VI SA/Wa 1973/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat D. S. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. D. na decyzję [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...]. z dnia [...] marca 2008 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanowił: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat D. S. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 180 złotych (sto osiemdziesiąt złotych) powiększonej o kwotę 39,60 złotych (trzydzieści dziewięć złotych sześćdziesiąt groszy) stanowiącą 22% podatku VAT tytułem opłaty za czynności wykonane w ramach zastępstwa prawnego. Postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. D. (dalej też jako skarżący) na decyzję [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia [...] marca 2008 r., Nr [...] nakładającą na niego karę pieniężną w wysokości [...] złotych za wybudowanie bez zezwolenia zarządcy drogi zjazdu w ciągu drogi wojewódzkiej. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, iż skarżący nie wyczerpał środków zaskarżania, jakie służyły mu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia [...] marca 2008 r., Nr [...] jako decyzja organu l instancji, stosownie do przepisu art. 127 § 1 Kpa podlegała weryfikacji w drodze odwołania. Tym samym warunkiem dopuszczalności skargi w przedmiotowej sprawie było skuteczne wniesienie odwołania od decyzji [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia [...] marca 2008 r., Nr [...] umożliwiające organowi odwoławczemu zajęcie merytorycznego stanowiska w formie decyzji, która następnie podlegałaby ocenie sądu administracyjnego. Niewyczerpanie dostępnych środków prawnych w administracyjnym toku instancji, jakie miało miejsce w niniejszej sprawie spowodowało niedopełnienie określonego w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a) warunku dopuszczalności skargi i skutkować musiało jej odrzuceniem. Następnie postanowieniem referendarza sądowego z dnia 17 lutego 2009 r. zwolniono A. D. od kosztów sądowych i ustanowiono dla niego adwokata. Wyznaczony dla skarżącego pełnomocnik - adwokat D. S. przedłożyła w dniu [...] czerwca 2009 r. opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia [...] października 2008 r. wnosząc równocześnie o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Stosownie do art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie zasady przyznawania wynagrodzenia adwokatowi reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.). Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2) ppkt b) cyt. rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, w sytuacji, gdy w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat, wynosi 75% stawki minimalnej należnej za czynności podjęte w ramach postępowania przed sądem pierwszej instancji. Istotną kwestią w tym przypadku jest ustalenie stawki minimalnej w związku z faktem, iż § 18 ust. 1 cyt. rozporządzenia rozróżnia kwestię obliczenia stawki minimalnej w zależności od tego, czy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, czy tez nie (w takim przypadku, z wyłączeniem skarg na rozstrzygnięcia Urzędu Patentowego RP, wynosi ona 240 zł). W tym miejscu zaznaczyć należy, iż zaskarżoną decyzją [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] złotych a zgodnie z art. 216 p.p.s.a jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Jednakże należność pieniężna, o której mowa w art. 216 p.p.s.a. będzie stanowiła wartość przedmiotu zaskarżenia, jeśli jest od niego pobierany wpis stosunkowy (tak M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 216 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Zakamycze, 2006, wyd. II.). W niniejszej sprawie nie pobrano natomiast wpisu stosunkowego od skargi, gdyż podlegała ona odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność. Tym samym brak jest podstawy dla wyliczenia stawki minimalnej w oparciu o przepis art. 18 ust. 1 pkt 1 a cyt. rozporządzenia, a więc stawka minimalna wynosi 240 zł. Uwzględniając natomiast nakład pracy pełnomocnika i charakter sprawy, należne tytułem wynagrodzenia 75 % tej stawki stanowić będzie kwotę 180 zł., przy czym w myśl § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia kwotę tę należy podwyższyć o stawkę 22 % podatku od towarów i usług, tj. kwotę 39,60 zł. W związku z powyższym, w myśl art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji.