VI SA/Wa 1971/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Policji na rzecz skarżącego K. S. kwotę 2850 (dwa tysiące osiemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] sierpnia 2006 r., w [...]. na ul. S., funkcjonariusze Komendy Policji [...] poddali kontroli drogowej pojazd marki [...], nr rej. [...], którego kierującym był J. S. W kontrolowanym pojeździe zamontowany był taksometr elektroniczny, który był używany w czasie przewozu pasażera, na dachu pojazdu zainstalowane było urządzenie techniczne w postaci podświetlonego szyldu z napisem [...], na drzwiach pojazdu umieszczony był napis [...], a na tylnym błotniku numer telefonu [...]. Kierujący pojazdem okazał do kontroli wypis nr [...] z licencji nr [...] wydany E. Sp. z o.o. z siedzibą w W., zaświadczenie wystawione przez E. Sp. z o.o., Umowę o współpracy z dnia [...] kwietnia 2006 r. zawartą między nim, a E. Sp. z o.o., świadectwo legalizacji taksometru, z którego wynikało, że jego użytkownikiem jest K. S. oraz paragon niefiskalny z taksometru na nazwisko K. S. W wyniku kontroli organ w dniu [...] sierpnia 2006 r. wszczął postępowanie administracyjne z urzędu w stosunku do K. S. W toku postępowania organ ustalił, że współwłaścicielami kontrolowanego pojazdu są K. S. i J. S., którzy zawarli z firmą E. w dniu [...] kwietnia 2006 r. umowy użyczenia pojazdu. E. Sp. z o.o. zgłosiła natomiast kontrolowany pojazd marki [...] nr rej. [...] do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób w dniu [...] kwietnia 2006 r. Komendant Policji [...] decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] nałożył na K. S. na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym karę pieniężną w kwocie 23 000 zł, i jednocześnie zgodnie z art. 92 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy ograniczył jej wysokość do kwoty 15 000 zł wobec stwierdzenia wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: 1. umieszczania lub używania w pojeździe taksometru 2. umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych 3. umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy 4. wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek. Od powyższej decyzji K. S. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie w całości decyzji organu I instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez cofnięcie rygoru natychmiastowej wykonalności oraz ewentualne o zawieszenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, iż została złożona skarga konstytucyjna do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją przepisów ustawy o transporcie drogowym, które zdaniem organu zostały naruszone przez stronę. Zgodność owych przepisów z Konstytucją stanowi zatem zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W jego ocenie zakazy określone w art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym nie mogą dotyczyć przewoźników posiadających ważne licencje na przewóz osób w transporcie drogowym, bo stanowiłoby to naruszenie fundamentalnych dla działalności gospodarczej zasad wolności jej prowadzenia oraz równości konkurencji. Zarzucił również, iż przepis art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym koliduje z przyjętymi w prawie Unii Europejskiej zakazami podejmowania działań ograniczających podaż usług transportowych oraz różnicowania warunków działania przewoźników świadczących usługi równoważne. Ponadto skarżący zarzucił, iż decyzję wydano z naruszeniem przepisów prawa procesowego, bowiem materiał dowodowy nie został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Z przedstawionych przez stronę dokumentów wynikał bowiem fakt współpracy z innym podmiotem, ale organ nie ustosunkował się do tych okoliczności mimo, że stanowiły one bezsprzeczny dowód, iż strona jest osobą uprawnioną do korzystania z wypisu z licencji. Współpraca strony z firmą E. wynika z umowy, którą strony zawarły w dniu [...] kwietnia 2006 r. Umowa ta oparta jest o konstrukcję swobody umów. Kierowcy współpracujący z firmą E. nierzadko prowadzą własną działalność gospodarczą. Nie oznacza to jednak, iż wykonują przez to przewozy na swoją rzecz. Fakt prowadzenia działalności nie skutkuje bowiem automatycznie przyjęciem, iż kierowca dokonuje przewozu na swoją rzecz. Według skarżącego wykonywał on transport drogowy w swoim imieniu, ale na rzecz Spółki E. Skarżący zarzucił też, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymogom art. 107 k.p.a. Rozpatrując powyższe odwołanie Komendant Policji decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy i w tym zakresie postępowanie umorzył. W pozostałym zakresie utrzymał natomiast w mocy zaskarżoną decyzję. Z ustaleń zawartych w decyzji organu odwoławczego wynika, że kontrolowanym pojazdem marki [...] nr rej. [...] w dniu [...] sierpnia 2006 r. kierował skarżący K. S. Organ odwoławczy przytaczając obszernie treść przepisów ustawy o transporcie drogowym, uznał zasadność rozstrzygnięcia organu I instancji w zakresie nałożenia na K. S. kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek, za naruszenie zakazu umieszczania i używania taksometru w pojeździe o którym mowa w art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym oraz za naruszenie zakazu