VI SA/Wa 1982/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak – Osetek (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref. staż. Małgorzata Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. spraw ze skarg S. w [...] na decyzje Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia: z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] oraz z dnia [...] lipca 2017 r.nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia protestu 1.uchyla zaskarżone decyzje, 2.zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz S. w [...] kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 27 czerwca 2017 r. ogłoszony został w Biuletynie Informacji Publicznej Narodowego Funduszu Zdrowia ("dalej NFZ") Wykaz świadczeniodawców zakwalifikowanych do poszczególnych poziomów systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej (dalej "wykaz świadczeniodawców"). W dniu 4 lipca 2017 r. na podstawie art. 95n ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1793 z późn. zm.), dalej "ustawa o świadczeniach", wpłynął do dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej "dyrektor [...]OW NFZ" lub "organ I instancji"), protest Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" w S. (dalej "SPS ZOZ", "świadczeniodawca" lub "skarżący") w przedmiocie niewłaściwego wskazania zakresu lub rodzaju świadczeń zakwalifikowanych do systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia w Wykazie świadczeniodawców na terenie województwa [...]. Świadczeniodawca wniósł o uwzględnienie protestu i zmianę kwalifikacji do poziomu szpitala III stopnia oraz o wskazanie dodatkowych profili, zakresów i rodzajów świadczeń, w ramach których będzie udzielać świadczeń w systemie zabezpieczenia w zakresie wskazanych w proteście profili systemu zabezpieczenia, porad specjalistycznych w poradniach przyszpitalnych oraz świadczeń - programy lekowe. Dyrektor [...]OW NFZ decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], odmówił uwzględnienia protestu. W wyniku odwołania skarżącego decyzja ta została uchylona w części decyzją Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej "Prezes NFZ", "organ odwoławczy" lub "organ") z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], który przekazał sprawę w tej części do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że ponownego przeanalizowania wymagała kwestia uznania profilu neonatologia za profil kwalifikujący do określonego poziomu zabezpieczenia, w sytuacji realizowania świadczeń neonatologicznych przez świadczeniodawców realizujących umowę w zakresie koordynowana opieka nad kobietą w ciąży. Ponadto, zdaniem Prezesa NFZ, organ I instancji nie odniósł się do zarzutów podniesionych w proteście dotyczących niezakwalifikowania dodatkowych profili, zakresów i rodzajów świadczeń. Z kolei w zakresie w jakim organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję dyrektora [...]OW NFZ wskazał na niezakwalifikowanie zakresu anestezjologia - hospitalizacja dla dorosłych jako profilu systemu zabezpieczenia. Kwalifikacja do poszczególnych poziomów zabezpieczenia została bowiem dokonana w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 czerwca 2017 r. w sprawie określenia szczegółowych kryteriów kwalifikacji świadczeniodawców do poszczególnych poziomów systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2017 r. poz. 1163), dalej "rozporządzenie w sprawie kryteriów kwalifikacji". Skarżący został zakwalifikowany do poziomu szpitali pediatrycznych, o którym mowa w art. 95l ust. 2 pkt 5 oraz art. 95l ust. 4 pkt 5 w zw. z art. 95m ust. 3 pkt 1 lit. a, c - d oraz art. 95m ust. 6 pkt 5 ustawy o świadczeniach z uwagi na spełnienie kryteriów określonych w tych przepisach. Na powyższą decyzję SPS ZOZ wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "WSA w Warszawie" lub "Sąd"), zarzucając jej naruszenie: - § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie kryteriów kwalifikacji poprzez jego zastosowanie, pomimo że liczba profili systemu zabezpieczeń dla dzieci, w których skarżący udziela świadczeń nie jest większa od 75% ogólnej liczby profili systemu zabezpieczania i w konsekwencji braku przesłanek do jego zastosowania, - § 2 ust. 4 rozporządzenia w sprawie kryteriów kwalifikacji poprzez jego niezastosowanie, pomimo iż skarżący spełnia wszelkie kryteria do zakwalifikowania go do poziomu szpitali III stopnia, a nie spełnia kryteriów kwalifikacji do poziomu szpitali pediatrycznych, - art. 95l ust. 4 ustawy o świadczeniach poprzez przyjęcie, że w katalogu profili kwalifikujących znajduje się profil anestezjologia i intensywna terapia dla dzieci, a przepis ten tego profilu nie wymienia, - pkt 2 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 694), dalej "rozporządzenie w sprawie świadczeń gwarantowanych", poprzez błędne przyjęcie, że zgodnie z tym rozporządzeniem profil "anestezjologia i intensywna terapia/anestezjologia i intensywna terapia dla dzieci" dla celów kwalifikacji świadczeniodawców do poszczególnych poziomów zabezpieczeń powinien być traktowany jako dwa odrębne profile, - § 2 pkt 2 oraz pkt 3 rozporządzenia w sprawie świadczeń gwarantowanych poprzez jego błędną interpretacje i przyjęcie, że definicja wyrażenia "hospitalizacja planowa" nie wchodzi do zakresu nazwy "hospitalizacja", pomimo że z przepisu tego wynika, że każda hospitalizacja planowa jest jednocześnie hospitalizacją, - § 2 ust 1 rozporządzenia w sprawie kryteriów kwalifikacji poprzez jego zastosowanie, pomimo iż postanowienie to jest niezgodne z przepisem na podstawie którego zostało wydane, tj. art. 95m ust. 12 ustawy o świadczeniach i w konsekwencji nie mogło mieć zastosowania. Mając na uwadze powyższe zarzuty SPS ZOZ wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie, w którym nie uchyliła ona decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. A także, gdyby Sąd stwierdził, że nie jest władny do badania zgodności § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kwalifikacji z art. 95m ust. 12 ustawy o świadczeniach skarżący wniósł o zadanie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego w tym zakresie. Skarga na tę decyzję została zarejestrowana przez WSA w Warszawie pod sygn. akt VI SA/Wa 1329/18. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, dyrektor [...]OW NFZ decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], powtórnie odmówił uwzględnienia protestu podtrzymując stanowisko w zakresie uznania, że umowa na świadczenia kontraktowane odrębnie w zakresie: koordynowana opieka nad kobietą w ciąży na II lub III poziomie opieki perinatalnej (KOC II/III) nie jest umową o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie leczenia szpitalnego, choć faktycznie świadczenia wykonywane przez skarżącego w oparciu o obie umowy dotyczyły tożsamych świadczeń gwarantowanych. Organ I instancji odniósł się ponadto do zawartego w proteście wniosku o wskazanie dodatkowych profili, zakresów i rodzajów świadczeń uznając, że ani ustawa o świadczeniach, ani też rozporządzenie w sprawie kryteriów kwalifikacji nie przewiduje w przypadku kwalifikacji do szpitala pediatrycznego wykonywania innych dodatkowych profili, zakresów, czy rodzajów świadczeń. W wyniku odwołania skarżącego Prezes NFZ decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy ww. decyzję dyrektora [...]OW NFZ. Na tę decyzję SPS ZOZ również wniósł skargę do WSA w Warszawie, zarzucając jej naruszenie: - art. 95m ust. 10 pkt 1 lit. a w zw. z art. 95 ust. 12 pkt 4 w zw. z art. 95n ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach poprzez przyjęcie, że w do udzielania w ramach systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej nie kwalifikują się świadczenia udzielane przez skarżącego jako świadczenia udzielane w ramach dodatkowych profili, zakresów i rodzajów świadczeń, a wskazane w proteście skarżącego z dnia 29 czerwca 2017 r. i przywołane następnie w proteście z dnia 4 sierpnia 2017 r. i pominięcie ich w wykazie, - § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie kryteriów kwalifikacji poprzez jego niezastosowanie pomimo, iż jego treść jest jednoznaczna i nakazuje uwzględnienie w wykazie wszystkich świadczeń określonych w art. 95n ust. 10 pkt 1 ustawy o świadczeniach. Skarżący w skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, a także połączenie sprawy ze sprawą dotyczącą skargi na decyzję Prezesa NFZ z dnia 20 lipca 2017 r. Skarga na tę decyzję została zarejestrowana przez WSA w Warszawie pod sygn. akt VI SA/Wa 1327/18. W odpowiedzi na wniesione skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach. WSA w Warszawie połączył obie skargi do wspólnego rozpoznania i wyrokiem z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1327/18, oddalił je. Uzasadniając oddalenie skarg, Sąd w pierwszej kolejności dokonał oceny prawidłowości decyzji z [...] lipca 2017 r. nr [...]. Podzielił stanowisko organu, że skarżący nie powinien zostać zakwalifikowany do poziomu szpitali III stopnia, ale do poziomu szpitali pediatrycznych w oparciu o art. 95l ust.4 pkt 5 ustawy o świadczeniach, jak prawidłowo stwierdził organ w zaskarżonej decyzji. Powołując się na treść art. 95m ust. 5 tej ustawy Sąd stwierdził, że aby zakwalifikować się do sieci szpital powinien posiadać określoną, wskazaną w ustawię liczbę profili. Wyjątki zawiera art. 95m ust. 7 i 8, które określają możliwość zastosowania obniżonych wymagań. Kwalifikacja świadczeniodawców do poziomów zabezpieczenia, o którym mowa art. 95l ust. 2 pkt 1-6 ustawy o świadczeniach następuje w kolejności wskazanej w § 2 ust. 2-7 rozporządzenia w sprawie kryteriów kwalifikacji. W tej sprawie organ trafnie, zdaniem WSA w Warszawie, uznał, że zakres okulistyka - hospitalizacja planowa nie został zaliczony do świadczeń udzielanych w trybie hospitalizacji. WSA w Warszawie wskazał, że możliwość zakwalifikowania się do sieci zależy od kryteriów ustawowych (czyli przede wszystkim wymóg prowadzenia izby przyjęć/SOR oraz posiadania w tym zakresie umowy z NFZ, wymogów posiadania kontraktu od co najmniej 2 lat) oraz posiadania umów w tzw. profilach kwalifikujących wskazanych art. 95l ust. 4 ustawy o świadczeniach, a także spełniania kryteriów szczegółowych. Poprzez posiadanie umowy należy rozumieć umowę na świadczenia zawartą z NFZ na hospitalizację. Przez termin "hospitalizacja", należy rozumieć pełną hospitalizację, czyli tzw. "tryb ostry", co oznacza, że tryb planowy nie jest podstawą do kwalifikacji. Zdaniem Sądu, tryb "hospitalizacja" oznacza całodobowe udzielanie świadczeń w trybie nagłym i planowym w zamkniętym zakładzie opieki zdrowotnej, spełniającym wymagania określone w odrębnych przepisach, obejmujące proces diagnostyczno-terapeutyczny od chwili przyjęcia pacjenta do momentu jego wypisu lub zgonu. Hospitalizacja obejmuje: kwalifikację do leczenia szpitalnego, badania diagnostyczne i terapie zlecone przez lekarza oraz profilaktykę, pielęgnację i rehabilitację, niezbędne w toku leczenia, jak również wszelkie świadczenia związane z pobytem pacjenta w oddziale/oddziałach szpitalnych, w tym usługę transportu sanitarnego. W rozumieniu warunków zawierania umów, odrębną hospitalizację może stanowić również całodobowe udzielanie świadczeń trwające od chwili zakończenia udzielania świadczeń pacjentowi świadczenia wysokospecjalistycznego finansowanego z budżetu państwa do momentu jego wypisu lub zgonu. Z kolei tryb "hospitalizacja planowa" to całodobowe udzielanie świadczeń w trybie planowym w zamkniętym zakładzie opieki zdrowotnej, spełniającym wymagania określone w odrębnych przepisach, którego celem jest przeprowadzenie u pacjenta określonego postępowania leczniczego lub diagnostycznego. Natomiast tryb leczenie "jednego dnia" to udzielanie świadczeń o charakterze zabiegowym lub zachowawczym w trybie planowym, którego celem jest przeprowadzenie u pacjenta określonego postępowania leczniczego lub diagnostycznego z intencją wypisania go w ciągu 24 godzin. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że w pojęciu "tryb hospitalizacja" mieści się konieczność całodobowego udzielania świadczeń w trybie nagłym i planowym, przy czym spójnik "i" to klasyczna koniunkcja. Tym samym, wbrew twierdzeniom skarżącego, zakres "okulistyka-hospitalizacja planowa" prawidłowo nie został przez organ uwzględniony, jako że nie może stanowić profilu kwalifikującego. Kryteria kwalifikacji podmiotów leczniczych do jednego z poziomów sieci szpitali są oparte wyłącznie na przesłankach merytorycznych, takich jak zakres działalności prowadzonej przez szpitale i charakter udzielanych świadczeń. WSA w Warszawie podzielił stanowisko organu, że pierwszym możliwym poziomem, którego kryteria (wskazane w art. 95m ust. 3 pkt 1 lit. a, c i d oraz art. 95m ust. 6 pkt 5 ustawy o świadczeniach i § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie kryteriów kwalifikacji) spełniał skarżący jest poziom szpitali pediatrycznych, o którym mowa w art. 95l ust. 2 pkt 5 oraz art. 95l ust. 4 pkt 5 w zw. z art. 95m ust. 3 pkt 1 lit. a, c-d oraz art. 95m ust. 6 pkt 5 ustawy o świadczeniach. Sąd nie podzielił zarzutu, że § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kryteriów kwalifikacji jest niezgodny z art. 95m ust. 12 ustawy o świadczeniach. W ocenie Sądu § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kryteriów kwalifikacji stanowi realizację upoważnienia wynikającego z art. 95m ust. 12 ustawy o świadczeniach. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi wniesionej na decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], Sąd stwierdził, że podstawową kwestią, na którą należy zwrócić uwagę jest fakt, że skarżący nie spełnił warunków wymaganych do uznania profilu neonatologia, jako profilu kwalifikującego, gdyż na dzień ogłoszenia wykazu nie posiadała umowy w rodzaju leczenie szpitalne w trybie hospitalizacji w zakresie świadczeń neonatologii, czego wymagał art. 95m ust. 3 pkt 1 ustawy o świadczeniach. Umowa taka została bowiem rozwiązana na mocy porozumienia stron z dniem [...] marca 2017 r., a została przez skarżącego zawarta umowa obowiązująca od [...] kwietnia 2017 r. w rodzaju świadczenie kontraktowane odrębnie w zakresie koordynowanej opieki nad kobietą w ciąży na II lub III poziomie opieki prenatalnej (KOC II/III) która wymaga jednoczesną realizację przez świadczeniodawcę posiadającego taką umowę, umowy w rodzaju leczenie szpitalne, w zakresie neonatologia w trybie hospitalizacji. Od wyroku WSA w Warszawie, świadczeniodawca złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej "NSA"). NSA wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II GSK 550/19, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Jak zwrócił uwagę NSA, zważywszy na następstwo czasowe wydania zaskarżonych decyzji, Prezes NFZ ostatecznie stwierdził prawidłowość przebiegu oraz rezultatu procesu kwalifikacji. Tym samym za uzasadnioną należało uznać potrzebę oceny działania organu z punktu widzenia jego zgodności ze wzorcem kontroli, który wynika z art. 95n ust. 1 ustawy o świadczeniach. NSA wskazał, że z uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie nie wynikało, aby kwestia ta stanowiła przedmiot jakiejkolwiek refleksji Sądu, który koncentrując się wyłącznie na prawidłowości zakwalifikowania SPS ZOZ do poziomu szpitali pediatrycznych, nie zaś do poziomu szpitali III stopnia, jak oczekiwał tego świadczeniodawca, pominął to, że nie był to jedyny aspekt sprawy mieszczący się w jej granicach. W granicach rozpatrywanej sprawy mieściła się bowiem również kwestia wskazania w odniesieniu do świadczeniodawcy, o którym mowa w art. 95n ust. 1 ustawy o świadczeniach "(...) wszystkich profili (...), zakresów lub rodzajów, w ramach których będzie on udzielać świadczeń (...)", zgodnie z art. 95m ust. 3 pkt 1 i 2 lit. b i c, ust. 10 i 11 oraz przepisami wydanymi na podstawie art. 95m ust. 12 pkt 2 i 4 ustawy o świadczeniach. NSA podkreślił, że Sąd nie rozpoznając istoty sprawy nie skontrolował tym samym działania organu z punktu widzenia jego zgodności z wzorcami kontroli, a więc podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwe zastosowanie był więc zasadny. W opozycji zaś do stanowiska organów, że wskazanie dodatkowych profili, zakresów i rodzajów świadczeń, w ramach których świadczeniodawca zakwalifikowany do poziomu szpitali pediatrycznych może udzielać świadczeń w systemie zabezpieczenia wynika z rozporządzenia w sprawie kryteriów kwalifikacji, NSA stwierdził, że wobec jednoznacznej treści art. 95n ust. 1 ustawy o świadczeniach oraz imperatywnego charakteru zawartej w nim wypowiedzi formułującej wobec jej adresata konkretny obowiązek, a także wobec ścisłego jej funkcjonalnego związku z ust. 5 i ust. 7 pkt 1 lit. c oraz tego, że w pojęciu "wszystkich profili, zakresów i rodzajów świadczeń", o których mowa w przywołanym przepisie ustawy mieszczą się również "dodatkowe profile, zakresy i rodzaje świadczeń", o których stanowi rozporządzenie, stanowisko to nie może być uznane za uzasadnione. Zwłaszcza, że rozporządzenie w sprawie kryteriów kwalifikacji nie może, z oczywistych względów wynikających z hierarchicznej budowy systemu źródeł prawa, znosić obowiązków wynikających z aktu prawnego o wyższej mocy prawnej, czyli ustawy o świadczeniach. NSA uznał za zasadny również zarzut błędnej wykładni § 2 pkt 2 oraz pkt 3 rozporządzenia w sprawie świadczeń gwarantowanych, wskazując, że jakkolwiek z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd wprost przywołał wymieniony przepis prawa, to jednak WSA w Warszawie odwołał się do jego treści, zwłaszcza, że odnośnie do rozumienia pojęcia "hospitalizacja", nie przywołał jednocześnie żadnych innych unormowań prawnych. Co przy tym nie mniej istotne z punktu widzenia oceny trafności argumentacji Sądu, która staje się przez to bardzo