VI SA/Wa 1976/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji oddala skargę Zaskarżoną przez stronę skarżącą decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] cofającą stronie skarżącej koncesję udzieloną na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią palną i amunicją oraz wyrobami z przeznaczeniem wojskowym lub policyjnym. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 18 stycznia 2006 r. organ koncesyjny udzielił stronie skarżącej koncesji nr [...] na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią i amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. W dniach 21 listopada - 29 grudnia 2006 r. upoważnieni funkcjonariusze z Komendy Wojewódzkiej Policji we W. przeprowadzili kontrolę działalności gospodarczej prowadzonej w zakresie ww. koncesji. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono następujące nieprawidłowości: 1. Naruszenie art. 15 pkt 3 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 67, poz. 679 z późn. zm.) – zwana dalej "ustawa o wykonywaniu działalności gospodarczej" poprzez nie zawiadomienie organu koncesyjnego o ustanowieniu prokurenta w osobie R. T. 2. Strona skarżąca importowała broń, którą następnie odsprzedawała koncesjonowanemu podmiotowi Z. K. - bez dopełnienia obowiązku odstrzelenia naboi w obecności upoważnionego funkcjonariusza Policji. Ustalono, iż broń została przestrzelona przez podmiot nabywający, co stanowiło naruszenie § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków sprzedaży materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym oraz zakresu i trybu przestrzegania tych warunków. 3. Część wpisów oznaczających odbiorcę amunicji dokonana była nieczytelnie, w sposób uniemożliwiający zidentyfikowanie osoby nabywającej ten materiał. Zmiany wpisów dokonywane były tym samym kolorem poprzez dokonanie poprawki na poprzednim wpisie, bez podania daty zmiany oraz podpisu osoby jej dokonującej. Stanowiło to naruszenie § 6 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 10 września 2002 r. w sprawie ewidencjonowania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 163, poz. 1346 z późn. zm.). 4. Rozbieżność stanów ewidencyjnych ze stanami magazynowymi amunicji myśliwskiej, co stanowi naruszenie § 12 ww. rozporządzenia. |Rodzaj amunicji |Stan faktyczny (szt.) |Stan ewidencyjny (szt.) | |myśliwska kal. 222 Rem. |320 |340 | |myśliwska kal. 16 |4010 |4075 | |myśliwska kal. 308 Win. |950 |935 | |myśliwska kal. 7x65R |620 |640 | |myśliwska kal. 7x57 |860 |840 | |myśliwska kal. 7x57R |640 |600 | |myśliwska kal. 7x64 |660 |640 | 5. W księgach ewidencyjnych amunicji, w znacznej części przypadków przy sprzedaży amunicji osobom fizycznym jako dokument uprawniający do nabycia wskazywany był numer zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni, pomimo że nabywcy amunicji posiadali już legitymację posiadacza broni. Były one powielane w księgach ewidencyjnych amunicji przy kolejnych zakupach amunicji przez te osoby. Podobna praktyka miała miejsce przy pozwoleniach na broń, które zostały wymienione na nowe - jako podstawę nabycia amunicji wskazuje się (pochodzący z bazy komputerowej sklepu) numer nieaktualnego pozwolenia na broń. Ponadto stwierdzono przypadki braku jakiegokolwiek wpisu oznaczającego dokument uprawniający do zakupu amunicji. Powyższe stanowiło naruszenie § 13 ust. 1 pkt 11 ww. rozporządzenia. 6. W części przyjętych przez przedsiębiorcę dokumentów przychodu i wystawionych przez przedsiębiorcę dokumentach rozchodu (faktur VAT) brak jest dat przyjęcia (wydania) materiału (w dokumentach znajduje się data sprzedaży, która nie musi się pokrywać z datą wydania lub przyjęcia materiału), numeru i serii dowodu tożsamości osoby upoważnionej do odbioru materiału, nazwiska i podpisu osoby wydającej materiał oraz upoważnionej do odbioru materiału (w dokumentach znajduje się nazwisko i podpis osoby upoważnionej do wystawienia lub odbioru faktury VAT). Stanowi to naruszenie § 14 ust. 1 pkt 6, 7 i 9 b i c ww. rozporządzenia. 