykonanie zawieszono na okres pięciu lat oraz karę grzywny. Zgodnie z art. 76 § 1 kk, w przypadku skazania z warunkowym zawieszeniem wykonie kary ulega zatarciu z mocy prawa z upływem sześciu miesięcy od zakończenia okresu próby. Z powyższego wynika, że nie upłynął wymagany przepisami okres czasu i upłynie on dnia 16 maja 2023 r. w związku z tym, że skazany wykonał również karę grzywny. Drugi zaś wyrok uprawomocnił się zanim upłynął okres do zatarcia wcześniejszego skazania, tj. [...]. Stąd stosuje się zasadę jednoczesnego zatarcia wszystkich skazań, tj. art. 108 kk. Z ustaleń poczynionych w toku wynika, że skarżący nie wykonał kary grzywny orzeczonej wyrokiem o sygn. akt III K 244/16. Zgodnie zaś z art. 107 § 4a kk, w razie skazania na karę grzywny zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem roku od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania. Wskutek braku wykonania powyższego, przedmiotowe skazanie spełni warunki do zatarcia dopiero z dniem 30 stycznia 2031 r. Wpłynęła też aktualna na dzień 16 marca 2021 r. karta karna skarżącego gdzie oba wyroki są wykazywane. Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że w niniejszej sprawie przedmiotem dowodu było ustalenie czy strona została uznana winną popełnienia czynu objętego katalogiem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i za ten czyn prawomocnie skazana, bowiem jest to okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Ustalenie takie poczyniono, zaś prawomocne wyroki, wydane przez ustanowioną konstytucyjnie władzę sądowniczą, stanowią potwierdzenie faktów (dotyczących, m. in. okoliczności popełnienia danego przestępstwa), udowodnionych w toku postępowania karnego, w sposób prawem przewidziany i ma walor powagi rzeczy osądzonej, a tym samym wiąże organy Policji w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Treść zatem tych wyroków wywołuje dla strony określone konsekwencje administracyjnoprawne, wskazane wobec osób posiadających prawo do broni przepisami ustawy o broni i amunicji, niezależnie czy zgadza się z zapadłym orzeczeniem w jej sprawie, czy też nie. Wola ustawodawcy jest w tym względzie jednoznaczna. Obecnie, skarżący posiada status osoby skazanej prawomocnymi wyrokami sądów za umyślne przestępstwo skarbowe, wyroki znajdują się w obrocie prawnym, a fakt ten implikuje sposób załatwienia sprawy skarżącego poprzez cofnięcie pozwolenia na broń. Nie zgadzając się z powyższym, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając: - art. 7, art 77 § 1 i art. 80 KPA polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyjaśnienia sprawy, w tym przez uznanie, iż organ obligatoryjnie jest zobowiązany do cofnięcia przedmiotowego pozwolenia, podczas gdy w stanie prawnym z chwili wszczęcia postępowania organ nie był zobowiązany do obligatoryjnego cofnięcia uprawnień, - art. 104 KPA, poprzez wydanie błędne decyzji nieuwzględniającej okoliczności korzystnych dla odwołującego, w tym dobrej opinii dot. Skarżącego, - art. art. 97 §1 pkt 4 KPA, poprzez odmowę zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych do momentu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. wniosku złożonego do Sądu Rejonowego [...] [...] o wydanie rozstrzygnięcia w kwestii wykonania kary. - art. 10 §1 KPA poprzez niewyznaczenie stronie terminu na zapoznanie się z zebranymi dowodami i materiałami przez co uniemożliwiono wypowiedzenie się w tym temacie, - art. 156b §1 pkt 3 KPA poprzez wydanie decyzji w sprawie uprzednio rozstrzygniętej prawomocną decyzją, - art. 18 ust. 1 3kt 2 i ust 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (dalej: o broni i amunicji) poprzez błędne jego zastosowanie i wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie, następnie błędne cofnięcie M. J. pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych, pomimo, że przepisy te w zakresie w jakim mają zastosowanie do skazań za przestępstwo po 11 marca 2011 r. zamiast do czynów popełnionych po tej dacie są niezgodne z art. 2 Konstytucji RP. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, zaskarżona w sprawie decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, odpowiadają prawu, nie było więc podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia przesłanki określone w art.107 § 3 k.p.a. zarówno co do uzasadnienia faktycznego jak i prawnego decyzji. Podejmując to rozstrzygnięcie organ dochował reguł postępowania administracyjnego przewidzianych w art. 6, art. 7, art.8, art.9, art.11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia faktyczne wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów prawa nie budzi zastrzeżeń. Odnosząc się do istoty sprawy, zauważyć na wstępie należy, że pozwolenie na broń palną jest wymagane w większości krajów świata jako warunek konieczny nabycia prawa do posiadania broni. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.b.a. broń można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu - Komendanta Wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych - właściwego Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej. Wskazane organy upoważnione są również do cofnięcia pozwolenia na broń. Posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem, dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy zaistnieją okoliczności oraz spełnione zostaną warunki ustawowe stanowiące podstawę jego wydania (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09; publ. ONSA i WSA 2010 r., Nr 1, poz. 5). Poza wypadkami określonymi w omawianej ustawie nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Prawodawca ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg wymogów, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, zaś w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała - aby mogła z niego nadal korzystać. Określone w ustawie zasady nabycia oraz realizacji uprawnienia do posiadania broni zobowiązują właściwe organy do ścisłej kontroli ich przestrzegania oraz do stanowczej reakcji w przypadkach ich naruszenia. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Organ stwierdził, że z treści przywołanego przepisu, w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń, jest stwarzanie przez osobę posiadającą takie uprawnienie zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Organ zważył, że każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Konstrukcja przepisów ustawy o broni i amunicji nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w pierwszym z nich zobowiązany jest wydać decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, wystarczy zatem ustalenie przez organ, że osoba posiadająca takie uprawnienie, jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Przy tym, samo przestępstwo nie musi mieć natomiast bezpośredniego związku z bronią, a organ nie jest zobligowany, w takich przypadkach do podejmowania w drodze postępowania dowodowego, żadnych czynności potwierdzających istnienie zagrożenia, o którym mowa w omawianym przepisie prawa. Nawet jednorazowe popełnienie umyślnego przestępstwa lub umyślnego przestępstwa skarbowego, obliguje organy Policji do cofnięcia jej tego uprawnienia, które w takim przypadku jest obligatoryjne i zgodne z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie podlega uznaniu administracyjnemu. W rozpoznawanej sprawie podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń palną do celu sportowego skarżącemu, był wyrok Sądu Rejonowego [...] w W. z dnia [...] lipca 2019 r., zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w W. [...]z dnia [...] stycznia 2020 r. na mocy którego skarżący został uznany winnym popełnienia umyślnego przestępstwa skarbowego. Każde przestępstwo umyślne sankcjonowane jest orzeczeniem o cofnięciu pozwolenia na broń palną. Dlatego też osobie spełniającej tę przesłankę należy obligatoryjnie cofnąć pozwolenie na broń niezależnie od innych dowodów, choćby pozytywnie o nim świadczących. Co więcej, o ile popełnione przestępstwo ma charakter umyślny, jak w przypadku Skarżącego, organ Policji nie jest zobowiązany uzasadniać w szczególny sposób swego rozstrzygnięcia, ani też podejmować żadnych czynności potwierdzających istnienia zagrożenia, o którym mowa w przywołanym wyżej przepisie w drodze postępowania dowodowego. W tej sytuacji bowiem inne dowody, takie jak warunki osobiste, czy też cofnięcie przez oskarżyciela posiłkowego apelacji i poświadczenie o pojednaniu z oskarżonym, pozostają bez znaczenia. Nie są one bowiem w stanie zmienić sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyż nie eliminują z obrotu prawnego wskazanego powyżej wyroku, który determinuje rodzaj rozstrzygnięcia. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo umyślne (katalog wymieniony we wskazanym przepisie ma obecnie charakter zamknięty). KGP podkreślił, że organ administracji nie rozstrzyga czy zasadnie postawiono takiej osobie zarzut popełnienia przestępstwa oraz trafnie zastosowano kwalifikację prawną czynu. Tym samym nie posiada kompetencji do weryfikacji ustaleń postępowania karnego oraz badania ich prawidłowości. Postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń jest prowadzone według reguł ustalonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a nie regulacji karnych. Jego przedmiotem nie jest zatem stanowienie o winie lub niewinności strony, czy też o jej prognozach kryminologicznych, a ustalenie czy zachodzą, w przypadku strony, określone w ustawie o broni i amunicji przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń palną. W ocenie Sądu, organ słusznie wskazał w zaskarżonej decyzji, że do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń (lub o nie się ubiegająca) jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przesłanki "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Decyzja wydawana w tym przedmiocie nie ma charakteru środka karnego, lecz administracyjnoprawny. Ustawodawca uznał bowiem, że sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem wskazanych czynów (ich dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochowywać - w ocenie ustawodawcy – powinien posiadacz broni. Broń oraz amunicja ze względu na potencjalnie możliwe wywołanie nimi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, musi podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby opanowane, praworządne, zrównoważone, dojrzałe. Z