umieszczania na dachu tego pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Organ podkreślił też, iż prawidłowo został nadany zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności w oparciu o przepis art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, a wydana przez organ I instancji decyzja, jest zgodna z wzorem, określonym przez Ministra Infrastruktury, w rozporządzeniu z 19 stycznia 2006 roku w sprawie warunków i trybu wykonywania kontroli w zakresie przewozu drogowego. W ocenie organu odwoławczego w aktach sprawy znajdują się wystarczające dowody potwierdzające, kto winien być stroną niniejszego postępowania. Bez znaczenia jest fakt, iż w chwili kontroli kierowca okazał wypis z licencji na transport drogowy, należący do przedsiębiorcy E. Sp. z o.o. K. S. wykonywał bowiem transport drogowy osób będąc samoistnym przedsiębiorcą, związanym z E. Sp. z o.o. tylko umową współpracy. Z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, iż przewoźnikiem był K. S., który wykonywał przewóz osób, i ewidencjonował przychody osiągnięte z tego tytułu przy pomocy kasy fiskalnej, zamontowanej w pojeździe. Najistotniejszym dowodem wskazującym stronę niniejszego postępowania jako podmiotu wykonującego transport osób we własnym imieniu jest zaś wydruk z kasy rejestrującej - paragon fiskalny z dnia kontroli tj. [...] sierpnia 2006 roku, na którym widnieją dane strony: K. S., [...] ul. [...]. W związku z powyższym należało stwierdzić, że to K. S. wykonywał transport drogowy osób bez wymaganej licencji i tym samym naruszył art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy uznał też, iż niewątpliwie doszło do naruszenia zakazu o którym mowa w art. 18 ust. 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym. Pojazd nie będący taksówką osobową wyposażony był bowiem w taksometr. Fakt ten potwierdzają zgromadzona w aktach dokumentacja w postaci kserokopii świadectwa legalizacji ponownej taksometru fiskalnego oraz paragon fiskalny z kasy współpracującej (zintegrowanej) z taksometrem, a także dokumentacja fotograficzna. Ponadto, organ II instancji stwierdził, że w zakresie naruszenia zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy nie zgromadzono żadnych dowodów. Natomiast te, które znajdują się w aktach sprawy w żaden sposób nie wskazują na oznaczenie pojazdu nazwą adresem lub numerem telefonu przedsiębiorcy wykonującego przewóz. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie zgromadzony materiał dowodowy, w sposób wystarczający pozwala stwierdzić, iż K. S. wykonywał krajowy transport drogowy osób z naruszeniem przepisów art. 5 ust. 1 i art. 18 ust. 5 lit. a) i c) ustawy o transporcie drogowym. Konsekwencją naruszeń tych przepisów jest kara pieniężna, w wysokości 18 000 zł, zgodnie z załącznikiem Lp. 1.1, 2.9.1, 2.9.3 do ustawy o transporcie drogowym. Łączna kara pieniężna będąca wynikiem orzeczenia organu II instancji wynosi więc 18 000 zł, jednak na podstawie art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, karę ograniczono do 15 000 zł. W zakresie natomiast wniosku strony o cofnięcie rygoru natychmiastowej wykonalności organ odwoławczy podkreślił, że rygor ten nadawany jest decyzjom administracyjnym nakładającym kary pieniężne za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym obligatoryjnie na podstawie art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. W związku z tym wnioskowanie strony o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, a tym samym zmianę przez organ II instancji przepisów ustawy o transporcie drogowym jest bezpodstawne. Odnośnie wniosku strony o zawieszenie postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ odwoławczy podkreślił, iż dokonuje jedynie, w toku postępowania administracyjnego, stwierdzenia faktów i jeżeli ustali naruszenie prawa, ma obowiązek zastosować ściśle określone sankcje. Nie jest natomiast właściwy w zakresie oceny zgodności obowiązujących aktów prawnych z konstytucją. Złożony do Trybunału Konstytucyjnego wniosek z [...] września 2007 roku o stwierdzenie niezgodności wybranych artykułów ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją, nie może stanowić przesłanki do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, dotyczącego sprawy indywidualnej, rozpatrywanej, w obowiązującym stanie prawnym na dzień dopuszczenia się strony naruszenia obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym. Oczekiwanie strony na przewidywaną zmianę stanu prawnego przepisów ustawy o transporcie drogowym, nie jest zagadnieniem wstępnym, które uzasadnia zawieszenie postępowania, gdyż w chwili orzekania możliwe było rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydania decyzji. W obszernej skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygniecie utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji, skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, a także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego art. 7, 10 i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Skarżący zarzucił również organowi naruszenie przepisu art. 101 k.p.a., obligującego go do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia postępowania. Wniósł w związku z tym