7. Sprawdzono osiem ksiąg ewidencji amunicji (na około czterdziestu prowadzonych w sklepie) i ujawniono aż trzydzieści trzy przypadki sprzedaży amunicji osobom nieuprawnionym. Stwierdzono także przypadek sprzedaży amunicji myśliwskiej nieustalonej osobie i zarejestrowanie tej transakcji na osobę nieżyjącą. Powyższe naruszenie jest niezgodne z § 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 września 2002 r. w sprawie warunków sprzedaży materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym oraz zakresu i trybu przestrzegania tych warunków (Dz. U. Nr 156, poz. 1303 z późn. zm.). W powyższej sprawie Komenda Miejska Policji W. wszczęła śledztwo w sprawie nielegalnego handlu amunicją tj. o popełnienie przestępstwa określonego w art. 263 § 3 kk. Mając powyższe na uwadze organ uznał, że w działalności gospodarczej prowadzonej przez stronę skarżącą zaistniały okoliczności, określone w art. 17 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej, stanowiące podstawę do cofnięcia koncesji. Następnie, strona skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Wskazała w nim, że organ bezpodstawnie powołał jako podstawę prawną decyzji art. 17 ust. 2 pkt 1 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej. W ocenie strony skarżącej, zastosowanie przywołanych przepisów jest możliwe, gdy przedsiębiorca w wyznaczonym przez właściwy organ terminie nie usunie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z warunkami określonymi w koncesji lub z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją. Natomiast organ prowadzący postępowanie administracyjne nie wyznaczył stronie skarżącej żadnego terminu na usunięcie uchybień stwierdzonych w protokole kontroli. Ponadto, zdaniem skarżącej spółki w decyzji cofającej koncesję nie wskazano na czym polegało "rażące naruszenie warunków określonych w koncesji" w kontekście wskazanych w przedmiotowej decyzji nieprawidłowości. Nie wyjaśniono też co stanowiło o zagrożeniu obronności i bezpieczeństwa lub bezpieczeństwa obywateli w świetle przepisu art. 17 ust. 3 pkt 1 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej. Zarzucono również naruszenie art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Równocześnie we wniosku strona skarżąca odniosła się do poszczególnych zarzutów podniesionych przez organ. W sprawie nie zawiadomienia organu koncesyjnego o ustanowieniu prokurenta R. T, w ocenie strony skarżącej w sprawie niniejszej ma zastosowanie art. 15 pkt 3 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej. Nakłada on na posiadającego koncesję obowiązek zawiadomienia właściwego organu o zmianach stanu faktycznego i prawnego w zakresie danych zawartych we wniosku o wydanie koncesji. Strona skarżąca podniosła, że udzielona na jej rzecz koncesja została wydana miedzy innymi na obrót określonymi rodzajami broni. Natomiast R. T. nie był uprawniony do kierowania działalnością strony skarżącej w zakresie działalności koncesjonowanej, aż do dnia 5 grudnia 2006 r. Wtedy to bowiem otrzymał takie uprawnienie na mocy uchwały Zarządu. Udzielona prokura nie odnosiła się do działalności koncesjonowanej strony skarżącej, lecz obejmowała inną działalność gospodarczo-handlową. W ocenie strony skarżącej, zarzut dokonywania poprawek w ewidencji innym kolorem niż czerwony nie może uzasadniać cofnięcia koncesji. Zdaniem strony skarżącej, było to niedopatrzenie pracowników jednego ze sklepów i zostało już naprawione. Podobnie rzecz się ma w przypadku stwierdzonych rozbieżność stanów ewidencyjnych ze stanami magazynowymi amunicji myśliwskiej. Jak wskazała strona skarżąca, powstała na skutek błędnego przepisania ilości amunicji z faktur do ksiąg ewidencyjnych. Zdaniem strony skarżącej, wpisywanie zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni jako dokumentu uprawniającego do nabycia amunicji wynikało stąd, że używany przez nią system komputerowy nie odczytywał prawidłowo wprowadzanego wcześniej numeru zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni. Jak podkreśliła strona skarżąca, sprzedawcy sklepu sprawdzali jednak każdorazowo dokument uprawniający do zakupu amunicji, którym była albo legitymacja posiadacza broni albo zaświadczenie uprawniające do jej nabycia. Po przeprowadzonej kontroli, podjęte zostały działania naprawcze w tym zakresie. Odnośnie zarzutu dotyczącego braku w części dokumentów przychodu i rozchodu dat przyjęcia (wydania) materiału, numeru i serii dowodu tożsamości osoby uprawnionej do odbioru materiału, nazwiska i podpisu osoby wydającej materiał oraz upoważnionej do wydania materiału, strona skarżąca stwierdziła, że był on już nieaktualny na dzień wydania decyzji o cofnięciu koncesji. Bowiem, po przeprowadzeniu kontroli, strona skarżąca wprowadziła zmiany do wzoru dokumentów wewnętrznych i wychodzących. Dzięki tym zmianom na każdym dokumencie widnieją zarówno podpisy osoby wystawiającej fakturę, jak i osoby wydającej towar. Strona skarżąca wskazała również, że zarzut nieprawidłowości dotyczący nieodstrzelenia naboi ze sprowadzonej z zagranicy broni w obecności upoważnionego funkcjonariusza Policji nie stanowi "rażącego naruszenia". Czynność ta bowiem, w jej ocenie, została dokonana zgodnie z procedurą przez jej nabywcę. Samo zaś niedociągnięcie wynikało tylko z tego powodu, że nabywcą był Prezes Zarządu strony skarżącej, który mylnie zinterpretował przepisy prawa. Strona skarżąca wskazała również, że obecnie wyjaśnia przypadki sprzedaży amunicji myśliwskiej osobom posiadającym pozwolenie na broń innego rodzaju, a także osobom posiadającym pozwolenie na broń myśliwską o kalibrze innym niż kaliber sprzedanej amunicji. Jak stwierdziła strona skarżąca, w sprawie tej klienci, którzy dokonali zakupu amunicji myśliwskiej nie chcą udzielić jej stosownych wyjaśnień, gdyż zasłaniają się złożonymi na Policji zeznaniami w tej sprawie. Ponadto, w ocenie strony skarżącej, wykryta przez organ w czasie kontroli sprzedaż amunicji osobie nieżyjącej, stanowiła omyłkę pisarską. Strona skarżąca wskazała bowiem, że w ewidencji klientów figurują dwie osoby o tym samym nazwisku, ale o innych imionach. Przy wystawianiu faktury omyłkowo wprowadzono dane osoby nieżyjącej. Pomyłka ta również została niezwłocznie skorygowana. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, organ utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję stwierdzając, że zawiera szczegółowy opis ujawnionych podczas kontroli nieprawidłowości jak również uzasadnienie prawne, na którym oparł się organ koncesyjny wydając decyzję cofającą koncesję. Organ stwierdził również, że w podstawie prawnej decyzji pierwszej instancji doszło do mylnego wskazania art. 17 ust. 2 pkt 1 co stanowi oczywistą omyłkę, która postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] została sprostowana. Prawidłową podstawą tej decyzji jest art. 17 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy. Organ uznał, że wyjaśnienia zawarte we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy są tożsame z wyjaśnieniami udzielonymi przez nią na etapie prowadzonego postępowania wyjaśniającego. Nie wprowadzają one do sprawy nic nowego. Równocześnie organ wskazał, że w sprawie zarzutu dotyczącego sprzedaży amunicji osobom nieuprawnionym, podjęte zostały czynności wyjaśniające. Komenda Miejska Policji we W. poinformowała organ, iż prowadzi w tej sprawie postępowanie przygotowawcze, w czasie którego przesłuchano 19 z 32 świadków. Są to osoby, które dokonywały zakupu amunicji u strony skarżącej, do której, zgodnie z posiadanymi przez nie pozwoleniami na broń, nie byli uprawnieni. Z zeznań tych wynika, że tylko 2 osoby z przesłuchanych zakupiły amunicję zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Ponadto, większość przesłuchiwanych zaprzeczyła wręcz, że kupowała amunicję w tym sklepie twierdząc jednocześnie, że ich podpisy na fakturach zakupu amunicji zostały sfałszowane. Zatem, w ocenie organu, zeznania te przeczą oświadczeniu strony skarżącej, w którym stwierdzono, że "amunicja myśliwska sprzedawana była zawsze osobom posiadającym pozwolenie na broń i fizycznie znajdującym się w sklepie, co było potwierdzane podpisem na dokumencie sprzedaży". Wobec powyższego, zdaniem organu, nie można wykluczyć, że wspomniana amunicja trafiła w niepowołane ręce i zostanie wykorzystana do celów przestępczych. Zatem nieprawidłowy obrót amunicją, jaki prowadziła strona skarżąca stanowi rażące naruszenie określonych w przepisach warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, jak również stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa obywateli. Na powyższą decyzję strona skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...]