enigmatyczna, dokonując analizy wymienionego pojęcia, w miejsce funktora alternatywy, którym na gruncie § 2 pkt 2 wymienionego rozporządzenia operuje prawodawca, Sąd przywołuje funktor koniunkcji. To zaś stanowiło konsekwencję wyrażenia błędnego stanowiska odnośnie do rozumienia pojęcia "hospitalizacji". NSA uznał, że uwzględniając konsekwencje wynikające z operowania przez prawodawcę na gruncie wymienionego przepisu funktorem alternatywy "albo", że pojęcie "hospitalizacja" obejmuje swoim zakresem również hospitalizację planową. W związku z tym, za hospitalizację w rozumieniu § 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie świadczeń gwarantowanych należy także uznać całodobowe udzielanie świadczeń gwarantowanych w trybie planowym. Użycie w zdaniu współrzędnie złożonym wymienionego funktora ma bowiem tę konsekwencję, że jest ono prawdziwe wówczas, gdy choćby jedno ze zdań składowych jest prawdziwe. Odnosząc się zaś wniosków Sądu formułowanych na tle profilu okulistyka, którego kwalifikacja stanowiła sporne w sprawie zagadnienie, NSA również nie zaakceptował stanowiska WSA w Warszawie w tym zakresie, zaś zagadnienie to oraz sposób jego rozstrzygnięcia nie pozostawał bez wpływu na odpowiedź na pytanie dotyczące prawidłowości przeprowadzonej przez organ kwalifikacji SPS ZOZ do poziomu szpitali pediatrycznych, nie zaś do poziomu szpitali III stopnia, co stanowiło zasadniczą oś sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie. NSA wskazał także, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd dokonywał oceny prawidłowości wymienionej kwalifikacji z punktu widzenia normatywnych podstaw przyjęcia do katalogu profili kwalifikujących profilu anestezjologia i intensywna terapia dla dzieci. Nie wynika również, czy w rozumieniu pkt 2 załącznika nr 3 do rozporządzenia w sprawie świadczeń gwarantowanych konwencja, którą na jego gruncie operuje prawodawca, a mianowicie "anestezjologia i intensywna terapia/anestezjologia i intensywna terapia dla dzieci", uzasadnia wniosek, że przy założeniu wspólnego mianownika odnośnie do warunków realizacji wymienionych świadczeń, znak "/" stanowi oznaczenie funktora koniunkcji (co skutkowało wyszczególnieniem przez organ anestezjologii i intensywnej terapii oraz anestezjologii i intensywnej terapii dla dzieci), czy też oznaczenie funktora dysjunkcji (bądź ... bądź). Wojewódki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skargi są zasadne. Na wstępie rozważań co do podniesionych w skardze zarzutów, przypomnieć należy, iż przepis art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a." zdanie pierwsze przewiduje, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i procesowe (por. np. wyrok NSA z 21 sierpnia 2015 r., II FSK 3060/13, LEX nr 1783681). Artykuł 190 p.p.s.a. znajduje zastosowanie, gdy doszło do wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. W takim wypadku sąd ten związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przez którą należy rozumieć ustalenie jednoznacznej normy na podstawie określonego przepisu prawa materialnego lub procesowego. Zatem Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania nie ma całkowitej swobody przy wydaniu nowego orzeczenia. Związanie dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnią prawa ma szeroki zasięg. Nie można bowiem oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny granice sprawy podlegają zawężeniu do granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną (por. wyrok NSA z 20.09.2006 r., II OSK 1117/05, LEX nr 238489). Przyjęty model postępowania odwoławczego w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powoduje, że przepis art. 190 p.p.s.a. nie jest jedynym uregulowaniem, które wyraża kwestię związania przyjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny oceną prawną. W związku z odesłaniem zawartym w art. 193 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi, odpowiednie zastosowanie znajdą art. 153 i 141 § 4 p.p.s.a. Pierwszy z nich stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem rozstrzygnięcia. Co do zasady przepis ten będzie miał zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w razie orzekania reformatoryjnego na podstawie art. 188 p.p.s.a. Drugi z przepisów w interesującym dla sprawy zakresie stanowi, że jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Takie rozumienie wskazanych wyżej przepisów art. 141 § 4, art. 153 i 190 p.p.s.a. oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu kasatoryjnym może nie tylko przeprowadzić krytykę orzeczenia sądu pierwszej instancji w kontekście zarzutów skargi kasacyjnej, dokonując prawidłowej wykładni prawa na tle przyjętego przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, ale także narzucić temu sądowi określony sposób postępowania, który wyeliminuje powstałe w toku rozpoznania sprawy uchybienia i wątpliwości. Należy jednak mieć na uwadze, że ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli spowoduje to, że pogląd sądu stanie się nieaktualny, jak również w przypadku zmiany istotnych okoliczności faktycznych, które powstały po wydaniu orzeczenia sądowego (wyrok NSA z 5.11.2010 r., II GSK 861/09, LEX nr 746284, por. szerzej B. Dauter w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 6, Lex 2016, pkt 5 komentarza do art. 190 p.p.s.a.). Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznający ponownie sprawę Skarżącej w przedmiocie protestu dotyczącego kwalifikacji do niewłaściwego poziomu systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej oraz niewłaściwego wskazania zakresu świadczeń opieki zdrowotnej, związany jest oceną prawną wyrażoną w cytowanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II GSK 550/19 . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie stwierdził przy ponownym rozpoznaniu sprawy, okoliczności powodujących utratę mocy wiążącej oceny prawnej wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku kasatoryjnym i po kontroli sądowej zaskarżonej decyzji, uznał, że skarga jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Ponownie więc Sąd I instancji, rozpoznaje zaistniały pomiędzy stronami spór prawny, który w rozpatrywanej sprawie, dotyczy oceny zgodności z prawem, decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2017 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie protestu świadczeniodawcy odnośnie kwalifikacji do niewłaściwego poziomu systemu zabezpieczenia oraz niewłaściwego wskazania profili systemu zabezpieczenia, zakresu lub rodzaju świadczeń zakwalifikowanych do systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej w wykazie świadczeniodawców zakwalifikowanych do poszczególnych poziomów systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej na terenie województwa [...]. Organ stwierdził brak podstaw do uwzględnienia protestu strony skarżącej, a w konsekwencji przyjął jako prawidłowe, zakwalifikowanie Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" w S. do poziomu szpitali pediatrycznych, nie zaś do poziomu szpitali III stopnia, jak oczekiwała tego strona. Tej też kwestii, a mianowicie prawidłowości kwalifikacji świadczeniodawcy do poszczególnych poziomów zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej, a także jak wynika ze skargi wskazania dodatkowych profili, zakresów i rodzajów świadczeń dotyczy zasadnicza oś sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wyżej wyroku, wydanym w niniejszej sprawie, w świetle przepisów Działu IVB "System podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej" ustawy o świadczeniach, nie powinno i nie może budzić żadnych wątpliwości, że kwalifikacja świadczeniodawców do poszczególnych poziomów zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej, o której mowa w tych przepisach stanowi pewien złożony proces. To jest pewien z założenia zracjonalizowany i logiczny ciąg działań ukierunkowanych na uzyskanie zamierzonego celu, które to działania materializują się, wieńcząc jednocześnie ten proces, w sporządzanym przez dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu i ogłaszanym w Biuletynie Informacji Publicznej wykazie o którym mowa w art. 95n ust. 1 przywołanej ustawy, obejmującym – jak wynika z tego przepisu – wskazanie: 1) świadczeniodawców zakwalifikowanych do poszczególnych poziomów systemu zabezpieczenia na terenie danego województwa; 2) dla każdego ze świadczeniodawców, o których mowa w pkt 1, wszystkich profili systemu zabezpieczenia, zakresów lub rodzajów, w ramach których będą oni udzielać świadczeń opieki zdrowotnej w systemie zabezpieczenia, zgodnie z art. 95m ust. 3 pkt 1 i 2 lit. b i c, ust. 10 i 11 oraz przepisami wydanymi na podstawie art. 95m ust. 12 pkt 2 i 4 ustawy o świadczeniach. Jednocześnie, co nie mniej istotne z omawianego punktu widzenia, zwieńczenie wymienionego procesu kwalifikacji we wskazany powyżej sposób nie oznacza, że nie może być on zakwestionowany przez świadczeniodawcę, który podważa jego prawidłowość. Z ust. 5 art. 95n ustawy o świadczeniach jednoznacznie wynika bowiem, że w przypadkach niezakwalifikowania do systemu zabezpieczenia, kwalifikacji do niewłaściwego poziomu systemu zabezpieczenia lub niewłaściwego wskazania profili systemu zabezpieczenia, zakresów lub rodzajów, o których mowa w ust. 1 pkt 2, świadczeniodawca spełniający warunki, o których mowa w tym przepisie, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wymienionego wykazu może wnieść do dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu środek odwoławczy w postaci protestu. Z kolei, w rezultacie rozpatrzenia tego środka prawnego – jak wynika to z pkt 1 i pkt 2 ust. 7 art. 95n przywołanej ustawy – dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu może – tak jak w rozpatrywanej sprawie – wydać decyzję o nieuwzględnieniu protestu albo o jego uwzględnieniu oraz zakwalifikowaniu świadczeniodawcy do systemu zabezpieczenia lub zmianie kwalifikacji świadczeniodawcy do danego poziomu systemu zabezpieczenia lub zmianie wskazania profili systemu zabezpieczenia, zakresów lub rodzajów, o których mowa w ust. 1 pkt 2. Od decyzji wydanych na podstawie wymienionego przepisu prawa ustawodawca przewidział odwołanie do Prezesa Funduszu, który w rezultacie jego rozpatrzenia również rozstrzyga w formie decyzji, orzekając w sposób, o którym mowa w ust. 9 art. 95n ustawy o świadczeniach. Z powyższego wynika, że intencją ustawodawcy było zapewnienie świadczeniodawcom stosownych środków ochrony prawnej ukierunkowanych na efektywną kontrolę prawidłowości przebiegu oraz rezultatu procesu kwalifikacji, albowiem z założeniem możliwości – co wynika z art. 95n ust. 7 pkt 1 ustawy – weryfikacji i reformacji rezultatu tego procesu, wieńczonego wymienionym wykazem świadczeniodawców. Funkcji zaś tego wykazu, o których w związku z obowiązkiem jego ogłoszenia w BIP należy wnioskować na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o do informacji publicznej, w szczególności zaś jego znaczenia, jako rezultatu procesu kwalifikacji, nie można podważać z tego powodu, że to w terminie 7 dni od dnia jego ogłoszenia rozpoczyna swój bieg termin do wniesienia protestu w związku z niezakwalifikowaniem do systemu zabezpieczenia lub kwalifikacją do niewłaściwego systemu zabezpieczenia lub – co trzeba podkreślić – niewłaściwym wskazaniem profili systemu zabezpieczenia, zakresów lub rodzajów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 . W związku z tym bowiem, że kontrolowane przez Sąd decyzje Prezesa NFZ z dnia [...] sierpnia i z dnia [...] lipca 2017 r. wydane zostały w postępowaniu przed organami Funduszu, które zainicjowane zostało protestem świadczeniodawcy, to ocena zgodności z prawem tych decyzji nie może pomijać konsekwencji wynikających z istoty oraz celu tego postępowania w relacji do wymienionych wyżej, podstaw protestu (art. 95n ust. 5) oraz treści kompetencji