VI SA/Wa 1981/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 Kpa., art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania S. sp. z o.o. od decyzji Prezydenta m. W. z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia S. sp. z o.o. (dalej Spółka, skarżąca) - kary pieniężnej w kwocie 77.212,80 zł za zajęcie po upływie terminu zezwolenia pasa drogowego wojewódzkiej ul. O. w rejonie ul. K., poprzez umieszczenie w nim fundamentu reklamy, o powierzchni rzutu poziomego 5,76 m2, w okresie od dnia [...] października 2007 r. do dnia [...] października 2008 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano także art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. w zw. z art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.; dalej udp.). Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zarząd Dróg Miejskich decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] wymierzył N. Sp. z o.o. - poprzednikowi prawnemu skarżącej Spółki, karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego ul. O. w rej. ul. K. bez zezwolenia i umieszczenie w nim fundamentu reklamy o łącznej powierzchni rzutu poziomego 5,76 m2. Od ww. decyzji strona wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W ocenie SKO, ZDM nie wykazał, iż oględziny pasa drogowego przeprowadzono z udziałem pełnomocnika strony, w aktach sprawy brak jest materiału dokumentującego w sposób wystarczający miejsce zajęcia pasa drogowego, dowodem takim, jak podało SKO, może być przede wszystkim właściwa mapa geodezyjna z zaznaczonymi liniami granicznymi pasa drogowego. Zdaniem SKO, ZDM powinien uzupełnić materiał dowodowy wskazujący na fakt zajęcia pasa drogowego przez odwołującą się Spółkę i winien odnieść się do zarzutów zawartych w jej odwołaniu. Zarząd Dróg Miejskich biorąc pod uwagę ww. wytyczne Samorządowego Kolegium Odwoławczego, po ponownym rozpoznaniu sprawy ustalił następujący stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] Zarząd Dróg Miejskich w W. zezwolił N. S.A. na zajęcie pasa drogowego ul. O. w rej. ul. K. o powierzchni 4,80 m2 i umieszczenie w nim reklamy (jednostronnej) o łącznej powierzchni reklamowej 18.00 m2 w okresie od dnia [...] maja 2006 r. do dnia [...] października 2007 r. W punkcie 8i załącznika Nr 2 pt. "Warunki Zajęcia Pasa Drogowego i Umieszczenia Reklamy" będącego integralną częścią ww. decyzji zarządca drogi określił, iż wnioskodawca zobowiązany jest do usunięcia reklamy i doprowadzenia miejsca jej ustawienia do stanu poprzedniego oraz powiadomienia o tym zarządu drogi w przypadku wcześniejszej rezygnacji, cofnięcia lub wygaśnięcia decyzji. Jednocześnie w myśl pkt 9 ww. załącznika do decyzji, każdorazowe zajęcie pasa drogowego w celu montażu i demontażu nośnika reklamowego wymaga uzyskania zgody Zarządu Dróg Miejskich w W.. Powyższa decyzja stała się prawomocna. W dniu [...] października 2007 r. N. S. A. złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie ww. pasa drogowego w celu umieszczenia w nim reklamy (jednostronnej) o łącznej powierzchni reklamowej 18,00 m2 w okresie od dnia [...] października 2007 r. do dnia [...] kwietnia 2009 r. ZDM decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] odmówił wydania zezwolenia na zajęcie ww. pasa drogowego w celu umieszczenia w nim wnioskowanego obiektu reklamowego. Od decyzji tej Spółka wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które orzeczeniem z dnia [...] maja 2008 r., znak [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Na decyzję SKO Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 16 października 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1602/08, skargę oddalił. Zarząd Dróg Miejskich pismem z dnia [...] października 2008 r. wezwał N. Sp. z o.o. na podstawie art. 79 § 1 Kpa. do stawiennictwa w dniu [...] października 2008 r. w miejscu usytuowania ww. reklamy w celu przeprowadzenia oględzin. W dniu [...] października 2008 r. na oględziny w terenie stawił się Pan A. Z., który w dniu przeprowadzanych czynności kontrolnych nie przedstawił pełnomocnictwa do reprezentacji spółki N. Sp. z o.o. Pan A. Z. zobowiązał się do przedstawienia