VI SA/Wa 1964/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczeń uprawniających do nabycia broni palnej sportowej oddala skargę VI SA/Wa 1964/05 UZASADNIENIE Postanowieniem wydanym na podstawie art. 144 w zw. z art. 219 i art. 138 § 1 k.p.a. z dnia [...] sierpnia 2005r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2005r. odmawiające wydania A. C. (dalej skarżący) czterech zaświadczeń uprawniających do nabycia broni palnej sportowej w ramach posiadanej decyzji z dnia [...] grudnia 1996r. wydanej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że w dniu [...] grudnia 1996r. A. C. decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] uzyskał pozwolenie na broń sportową w związku z uprawianiem strzelectwa sportowego w Klubie Sportowym " [...]" w B. W dniu [...] lipca 2005r. skarżący wystąpił z wnioskiem do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie czterech zaświadczeń na nabycie następującej broni dla celów sportowych: - 2 egzemplarze pistoletu centralnego zapłonu, - 2 egzemplarze w pełni funkcjonalnych kopii zabytkowej broni palnej ładowanej odprzodowo, wytworzonej po roku 1850. Następnie organ wywiódł, iż osoby uzyskujące pozwolenie na broń sportową w drodze decyzji administracyjnej na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z 1961r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych nabywały uprawnienia w innym stanie prawnym, niż obecnie obowiązujący. W decyzjach tych, jak w przypadku A. C., zgodnie z obowiązującym stanem prawnym nie określało się liczby egzemplarzy broni, tylko w sposób ogólny jej rodzaj (broń sportowa). Podstawą do nabywania konkretnych egzemplarzy broni, stosownie do obowiązującej wówczas praktyki były zaświadczenia o uzyskaniu pozwolenia na zakup broni. W przepisach przejściowych obowiązującej od dnia 20 marca 2000r. ustawy o broni i amunicji, która uchyliła ustawę z dnia 31 stycznia 1961r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, istnieje art. 52, którym to przepisem zagwarantowano zachowanie ważności pozwoleń na broń oraz legitymacji noszących nazwę "pozwolenie na broń" wydanych na podstawie dotychczasowych przepisów. Oznacza to, że podmioty, które otrzymały takie pozwolenie mają prawo do legalnego posługiwania się bronią, którą nabyły zgodnie z obowiązującymi do czasu wejścia w życie nowej ustawy przepisami. W ocenie organu brak jest natomiast prawnych podstaw do przekształcania tych pozwoleń, jak również wykorzystywania ich do nabywania kolejnych sztuk broni. Prowadziłoby to w efekcie do nieograniczonego w czasie przedłużenia stosowania ustawy, która utraciła już byt prawny (tak w wyroku NSA z dnia 15.11.2002r. sygn. akt III SA 589/01). Organ wskazał, iż zmieniony stan prawny, wynikający z ustawy o broni i amunicji charakteryzuje się m.in., zaostrzonymi wymogami co do uzyskania pozwoleń na broń, chociażby w kwestii zgody organu Policji na daną liczbę egzemplarzy broni, o którą wnosi osoba zamierzająca wejść w jej posiadanie. Dlatego też osoby, które otrzymały "stare" pozwolenia po wejściu w życie nowej ustawy, ubiegając się o nabycie kolejnych egzemplarzy broni lub pozwolenie na nowy rodzaj broni muszą zdaniem Komendanta Głównego Policji spełnić warunki wynikające z tej ustawy i uzyskać "nowe" pozwolenie na broń. Nie wprowadzono bowiem żadnych unormowań, które pozwalałby na zmianę "starych" pozwoleń i dostosowanie ich treści do nowego stanu prawnego, w szczególności do art. 12 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem, który nie miał odpowiednika w ustawie o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, w "nowych" pozwoleniach na broń określa się zarówno cel w jakim zostały wydane, jak również rodzaj broni i liczbę egzemplarzy broni. W ocenie organu argumenty skarżącego przytoczone w zażaleniu nie mogą być wzięte pod uwagę, gdyż nie odnoszą się do obowiązującego obecnie stanu prawnego. W świetle aktualnych przepisów skarżący powinien wystąpić z wnioskiem do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie nowej decyzji administracyjnej przyznającej pozwolenie na broń palna sportową w ilości pożądanej. W skardze na powyższe postanowienie