tego też względu przepisy dopuszczające do posiadania broni i amunicji muszą być wykładane możliwie rygorystycznie. Ma to szczególne znaczenie wobec art. 38 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej. Należy wskazać, że przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego jest jedynie ustalenie czy zachodzą określone w ustawie o broni i amunicji przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń, a zatem czy fakt skazania za przestępstwo spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 wskazanej ustawy. Ustalenie zatem, że Skarżący został skazany za przestępstwo umyślne lub nieumyślne określone w powyższym przepisie jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Odnosząc się do pozostałych zarzutów należy zauważyć, że są niezasadne. Jak słusznie zauważył organ, bez znaczenia dla sprawy pozostaje zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt. 4 kpa gdyż sam fakt prawomocnego skazania za umyślne przestępstwo skarbowe obliguje do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. W niniejszej sprawie Skarżący nie zdołał ponadto wykazać, iż doszło do naruszenia art. 10 Kpa, nie wskazał także żadnych czynności procesowych, których nie zdołał przeprowadzić, a które mogłyby mieć wpływ na wynik postępowania. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 kpa poprzez wydanie decyzji w sprawie uprzednio rozstrzygniętej inna decyzją ostateczną, gdyż decyzja Głównego Komendanta Policji z dnia [...] lipca 2018 r. uchylająca decyzję organu I instancji w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń, wydana została w odmiennym stanie prawnym, a także w zmienionym stanie faktycznym, niż ostateczna decyzja tegoż Komendanta z dnia [...] kwietnia 2021 r., na co słusznie zwrócił uwagę organ w odpowiedzi na skargę. Postępowanie zakończone skarżoną decyzją zostało bowiem wszczęte pod rządami ustawy nowej, tj. przepisów nakazujących obligatoryjne cofnięcie organom Policji pozwolenia na broń, w sytuacji skazania za przestępstwo umyśle, w tym także skarbowe. Okoliczność ta wynika zaś z faktu skazania Skarżącego nowym wyrokiem karnym, na mocy przepisów Kodeksu Karnego Skarbowego. W ocenie Sądu, również zarzut naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6a ustawy o broni i amunicji poprzez błędne zastosowanie i wszczęcie postępowania, następnie błędne cofnięcie pozwolenia na broń pomimo, że przepisy te w zakresie w jakim mają zastosowanie do skazań za przestępstwo po 11 marca 2011 r., zamiast do czynów popełnionych do tej daty, są niezgodne z art. 2 Konstytucji RP, nie zasługuje na uwzględnienie. Przepisy te bowiem nie naruszają zakazu retroakcji prawa, a mają charakter retrospektywny, znajdują bowiem zastosowanie pro futuro do sytuacji prawnych zastanych w chwili wejścia w życie ustawy i nie wywołują skutków dla stosunków i sytuacji prawnych, w zakresie, w jakim istniały one przed ich wejściem w życie. Zgodnie z konstytucyjną zasadą praworządności, ustanowioną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: "Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa". Działanie na podstawie prawa to działanie na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu orzekania. Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że organy administracji winny stosować przy wydawaniu swoich decyzji przepisy prawa obowiązujące w dacie ich podejmowania. Rozwiązanie określone jako bezpośrednie działanie nowego prawa polega na zadecydowaniu przez ustawodawcę, że od chwili wejścia w życie nowych norm należy je stosować do wszelkich stosunków, zdarzeń czy stanów rzeczy danego rodzaju i zarówno tych, które dopiero powstaną, jak i tych, które powstały przed wejściem w życie nowych norm, ale trwają w czasie dokonywania zmiany prawa. W wypadku gdy ustawodawca wyraźnie nie rozstrzygnie powyższych kwestii przyjmuje się, że zadecydował o bezpośrednim działaniu nowego prawa (por. S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 1997, s. 49-53). Do pozytywnych aspektów bezpośredniego działania nowej ustawy najczęściej zalicza się to, że w stosunku do wszystkich podmiotów mają zastosowanie te same nowe przepisy prawa, które przynajmniej z założenia powinny lepiej odzwierciedlać aktualne stosunki prawne. Ponadto przepisy nowej ustawy są wyrazem woli ustawodawcy, która została powzięta później niż wola ustawodawcy wyrażona w ustawie wcześniejszej. Jej przejawem są także przepisy intertemporalne ustawy nowelizującej, które ograniczają dalsze stosowanie "starego prawa" jedynie do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem 11 marca 2011 r., co miało miejsce w przypadku postępowania zakończonego ww. decyzją KGP z dnia [...] lipca 2018 r. Z uwagi jednak na nową podstawę faktyczną wszczęcia postępowania zakończonego skarżoną decyzją KGP z dnia [...] kwietnia 2021 r., będącej skutkiem skazania Skarżącego innym wyrokiem karnym za przestępstwo skarbowe, nie można w związku z tym potwierdzić zaistnienia przesłanki tożsamości obu spraw administracyjnych. W tym stanie rzeczy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, a także dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.