pełnomocnictwa do reprezentacji tej spółki, co potwierdza jednoznacznie sporządzony protokół z oględzin. W dniu [...] listopada 2008 r. do Zarządu Dróg Miejskich wpłynęło pełnomocnictwo do reprezentacji N. Sp. z o.o. dla Pana A. Z.. Z treści złożonego pełnomocnictwa wynika, iż Pan A. Z. (nr dow. os. [...], PESEL [...]), zamieszkały w W. przy ul. B. [...] m. [...] został upoważniony "Do działania w imieniu i na rzecz Spółki, w ramach podpisywania odpowiednich dokumentów związanych z montażem i demontażem tablic reklamowych". Spółka stwierdziła, że powyższe pełnomocnictwo nie upoważniało Pana A. Z. do udziału w oględzinach, zostało ono złożone po przeprowadzonych oględzinach, zgodnie z deklaracją Pana A. Z. wpisaną do protokołu z dnia [...] października 2008 r. Kwestionując ww. upoważnienie dla Pana A. Z., pełnomocnik spółki w dalszej części odwołania stwierdził, że sporządzony przez ZDM protokół "nie zawiera oświadczenia skarżącego, czy nawet A. Z. potwierdzającego fakt, że znajdujący się w pasie drogowym fundament nośnika reklamowego należy do skarżącego". Dalej pełnomocnik wskazał, że protokół nie zawiera informacji: "czy i jakie uwagi zgłosił Skarżący lub Pan A. Z.". Organ I instancji podkreślił, iż Pan A. Z. podpisał protokół z przeprowadzonych w dniu [...] października 2008 r. oględzin pasa drogowego ul. O. w rej. ul. K., w którym zapisano między innymi, że w trakcie kontroli stwierdzono funkcjonowanie fundamentu reklamy N. Sp. z o.o. o łącznej powierzchni reklamowej 5,16 m2 (2,40 m x 2,40 m). Ponadto oględziny omawianego pasa drogowego zostały przeprowadzone przez dwóch upoważnionych pracowników Zarządu Dróg Miejskich. Nadto organ wskazał na sprzeczności w twierdzeniach pełnomocnika strony, kiedy to najpierw oświadczył, że pan A. Z. nie był upoważniony do reprezentacji N. Sp. z o.o. w oględzinach pasa drogowego, a następnie zarzucił organowi I instancji, że w protokole nie ma oświadczenia i uwag zgłoszonych do protokołu przez spółkę lub pana A. Z.. Organ zaznaczył, że N. została poinformowana o terminie oględzin pasa drogowego ul. O. w rej. ul. K. zgodnie art. 79 § 1 Kpa. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, w dniu [...] października 2008 r. strona odebrała wezwanie na ww. oględziny (pismo znak [...] z dnia [...] października 2008 r.). Natomiast termin oględzin wyznaczono na dzień [...] października 2008 r. o godz. 10.00. Tym samym, zdaniem organu, strona miała zapewniony udział w przeprowadzonych oględzinach zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, niezależnie od podnoszonych przez pełnomocnika okoliczności braku pełnomocnictwa dla Pana A. Z.. Zarząd Dróg Miejskich wskazał, że w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy w niniejszej sprawie wskazując jednocześnie na notatkę z kontroli pasa drogowego wraz z dokumentacją fotograficzną sporządzone w dniu [...] listopada 2008 r. W ocenie organu I instancji, z dokumentów zgromadzonych w niniejszej sprawie jednoznacznie wynika, że odcinek pasa drogowego ul. O. w tej lokalizacji zajmowała spółka N. S.A. – poprzednik prawny S. Sp. z o.o. – w celu funkcjonowania reklamy. Ponadto ZDM nie wydawał zezwolenia na okres późniejszy niż określony w powyższych decyzjach, tj. po dniu [...] października 2007 r. Potwierdzeniem faktu, że fundament po reklamie funkcjonujący w pasie drogowym ul. O. w rej. ul. K. należał do poprzednika prawnego skarżącej Spółki, są również wizualizacje reklamy załączane do ww. wniosków z dnia [...] sierpnia 2004 r., [...] kwietnia 2006 r., [...] października 2007 r., na których widoczny jest nośnik reklamowy należący do Spółki usytuowany na trawniku, za którym znajduje się mur z czerwonej cegły - ogrodzenie Zespołu Cmentarzy [...]