o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, wobec zaistnienia przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., względnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z powodu naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z powodu naruszenia przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie skarżący z ostrożności wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny wniosku Gminy L. z dnia [...] lutego 2008 r. o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją przepisów ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko oraz argumenty wyrażone w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Rozszerzył je o dodanie rozbudowanej argumentacji dotyczącej m.in. rozumienia zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.) oraz argumentacji dotyczącej konstrukcji swobody umów na gruncie prawa cywilnego, pojęcia praworządności (materialnej i formalnej), relacji interesu publicznego i indywidualnego, zasad przeprowadzania postępowania dowodowego oraz interpretacji przepisów, różnic postępowania dowodowego w postępowaniu cywilnym i administracyjnym, a także obowiązków organu administracji wynikających z art. 10 k.p.a. Przywołując treść art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, skarżący stwierdził, iż ustawodawca dopuścił możliwość wykonywania przewozów na rzecz przedsiębiorcy na podstawie umowy cywilnoprawnej. Prowadzenie przez kierowcę współpracującego z firmą E. Sp. z o.o. własnej działalności gospodarczej nie oznaczało więc, iż dokonywał on przewozów na swoją rzecz. Zdaniem skarżącego wykładnia systemowa, jak również wykładnia celowościowa pozwala na sformułowanie wniosku, że przepis art. 18 ust. 5 cytowanej ustawy, nie powinien być odnoszony do przedsiębiorcy, który profesjonalnie na podstawie licencji prowadzi działalność gospodarczą w zakresie przewozu drogowego osób. Zakaz "umieszczania na dachu lamp lub innych urządzeń technicznych" narusza zasadę dostatecznej określoności zakazów, gdyż posłużono się tu niedookreślonym zwrotem "urządzenie techniczne". Uzasadniając naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. skarżący stwierdził m.in. iż organy Policji nie dochowały wymogów działania na podstawie przepisów prawa, tzn. ich działania nie miały wystarczającej podstawy prawnej. Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy nie bacząc na obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, oparły się wyłącznie na protokole kontroli, a całkowicie pominęły wyjaśnienia złożone przez skarżącego w toku postępowania. Wskazując na naruszenie art. 10 k.p.a., skarżący podniósł, iż organ nie wezwał go do złożenia wyjaśnień i nie zapewnił możliwości swobodnego wzięcia udziału w toczącym się postępowaniu. Natomiast zawiadomienie o wszczęciu postępowania nie może być jednocześnie wezwaniem do złożenia wyjaśnień w sprawie. Odnośnie zawieszenia postępowania skarżący stwierdził, iż w sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 101 k.p.a. Na jego podstawie organ "zobligowany jest" do wydania stosownego postanowienia w tym zakresie. Jego niewydanie oznacza zaś brak możliwości ewentualnego zaskarżenia tego rozstrzygnięcia organu. W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności. W myśl natomiast art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Komendant Policji w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, na skutek wniesionego odwołania, dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na prawidłowość dokonanego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 15 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada dwuinstancyjności. Oznacza to, że sprawa administracyjna winna być dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980). Zgodnie natomiast z zasadą wyrażoną w art. 140 k.p.a. w sprawach nie uregulowanych w art. 136-139 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Wydanie prawidłowej decyzji przez organ odwoławczy poprzedzać powinno dokładne ustalenie stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie (stosownie do treści art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.), zaś sama decyzja powinna być należycie uzasadniona - stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 listopada 1992 r. sygn. akt V SA 721/92, (ONSA 1992, Nr 3-4, poz. 95) podkreślił, iż "do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone". Na tle rozpoznawanej sprawy konieczne jest podkreślenie, iż dla każdego postępowania administracyjnego kluczowe znaczenie ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, albowiem tylko w takim przypadku możliwe jest prawidłowe określenie zakresu praw i obowiązków strony tego postępowania. Ustalenie zaś stanu faktycznego sprawy winno nastąpić przy zachowaniu pełnej i poprawnej procedury. Merytoryczna kontrola dokonywana przez sąd administracyjny może dojść do skutku jedynie w warunkach wyczerpujących istotę zagadnienia ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozpatrujący sprawę oraz odpowiedniego - zgodnego z art. 107 § 3 k.p.a. - uzasadnienia decyzji. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy nie uczynił zadość wskazanym wyżej obowiązkom. Organ nie ustalił bowiem w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, a zatem nie można uznać, iż dokonał prawidłowej subsumcji tego stanu pod określoną normę prawną. Z ustaleń poczynionych przez organ odwoławczy wynika, iż kontrolowanym pojazdem kierował skarżący K. S., podczas gdy z treści protokołu kontroli oraz z ustaleń organu I instancji wynika, że kontrolowanym pojazdem kierował J. S., który okazał Umowę o współpracy z dnia [...] kwietnia 2006 r. zawartą między nim, a E. Sp. z o.o. oraz zaświadczenie wystawione na jego nazwisko przez tę Spółkę. Ponadto okazał świadectwo legalizacji taksometru, z którego wynikało, że jego użytkownikiem jest K. S. oraz paragon niefiskalny z taksometru na nazwisko K. S. Z zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego wynika jednocześnie, że współwłaścicielami kontrolowanego pojazdu są K. S. i J. S., którzy zawarli z firmą E. Sp. z o.o. w dniu [...] kwietnia 2006 r. umowy użyczenia pojazdu. E. Sp. z o.o. zgłosiła natomiast kontrolowany pojazd marki [...] nr rej. [...] do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Obowiązkiem organu odwoławczego było ustosunkowanie się w decyzji do powyższych faktów wynikających z materiału dowodowego sprawy oraz wyjaśnienie w oparciu o jakie ustalenia Komendant Policji uznał, że podmiotem wykonującym kontrolowany przewóz drogowy osób był K. S. Pomimo braku spójności pomiędzy treścią dokumentów zebranych w postępowaniu administracyjnym, w oparciu o które organ I instancji nałożył karę pieniężną na K. S., organ odwoławczy nie podjął żadnych działań w celu wyjaśnienia tych rozbieżności uznając, iż wystarczającym dowodem przesądzającym o tym, że transport drogowy osób wykonywał K. S. jest wydruk z taksometru zamontowanego w kontrolowanym pojeździe. Organ oparł się przy tym na błędnym ustaleniu, że to K. S. kierował kontrolowanym pojazdem, podczas gdy z ustaleń kontroli wynika, że pojazdem tym kierował faktycznie J. S. Poczynienie tak istotnego błędu w ustaleniach faktycznych przez organ odwoławczy stwarza w ocenie Sądu przesłankę do uznania, iż organ ten naruszył przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie decyzji ma bowiem na celu wykazanie prawidłowości procesu myślowego, który doprowadził organ do ustalenia treści rozstrzygnięcia (Dawidowicz, Postępowanie administracyjne, s. 103). Wadliwość ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu odwoławczym uniemożliwia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu ocenę, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W toku ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy niezbędne będzie dokładne wyjaśnienie na jakich ustaleniach faktycznych organ ten oparł swoje rozstrzygnięcie. Jeżeli natomiast organ odwoławczy uzna, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, może rozważyć celowość uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (art. 138 § 2 k.p.a.). W ocenie Sądu w sprawie nie zachodziły natomiast podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Komendanta Policji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Policji [...] z uwagi na przyczyny określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. naruszenie przez organy obu instancji przepisów art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 101 k.p.a., poprzez niezastosowanie przepisu obligującego organ administracji do wydania postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania. Podkreślić w tym miejscu należy, iż Komendant Policji w decyzji z dnia [...] maja 2008 r., odniósł się do wniosku strony o zawieszenie postępowania, stwierdzając brak przesłanek do zawieszenia postępowania z uwagi na złożony wniosek do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności przepisów ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, organ prawidłowo ocenił, iż pomiędzy sprawą zawisłą przed Trybunałem Konstytucyjnym o stwierdzenie niekonstytucyjności art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, a prowadzonym postępowaniem administracyjnym w sprawie naruszenia przez skarżącego przepisów ustawy o transporcie drogowym, nie występowała zależność, która uzasadniałaby zawieszenie postępowania administracyjnego. Odnosząc się natomiast się do wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu uzasadniającą zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego jest takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne do sformułowania wypowiedzi o tym, czy zakwestionowany w skardze akt lub czynność są zgodne z prawem materialnym, albo czy przed wydaniem tego aktu lub czynności nie doszło do takich uchybień formalnych, które mogły mieć wpływ na jego treść (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. T. Woś. H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, wyd. LexisNexis, Warszawa 2005 str. 401). W ocenie Sądu takie zagadnienie wstępne nie wystąpiło w niniejszej sprawie, a w związku z tym nie zachodziły przesłanki do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o przepis art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stwierdzając, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, Sąd działał na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).