VI SA/Wa 1981/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2018 r. sprawy ze skargi H.S.A. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników oddala skargę 1 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 5 ust. 1 i 3 i art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania HOTELI [...] S.A. z siedzibą w [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] maja 2017 r. ustalającą opłatę za używanie czterdziestu sześciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego w kwocie 29 670,00 zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że dniu [...] maja 2015 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu pod adresem: ul. [...],[...] zajmowanym przez HOTELE [...]S.A. z siedzibą w [...]. Kontrola została przeprowadzona w obecności M. M. - dyrektora hotelu. W trakcie kontroli ujawniono w lokalu 46 odbiorników telewizyjnych: 1 odbiornik telewizyjny marki LG w restauracji, 1 odbiornik marki FUNAY, 1 telewizor w pokoju nr 302, 43 odbiorniki telewizyjne marki LG w pozostałych pokojach- oświadczenie oraz 1 odbiornik radiofoniczny marki SONY w restauracji. Odbiornik telewizyjny w restauracji odbierał program TVN, telewizor marki FUNAY odbierał program POLSAT, w pokoju 302 odbiornik odbierał program ESKA TV. Odbiornik radiofoniczny w restauracji był włączony, dwa odbiorniki telewizyjne w restauracji zostały włączone na prośbę kontrolerów, w pokoju 302 odbiornik włączył się po włożeniu karty do drzwi, pozostałe 43 odbiorniki - oświadczenie. Stwierdzony okres używania odbiorników w tym lokalu wynosi: "wszystkie odbiorniki telewizyjne od m-ca stycznia 2015 roku, odbiornik radiowy od m-ca października 2014 roku" i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia M. M.. Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez w/w i osoby kontrolujące. Do protokołu załączono oświadczenie M. M. opatrzone datą [...] maja 2015 r., z którego wynika, iż 43 szt. odbiorników telewizyjnych jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z powodu obłożenia pokoi hotelowych. Wszystkie odbiorniki w pokojach są marki LG. Są podłączone do dekodera telewizji NC+. Nowe odbiorniki w pokojach marki LG znajdują się w pokojach od stycznia 2015 r. Minister opisał szczegółowo przebieg postępowania przed organem pierwszej instancji. Rozpoznając ponownie sprawę w wyniku wniesionego odwołania przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie. Wyjaśnił, iż w myśl art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem jego używania, a w konsekwencji do uiszczania przez jego posiadacza opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik używany w lokalu o charakterze handlowym, usługowym czy produkcyjnym mieszczącym się poza lokalem mieszkalnym. Minister stwierdził, że zarówno z protokołu z kontroli, oświadczenia do niego załączonego jak i bezpośredniego sprawdzenia przez kontrolerów, wynika, że strona posiadała i użytkowała łącznie 46 odbiorników telewizyjnych, które nie były zarejestrowane. Następnie organ odniósł się szczegółowo (strona 3 do strony 7 uzasadnienia) do zarzutów podniesionych w odwołaniu uznając je za bezzasadne. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie HOTELE [...] S.A. z siedzibą w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania tj.: a) art. 6 k.p.a. poprzez brak działania organów administracji publicznej na podstawie prawa, polegający w szczególności na rozpoczęciu kontroli u kontrolowanego przedsiębiorcy bez zawiadomienia go o zamiarze wszczęcia tej kontroli i braku wykazania przez organ administracji publicznej przesłanek zwalniających ten organ od obowiązku uprzedniego zawiadomienia kontrolowanego, wynikających z ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (brak jakichkolwiek informacji na ten temat w protokole kontroli oraz w książce kontroli); b) art. 8 k.p.a. poprzez brak prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, polegający w szczególności na braku zawiadomienia skarżącej o zamiarze przeprowadzenia kontroli (mimo takiego obowiązku) i braku uczestnictwa skarżącej w tej fazie postępowania; brak skarżącej w trakcie kontroli uniemożliwił nadto składanie ważnych oświadczeń, organ zaś nie wskazał jakie są uprawnienia osoby podpisującej protokół, zasadą zaś wynikającą z art. 80 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej jest dokonywanie czynności kontrolnych w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej, czego w niniejszej sprawie brak; c) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej i bezpośredniości postępowania, a także uchybienie prawa skarżącej do aktywnego udziału w toku postępowania (w trakcie czynności kontrolnych skarżącą nie reprezentowała osoba upoważniona, co konsekwencją braku uprzedniego zawiadomienia o zamiarze przeprowadzenia kontroli, a zatem skarżąca nie mogła aktywnie uczestniczyć w tym stadium postępowania); d) art. 136 k.p.a. oraz art 138 § 2 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty odwołania, lecz arbitralne przyjęcie słuszności rozstrzygnięcia decyzji I instancji mimo wydania przez organ I instancji decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, opisanych w odwołaniu i niniejszej skardze; oraz przepisów prawa materialnego tj.: 1) przepisów zawartych w rozdziale 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, w szczególności; a) art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez oparcie decyzji na dowodach przeprowadzonych w toku kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej (brak formalnego zawiadomienia, rozpoczęcie kontroli mimo braku zawiadomienia), a zatem materiał dowodowy został zebrany z naruszeniem zasad przeprowadzania kontroli, co powoduje, że nie może on stanowić podstawy do wydania decyzji administracyjnej. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika brak umocowania osoby podpisującej protokół ze strony skarżącej, organ zaś kontroli nie wyjaśnił statusu tej osoby, ani jakie są uprawnienia tejże osoby do składania jakichkolwiek oświadczeń w imieniu skarżącej; b) art. 79 ust. 1 w zw. z art. 79 ust. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez brak zawiadomienia skarżącej o zamiarze wszczęcia kontroli, co skutkowało brakiem aktywnego udziału skarżącej w trakcie kontroli, a także rozpoczęciem kontroli mimo braku zawiadomienia i wskazanych w ustawie terminów na przeprowadzenie kontroli; c) art. 80 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez przeprowadzenie czynności kontrolnych dokonanych pod nieobecność kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej; 2) przepisów zawartych w ustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, w szczególności: a) art. 2 ust. 2 w zw. ust. 4 w zw. z art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych, poprzez uznanie domniemania faktycznego za prawidłowe. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła i uzasadniła wskazane zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W działaniu organów Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. W ocenie Sądu w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie organy miały w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącą opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Posiadanie w rozumieniu ustawy o opłatach abonamentowych zostało określone, jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności. Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 u.o.a.). Modyfikację tej zasady ustawodawca wprowadza w ust. 5 art. 2 u.o.a określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych. Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym należy zwrócić uwagę, że, jak już wspomniano powyżej, posiadanie w rozumieniu u.o.a. zostało określone, jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, natomiast "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza. W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.). Przy czym stosownie do treści art. 5 ust. 3 u.o.a. w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. Jak wynika z akt sprawy przeprowadzona zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, w dniu 19 maja 2016 r., kontrola wykazała, że skarżąca nie zarejestrowała 46 odbiorników telewizyjnych i 1 odbiornika radiofonicznego. Odbiorniki te były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Tym samym wypełniła się dyspozycja art. 2 w/w ustawy. Zgodnie z rozporządzeniem Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 6 maja 2014 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2015 r. (Dz. U. poz.647 ) stawka za jeden dzień dla odbiornika telewizyjnego wynosi 21,50 zł. Zatem organ I instancji prawidłowo dokonał czynności rachunkowej uzyskując kwotę 29 670 zł tytułem należnej opłaty. Reasumując Sąd wskazuje, że okres używania niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego nie ma wpływu na wymiar opłaty z art. 5 ust. 3 u.o.a., gdyż jest ona stała i wynosi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. W podpisanym bez zastrzeżeń protokole kontroli zawarte jest oświadczenie wiedzy osoby uczestniczącej w kontroli stwierdzające, że odbiorniki są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a ponadto zaprotokołowane jest oświadczenie, że są one zainstalowane w pokojach hotelowych od stycznia 2015 r. a odbiornik radiowy od października 2015 r. Tym samym organy prawidłowo przyjęły, że upłynął czternastodniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie wynikający z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. nr 187, poz. 1341). W zarysowanym powyżej mechanizmie odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. Zasadniczo, bowiem jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy istotnie w jej przypadku doszło do sytuacji używania niezarejestrowanego odbiornika. Przy czym zauważyć należy, że protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie. Stwierdzone podczas kontroli - znajdującej umocowanie w art. 7 ust. 1 u.o.a. - używanie niezarejestrowanego odbiornika, uzasadniające nałożenie opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a. kontrolujący utrwala w protokole kontroli, co stanowi następnie podstawę do wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a. Taki protokół kontroli obowiązku rejestracyjnego zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W warunkach niniejszej sprawy - protokół został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych - co uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie. Przy czym, zdaniem Sądu, moc dowodową sporządzonego protokołu zwiększa również fakt, że został on bez zastrzeżeń podpisany przez przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, co potwierdza prawdziwość zawartych w nim ustaleń Tak wiec ustalony w sprawie stan faktyczny należy uznać za wiarygodny. Nie ma przeszkód prawnych, by w kontroli obowiązku rejestracyjnego odbiorników telewizyjnych brał udział inny, aniżeli przedstawiciel władz spółki – podmiot np. recepcjonista czy inna osoba zatrudniona w hotelu, zorientowana w jego funkcjonowaniu. Wówczas podpis takiej osoby na protokole kontroli należałoby uznać za potwierdzający, po pierwsze, że brała ona udział w kontroli, a po drugie, że nie kwestionuje ustaleń kontroli lub przeciwnie – zgłasza zastrzeżenia, do których należy odnieść się w toku postępowania przed organami. Sąd podkreśla, że do ww. kontroli nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.) Zgodnie z art. 1 ustawa reguluje podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zadania organów w tym zakresie. Działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły (art. 2 ustawy). Kontrola, jaka została przeprowadzona u skarżącej (przedsiębiorcy) nie dotyczyła prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, a jedynie wykonania obowiązku rejestracyjnego, zatem zarzuty naruszenia przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej są nietrafne. Organ kontrolujący (operator publiczny) działając stosownie do ustawy o opłacie abonamentowej skontrolował spełnienie obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Reasumując należy wskazać, co słusznie zauważył organ, że kontrola dopełnienia obowiązku rejestracyjnego nie jest kontrolą działalności gospodarczej danego podmiotu i dlatego nie mają do niej zastosowania przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W analizowanej skardze sformułowano także zarzuty naruszenia prawa procesowego, w ocenie autora, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 79 ust. 1, art. 79 ust. 4 i art. 77 ust. 6, oraz art. 80 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej polegające na naruszeniu obowiązków wyartykułowanych w tych przepisach ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a dotyczących sposobu i trybu przeprowadzania czynności kontrolnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podziela tych zarzutów, o czym pokrótce była również mowa powyżej. Podkreślić należy, że skarżąca zarzuca organom naruszenie tych przepisów - poprzez ich nie zastosowanie w sprawie, podczas gdy nie mają one zastosowania w odniesieniu do kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych przeprowadzanej na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 ze zm.). Wbrew twierdzeniom skarżącej do ustawowych znamion działalności gospodarczej przedsiębiorcy nie należy posiadanie i użytkowanie przez niego odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albowiem odbiorniki te nie służą w istocie do prowadzenia działalności gospodarczej, lecz do odbioru programów radiowych i telewizyjnych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe, art. 5 ust. 1 stanowił natomiast, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188, ze zm.). Kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 (art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych). Dodatkowym argumentem świadczącym, że do kontroli przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych nie mają zastosowania przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej jest treść ustawy z 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 18, poz. 97), która m.in. wprowadziła obowiązek uprzedzania przedsiębiorcy o zamiarze dokonania kontroli (art. 79 ust. 1 ustawy o działalności gospodarczej). W art. 2-63 tej ustawy dokonano zmian w 62 ustawach regulujących określone rodzaje działalności gospodarczej. W 52 ustawach zawarto przepisy nakazujące wprost stosowanie rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, zatytułowanego "Kontrola działalności gospodarczej przedsiębiorcy", w przypadku poszczególnych rodzajów kontroli. Świadczy to, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2013 r. (sygn. akt II GSK 92/12), o kompleksowym charakterze tej regulacji. Pośród wymienionych w ustawie o zmianie ustaw, w których wprowadzono obowiązek dokonywania kontroli zgodnie z rozdziałem 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie wymieniono ustawy o opłatach abonamentowych. Należy więc uznać, że nie było zamiarem ustawodawcy, aby kontrola rejestracji odbiorników, nawet użytkowanych w działalności gospodarczej odbywała się w trybie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Dlatego w sprawie nie miały zastosowania kwestionowane w skardze kasacyjnej przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W konsekwencji Sąd uznał, że organy administracji w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.