VI SA/Wa 1977/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne W dniach od [...] marca do [...] kwietnia 2009 r. została przeprowadzona kontrola przedsiębiorcy M. L., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą K. z siedzibą w Ż. (dalej skarżąca). Decyzją z [...] maja 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego - w oparciu o ustalenia ww. kontroli, nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 16.250 złotych za: 1. skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas jednej godziny - 100 złotych; 2. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego: a. o czas powyżej 15 minut do 30 minut – 1.500 złotych; b. za każde następne rozpoczęte 30 minut – 12.400 złotych; 3. nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego - wykresówka zapisywana była zbyt długo – 200 złotych; 4. wykresówki - okazana podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówka nie zawiera przepisowych wpisów - miejsca lub daty końcowej używania wykresówki – 50 złotych; 5. nieprawidłowe operowanie przełącznikiem cyfrowego urządzenia rejestrującego umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy – za każdy dzień 100 maks. 1.000 – 1.000 złotych; 6. naruszenie obowiązku wczytywania wymaganych danych z karty kierowcy – 500 złotych; 7. naruszenie obowiązku wczytywania wymaganych danych z tachografu cyfrowego – 500 złotych. Od ww. decyzji skarżąca złożyła odwołanie, w którym wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Dnia [...] września 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego - po rozpoznaniu ww. dowołania wydał decyzję, w której m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a.: 1. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji w zakresie: a. skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny – łączna kara 100 złotych; b. przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego – łączna kara 13.900 złotych; c. naruszenia obowiązku wczytywania wymaganych danych z karty kierowcy – łączna kara 500 złotych; d. naruszenia obowiązku wczytywania wymaganych danych z tachografu cyfrowego – łączna kara 500 złotych; 2. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w zakresie: a. nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego, tj. wykresówka zapisywana była zbyt długo – łączna kara 200 złotych; b. wykresówka okazana podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie zawierała przepisowych wpisów, tj. brak miejsca lub daty końcowej używania wykresówki – łączna kara 50 złotych; c. nieprawidłowego operowania przełącznikiem cyfrowego urządzenia rejestrującego umożliwiającego zmianę rodzaju aktywności kierowcy – łączna kara 1.000 złotych. Skarżąca od powyższej decyzji organu odwoławczego złożyła - za jego pośrednictwem, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, zarzuciła naruszenie: art. 7, art. 15; art. 77 i art. 138 k.p.a. oraz art. 31 ust. 3 i art. 78 Konstytucji RP. Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazał do tutejszego Sądu ww. skargę wraz z odpowiedzią na nią oraz z aktami administracyjnymi sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego podając, że uwzględnił w całości przedmiotową skargę, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji z września 2009 r., co uczynił w drodze decyzji z [...] listopada 2009 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cytowana dalej jako p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. § 2 cytowanego przepisu stanowi zaś, że organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przy czym organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy (§ 3). Jak wynika z akt niniejszej sprawy skarżąca złożyła do tutejszego Sądu, za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę na jego decyzję z września 2009 r. Organ po otrzymaniu rzeczonej skargi decyzją z [...] listopada 2009 r. nr [...] - w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję z wrzenia 2009 r. Decyzja ta - z listopada 2009 r. została doręczona skarżącej [...] listopada 2009 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach administracyjnych sprawy). Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że organ miał możliwość, na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. dokonać tak zwanej samokontroli. W sytuacji gdy uznał on zarzuty ww. skargi za uzasadnione w całości, mógł w oparciu o ww. przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. uchylić swoją wcześniejszą decyzję z września 2009 r. i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, co uczynił ww. decyzją z listopada 2009 r. Zatem jeżeli przedmiot sądowej kontroli – zaskarżona decyzja z [...] września 2009 r. została uchylona, to postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na tą decyzję stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wyeliminowanie bowiem tego rozstrzygnięcia przez organ administracji sprawiło, że Sąd został pozbawiony przedmiotu kontroli, pomimo, że sprawa administracyjna w sensie materialnoprawnym dalej istnieje i nie staje się bezprzedmiotowa. Bezprzedmiotowe staje się jedynie postępowanie sądowe dotyczące zaskarżonej decyzji z [...] września 2009 r. wobec czego należało je umorzyć, zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z powyższych względów oraz na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w postanowieniu.