VI SA/Wa 1986/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2017 r. sprawy ze skargi D.P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2015 r.; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz D.P. kwotę 2317 zł (słownie: dwa tysiące trzysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt: VI SA/Wa 1986/17 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. Urząd Patentowy RP po rozpoznaniu wniosku z dnia 16.10.2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...].07.2015 r. , o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy kamering zgłoszony dnia 19.07.2014r. przez D. P. (dalej jako: strona, zgłaszający, skarżący) za numerem [...]. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Podstawą prawna rozstrzygnięcia były przepisy art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz art. 129 ust. 2 pkt 1-3, w związku z art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410) Odmowa udzielenia prawa ochronnego dotyczyła znaku słownego: kamering, zgłoszonego przez skarżącego w dniu 19 maja 2007r., za numerem [...], przeznaczonego do oznaczania następujących towarów z klasy 9: urządzenia i instalacje alarmowe, monitorowania, kontroli dostępu, dozorowania, telewizji przemysłowej, sterowania, zapisywania i przechowywania danych, urządzenia i przyrządy elektryczne i elektroniczne do realizacji ww. zadań, urządzenia do nawigacji satelitarnej, urządzenia telefoniczne, telewizyjne, alarmowe, komputery, komputerowe urządzenia peryferyjne, baterie i akumulatory, zasilacze oraz usług z klasy 35: usługi w zakresie prowadzenie sprzedaży artykułów alarmowych, monitorowania, kontroli dostępu, dozorowania, telewizji przemysłowej, sterowania, zapisywania i przechowywania danych, nawigacji satelitarnej, urządzeń telefonicznych, telewizyjnych, komputerów, komputerowych sieci i urządzeń peryferyjnych, oświetleniowych, klimatyzacyjnych - w hurtowniach, sklepach detalicznych i za pośrednictwem sieci internetowej, usługowe tworzenie oraz udostępnianie baz danych, usługi w zakresie informacji handlowej, usługowe prowadzenie reklamy przy użyciu środków elektronicznych, usługi reklamy oraz promocji sprzedaży na rzecz osób trzecich w sieciach komputerowych był art. 129 ust. 1 pkt 2 i art. 129 ust. 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. 2013 r. poz.1410 z późn. zm.). Powodem odmowy udzielenia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy, było stwierdzenie przez Urząd Patentowy RP braku dostatecznych znamion odróżniających. Zgłaszający we wniosku z dnia 16 października 2015 r. podniósł, iż nie podziela stanowiska Urzędu Patentowego przedstawionego w decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. o odmowie udzielenia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy argumentując, że słowo "kamering" jest słowem fantazyjnym, nie występującym w oficjalnych źródłach językowych. Zdaniem zgłaszającego oznaczenie to nie weszło do języka potocznego. Zdaniem organu, zgłoszony słowny znak stanowi oznaczenie o charakterze ogólnoinformacyjnym. Nie nadaje się zatem do odróżniania towarów i usług określonego przedsiębiorstwa od towarów/ usług tego samego rodzaju innych przedsiębiorstw. Potoczna definicja słowa "kamering" to "system monitoringu wizyjnego pozwalający na stworzenie bezpiecznego środowiska oraz prowadzenie obserwacji danego obszaru w czasie rzeczywistym." Organ wskazał, że definicja taka pojawia się np. na stronach internetowych firm oferujących systemy zabezpieczeń i monitoringu. Zostało ono wprawdzie sformułowane w języku angielskim jako przejaw słowotwórstwa, posiada znaczenie zrozumiałe dla polskiego odbiorcy. Przywodzi na myśl angielskie słowo: "camera"- kamera, uparat fotograficzny. Końcówka "ing"- to tryb ciągły czasów w języku angielskim. Słowo "kamering" wskazuje na usługi i towary służące do rejestrowania obrazu. W podobny sposób powstało ( i weszło do słowników) bliskoznaczne do słowa "kamering" słowo "monitoring". Brak jest ponadto dodatkowych elementów, które pozwoliłyby na zindywidualizowanie usług, do oznaczania których ma służyć. Zgłoszenie