. Dodatkowo na wizualizacji załączonej do wniosku z dnia [...] października 2007 r. widoczne są dwie tablice reklamowe umieszczone na opisanym murze, nieopodal konstrukcji reklamowej N. Sp. z o.o., jak również część fundamentu - nośnika reklamowego strony w kolorze zielonym o charakterystycznym kształcie ściętego ostrosłupa. Porównując wspomniane wizualizacje z dokumentację zdjęciową sporządzoną w dniu [...] października 2008 r. w trakcie oględzin pasa drogowego ul. O. w rej. ul. K., organ stwierdził, że fundament po reklamie znajdował się w miejscu funkcjonowania reklam N. Sp. z o.o. widocznym na ww. wizualizacjach, posiadał taki sam kształt i kolor, jak fundament reklamy Spółki. W związku z wytycznymi Samorządowego Kolegium Odwoławczego w orzeczeniu nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. dotyczącymi zobowiązania organu I instancji do wykazania faktu zajęcia pasa drogowego, Zarząd Dróg Miejskich wystąpił do Biura Geodezji i Katastru Urzędu m. W. o przekazanie informacji z rejestru gruntów oraz wydruku z GEOMAPY dla dz. ew. nr [...] z obrębu [...], na której stwierdzono funkcjonowanie fundamentu reklamy N. Sp. z o.o. Z podkładów geodezyjnych załączonych do wniosków Spółki oraz wydanych przez organ I instancji decyzji administracyjnych wynika, jak podał organ, że nośnik reklamowy N. Sp. z o.o. znajdował się na działce ewidencyjnej o nr [...] z obrębu [...]. W dniu [...] kwietnia 2012 r. Biuro Geodezji i Katastru przesłało do ZDM informację z rejestru gruntów i kopię odpowiedniego fragmentu mapy ewidencyjnej, z których wynika, iż działka o nr [...] z obrębu [...] znajduje się w trwałym zarządzie Zarządu Dróg Miejskich w W. i stanowi drogę publiczną o kategorii wojewódzkiej - nr [...]. Ponadto Zarząd Dróg Miejskich wystąpił do Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu m. W. o naniesienie na podkładzie geodezyjnym linii rozgraniczających pas drogowy ul. O. w rejonie lokalizacji omawianego fundamentu po reklamie. W dniu [...] czerwca 2012 r. Biuro Architektury i Planowania Przestrzennego przekazało uściślony przebieg linii rozgraniczającej ul. O., zgodnie z którym działka o nr [...] z obrębu [...], na której znajdował się fundament reklamy N. Sp. z o.o., zlokalizowana jest w pasie drogowym tej ulicy. Organ podkreślił także, że spółka składając wnioski o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, jak również otrzymując decyzje zezwalające i odmowne w sprawie zajęcia pasa drogowego pod nośnik reklamowy, nigdy nie kwestionowała faktu, iż opisywany teren stanowi pas drogowy ul. O.. Co więcej, uiszczała opłaty z tytułu wydanych decyzji zezwalających na zajęcie pasa drogowego pod reklamę. Świadczy o tym, w ocenie organu, wyszczególniony powyżej materiał dowodowy. Ustalając termin zajęcia pasa drogowego, organ I instancji wskazał, że spółka nie poinformowała ZDM o demontażu nośnika reklamowego, jak również nie uzyskała zgody na zajęcie pasa drogowego w celu jego demontażu, do czego była zobowiązana decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...]. Decyzja ta zezwalała spółce na umieszczenie reklamy w pasie drogowym ul. O. w rej. ul. K. w okresie od dnia [...] maja 2006 r. do dnia [...] października 2007 r. Tym samym, jak podano, zasadny jest wniosek Zarządu Dróg Miejskich ustalający termin początkowy nielegalnego zajęcia pasa drogowego na dzień następujący po upływie zezwolenia, tj. od dnia [...] października 2007 r. Organ I instancji podkreślił, że dwukrotnie wzywał stronę do przedstawienia dokumentów potwierdzających okoliczności demontażu całego nośnika reklamowego. W odpowiedzi na powyższe spółka w pismach z dnia [...] marca 2012 r. i [...] kwietnia 2012 r. oświadczyła, że nie może przedłożyć żądanych dokumentów z uwagi na fakt posiadania dużej ilości nośników reklamowych, których lokalizacja podlega ciągłej zmianie, co generuje duże ilości dokumentów, których Spółka nie przechowuje, ponieważ nie ma takiego obowiązku. Mając na uwadze, że fundament reklamy zajmował pas drogowy przez 383 dni, a całkowita powierzchnia rzutu poziomego fundamentu wynosi 5,76 m2 opłata stanowiąca podstawę do wyliczenia kary ustalona została w wysokości 7 721,28 zł jako iloczyn dni zajęcia pasa drogowego pod fundament reklamy, powierzchni fundamentu 5,76 m2 i dziennej opłaty w wysokości 3,50 zł/m. Stosownie do art. 40 ust. 12 udp. ustalono wysokość kary pieniężnej na 77.212,80 zł jako dziesięciokrotność opłaty wyliczonej powyżej. Okres zajęcia pasa drogi z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu w