VI SA/Wa 1966/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oddala skargę Sygn. akt VI SA/Wa 1966 /13 UZASADNIENIE T. K. (dalej też jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości ośmiu tysięcy złotych za wykonywanie przewozu drogowego bez wymaganej licencji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 roku, poz. 267, dalej też jako k.p.a.), oraz art. 4 pkt 22, art. 6 ust. 4 i 5, art. 87, art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1265., dalej też jako u.t.d.) oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: W dniu [...] maja 2012 r. w W. na terenie [...] , inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli drogowej samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...], którym kierował T. K.. Do kontroli kierujący pojazdem okazał licencje nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką wydanej przez Burmistrza Miasta H., obejmującej obszar gminy H.. Z paragonu fiskalnego za ostatnią usługę przewozu ustalono, iż miała ona miejsce poza obszarem gminy H.. Powyższe udokumentowano protokołem kontroli z dnia [...] maja 2012 r. nr [...]. Następnie pismem z dnia 4 czerwca 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu oraz zwrócił się do Urzędu Miejskiego w H. oraz [...] w [...] o potwierdzenie posiadania stosownej licencji. Z pisma Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. wynika, że nie udzielił on skarżącemu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, ani licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Jednocześnie z pisma Urzędu Miejskiego w H. z dnia 15 czerwca 2012 r. wynika, że skarżący posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką na obszar gminy H. 28 października 2011 r. i ważną do dnia 28 października 2021 r. W związku z poczynionymi ustaleniami [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że stosownie do treści art. 6 ustawy o transporcie drogowym, licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się na określony pojazd i obszar: gminy, gmin sąsiadujących, po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto [...]. Organ stwierdził, że z analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, że skarżący wykonywał w dniu kontroli drogowej transport drogowy taksówką poza obszarem oznaczonym w udzielonej jej licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 6 ust. 5 u.t.d. dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Licencja na dzień kontroli tj. [...] kwietnia 2012 r. uprawniała skarżącego do wykonywania transportu drogowego taksówką na obszarze gminy H.. Odległość z H. do [...] wynosi około 33 km. Natomiast na podstawie paragonu fiskalnego [...] odległość przejechana wraz z pasażerem wyniosła 12,1 km. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym wskazał, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją. podał, że jest posiadaczem licencji wydanej przez Burmistrza Miasta H.. Wskazał, że licencja na krajowy transport drogowy taksówką uprawnia do wykonywania przewozów na terenie RP. W związku z tym oświadczył, że nieprawdą jest, iż wykonuje transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji, a dokonany w dniu [...] maja 2012 r. przewóz stanowił ew. tylko naruszenie warunków posiadanej przez niego licencji. Następnie pismem z dnia 2 kwietnia 2013 r. skarżący uzupełnił swoje stanowisko w sprawie wskazując, iż zlecenie przewozu uzyskał od pośrednika w postaci korporacji taksówkowej [...], która przekazała je od klienta (z innego obszaru). Podniósł, iż zgodnie z treścią art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym ustawodawca nie wprowadził ograniczeń co do sposobu składania zamówień na usługi transportowe a wyjątki o zasady swobody działalności gospodarczej w postaci stosownych licencji należy rozumieć i stosować w sposób ścisły. Wskazał także na naruszenie przez organ przepisów postępowania tj. art. 7 oraz 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie całego stanu faktycznego sprawy, w tym nieprzesłuchanie w charakterze świadka przewożonego pasażera. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 pkt 22, art. 6 ust. 4 i ust. 5, art. 87, art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy - decyzją z dnia [...] maja 2013 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2013 r., o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8.000 złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, powołując się na przepis art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, stwierdził, że w drodze wyjątku dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar. Organ odwoławczy doszedł do przekonania, że z brzmienia tego artykułu wynika jednak, że powyższe może mieć miejsce bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem sytuacji, w której przewóz jest wykonywany w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. W tej sytuacji, organ II instancji uznał, że przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar jest możliwy, jednak pod pewnymi warunkami. Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że licencja na transport drogowy taksówką została udzielona stronie skarżącej na obszar gminy H.. Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że w oparciu o przepis art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, w drodze wyjątku, powyższa licencja dawała stronie skarżącej możliwość wykonywania transportu m. in. do W.. Organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowa realizacja omawianego przepisu art. 6 ust. 5 cyt. ustawy, w tym konkretnym przypadku, kształtowałaby się następująco. W pierwszej sytuacji, wyjątek polegałby na wykonywaniu przez przewoźnika przewozu rozpoczętego na terenie gminy H. do W., a następnie kontynuacji lub podjęcia nowego zlecenia z terenu miasta W. H.. W drugiej sytuacji, wyjątek polegałby na złożeniu zamówienia przez klienta znajdującego się w W. na taksówkę z H., lecz tylko do H.. Organ odwoławczy podkreślił, że w sytuacji, gdy transport drogowy taksówką jest wykonywany sprzecznie z treścią udzielonej licencji, ma miejsce wykonywanie transportu bez wymaganej licencji. Stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że kontrolowany przewóz rozpoczął się w W. i zakończył się w W.. Zdaniem organu odwoławczego paragon fiskalny zatrzymany podczas kontroli przeprowadzonej w [...] wskazuje w sposób jednoznaczny, że przejazd poprzedzający chwilę kontroli mógł dotyczyć wyłącznie obszaru W.. Ocenił zatem, że przewóz z dnia kontroli został wykonany bez licencji, a w sprawie nie zaszły okoliczności wymienione przepisem art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Organ zauważył ponadto, że w założeniu udzielonego stronie uprawnienia na obszar gminy H., leży stała realizacja obowiązków przewoźnika na tym terenie. Wyjątki opisane w art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, mają charakter incydentalny i wymagają spełnienia określonych w tym przepisie warunków, które - zdaniem organu - w tej sprawie nie zachodziły. Ponadto organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie zaszły jakiekolwiek okoliczności wyłączające, czy też zmniejszające odpowiedzialność skarżącego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący ponowił zarzuty naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego oraz procesowego wskazane w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podkreślił, że w dniu [...] maja 2012 r. wykonywał kurs z H. zgodnie z posiadaną licencją i takiej sytuacji nie można utożsamić z brakiem licencji, gdy przewóz był wykonywany w innym obszarze niż gminy H.. Skarżący podkreślił, że spełnia warunek o którym mowa w art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, tj. złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. W tym zakresie skarżący ponowił wniosek o przesłuchanie w charakterze świadka przewożonego pasażera. W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że [...] nie udzielił skarżącemu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób ani licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Na dzień kontroli dysponował on licencją na wykonywanie transportu drogowego taksówką na obszarze gminy H.. Z zebranych w sprawie dowodów, w tym załączonego do niniejszej sprawy protokołu kontroli oraz kopii paragonu fiskalnego jednoznacznie wynika, że przewóz pasażera odbył się na trasie liczącej 12,1 km od [...], przy czym odległość z H. na [...] wynosi około 33 kilometrów. W sprawie tej organ kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów uznał na tej podstawie stan faktyczny za wyjaśniony, co umożliwiło merytoryczne rozpoznanie sprawy. Ponadto organ odniósł się do kwestii interpretacji przepisu art. 6.ust. 5 ustawy o transporcie drogowy, wskazując na ugruntowane w tym zakresie orzecznictwo sądowe. Na rozprawie w dniu 10 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącego wycofał wniosek o przesłuchanie świadka. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne badają akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie celowości czy słuszności. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej też jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę w tej sprawie należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy pierwszoinstancyjna decyzja organu z [...] listopada 2013 r. nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zagadnieniem stanowiącym istotę sporu w niniejszej sprawie jest kwestia, czy skarżący posiadając licencję do wykonywania transportu drogowego na obszarze gminy H. - w stanie faktycznym niniejszej sprawy - był uprawniony do wykonywania transportu drogowego taksówką na terenie [...]. Analizując ustalony przez organ stan faktyczny należy wskazać, że organ prawidłowo ustalił, że kontrolowany przewóz rozpoczął się w W. i zakończył się w W.. Tym ustaleniom nie zaprzeczył skarżący w czasie kontroli, ani po wszczęciu postępowania administracyjnego. Nie przedstawił bowiem w postępowaniu administracyjnym swojej wersji wykonywania kontrolowanego przejazdu, zaś zawiadomiony o wszczęciu postępowania także nie przedstawił innej wersji wydarzeń. Oznacza to prawidłową ocenę organu, że przejazd poprzedzający chwilę kontroli mógł dotyczyć wyłącznie obszaru W.. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącym iż miało miejsce w tym przypadku naruszenie wskazanych przepisów postępowania administracyjnego, gdyż w jego toku skarżący był pouczany o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a., 77 i 81 k.p.a. Jak wynika z treści jego pisma oraz jego pełnomocnika, powołał się jedynie na posiadaną licencję na obszar wykonywania przewozów taksówką – tj. gminę H., zaś wniosek o przesłuchanie jako świadka pasażera taksówki kierowanej przez skarżącego, w sytuacji dokonanych przez organ ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy de facto nie kwestionowanego przez skarżącego, trudno uznać w tym zakresie za uzasadniony i niezbędnie konieczny . W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że w sytuacji, gdy transport drogowy taksówką jest wykonywany sprzecznie z treścią udzielonej licencji, ma miejsce wykonywanie transportu bez wymaganej licencji. Zatem obowiązkiem organu było ustalenie - w świetle wyników kontroli - czy skarżący wykonywał przewóz taksówką sprzecznie z treścią udzielonej licencji. Tylko wyczerpującymi wyjaśnieniami - popartymi wnioskami dowodowymi mógł skarżący obalić ustalenia wynikające z protokołu kontroli drogowej. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, zatem brak jest podstaw, by organowi zarzucić jakiekolwiek naruszenie prawa. Co do zasad podejmowania i wykonywania transportu drogowego określa je rozdział II ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją". W myśl art. 6 ust. 1 i ust. 4 u.t.d. licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, na określony pojazd i obszar obejmujący: 1) gminę; 2) gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia; 3) miasto [...]. Zgodnie z art. 6 ust. 5 u.t.d. dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Stosownie do treści art. 87 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92. poz. 879, z późn. zm.), a ponadto - wykonując transport drogowy - wypis z licencji. Z kolei zgodnie z art. 92a ust. 1, ust. 2 ww. ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenie podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 złotych. Zgodnie z art. 92 ust. 6 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, u których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W myśl treści Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, karą pieniężną w wysokości osiem tysięcy złotych sankcjonuje ustawodawca naruszenie w postaci wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. W ocenie Sądu nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego odnośnie naruszenia przez organy inspekcji transportu drogowego wskazanych wyżej przepisów prawa, w związku z niezastosowaniem w badanej sprawie art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach niniejszej sprawy bezspornie bowiem dowodzi, iż skarżący nie legitymował się licencją na wykonywanie transportu drogowego taksówką, obejmującą obszar miasta Warszawy, natomiast posiadał licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką obejmującą obszar działalności Gminy H., do której zgłoszony był pojazd samochodowy o nr rej. [...]. Skarżący, został zatrzymany do kontroli drogowej w dniu [...] maja 2012 r. w W., na terenie [...] i na terenie tego właśnie miasta wykonywał przewóz. Zgodnie z okazanym paragonem z kasy fiskalnej [...] kierowca podjął pasażera w odległości 12,1 km od [...] o godzinie 08:48 (godzina zakończenia kursu 09:19). Odległość z H. do [...] wynosi około 33 km. Tym samym dowiedzione zostało, iż w w/w dniu skarżący będąc w W. był w trakcie realizowania kursu do na [...], bez posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką w tymże obszarze. Zauważyć należy, iż przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą, polegającą na wykonywaniu transportu drogowego osób taksówką, niezależnie czy jest to osoba fizyczna, osoba prawna, czy też jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej powinien legitymować się uprawnieniem w postaci licencji do wykonywania tego rodzaju działalności, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Należy zaznaczyć przy tym, iż zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym licencji udziela się na określony pojazd i obszar, obejmujący określoną jednostkę terytorialną, tj. gminę, gminy sąsiadujące czy miasto stołeczne Warszawa. W drodze wyjątku dopuszcza się możliwość wykonywania przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru, o czym stanowi art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten wyraźnie wskazuje, iż powyższe może mieć miejsce bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem sytuacji w której przewóz wykonywany jest w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru, w związku z czym w/w regulacji nie można interpretować w taki sposób jak uczynił to skarżący w złożonej skardze. W przedmiotowej sprawie regulacja zawarta w art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym nie może mieć zastosowania, bowiem skarżący świadczył usługi przewozowe poza obszarem określonym w posiadanej licencji i nie wykonywał przy tym przewozu drogowego w drodze powrotnej do H., jak również klient z innego obszaru nie złożył zamówienia na taksówkę z W. do H.. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż wyjątki opisane w art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym mają charakter incydentalny i wymagają spełnienia określonych w tym przepisie warunków, wskazanych powyżej, które nie wystąpiły w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Sądu oznacza to, że organ prawidłowo ustalił i ocenił, że skarżący nie posiada licencji na wykonywanie przewozu taksówką na obszarze [...], natomiast skarżący nie udowodnił dokonywania transportu taksówką w sytuacji, o której mowa w art. 6 ust. 5 u.t.d. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a sąd orzekł jak w sentencji wyroku.