dotyczy wymienionych towarów zawartych w klasie 9, usług sprzedaży tychże towarów w klasie 35 oraz towarów i usług komplementarnych do tychże z klas 09 i 35. Zdaniem organu, w odniesieniu do towarów w klasie 9 i usług z klasy 35, do oznaczania których zgłoszony został znak, przyjąć należy, że język angielski jest rozumiany przez właściwy krąg odbiorców tychże w stopniu dostatecznie dobrym, by móc dokonać tłumaczenia zgłoszonego znaku towarowego bez większego trudu. Dla przetłumaczenia oznaczenia "KAMERING" z języka angielskiego, nie jest konieczny u przeciętnego odbiorcy zgłoszonych usług z klasy 9 i 35 wysoki stopień znajomości tego języka. Z uwagi na fakt, iż określenie "KAMERING" nie jest skomplikowane, przywodzi na myśl polskie słowo "kamera, kamerowanie", a do jego przetłumaczenia w zupełności wystarczy przeciętna, a nawet podstawowa znajomość języka angielskiego. Oznaczenie "KAMERING" nie posiada dostatecznych znamion odróżniających, pozwalających zindywidualizować źródło pochodzenia towarów i usług, do oznaczania których zostało zgłoszone, nie nadając się tym samym do ich odróżniania w obrocie. Jest oznaczeniem opisowym, którego bezpośrednią i jedyną funkcją jest przekazywanie informacji o towarze i usłudze (związanych z monitoringiem, robieniem zdjęć itp.), a nie o jej pochodzeniu. Organ stwierdził więc, że oznaczenie "KAMERING" nie spełnia podstawowej funkcji znaku towarowego, który służyć ma wskazaniu pochodzenia towarów/usług z konkretnego źródła. Od powyższej decyzji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji strona, reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji art. 129 ust. 1 pkt. 2, art. 129 ust. 2 pkt. 1-3 ustawy z dnia 30.06.2000 prawo własności przemysłowej (dalej pwp), poprzez bezpodstawne uznanie, że oznaczenie KAMERING nie posiada dostatecznych znamion odróżniających. 2. Naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść decyzji, a mianowicie art. 7 i 77 § 1 oraz 107 § 1 k.p.a. poprzez nie rozważenie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz brak uzasadnienia w sposób poprawny zaskarżonej decyzji, w ocenie skarżącego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - nieuwzglednienia całości materiału dowodowego, w szczególności pominięcie okoliczności, iż w języku angielskim nie występuje słowo "kamering", a pomimo tego UP RP przyjął zasadę tworzenia czasowników zgodnie z regułami j. angielskiego; - bezpodstawne przyjęcie, iż element "kamering" odnosi się do wszystkich towarów i usług wskazanych przez zgłaszającego; - nieuwzględnienia argumentów Zgłaszającego, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż Zgłaszający nie podzielił stanowiska UP RP; - wskazanie w decyzji źródła pochodzenia wyrazu "kamering" przy jednoczesnym pominięciu okoliczności, iż autorem tej definicji jest osoba zgłaszającego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest częściowo uzasadniona - Sąd uznał za zasadny zarzut dotyczący bezpodstawnego przyjęcia, iż brak zdolności odróżniającej oznaczenia "KAMERING" odnosi się do wszystkich towarów i usług wskazanych przez zgłaszającego. Należy stwierdzić, iż ocena w tym zakresie przez Urząd Patentowy w ogóle nie została dokonana, co stanowiło naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W związku z powyższym nie można wykluczyć, iż jej dokonanie jej na skutek ponownego rozpoznania sprawy spowoduje w konsekwencji odmienne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Zostały zatem określone w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) przesłanki do uchylenia obydwu wydanych w sprawie decyzji. Zgodnie z art. 129 ust. 1 pkt. 2 P.w.p. nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które nie mają dostatecznych znamion odróżniających. Zasadniczą przeszkodą udzielenia prawa ochronnego na znak jest zatem brak zdolności odróżniającej, której konsekwencją jest nieposiadanie przez niego dostatecznych znamion odróżniających. Z kolei w art. 129 ust. 2 pwp ustawodawca sprecyzował, że nie mają dostatecznych znamion odróżniających oznaczenia, które: nie nadają