orzeczniczych organów właściwych do jego rozpatrzenia w I i II instancji (art. 95n ust. 7 i ust. 9), a w konsekwencji – co trzeba podkreślić – nie może również abstrahować od normatywnej treści art. 95n ust. 1 ustawy o świadczeniach. Zawarta w tym przepisie regulacja ma bowiem charakter podstawowy. Jeżeli z wymienionego przepisu – w którym ponadto nie bez powodu przecież znajduje się odesłanie do art. 95m – jasno i wyraźnie wynika, że na gruncie zawartego w nim wprowadzenia do wyliczenia ustawodawca operuje kategorycznym zwrotem "wykaz świadczeniodawców obejmujący wskazanie", zaś samo wyliczenie ma charakter enumeracji, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że wymieniony przepis formułuje wobec organu, o którym w nim mowa, obowiązek sporządzenia i ogłoszenia wykazu świadczeniodawców o określonej, a przy tym obligatoryjnej treści. Mianowicie wykazu zupełnego obejmującego wskazanie po pierwsze, świadczeniodawców zakwalifikowanych do poszczególnych poziomów systemu zabezpieczenia na terenie danego województwa, po drugie zaś, dla każdego ze świadczeniodawców, o których mowa w pkt 1, wszystkich profili systemu zabezpieczenia, zakresów lub rodzajów, w ramach których będą oni udzielać świadczeń opieki zdrowotnej w systemie zabezpieczenia, zgodnie z art. 95m ust. 3 pkt 1 i 2 lit. b i c, ust. 10 i 11 oraz przepisami wydanymi na podstawie art. 95m ust. 12 pkt 2 i 4. Jeżeli więc z pkt 2 ust. 1 art. 95n ustawy o świadczeniach wynika obowiązek wskazania w wykazie, w odniesieniu do każdego świadczeniodawcy zakwalifikowanego do poszczególnych poziomów systemu zabezpieczenia na terenie danego województwa, "[...] wszystkich profili [...], zakresów lub rodzajów, w ramach których będą oni udzielać świadczeń [...]", co zgodnie z przywołanym przepisem ma nastąpić przy uwzględnieniu art. 95m ust. 3 pkt 1 i 2 lit. b i c, ust. 10 i 11 oraz przepisów wydanych na podstawie art. 95m ust. 12 pkt 2 i 4, to tym bardziej za uzasadniony trzeba uznać wniosek o istnieniu obligatoryjnej treści wymienionego wykazu. Wykaz ten wieńczy proces kwalifikacji w ten sposób, że nie dość, że wskazuje świadczeniodawców zakwalifikowanych do poszczególnych poziomów systemu zabezpieczenia, to również wskazuje w odniesieniu do każdego z nich "[...] wszystkie profile [...], zakresy lub rodzaje, w ramach których będzie on udzielać świadczeń [...]". Od każdego zaś z tych wskazań – co trzeba podkreślić – świadczeniodawca uprawniony jest do wniesienia protestu zarzucając ich nieprawidłowość. W związku z tym więc, że decyzje kontrolowane przez Sąd były decyzjami wydanymi w postępowaniu zainicjowanym protestem strony – co przy uwzględnieniu tej okoliczności, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2017 r. była decyzją utrzymującą w mocy decyzję organu I stopnia z dnia [...] lipca 2017 r. o odmowie uwzględnienia protestu, zaś poprzedzająca je decyzja z dnia [...] lipca 2017 r. jakkolwiek była decyzją kasacyjną, to uchylającą decyzję organu I stopnia z dnia [...] lipca 2017 r. z powodu, między innymi, deficytów jej uzasadnienia w zakresie odnoszącym się do dodatkowych profili, zakresów i rodzajów świadczeń, w rezultacie oznacza, że zważywszy na wskazane następstwo czasowe ich wydania Prezes Funduszu ostatecznie stwierdził prawidłowość przebiegu oraz rezultatu wymienionego powyżej złożonego procesu kwalifikacji. Sąd oceniając działania organów administracji z punktu widzenia jego zgodności z wzorcem kontroli, który wynika z art. 95n ust. 1 ustawy o świadczeniach, stwierdził , iż proces kwalifikacji został przeprowadzony z naruszeniem przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji naruszeniem przepisów postępowania o czym niżej. Zasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 95m ust. 10 pkt 1) lit. a) w zw. z art. 95 ust. 12 pkt 4) w. zw z art. 95 n ust. 1 pkt 2) ustawy o świadczeniach poprzez przyjęcie, że do udzielania w ramach systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej nie kwalifikują się świadczenia udzielane przez skarżącą jako świadczenia udzielane w ramach dodatkowych profili, zakresów i rodzajów świadczeń, a wskazane w proteście skarżącej z 29 czerwca 2017 r. i przywołane następnie w proteście skarżącej z 4 sierpnia 2017 r. i pominięcie ich w wykazie ogłaszanym na podstawie art. 95 n ust. 1 pkt 2) ustawy o świadczeniach oraz naruszenia § 3 ust. 2 pkt 1) rozporządzenia w sprawie kwalifikacji poprzez jego niezastosowanie pomimo, iż jego treść jest jednoznaczna i nakazuje uwzględnienie w wykazie wszystkich świadczeń określonych w art. 95n ust. 10 pkt 1) ustawy o świadczeniach. Wbrew stanowisku organów administracji, wskazanie dodatkowych profili, zakresów i rodzajów świadczeń, w ramach których świadczeniodawca zakwalifikowany do poziomu szpitali pediatrycznych może udzielać świadczeń w systemie zabezpieczenia wynika z rozporządzenia w sprawie kwalifikacji . Należy podkreślić, że wobec jednoznacznej treści art. 95n ust. 1 ustawy o świadczeniach oraz imperatywnego charakteru zawartej w nim wypowiedzi formułującej wobec jej adresata konkretny obowiązek, a także wobec ścisłego jej funkcjonalnego związku z ust. 5 i ust. 7 pkt 1 lit. c), w pojęciu "wszystkich profili, zakresów i rodzajów świadczeń", o których mowa w przywołanym przepisie ustawy mieszczą się również "dodatkowe profile, zakresy i rodzaje świadczeń", o których stanowi rozporządzenie. Stanowisku organów sprzeciwia się również argument, że wymienione rozporządzenie – a więc akt wydawany na podstawie i w celu wykonania ustawy – nie może z oczywistych wręcz względów wynikających z hierarchicznej budowy systemu źródeł prawa, znosić obowiązków wynikających z aktu prawnego o wyższej mocy prawnej, to jest ustawy o świadczeniach. W odniesieniu natomiast do zarzutu błędnej wykładni § 2 pkt 2 oraz pkt 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego(Dz.U. z 2016 r., poz. 694 t.j.) dalej " rozporządzenie w sprawie leczenia