niniejszej decyzji liczony jest od pierwszego dnia po upływie zezwolenia, tj. [...] października 2007 r., do dnia ostatnich oględzin pasa drogowego, w trakcie których stwierdzono funkcjonowanie przedmiotowego fundamentu reklamy, tj. [...] października 2008 r. Od powyższej decyzji odwołanie (pismo z dnia [...] lipca 2012 r.) wniósł (nadał listem poleconym) r. pr. A. G. (pełnomocnik Spółki), wnosząc o: - uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania, ew.: - uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2013 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2012 r. W uzasadnieniu podkreśliło między innymi, że skoro obiekt znajdował się w pasie drogowym w ostatnim dniu decyzji zezwalającej, tj. [...] października 2007 r., później Spółka ubiegała się o dalsze jej funkcjonowanie w tej lokalizacji (decyzja odmowna ZDM z [...] stycznia 2008 r. podtrzymana przez SKO w dniu [...] maja 2008 r. oraz przez WSA w dniu 16 października 2008 r.), zaś fundament reklamy znajdował się tamże w dniu kontroli - w dniu [...] października 2008 r., oczywistym jest, że także w pozostałych dniach, na które opiewa decyzja, w miejscu tym znajdowała się reklama (obiekt) należąca do skarżącej Spółki. Niedorzeczne byłoby przyjmowanie, zdaniem SKO, iż w międzyczasie Spółka usunęła całą tablicę reklamową (nie dokumentując tego mimo obowiązku), zaś fundament wybudował ktoś inny (w szczególności inna firma reklamowa). Jak podało SKO, skoro firma zajmująca się profesjonalnie działalnością reklamową, nie wykonała przyjętego na siebie obowiązku poinformowania zarządcy drogi o demontażu reklamy, ZDM nie wydawał zezwolenia na istnienie samego fundamentu w ww. lokalizacji innej firmie, a kontrola pasa drogowego wykazała istnienie fundamentu nośnika, jako uprawniony jawi się wniosek, że ów fundament pozostał w pasie drogowym przez okres opisany w decyzji. SKO wskazało, że w praktyce Kolegium oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych od długiego już czasu wprowadzono rozróżnienie dwóch rodzajów czynności w terenie: - czynności kontrolne, prowadzone przed wszczęciem postępowania administracyjnego, co do których nie zachodzą wymogi prowadzenia ich zgodnie z wymogami Kpa, w szczególności zawiadomienia stron o terminie czynności na 7 dni przed ich terminem (art. 79 Kpa) oraz umożliwienia stronie udziału w czynności i wypowiedzenia się co do podjętych ustaleń (art. 81 Kpa); - czynności procesowe, prowadzone po wszczęciu postępowania administracyjnego, co do których zachodzą wymogi prowadzenia ich zgodnie z wymogami kpa (w tym z art. 79 i 81 Kpa). SKO podało, że czynności inspekcyjno-kontrolne prowadzono w dniu [...] października 2008 r., zaś postępowanie administracyjne w sprawie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia wszczęto w dniu [...] listopada 2008 r. Zatem rozważania, czy Spółka była należycie reprezentowana w toku czynności procesowych oględzin, są pozbawione znaczenia prawnego, albowiem jak wskazano i wykazano wyżej, nie były to procesowe oględziny, lecz czynność inspekcyjno-kontrolna. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Spółka. Zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kpa. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa., poprzez utrzymanie w mocy błędnej decyzji organu I instancji oraz uznanie, iż organ I instancji należycie i w sposób wystarczający przeprowadził postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie, tj. w taki sposób, aby okoliczności nałożenia na skarżącą kary pieniężnej były prawidłowo udowodnione i udokumentowane, oraz uznanie, iż organ I instancji zastosował się do wskazówek i wytycznych organu odwoławczego, podczas gdy zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy nie wystarcza do uznania, iż nałożona na skarżącą kara pieniężna jest należna, a tym samym decyzja organu I instancji (oraz utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego) oparta została jedynie na domniemaniach organów i niepełnym materiale dowodowym, w szczególności na domniemaniu co do własności fundamentu, okresu zajęcia pasa drogowego przez fundament oraz co do rzeczywistej powierzchni fundamentu; 2. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kpa. w zw. z art. 138 § 2 Kpa., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy w sprawie zaistniały przesłanki do uchylenia decyzji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia w związku z koniecznością zebrania pełnego materiału dowodowego w sprawie; 3. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kpa. w zw. z art. 68 § 1 Kpa. w zw. z art. 32 Kpa., poprzez bezpodstawne uwzględnienie w materiale dowodowym protokołu sporządzonego w dniu [...] października 2008 r. z oględzin pasa drogowego pomimo, iż protokół ten nie spełniał ustawowych wymagań dotyczących jego sporządzania, a tym samym nie mógł być podstawą ustaleń faktycznych dokonanych przez organ, oraz poprzez błędne uznanie, iż A. Z. uczestniczący w oględzinach pasa drogowego w dniu [...] października 2008 r. działał w charakterze pełnomocnika skarżącej, a tym samym swoim podpisem na protokole potwierdził on, iż fundament reklamy należy do skarżącej, pomimo iż pełnomocnictwo dla A. Z. nie obejmowało upoważnienia do reprezentacji skarżącej w trakcie przedmiotowych oględzin; 4. art. 107 § 3 Kpa. w zw. z art. 68 § 1 Kpa., poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji, co w szczególności dotyczy lakonicznego ustosunkowania się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. do wszystkich zarzutów, twierdzeń i wniosków skarżącej zawartych w odwołaniu z dnia [...] lipca 2012 r., oraz brak odniesienia do zarzutu dotyczącego wadliwości sporządzonego protokołu z oględzin przeprowadzonych w dniu [...] października 2008 r. 5. art. 136 Kpa., poprzez brak przeprowadzenia z urzędu dodatkowego postępowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym w celu uzupełnienia materiału dowodowego w niniejszej sprawie w stopniu wystarczającym do wydania prawidłowej decyzji; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 40 ust. 12 udp., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji nakładającej karę pieniężną, przy braku wystarczającego materiału dowodowego pozwalającego stwierdzić, że skarżąca w istocie naruszyła przepisy prawa, co skutkowało nałożeniem kary, a zachowanie skarżącej było samowolne oraz zawinione. Mając na uwadze powyższe, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu skargi wskazała między innymi, że przedmiotowa decyzja oparta jest jedynie na domniemaniach zarówno w zakresie terminu zajęcia pasa drogowego przez skarżącą bez zezwolenia oraz przynależności przedmiotowego fundamentu reklamy do skarżącej. Wskazała na brak umocowania pana Z. do reprezentacji spółki. Wskazała też na brak udowodnienia powierzchni fundamentu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W świetle przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga Spółki nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja SKO w W. z dnia z [...] maja 2013 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta m. W. z dnia [...] lipca 2012 r. wymierzające karę pieniężną w kwocie 77.212,80 złotych za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu określonym w zezwoleniu - nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, jak również unormowań zawartych w przepisach wykonawczych do tej ustawy. W ocenie Sądu, obie sporne decyzje nie naruszają ponadto przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 Kpa., art. 8 Kpa., art. 10 § 1 Kpa., art. 77 § 1 Kpa., art. 80 Kpa., i art. 81 Kpa., a także art. 107 § 3 Kpa., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zdaniem Sądu, uznać należy na podstawie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że organ I instancji nakładając na skarżącą Spółkę karę pieniężną w ww. wysokości, prawidłowo przyjął, że skarżąca w okresie od dnia [...] października 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. zajmowała pas drogowy (drogi powiatowej) ul. O. w rej. ul. K. w W. z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w udzielonym wcześniej zezwoleniu, poprzez umieszczenie w nim fundamentu reklamy o łącznej powierzchni rzutu poziomego 5,76 m2. Należy zauważyć, iż w skardze Spółka podnosiła przede wszystkim zarzuty natury formalnoprawnej sprowadzające się do wykazania, że organy obu instancji nie wyjaśniły sprawy należycie, przyjmując, m.in. że fundament po reklamie należy do skarżącej i ma powierzchnię określoną w treści zarówno decyzji organu I instancji, jak i decyzji II instancji. Powyższe uchybienia, zdaniem skarżącej spółki, skutkować miały naruszeniem prawa materialnego, poprzez nałożenie na nią niesłusznie kary pieniężnej. Zdaniem Sądu, podnoszone przez Spółkę argumenty dotyczące wadliwości decyzji organów obu instancji nie są zasadne. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił przepis art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W myśl tego przepisu za zajęcie pasa drogowego 1) bez zezwolenia zarządcy drogi, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6. Z kolei art. 40 ust. 6 cyt. ustawy stanowi, że opłatę za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim obiektu budowlanego niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego, liczbę dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. W świetle powyższego uznać trzeba, że podstawowym zadaniem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest ustalenie w sposób prawidłowy i niewątpliwy, czy i w jakim okresie dany obiekt zajmował pas drogowy bez zezwolenia oraz określenie powierzchni spornego zajęcia. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zarówno sam fakt zajęcia przez skarżącą Spółkę pasa drogowego po upływie terminu określonego w zezwoleniu udzielonym jej w dniu [...] kwietnia 2006 r., jak również czas (okres) oraz powierzchnia zajęcia tego pasa drogowego przez skarżącą – zostały ustalone prawidłowo i znajdują pełne potwierdzenie w materialne dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej Spółki wskazać należy na wstępie bardzo wyraźnie, że w świetle przepisów art. 106 § 5 p.p.s.a w związku z art. 233 k.p.c. rolą sądu administracyjnego jest dokonanie oceny materiału dowodowego w oparciu o zasady wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki. Bezspornie skarżąca na mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. była uprawniona do zajęcia pasa drogowego ww. drogi powiatowej pod reklamę od dnia [...] maja 2006 r. do dnia [...] października 2007 r. Nie ulega wątpliwości, iż po tej dacie, pomimo toczących się w następnych latach postępowań administracyjnych w przedmiocie wyrażenia zgody na zajęcie spornego pasa drogowego na dalszy okres, skarżąca była bezwzględnie obowiązana do usunięcia obiektu reklamowego i do powiadomienia o tym zarządcy drogi (vide: pkt 8i załącznika Nr 2 do zezwolenia pt. "Warunki zajęcia pasa drogowego i umieszczenia reklamy"). Strona była świadoma terminu zezwolenia na zajmowanie pasa drogowego i konsekwencji braku zezwolenia na jego zajmowanie. Wygaśnięcie terminu zezwolenia zobowiązywało Spółkę do demontażu nośnika i nie uprawniało do dalszego jego zajmowania tylko z tego powodu, że odwoływała się ona od wydanych w późniejszym terminie decyzji odmawiających udzielenia jej zgody na dalsze zajmowanie ww. pasa drogowego. Zdaniem Sądu, skoro skarżąca nie wypełniła wyraźnego obowiązku, o którym była mowa w punkcie 8i ww. załącznika Nr 2 do zezwolenia, organ w dniu kontroli na drodze, był uprawniony do przyjęcia, że znajdujący się w tej samej lokalizacji fundament reklamy należy do skarżącej Spółki, czego zresztą Spółka nie negowała. Organ ustalił termin zajęcia pasa drogowego od dnia [...] października 2007 r. (pierwszy dzień po wygaśnięciu zezwolenia) do dnia ostatnich oględzin pasa drogowego, w trakcie których stwierdzono funkcjonowanie przedmiotowego fundamentu reklamy, tj. [...] października 2008 r. W ocenie Sądu, zasady logiki i doświadczenia życiowego dopuszczają w sprawie na przyjęcie domniemania faktycznego, że skoro do ostatniego dnia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (tj. do [...] października 2007 r.) reklama znajdowała się w pasie drogowym, a skarżąca Spółka w dalszym ciągu ubiegała się o zezwolenie (o "przedłużenie" zezwolenia) na funkcjonowanie reklamy oraz, że fundament reklamy znajdował się w pasie drogowym w dniu oględzin, to