A. C. wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako naruszającego prawo podnosząc, iż podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowi wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem skarżącego powołany wyrok NSA ma moc wiążącą tylko w sprawie której dotyczył i nie ma charakteru powszechnie obowiązującego źródła prawa. Nie może zatem stanowić podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia, gdyż nie spełnia wymogów określonych w art. 6 i art. 124 § 1 k.p.a. Nadto skarżący podniósł, iż spełnia wszystkie wymogi obowiązującej ustawy o broni i amunicji, o czym organ był informowany otrzymując orzeczenia psychologiczne i lekarskie, a także iż posiada licencję na uprawianie m.in. strzelectwa kulowego, co zwalnia go z obowiązku zdawania egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią. W ocenie skarżącego ważność posiadanych przez niego pozwoleń na broń została utrzymana przez art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji na czas nieokreślony i nie ma podstaw do twierdzenia, że nie stanowią one podstawy do wydania dokumentu uprawniającego do nabycia dodatkowej sztuki broni. Pozwolenie określa jedynie rodzaj i przeznaczenie broni, a zatem zmiana ilości sztuk broni nie narusza w niczym jego postanowień. Z treści ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji nie wynika zakaz wydawania zaświadczeń ani dążenie ustawodawcy do "zamrożenia" stanu posiadania broni posiadaczom pozwoleń wydanych na podstawie ustawy z 1961roku. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał dotychczasowa argumentację. Podkreślił, iż w ustawie z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji nie wprowadzono żadnych unormowań, które pozwalałyby na zmianę "starych" zezwoleń i dostosowanie ich treści do nowego stanu prawnego, w szczególności do art. 12 ust. 2 w/w ustawy. Zgodnie z tym przepisem, który nie miał odpowiednika w ustawie o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, obecnie w pozwoleniach na broń określa się cel w jakim zostały wydane, rodzaj broni i liczbę egzemplarzy broni. Takie stanowisko zostało wypracowane na podstawie orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach podobnego rodzaju. Odnosząc się do zarzutu skarżącego organ wskazał, że jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 219 k.p.a., który stosuje się w sprawach wydawania zaświadczeń, a nie jak twierdzi skarżący wyrok NSA. Wyrok ten został przywołany, albowiem NSA zaaprował w nim sposób rozstrzygnięcia sprawy o niewątpliwie podobnym charakterze. Komendant Główny Policji wskazał również, że nie podzielił interpretacji prawa dokonanej przez skarżącego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu postanowienia. Ustosunkowując się do argumentów skarżącego dotyczących orzeczenia lekarskiego i psychologicznego organ podał, że kwestia ta wykracza poza ramy przedmiotu postępowania objętego skargą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Legalność decyzji administracyjnej czy też postanowienia wymaga ich zgodności nie tylko z prawem materialnym, lecz także z przepisami postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego oraz przestrzegały przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym i dlatego też skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jednym z ważnych zadań Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zapewnienie w możliwie szerokim zakresie jednolitości orzecznictwa w sprawach administracyjnych. Bogate orzecznictwo NSA utrwala uznane treści regulacji prawnych lub też ujawnia jego nowy sens i rolę w stosowaniu prawa przez administrację publiczną. Oczywistym jest więc, że organy Policji w swojej działalności jurysdykcyjnej korzystają z dorobku orzeczniczego NSA, a także z interpretacji przepisów prawa kształtowanej przez jego orzecznictwo. Zarzut skarżącego, iż w zakażonym postanowieniu, a także w postanowieniu utrzymanym nim w mocy nie została wskazana podstawa prawna, jest chybiony. Organy jako podstawę prawną odmowy wydania zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni do celów sportowych wskazały art. 219 k.p.a., a nie jak twierdzi skarżący orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć powołały się natomiast na wyrok NSA z 15 listopada 2002r., albowiem pogląd NSA zaprezentowany w tym orzeczeniu jest zgodny ze stanowiskiem wyrażanym przez organ Policji. I nie ma znaczenia, że przedmiot rozstrzygnięcia we wskazanej sprawie jest odmienny od przedmiotu niniejszej sprawy, albowiem NSA w swoim orzeczeniu dokonało ogólnej wykładni przepisów obowiązującej od dnia 20 marca 2000r. ustawy o broni i amunicji, a w szczególności art. 52 tejże ustawy, jak również określiło wzajemny stosunek przepisów obecnie obowiązującej ustawy i ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych obowiązującej poprzednio. Takie samo stanowisko jak przedstawione w przywołanym wyroku zajął NSA w wyroku z dnia 15 listopada 2002r. sygn. akt III SA 330/01, a następnie było ono podzielane w orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (np. wyrok z dnia 18 lutego 2005r. sygn. akt VISA/Wa 769/04, wyrok z dnia 22 października 2004r. sygn. akt III SA 1041/03). Również Sąd, rozpoznający sprawę w składzie niniejszym, podziela pogląd, iż w art. 52 ustawy z dnia 28 maja 1999r. o broni i amunicji zagwarantowano zachowanie ważności pozwoleń na broń, legitymacji noszących nazwę "pozwolenie na broń" wydanych na podstawie dotychczasowych przepisów. Oznacza to, że podmioty, które otrzymały takie pozwolenie mają prawo do legalnego posługiwania się bronią, którą nabyły zgodnie z obowiązującymi do czasu wejścia w życie nowej ustawy przepisami. Brak jest natomiast podstaw do przekształcania tych pozwoleń, jak również wykorzystywania ich do nabywania kolejnych sztuk broni. Sąd akceptuje również stanowisko NSA, iż prowadziłoby to w efekcie do nieograniczonego w czasie przedłużenia stosowania ustawy, która utraciła już moc obowiązującą. Zgodnie z nowym stanem prawnym wymagania do uzyskania pozwoleń na broń zostały zaostrzone. Aktualnie należy przedstawić badania lekarskie i psychologiczne, jak również zdać egzamin ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz umiejętności posługiwania się tą bronią. Wbrew stanowisku skarżącego, postępowanie zainicjowane wnioskiem o wydanie zaświadczeń stosownej treści, nie jest postępowaniem, w którym organ mógłby badać czy skarżący spełnia warunki określone w art. 15 i 16 w/w ustawy, zezwalające na wydanie pozwolenia na broń określonego rodzaju. Aby stwierdzić istnienie przesłanek pozwalających na wydanie powyższego pozwolenia musi zostać wszczęta na wniosek zainteresowanego nowa sprawa administracyjna i uprawnienia strony muszą być rozpatrywane w świetle nowego stanu prawnego. Wbrew twierdzeniom skarżącego prezentowanym w skardze art. 21 w/w ustawy nie zezwala na nieograniczony handel bronią pomiędzy osobami posiadającymi pozwolenie na ten sam rodzaj broni. Zgodnie z regulacją zawartą w tym przepisie zakup broni może się odbywać tylko do ilości sztuk broni wskazanej w stosownym pozwoleniu. Powiadomienie organów policji o dokonanej transakcji i zarejestrowanie nabytej broni ma na celu kontrolę nad przestrzeganiem przepisów ustawy. Odmienna interpretacja tego przepisu dopuszczająca nieograniczone nabywanie broni od osób posiadających pozwolenie na ten sam rodzaj broni byłaby sprzeczna z celem ustawy. Ten cel to zwiększenie kontroli nad posiadaną bronią m.in. poprzez zaostrzenie wymagań do uzyskania pozwoleń na broń. W pozwoleniach wydawanych w oparciu o art. 12 w/w ustawy określa się cel w jakim zostały wydane, rodzaj broni i co w sprawie niniejszej najistotniejsze liczbę egzemplarzy broni. Pozwolenia wydane w poprzednio obowiązującym stanie prawnym tej ilości egzemplarzy broni nie określały i dlatego też nie można ich wykorzystywać do nabywania niczym nieograniczonej ilości broni, gdyż pozostawałoby to w sprzeczności z obowiązującymi unormowaniami ustawy o broni i amunicji. Reasumując, w ocenie Sądu, uznać należy, iż organa Policji dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa, a w swoim działaniu nie naruszyły zasad wynikających z art. 7 k.p.a., gdyż w sposób właściwy wyważył słuszny interes skarżącego w niniejszej sprawie. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzekł jak na wstępie.