. Wymienionej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej, poprzez bezpodstawne przyjęcie przez organ, że doszło do rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji lub innych warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, 2) art. 17 ust. 3 pkt 1 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej, poprzez nieuprawnione uznanie przez organ, że doszło do zagrożenia obronności i bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa obywateli, co nie zostało poparte żadnymi dowodami, ani nawet uprawdopodobnione. W ocenie strony skarżącej, w sprawie niniejszej nie zostały spełnione przesłanki art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej, które zobowiązywałyby organ do cofnięcia koncesji. Ponadto pojęcie "rażące naruszenie", którym posługuje się ustawodawca w tym przepisie, nie jest prawnie zdefiniowane i w istocie pozostaje w sferze uznania administracyjnego, przy czym sfera ta nie może być dowolnie poszerzana i musi znajdować swoje uzasadnienie w ramach wykładni językowej oraz doświadczenia życiowego/zawodowego. Zdaniem strony skarżącej, żadne z przedstawionych przez organ zarzutów nie może stanowić podstawy do uznania, iż w istocie mamy do czynienia w sprawie niniejszej z "rażącym naruszeniem". Dla uzasadnienia swojego stanowiska powtórzyła zawartą we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy argumentację. Ponadto odnosząc się do zarzutu dotyczącego sprzedaży amunicji myśliwskiej osobom posiadającym pozwolenie na broń innego rodzaju, a także osobom posiadającym pozwolenie na broń myśliwską o kalibrze innym niż kaliber sprzedanej amunicji, strona skarżąca wskazała, że w uzasadnieniu decyzji drugiej instancji znajduje się stwierdzenie, że Komisariat Policji W. prowadzi postępowanie przygotowawcze w sprawie nielegalnego handlu amunicją. Wobec powyższego, skoro owe postępowanie przygotowawcze jest jeszcze w toku i nie są znane jego ostateczne ustalenia, w ocenie strony skarżącej, działania organu były przedwczesne. Według strony skarżącej, również niewiarygodne są zeznania dziewiętnastu świadków o których mowa w decyzji. Zdaniem strony skarżącej, osoba która nabyła amunicję do broni, na którą nie ma pozwolenia, może składać fałszywe zeznania aby nie przyznać się do posiadania nielegalnej amunicji i uniknąć odpowiedzialności karnej oraz utraty pozwolenia na broń. Dlatego też, w ocenie strony skarżącej, w przedmiotowej sprawie trudno jest na obecnym etapie postępowania przygotowawczego ocenić wiarygodność zeznań świadków, a w szczególności ich twierdzeń, że nie nabyli oni w sklepie strony skarżącej określonej amunicji. W ocenie strony skarżącej, organ nie uzasadniając swojego stanowiska uznał, że sprzedaż amunicji myśliwym o kalibrze innym niż kaliber na który mają oni pozwolenie na broń, stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa obywateli. Zdaniem strony skarżącej, stanowisko to powinno zostać poparte chociażby statystycznymi dowodami wykorzystania przez myśliwych broni myśliwskiej przeciwko zdrowiu i życiu obywateli. Nie ma powodu, dla którego nabycie przez myśliwych amunicji myśliwskiej innego kalibru niż posiadana broń miało w istotny sposób zwiększyć to zagrożenie. Ujawnione zaś podczas kontroli przypadki dotyczyły nabywania amunicji przez myśliwych dla swoich kolegów, również myśliwych. Strona skarżąca zwróciła również uwagę na stwierdzenie organu, zgodnie z którym strona skarżąca pomimo składanych deklaracji, nie wyjaśniła okoliczności sprzedaży amunicji osobom nieuprawnionym. Strona skarżąca wyjaśniła, iż wciąż prowadzi postępowanie w tej sprawie. Podniosła ona jednak, podobnie jak we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, że osoby przesłuchane uprzednio przez Policję odmawiają składania ponownych zeznań dla strony skarżącej. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie wskazując, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu zawierają wyjaśnienie przesłanek merytorycznych i prawnych, które stały się przyczyną podjęcia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej zwana p.p.s.a.). Rozpatrując skargę, mając na względzie powyższe kryteria, Sąd uznał ją za niezasadną, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] czerwca 2007 roku nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżąca podniosła w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 17 ust. 2 pkt 2 i art. 17 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 roku o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Treść skargi dowodzi, że stan faktyczny w sprawie jest bezsporny. Skarżąca spółka nie kwestionowała ustaleń zawartych w protokole kontroli, nie zgodziła się natomiast z dokonaną przez organ oceną wykazywanych uchybień jako takich, które w świetle art. 17 ust. 2 pkt 2 i 17 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy stanowiły podstawę do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia koncesji. Zdaniem strony nie doszło do rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji lub innych warunków wykorzystywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, jak również nie doszło do zagrożenia obronności i bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa obywateli. Ze stanowiskiem strony nie sposób jest się zgodzić. Przede wszystkim należy mieć na uwadze przedmiot prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej zaś w szczególności to, że obrót materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją podlega reglamentacji poprzez wydanie koncesji na prowadzenie tej działalności na warunkach określonych w tej koncesji i w odrębnych przepisach prawnych. Przesłanką koncesjonowania omawianej działalności jest ważny interes publiczny tj. bezpieczeństwo państwa lub obywateli. Powyższe względy determinują ściśle przestrzeganie prawa przez podmioty, wykonujące działalność gospodarczą w tym zakresie. Przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 2001 roku o wykonaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym statuują obligatoryjne, bądź fakultatywne cofnięcie udzielonej koncesji, które może nastąpić wyłączenie jako następstwo zaistnienia określonych okoliczności. W niniejszej sprawie owe okoliczności wynikają z zastosowanych przez organ przepisów tj. z art. 17 ust. 2 pkt 2 i z art. 17 ust. 3 pkt 1 ustawy. Decyzja organu koncesyjnego ma charakter uznaniowy. Organ państwowy działając w granicach uznania administracyjnego obowiązany był wyjaśnić wszechstronnie i wnikliwie stan sprawy i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Rola Sądu kontrolującego tą decyzję sprowadza się do zbadania, czy organ właściwie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia i nie przekroczył granic swobodnego uznania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie decyzja organu z dnia [...] sierpnia 2007 roku oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] czerwca 2007 roku nie mają cech dowolności, albowiem zapadły po wszechstronnej ocenie materiału dowodowego w sprawie, zaś uzasadnienia tych decyzji odpowiadają przepisowi art. 107 § 3 k.p.a. Kontrola przeprowadzona w lokalu skarżącej spółki wykazała szereg uchybień w prowadzonej działalności o różnym ciężarze gatunkowym. Najważniejszymi z nich były liczne przypadki sprzedaży amunicji osobom nieuprawnionym. W powyższej sprawie wszczęte zostało przez organy ścigania śledztwo w sprawie nielegalnego handlu amunicją. Większość świadków przesłuchanych w sprawie karnej zaprzeczyła, że kupowała amunicję w sklepie skarżącej, twierdząc jednocześnie, że ich podpisy na fakturach zakupu amunicji zostały sfałszowane. W tym stanie rzeczy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji był władny przyjąć, iż skarżąca rażąco naruszyła warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej jak również powstała sytuacja zagrożenia dla bezpieczeństwa obywateli. Nie można bowiem wykluczyć, jak to stwierdził organ koncesyjny, że wspomniana amunicja trafiła w niepowołane ręce i zostanie wykorzystana do celów przestępczych. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji był władny samodzielnie ustalić, czy wystąpiły przesłanki do cofnięcia koncesji, nie musiał oczekiwać na prawomocne zakończenie sprawy karnej. W tym stanie rzeczy zarzuty skargi należało uznać za nieuzasadnione, co skutkowało jej oddaleniem na mocy art. 151 p.p.s.a.