szpitalnego", wskazać należy, iż pojęcie "hospitalizacja" obejmuje swoim zakresem również hospitalizację planową. Zgodnie z brzmieniem § 2 rozporządzenia w sprawie leczenia szpitalnego zawarto w nim definicje pojęć "hospitalizacja" ( pkt 2 ) oraz "hospitalizacja planowa"( pkt 3 ) zgodnie z którymi: hospitalizacja to całodobowe udzielanie świadczeń gwarantowanych w trybie planowym albo nagłym, obejmujące proces diagnostyczno-terapeutyczny oraz proces pielęgnowania i rehabilitacji, od chwili przyjęcia świadczeniobiorcy do chwili jego wypisu albo zgonu; hospitalizacja planowa to hospitalizacja wykonywaną w trybie planowym. W związku z tym, za hospitalizację w rozumieniu § 2 pkt 2 wymienionego rozporządzenia należy także uznać całodobowe udzielanie świadczeń gwarantowanych w trybie planowym. W świetle powyższego nie sposób jest zaakceptować stanowiska organu, z którego wynika, że w rozpatrywanej sprawie zakres "okulistyka – hospitalizacja planowana" zasadnie nie został uwzględniony. Ze stanowiskiem Sądu koresponduje również treść załącznika nr 3 pod nazwą :"Warunki szczegółowe realizacji świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego", część I zatytułowana: "warunki szczegółowe, jakie powinni spełnić świadczeniodawcy przy udzielaniu świadczeń gwarantowanych w trybie hospitalizacji i hospitalizacji planowej, punkt 31 do rozporządzenia w sprawie leczenia szpitalnego, które wydane zostało na podstawie art. 31d ustawy o świadczeniach. W opisanym załączniku nr 3 część I, pkt 31, wprost wymieniony został profil: okulistyka/okulistyka dla dzieci jako gwarantowane świadczenie w ramach leczenia szpitalnego tj. hospitalizacji i hospitalizacji planowej. Sąd uznał również za zasadne, zarzuty sformułowane w pkt 3 i pkt 4 skargi na decyzję organu z dnia [...] lipca 2017 r. ponieważ decyzje organów w tym zakresie naruszają wskazane wyżej przepisy prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Odnosząc się do wskazanych w pkt 3 skargi - naruszenia art. 95l ust. 4 ustawy o świadczeniach poprzez: uznanie za prawidłowe przyjęcia do katalogu profili kwalifikujących profilu anestezjologia i intensywna terapia dla dzieci, chociaż przepis ten tego profilu nie wymienia oraz w pkt 4 skargi - naruszenia pkt 2 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 694 ze zm., zwanego dalej: rozporządzeniem w sprawie świadczeń gwarantowanych) poprzez błędne przyjęcie, że zgodnie z tym rozporządzeniem profil "anestezjologia i intensywna terapia/anestezjologia i intensywna terapia dla dzieci" dla celów kwalifikacji świadczeniodawców do poszczególnych poziomów zabezpieczeń powinien być traktowany jako dwa odrębne profile, wskazać należy, iż jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w kwestii naruszenia pkt 2 załącznika nr 3 do rozporządzenia w sprawie leczenia szpitalnego, odpowiedzieć trzeba na pytanie czy w rozumieniu załącznika nr 3, część I, pkt 2 do rozporządzenia w sprawie leczenia szpitalnego konwencja, którą na jego gruncie operuje prawodawca – mianowicie, "anestezjologia i intensywna terapia / anestezjologia i intensywna terapia dla dzieci" – uzasadnia wniosek, że przy założeniu wspólnego mianownika odnośnie do warunków realizacji wymienionych świadczeń, znak "/" stanowi oznaczenie funktora koniunkcji (co skutkowało wyszczególnieniem przez organ anestezjologii i intensywnej terapii oraz anestezjologii i intensywnej terapii dla dzieci), czy też oznaczenie funktora dysjunkcji (bądź ... bądź) (por. w tej mierze również Z. Ziembiński, logika praktyczna, Warszawa 1984, s. 67 – 69). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę w załączniku nr 3, część I, pkt 2 do rozporządzenia w sprawie leczenia szpitalnego, użyto funktora dysjunkcji "bądź ... bądź ", do opisania wskazanego w tym rozporządzeniu profilu "anestezjologia i intensywna terapia / anestezjologia i intensywna terapia dla dzieci " i w konsekwencji należy przyjąć, iż jest to jeden profil, który na skutek błędnej wykładni powołanego przepisu, organ bezpodstawnie rozdzielił na dwa profile, co mogło mieć istotny wpływ na zakwalifikowanie Skarżącej do kategorii szpitala pediatrycznego a nie szpitala III stopnia, jak wskazywała Strona. W ocenie Sądu trafnie też wskazuje Strona w skardze, iż organ nie uwzględnił w swoich rozważaniach, iż co prawda art.95l ust.4 ustawy o świadczeniach zawierający katalog profili systemu zabezpieczenia, stanowiący podstawę, do zakwalifikowania konkretnego podmiotu do poziomu systemu zabezpieczeń, nie wymienia profilu świadczeń anestezjologia i intensywna terapia dla dorosłych, został jednak wskazany w art.95m ust.3 lit. b ustawy o świadczeniach wraz z anestezjologią i intensywną terapią dla dzieci jako profil niezbędny do zakwalifikowania do jakiegokolwiek poziomu systemu zabezpieczeń. Stanowisko to wynika z jednoznacznego brzmienia art.95m ust.3 pkt 1 lit. b ustawy o świadczeniach, zgodnie z którym świadczeniodawcę kwalifikuje się do systemu zabezpieczenia, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki, w odniesieniu do poziomów, o których mowa w art. 95l ust. 2 pkt 1-5 w szczególności : udziela świadczeń opieki zdrowotnej w ramach profilu systemu zabezpieczenia anestezjologia i intensywna terapia lub anestezjologia i intensywna terapia dla dzieci (jeden z poziomów referencyjnych) – (podkreślenie Sądu), na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, której okres trwania wynosi co najmniej 2 ostatnie lata kalendarzowe - w przypadku poziomów, o których mowa w art. 95l ust. 2 pkt 2 i 3, z zastrzeżeniem ust. 9. W art.95 l ust.2 pkt 1-5 postanowiono, iż w ramach systemu zabezpieczenia wyróżnia się następujące poziomy: 1) szpitale I stopnia; 2) szpitale II stopnia; 3) szpitale III stopnia; 4) szpitale onkologiczne lub pulmonologiczne; 5) szpitale pediatryczne; Podkreślenia też wymaga, iż w art.95 m ust.3 pkt 1 lit. b ustawy o świadczeniach prawodawca jednoznacznie wskazał, iż