VI SA/Wa 1983/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2010 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] nakładającą na Z. D. karę pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] marca 2009 r. na ul. D. w G., drodze gminnej nr [...], inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili kontrolę zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego marki [...] o nr rejestracyjnym [...] oraz przyczepy marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Kontrolowanym pojazdem, będącym własnością Z. D., a kierowanym przez Z. W., wykonywany był przewóz drewna zrębowego z miejscowości N. do miejscowości K.. Pojazd członowy został skierowany na punkt kontroli w miejscowości B. celem dokonania ważenia w miejscu legalizowanym. Ze względu na fakt, że droga na której nastąpiło zatrzymanie omawianego pojazdu nie została zaliczona na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t (Dz. U. Nr 219, poz. 1860) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 t (Dz. U. Nr 219, poz. 1861) do kategorii dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 ton oraz o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 tony, a kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, w wyniku przeprowadzonego ważenia i pomiaru kontrolowanego pojazdu, stwierdzono: - przekroczenie dopuszczalnego nacisku podwójnej osi napędowej pojazdu silnikowego o 3,483 t, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m(nacisk osi pojazdu wyniósł 17,983 t), - przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi przyczepy o 1,163 t (nacisk osi przyczepy wyniósł 9,163 t), - przekroczenie dopuszczalnego nacisku podwójnej osi przyczepy o 0,837 t, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m(nacisk osi przyczepy wyniósł 15,3371), - przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego i przyczepy zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. o 7,931 t (rzeczywista masa kontrolowanego pojazdu członowego wyniosła 49,931 t). Kierowca podpisał protokół kontroli bez uwag. Pismem z dnia [...] marca 2009 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Z. D., dalej zwanego skarżącym, o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z przeprowadzoną kontrolą, pouczając stronę o treści art. 10 § 1 k.p.a. oraz wzywając do przedstawienia wskazanych w piśmie dokumentów, w tym ważnego w dniu kontroli zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Skarżący przesłał wymagane dokumenty, nie przesyłając jednakże ww. zezwolenia. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 6.780 zł Powyższą karę nałożono za: - przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 8 t dla pojedynczej osi nienapędowej o 1,163 t (nacisk osi przyczepu wyniósł 9,163 t) - kara pieniężna w kwocie 2.160 zł, - przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 8 t dla podwójnej osi napędowej pojazdu silnikowego, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m o 3,483 zł (nacisk osi pojazdu wyniósł 17,983 t) - kara pieniężna w kwocie 3.180 zł, - przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 8,0 t dla podwójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy zachowaniu odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m o 0,837 t (nacisk osi przyczepy wyniósł 15,337 t) – kara pieniężna w kwocie 840 zł, - przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. o 7,931 t (rzeczywista masa zespołu pojazdów wyniosła 49,931 t) - kara pieniężna w kwocie 600 zł. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, art. 40c, art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) oraz lp. 6 pkt 1 lit. d), lp. 6 pkt 4 lit. b), lp. 6 pkt 9 lit. d0 i e). lp. 9 pkt 11, lit. b) załącznika nr 2 do tej ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), § 57 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 t oraz art. 104 §1 k.p.a. Organ ponownie wskazał, iż droga, na której zatrzymano kontrolowany pojazd, nie została zaliczona do kategorii dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 ton oraz o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 tony, a kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Pomiaru dokonano w miejscu zatwierdzonym jako stanowisko do pomiaru masy pojazdów oraz przy użyciu przenośnych wag do pomiarów statycznych (o nr fabrycznych [...], [...]) posiadające legalizacje Urzędu Miar. Pomiary wykonano w obecności i przy udziale kierowcy. Kierujący pojazdem został pouczony o sposobie i warunkach przeprowadzenia ważenia oraz o przysługujących mu uprawnieniach, co potwierdza podpis zamieszczony pod oświadczeniem znajdującym się w aktach sprawy. Strona po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego nie wniosła żadnych uwag. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości oraz o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Skarżący podniósł, że pojazd załadowano zgodnie z tabelą zamieszczoną w publikacji prof. Franciszka Krzysika "Techniczne właściwości drewna" 1 m3 drewna waży 600-800kg. Zgodnie z powyższym masa przewożonego ładunku nie przekraczała 24 t, masa całkowita zestawu 44 t. Wskazał, że w momencie załadunku przewoźnik nie jest w stanie określić masy przewożonego ładunku w tonach, gdyż dysponent określa mu ją w metrach sześciennych. W związku z powyższym jedynym możliwym parametrem do ustalenia wagi jest ilość m3 przemnożona zgodnie z cytowanymi tabelami. Uznał, iż zgodnie z powyższym masa ładunku na kontrolowanym pojeździe była prawidłowa, a przewoźnik działał w dobrej wierze. Ponadto skarżący wskazał, że droga na której został zatrzymany pojazd (ul. D.) jest oznakowana zarówno na wjeździe od strony O., M. jak i B., T. jako ciągłość dróg krajowych nr [...] i [...] oraz jest oznakowana jako tranzyt dla samochodów ciężarowych omijających centrum G.. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. (Dz. U. Nr 219, poz. 861 ) na drodze krajowej nr [...] na odcinku D. – G. – I. – O. – M. – O. – A. jest dopuszczony ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t , a nie 8 t jak sugerowali kontrolujący inspektorzy. Skarżący wskazał, że zespół pojazdów stojąc na skrzyżowaniu drogi nr [...] z drogą [...] na pasie do jazdy na wprost i skrętu w lewo otrzymał wyraźny sygnał od wyprzedzającego go z prawej strony radiowozu Inspekcji transportu Drogowego ,,Jedź za mną" poprzez włączenie błyskowych sygnałów świetlnych i nakazanie jazdy za sobą na D.. Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając odwołanie, decyzją z dnia [...] maja 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 2, art. 40c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz lp. 6 pkt 6 lit. d) i e) załącznika nr 2 do ww. ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2008 r. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji I instancji. Ponadto, odnosząc się do argumentacji skarżącego podniósł, że problemu przewozu drewna nie można rozpatrywać w oderwaniu od całościowej problematyki transportu drogowego i interesu wszystkich użytkowników dróg publicznych. Patrząc bowiem kompleksowo na działalność firm transportowych w Polsce nie sposób nie zauważyć, że problem z ustalaniem masy przewożonego ładunku przez przewoźników nie jest niczym szczególnym. Oczekiwanie, by miały być wprowadzone szczególne wytyczne dla przewoźników drewna, czy wręcz odrębny tryb ustalania wagi drewna i pojazdów załadowanych drewnem jest nieuzasadnione. Regulacje dotyczące dopuszczalnych nacisków na osie i innych dopuszczalnych parametrów pojazdów, czy też warunków technicznych pojazdów, mają wszak charakter uniwersalny. Obejmują zatem, co do zasady, wszystkich użytkowników dróg niezależnie od rodzaju przewożonego ładunku. Załadowany toną drewna pojazd waży tyle co pojazd załadowany toną piasku, a nienormatywny pojazd tak załadowany drewnem jak i innym ładunkiem czyni tako samo spustoszenie. Zdaniem organu w omawianej sytuacji rozwiązaniem problemu byłby zakup i zainstalowanie przez przewoźnika odpowiedniej wagi. Pojazd zważony za pomocą takiej wagi a także właściwe - równomierne rozmieszczenie ładunku, to jedyny skuteczny sposób na uniknięcie kary pieniężnej. Wszelkie inne sposoby na ustalenie masy przewożonego ładunku nigdy nie będą stuprocentowo skuteczne. Odpowiedzialność przewoźnika za popełnione naruszenia w zakresie dopuszczalnych norm jest nie do uniknięcia w obecnym systemie prawnym, a także jest nie do podważenia ze względów czysto racjonalnych. To przewoźnik przecież decyduje o wyborze trasy, czy zachowaniu się na drodze podczas wykonywania przewozu i musi on uwzględniać w swych rachubach bezpieczeństwo zarówno kierowcy, wykonującego transport jak i innych uczestników ruchu. Dlatego też, przewoźnik powinien tak konstruować relacje prawne ze swymi kontrahentami (załadowcami), by wykonanie danego zlecenia transportowego nie powodowało naruszenia obowiązujących przepisów i zagrożenia w ruchu drogowym. Organ podkreślił, że godnie z cytowanym wyżej art. 64 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. A zatem, przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Jeśli przewoźnik ma trudności z takim rozmieszczeniem ładunku, który nie będzie powodował przekroczenie nacisków osi, winien rozważyć możliwość zmniejszenia ilości przewożonego towaru. Normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej. W odniesieniu do zarzutu strony dotyczącego oznaczenia drogi należy stwierdzić, iż o dozwolonych naciskach osi na danej drodze rozstrzyga akt prawny a nie znak drogowy. Stosownie do art. 41 ust. 4 i 5 ustawy o drogach publicznych, wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. Wszystkie inne drogi, nie wymienione w tych rozporządzeniach stanowią sieć dróg, po których mogą się poruszać pojazdy o nacisku na pojedynczą oś do 8 t. W rozpatrywanym przypadku pojazd zatrzymano na odcinku drogi gminnej, który nie zalicza się do kategorii dróg wymienionych w powyższych rozporządzeniach, nie można więc uznać zarzutów skarżącego za zasadne. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący – Z. D. – wniósł o jej uchylenie, zarzucając jej naruszenie art. 5 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 ton, oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Skarżący powtórzył swoją argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji. Dodatkowo, odnosząc się do stwierdzenia organu, iż o dozwolonych naciskach na danej drodze rozstrzyga akt prawny, a nie znak drogowy, wskazał, że stwierdzenie to pozostaje w sprzeczności z zapisem art. 5 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchy drogowym, w myśl którego uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani stosować się do poleceń i sygnałów dawanych przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli, sygnałów świetlnych oraz znaków rogowych, nawet wówczas, gdy z przepisów ustawy wynika inny sposób zachowania iż nakazany przez te osoby, sygnały świetlne lub znaki drogowe. Na tle powyższego przepisu w piśmiennictwie wskazuje się, iż określa on hierarchię dyrektyw obowiązujących w ruchu drogowym, płynących z różnych źródeł zakres przedmiotowy) oraz ich adresatów (zakres podmiotowy). Kolejność ich obowiązywania pozostaje w ścisłym związku z porządkiem ich wymienienia. Hierarchia stanowi spójny system i jest podstawą bezpieczeństwa i płynności ruchu. Z ułożenia tej hierarchii wynika, że obowiązuje następująca kolejność: a) polecenia dawane przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli, b) sygnały dawane przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli, c) sygnały świetlne, d) znaki drogowe, e) przepisy prawa, Dalej podkreśla się, iż uczestnicy ruchu drogowego mają bezwzględny obowiązek dostosowania się do dyrektyw płynących z ww. źródeł. Niestosowanie się do znaku lub sygnału drogowego albo sygnału lub polecenia osoby uprawnionej do kierowania ruchem lub do kontroli ruchu drogowego stanowi wykroczenie (patrz: R.A. Stefański, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, LEX, 2008, wyd. III, komentarz do art. 5). Skarżący do skargi dołączył zdjęcia znaków drogowych przy drodze krajowej nr [...] i [...]. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga wniesiona przez Z. D. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2009 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r. nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu oraz umieszcza się go w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Art. 4 pkt 25 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych stanowi natomiast, że pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi. Ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 64 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym). Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym, zgodnie z art. 13g ustawy o drogach publicznych, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej, w wysokości określonej w załączniku nr 2 do tej ustawy. Z powyższych unormowań wynika, iż w przypadku stwierdzenia podczas kontroli drogowej, że pojazd jest nienormatywny, służby kontrolujące mają obowiązek nałożyć karę pieniężną, a jej wysokość, odnoszona do wielkości stwierdzonego przekroczenia, jest ściśle określona. W niniejszej sprawie skarżący nie kwestionuje samych warunków ważenia. Służby Inspekcji Transportu Drogowego ustaliły, że pojazd skarżącego, przewożący w momencie kontroli ładunek drewna, przekraczał dopuszczalne parametry w zakresie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Rodzaj i wielkość przekroczeń utrwalone zostały w protokole kontroli z dnia [...] marca 2009 r. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia art. 5 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym wskazać należy, iż strona nie przedstawiła żadnych dowodów odnośnie swoich twierdzeń, że kontrolowany pojazd zjechał z drogi krajowej nr [...] w G. na ul. D. będącą drogą gminną, na której dopuszczalny nacisk na oś pojazdu wynosi 8 ton. Zatrzymanie kontrolowanego pojazdu na ul. D. potwierdzają zapisy zawarte w protokole kontroli. Kierowca kontrolowanego pojazdu nie zakwestionował wyników przeprowadzonego ważenia, podpisał się pod protokołem kontroli, nie zgłaszając do niego żadnych uwag ani zastrzeżeń. A zatem zaakceptował ustalenia faktyczne, dotyczące miejsca zatrzymania pojazdu, wyników pomiarów i sposobu ich wykonania, dokonane przez organ kontrolujący. W wyroku z dnia 17 czerwca 2008 r. II GSK 89/08 NSA podkreślił, iż protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego, w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Protokół, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń, z tego między innymi względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Co do zasady, znaczenia dowodowego protokołu z kontroli drogowej nie sposób przecenić. Obrazuje on bowiem stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu kontroli drogowej stanowi dowód w sprawie. Oczywiście sam fakt podpisania bez zastrzeżeń protokołu, nie zwalnia organu od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, jeżeli wątpliwości co do przeprowadzenia kontroli, są uzasadnione i poparte dowodami strony. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja jednak nie zachodziła, gdyż skarżący nie kwestionował ustaleń odnośnie kontroli co do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej oraz dopuszczalnych nacisków na osie pojazdów, a także nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie swoich twierdzeń, że kontrolowany pojazd zjechał z drogi krajowej nr [...] w G. na ul. D. na polecenie pracowników służy Inspekcji Transportu Drogowego. Skarżący podnosił ponadto, iż w związku z niemożnością określenia ciężaru właściwego drewna, trudno obliczyć ciężar przewożonego drewna jak i wyliczyć precyzyjnie naciski na poszczególne osie. Powyższa argumentacja, w świetle obowiązujących przepisów prawa, nie mogła stanowić podstawy do odstąpienia przez organ od nałożenia kary pieniężnej. Skarżący nie przedstawił bowiem dowodów, które podważałyby ustalenia kontroli, co do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej oraz dopuszczalnych nacisków na osie kontrolowanego zespołu pojazdów. Podmiot wykonujący przejazd zobowiązany jest do przestrzegania wyznaczonych przepisami prawa ograniczeń w zakresie dopuszczalnych nacisków osi niezależnie od rodzaju przewożonego ładunku. Należy zwrócić uwagę, iż z treści art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, precyzującego, w jaki sposób należy dokonywać załadunku, wynika jednoznacznie, że ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogą. Już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. A zatem, przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, tak by nie przekraczane były normy wymagane przepisami o drogach publicznych, leży niewątpliwie w interesie przewoźnika, albowiem to on jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenia tych regulacji. Podkreślić należy, iż odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie jest odpowiedzialnością za skutek, ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy, zatem sam wynik ważenia potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych wystarczał do nałożenia kar pieniężnych. Podnoszone przez skarżącego okoliczności, dotyczące zasad załadunku drewna, nie mogły zatem być podstawą do wyłączenia jej odpowiedzialności. Wysokość kar, za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu oraz dopuszczalnej masy całkowitej, pojazdu została określona w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych i organ nie ma też możliwości miarkowania ich wysokości, w zależności od okoliczności danej sprawy, w tym przypadku od rodzaju przewożonego towaru. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2009 r. sygn. akt II GSK 760/08, przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi pojazdu na drogę stanowi delikt administracyjny, zagrożony karą pieniężną przewidzianą w art. 40 c u.d.p. (...) odpowiedzialność sprawcy z tytułu deliktu administracyjnego jest niezależna od kwestii winy. Innymi słowy, przekraczając dopuszczalny nacisk osi na drogę przewoźnik popełnia delikt nawet wówczas, gdy nie można mu przypisać winy. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy musi mieć świadomość nieuchronności ponoszenia konsekwencji w przypadkach wykonywania przewozu pojazdem nienormatywnym. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W świetle niepodważonego przez skarżącego stanu faktycznego, zgodnie z którym kontrolowany pojazd był nienormatywny, zarówno w odniesieniu do jak też nacisków na osie oraz prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa, w tym prawidłowego łącznego wyliczenia kary za każde przekroczenie, zaskarżoną decyzję należało uznać za zgodną z prawem. Jednocześnie oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.