się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostały zgłoszone (pkt 1), składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności (pkt 2), a także takie, które weszły do języka potocznego lub są zwyczajowo używane w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych (pkt 3). Nie jest przy tym wymagane kumulatywne spełnienie wszystkich tych przesłanek. Stosownie natomiast do art. 130 pwp przy ocenie, czy oznaczenie ma dostateczne znamiona odróżniające, należy uwzględnić wszystkie okoliczności związane z oznaczaniem nim towarów w obrocie. Odmowa udzielenia prawa ochronnego na podstawie przepisu art. 129 ust. 1 pkt 2 nie może nastąpić w szczególności, jeżeli przed datą zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym znak ten nabrał, w następstwie jego używania, charakteru odróżniającego w przeciętnych warunkach obrotu. Należy, co do zasady, podzielić stanowisko organu, zgodnie z którym oznaczenie powinno posiadać na tyle charakterystyczną formę, by być w stanie zwrócić uwagę odbiorców i zidentyfikować oznaczany nim towar jako pochodzący od konkretnego podmiotu. Zgodnie z przyjęta linią orzecznictwa ocena zdolności odróżniającej oznaczenia powinna uwzględniać zwykłe warunki obrotu rozumiane jako możliwość pełnienia przez znak podstawowej jego funkcji jaką jest wskazywanie na pochodzenie towaru od określonego przedsiębiorcy. Zdaniem Sądu, nie można jednak za Urzędem Patentowym przyjąć, iż zgłoszony słowny znak KAMERING stanowi oznaczenie o charakterze ogólnoinformacyjnym, w oderwaniu od towarów, dla których został zgłoszony. Nie można stwierdzić, aby był pozbawiony zdolności odróżniającej bez względu na towary, dla których został zgłoszony. Nie wszystkie bowiem oznaczenia, które mają jakiekolwiek odniesienie do języka potocznego, lub nawet w tym języku występują, nie posiadają pierwotnej zdolności odróżniającej, a więc nie nadają się do występowania w funkcji znaku towarowego. Takie rozumienie normy zawartej w art. z art. 129 ust. 1 pkt. 2 cytowanej wyżej ustawy byłoby nieuprawnione, gdyż w sposób nieuzasadniony pozostawiałoby w domenie publicznej szereg potencjalnych oznaczeń, które będąc używanymi w funkcji znaku towarowego nie byłyby źródłem omyłki wśród odbiorców, o ile nie dotyczyłyby towarów lub usług, co do których stanowiłyby oznaczenia opisowe. Potoczna definicja słowa "kamering" to "system monitoringu wizyjnego pozwalający na stworzenie bezpiecznego środowiska oraz prowadzenie obserwacji danego obszaru w czasie rzeczywistym." Słowo to w ocenie Sądu jest zrozumiałe w języku polskim, z uwagi na powszechną, przynajmniej podstawową znajomość języka angielskiego w społeczeństwie (notorium). Sąd doszedł do przekonania, iż w przypadku rozpoznawanej sprawy słowo "kamering" nadaje się do odróżniania towarów i usług określonego przedsiębiorstwa od towarów/ usług tego samego rodzaju innych przedsiębiorstw, ale jedynie w odniesieniu do towarów, względem których nie ma charakteru stricte opisowego. W świetle powyższych wywodów, trudno zrozumieć, z jakiego powodu organ uznał zgłoszone oznaczenie za niespełniające funkcji znaku towarowego dla wszystkich zgłoszonych towarów, czyli ocenił je jako pozbawione pierwotnej zdolności odróżniającej. Przykładowo, nie podał, jakie są przeszkody, aby słowo "KAMERING" mogło występować w funkcji znaku towarowego wobec takich towarów, jak urządzenia oświetleniowe, czy klimatyzacyjne. Powyższa kwestia wymaga powtórnego rozważenia z uwzględnieniem wyżej wskazanych poglądów prawnych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Organ winien przede wszystkim przeanalizować wszystkie zgłoszone towary oraz usługi i stwierdzić, do których zgłoszone oznaczenie posiada zdolność odróżniającą i uzasadnić ten wybór odrębnie w stosunku do każdego z nich. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit.c) Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił obydwie wydane w kontrolowanej sprawie decyzje, mając na uwadze konieczność zapewnienia stronie prawa do powtórnego, dwukrotnego zbadania sprawy przez organ. O kosztach natomiast orzekł w oparciu o art. 200 P.p.s.a.