profil systemu zabezpieczenia " anestezjologia i intensywna terapia lub anestezjologia i intensywna terapia dla dzieci" stanowi jeden z poziomów referencyjnych i jak wynika z art.95 l ust.2 pkt 1-5 ustawy o świadczeniach, zakwalifikowanie świadczeniodawcy do poziomu szpitala III stopnia, uwarunkowane jest udzielaniem przez świadczeniodawcę, świadczeń opieki zdrowotnej w ramach profilu systemu zabezpieczenia anestezjologia i intensywna terapia lub (podkreślenie Sądu) anestezjologia i intensywna terapia dla dzieci. Przepisy te nie zostały zastosowane przez organ w rozpoznawanych sprawach i w konsekwencji wymienione powyżej wady oraz deficyty działań organu czynią przedwczesną ocenę zasadności zarzutów pozostałych zarzutów skargi tj. naruszenia § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie kwalifikacji poprzez jego zastosowanie oraz naruszenia § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie kwalifikacji poprzez jego niezastosowanie w sprawie . Dopiero po przeprowadzeniu przez organ w obu zaskarżonych do Sądu sprawach postępowania administracyjnego, w którym organ dokonana prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego wskazanych wyżej, wyznaczających zakres postępowania dowodowego oraz właściwie je zastosuje do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a wyniki swoich rozważań, przedstawi w decyzji zgodnie art.107 § 3 k.p.a., będzie możliwa prawidłowa ocena zastosowania w sprawie § 2 ust. 3 pkt 2 oraz pkt 3 rozporządzenia w sprawie kwalifikacji, w szczególności czy skarżąca spełnia wszelkie kryteria do zakwalifikowania do poziomu szpitali III stopnia, a nie spełnia tak jak twierdzi kryteriów kwalifikacji do poziomu szpitali pediatrycznych. Błędna wykładnia przepisów prawa materialnego doprowadziła też organ do naruszenia przepisów postępowania, bowiem organ skupił się w zaskarżonych decyzjach: z [...] lipca 2017 r. oraz z [...] sierpnia 2017 r. wyłącznie na ocenie, czy Skarżąca spełnia wymagania szpitala pediatrycznego, pomijając argumentację Strony dotyczącej spełnienia przez Skarżącą warunków do zakwalifikowania do kategorii szpitala III stopnia, co stanowi naruszenie art.77 § 1 k.p.a, art.80 k.p.a oraz art.107 § 3 k.p.a. Sąd uchylił obie zaskarżone decyzje mimo, iż decyzja z [...] lipca 2017 r. jest decyzja wydaną na podstawie art.138 § 2 k.p.a. bowiem jak wynika z lakonicznego uzasadnienia decyzji, organ nie rozpoznał ponownie w sposób pełny i wyczerpujący sprawy, ograniczając się w zasadzie do kontroli legalności decyzji organu pierwszej instancji, nie rozważywszy również, w przypadku decyzji z [...] sierpnia 2017 r. przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie, które jak już Sąd wskazał wyżej wyznaczają zakres postępowania dowodowego, naruszając również z tego względu art.77§ 1 k.p.a., art.80 k.p.a.i art.107 § 3 k.p.a. Skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą nie może natomiast odnieść zarzut naruszenia art. 95m ust. 12 ustawy o świadczeniach, poprzez przyjęcie, że § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kwalifikacji został wydany w zgodnie z treścią delegacji do jego wydania, pomimo iż postanowienie to jest niezgodne z przepisem na podstawie którego zostało wydane i w konsekwencji nie może mieć zastosowania, Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku kasatoryjnym jeżeli nawet uwzględnić w tej mierze argumentację prezentowaną przez stronę skarżącą w skargach z dnia [...] sierpnia 2017 r. oraz z dnia [...] września 2017 r., to trzeba jednak podnieść, że z okoliczności operowania przez prawodawcę na gruncie rozporządzenia z dnia 13 czerwca 2017 r. w sprawie określenia szczegółowych kryteriów kwalifikacji świadczeniodawców do poszczególnych poziomów systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej dozwoloną przecież techniką odesłania – która służy skrótowości wypowiedzi – nie sposób jest wywodzić wadliwości wykonania zawartej w art. 95m ust. 12 ustawy o świadczeniach delegacji do jego wydania. Kwestia zaś zawartych w wymienionym przepisie upoważniającym wytycznych treściowych nakazujących zapewnienie potrzeby ciągłości i kompleksowości udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej, stawiana jest przez stronę skarżącą nie tyle w kontekście prawidłowości wykonania delegacji ustawowej, co w kontekście oceny prawidłowości stosowania przepisów wymienionego rozporządzenia, a tym samym prawidłowości klasyfikacji Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" w S. do poziomu szpitali pediatrycznych, nie zaś do poziomu szpitali III stopnia. To zaś, jak już wyjaśniono, pozostaje w ścisłym związku z zarzutami naruszenia § 2 ust. 3 pkt 2 oraz pkt 3 rozporządzenia w sprawie kwalifikacji, których ocena na aktualnym etapie postępowania jest przedwczesna. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone w sprawie decyzje organu odwoławczego z [...] lipca 2017 r. oraz [...] sierpnia 2017 r. W kwestii kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm. Na koszty te złożył się uiszczony wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika – adwokata (480 zł). Ustalając w tej wysokości należne skarżącej koszty sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika strony o zwrot kosztów dojazdu na rozprawę biorąc pod uwagę brzmienie art. 200 p.p.s.a. Stosownie do art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl natomiast art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zatem skuteczne wnioskowanie o zwrot kosztów podróży jest możliwe tylko w sytuacji, gdy sąd zarządzi osobiste stawiennictwo strony lub jej pełnomocnika. W pozostałych przypadkach udział stron w posiedzeniach sądowych nie jest obowiązkowy, o czym strony są zawiadamiane, a co za tym idzie - nie mogą też skutecznie domagać się zwrotu kosztów dojazdu do sądu. W związku z tym Sąd nie znalazł podstaw, aby uwzględnić wniosek pełnomocnika skarżącej o zwrot kosztów dojazdu na rozprawę.