logicznym jest, że fundament ten znajdował się w całym okresie, w którym Spółka dochodziła wydania zezwolenia na dalsze funkcjonowanie nośnika reklamowego w tej lokalizacji. Jeżeli chodzi o powierzchnie zajęcia pasa drogowego to nie ma racji skarżąca, poddając w wątpliwość przyjętą przez organ całkowitą powierzchnię rzutu poziomego fundamentu wynoszącą 5,76 m2, uznając, że organ błędnie wyliczył powierzchnię zajęcia pasa drogowego. Zdaniem Sądu przyjąć należy, że istnienie fundamentu o ww. powierzchni rzutu poziomego potwierdziły nie tylko czynności kontrolne pracowników ZDM, ale także same działania Spółki, jak chociażby podpisanie protokołu z przeprowadzonych w dniu [...] października 2008 r. oględzin ww. pasa drogowego przez A. Z.. Powyższe, zdaniem Sądu, ewidentnie świadczy o tym, że skarżąca po upływie w dniu [...] października 2007 r. terminu ważności udzielonego jej zezwolenia, nie usunęła spornej konstrukcji nośnika reklamowego z pasa drogowego lecz występując o kolejne zezwolenia na dalsze okresy - utrzymywała (wbrew wyraźnym postanowieniom pkt 8i załącznika Nr 2 do zezwolenia) fundament reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi publicznej. W ocenie Sądu, powiązanie ze sobą wszystkich tych okoliczności doprowadziło organ do słusznego wniosku, że skarżąca w okresie od dnia [...] października 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. zajmował pas drogowy (drogi powiatowej) w ww. lokalizacji z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w udzielonym wcześniej zezwoleniu, poprzez umieszczenie w nim fundamentu reklamy o łącznej powierzchni rzutu poziomego 5,76 m2, a zatem nałożenie na nią kary pieniężnej za ten okres było zasadne. Wbrew twierdzeniom Spółki organ wyjaśnił sprawę należycie, a wydane rozstrzygnięcie w sprawie uzasadnił zgodnie z art. 107 § 3 Kpa. W ocenie Sądu, zarówno okres zajęcia został ustalony prawidłowo, jak i powierzchnia zajętego pasa drogowego. W konsekwencji również wysokość kary pieniężnej została wyliczona zgodnie z przepisami prawa. Zdaniem Sądu, z zaistniałego w sprawie stanu faktycznego wynika, że nie doszło do naruszenia przepisu art. 10 Kpa. Wyrażona w tym przepisie zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym niewątpliwie nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Mając to na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uznania, że strona skarżąca została pozbawiona tych uprawnień. Z akt postępowania wynika jednoznacznie, iż skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu postępowania oraz o planowanej wizji w terenie, w której uczestniczyła, delegując na tę okoliczność w dniu [...] października 2008 r. Pana A. Z., który podpisał się pod protokołem. Co prawda w dniu wizji w terenie nie przedstawił on pełnomocnictwa upoważniającego do występowania w imieniu Spółki, jednak zobowiązał się do przedstawienia stosownego upoważnienia. Jak wynika z akt sprawy, pełnomocnictwo wpłynęło do organu w dniu [...] listopada 2008 r. Nie sposób zatem zaakceptować argumentację skarżącej, jakoby nadesłane pełnomocnictwo nie upoważniało wyżej wymienionego do udziału w oględzinach i w konsekwencji skutkowało przyjęciem, że zapisy i ustalenia zawarte w protokole nie potwierdzają przynależności znajdującego się w pasie drogowym fundamentu nośnika reklamowego do skarżącej Spółki. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że - wbrew twierdzeniom strony skarżącej – organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 Kpa.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w obu spornych decyzjach, organy uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa. Zdaniem Sądu, uznać należy w konsekwencji, iż skarżąca Spółka nie wykazała w toku postępowania jakichkolwiek okoliczności świadczących o braku podstaw do zastosowania wobec niej unormowań zawartych w przepisach art. 40 ust. 12 pkt 2 w zw. z ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w myśl których zarządca drogi wymierza karę pieniężną w wysokości 10-krotności ustalonej zgodnie z ust. 4-6, w sytuacji zajęcia pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji wyroku.