VI SA/Wa 1987/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów badań laboratoryjnych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej także Prezes UOKiK) – działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 24 ust. 1, 4 i 5 w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2006 r. Nr 169, poz. 1200 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją Prezesa UOKiK nr [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. dotyczącej zobowiązania skarżącego przedsiębiorcy P. sp. z o.o. z siedzibą w K. do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbki oleju napędowego, niespełniającego wymagań jakościowych – utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. Z akt sprawy wynika, iż w toku kontroli przeprowadzonej w dniu 24 listopada 2008 r. na stacji paliw w K. przy ul. O. [...] (Punkt Sprzedaży [...]), należącej do skarżącej spółki P. sp. z o.o. z siedzibą w K., inspektorzy reprezentujący Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej pobrali do badań próbki oleju napędowego, tj. podstawową nr [...] i próbkę kontrolną na [...] w ilości 4 litrów każda. W protokole z kontroli pobrania w/w próbek inspektorzy wpisali, jako podmiot kontrolowany spółkę P.-N. sp. z o.o. Pod protokołem podpisał się obecny przy dokonywaniu tych czynności pracownik stacji – M.N. (vide: Protokół pobrania próbek paliw z dnia 24 listopada 2008 r. – w aktach administracyjnych sprawy). Następnie w dniu 9 grudnia 2008 r. doszło do sporządzenia Protokołu kontroli, pod którym podpisała się w imieniu strony skarżącej E. S., umocowana do działania przez Prezesa Zarządu P. sp. z o.o. z siedzibą w K. W protokole kontroli wpisana została nazwa i adres kontrolowanego przedsiębiorcy, tj. P. sp. z o.o. z siedzibą w K. oraz opisano szczegółowy przebieg czynności kontrolnych. W czasie odbioru protokołu reprezentująca stronę skarżącą E. S. przekazała inspektorom reprezentującym Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej fakturę VAT nr [...] zakupu paliwa przez stronę oraz odpis ze świadectwa jakości zakupionego paliwa wystawiony przez sprzedawcę [...] S.A. Ponadto E. S. złożyła oświadczenie zawierające wniosek o ponowne zbadanie próbki kontrolnej oleju napędowego. W czasie dokonywania tych czynności E. S. nie kwestionowała w żaden sposób prawidłowości działań inspektorów reprezentujących Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K. , w szczególności nie skorzystała z przysługującego stronie prawa zgłoszenia uwag bezpośrednio do protokołu. Jednocześnie strona skarżąca została uprzedzona w treści protokołu o prawie wniesienia uwag na piśmie do Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K. w ciągu 7 dni od dnia przedstawienia protokołu do podpisu (vide: Protokół pobrania próbek paliw z dnia 9 grudnia 2008 r. – w aktach administracyjnych sprawy). Badania laboratoryjne przeprowadzone przez akredytowane, niezależne laboratorium - Instytut Nafty i Gazu w K. (protokół z badań nr [...]- w aktach administracyjnych sprawy) wykazały, że oferowany w dniu kontroli olej napędowy o numerze próbki [...], nie spełnia wymagań jakościowych określonych w obowiązującym w dniu kontroli rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz. U. z 2005 r. Nr 216, poz. 1825 ze zm.) ze względu na temperaturę zapłonu. Wynik badania tego parametru w próbce: 40.5°C przy normie: min. 55°C. Badania powyższe zostały również potwierdzone, na wniosek skarżącej, w drugim niezależnym ośrodku badawczym – Instytucie Paliw i Energii Odnawialnej w W. Pismem z dnia 24 lutego 2009 r. Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w K. przesłał do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów akta sprawy związane z w/w kontrolą celem wydania stosownej decyzji. Pismem z dnia 21 kwietnia 2009 r. Prezes UOKiK, działając zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. zawiadomił skarżącą spółkę P. sp. z o.o., jako stronę postępowania, o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej ustalenia wysokości należności pieniężnej stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbki oleju napędowego oraz zobowiązania przedsiębiorcy do jej uiszczenia na rachunek UOKiK. Jednocześnie strona została poinformowana o przysługujących jej prawach, w tym prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz prawie do składania wniosków dowodowych. W związku z powyższym zawiadomieniem strona skarżąca w piśmie z dnia 4 maja 2009 r. poinformowała Prezesa UOKiK, że w dniu 24 listopada 2008 r. próbki oleju napędowego zostały pobrane u przedsiębiorcy P.H.U. P. N. sp. z o.o., a nie u skarżącego przedsiębiorcy P. sp. z o.o., co winno – zdaniem skarżącej – skutkować umorzeniem postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość. W wyniku rozpatrzenia sprawy Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, działając na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 24 ust. 1, 4 i 5 w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw – decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] Nr [...], zobowiązał skarżącą spółkę P. sp. z o.o. do uiszczenia kwoty 1.190,23 złotych, stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbki oleju napędowego. W uzasadnieniu Prezes UOKiK, ustosunkowując się do zarzutu skarżącej zawartego w piśmie z dnia 4 maja 2009 r. - wskazał, iż z protokołu kontroli wynika, że w dniu 24 listopada 2008 r. kontrolowana była spółka P. sp. z o.o., a pobrane w tym dniu próbki oleju napędowego, zarówno podstawowa (nr [...]), jak i próbka kontrolna (nr [...]), nie spełniały wymagań jakościowych. Organ wskazał także, że w dniu kontroli, tj. 24 listopada 2008 r. nie przedstawiono inspektorom Inspekcji Handlowej dokumentów związanych z działalnością stacji, bowiem zgodnie z oświadczeniem pracownika stacji, w obecności którego odbyła się kontrola, znajdowały się one w siedzibie przedsiębiorcy. Z uwagi na to inspektorzy do protokołu pobrania próbek nr [...] w dniu kontroli wpisali nazwę widniejącą na szyldzie, tj. P. N. sp. z o.o., a właściwą nazwę przedsiębiorcy ustalili dopiero po otrzymaniu odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Ponadto Prezes UOKiK podniósł, iż kontrolowany przedsiębiorca nie zgłosił uwag bezpośrednio do protokołu kontroli, ani nie wniósł uwag do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K. w terminie 7 dni od podpisania tego protokołu przez osobę upoważnioną do reprezentowania skarżącej spółki. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 21 lipca 2009 r. strona skarżąca oświadczyła, że nie zgadza się z decyzją Prezesa UOKiK z dnia [...] czerwca 2009 r., ponieważ decyzja ta została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, a także z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Strona stwierdziła, że zgodnie z protokołem pobrania próbek paliwa pobranie dotyczyło spółki P. N. sp. z o.o., na dowód czego strona załączyła protokół pobrania próbek paliwa nr [...] i [...] z dnia [...] listopada 2008 r. oraz oświadczenie pracownika P.H.U P. N. Sp. z o.o. – M. N. Strona stwierdziła także, iż jej pracownik, który podpisywał w dniu 9 grudnia 2008 r. protokół z kontroli został wprowadzony przez inspektorów w błąd odnośnie pochodzenia próbek paliwa, czego skutkiem było niezasadne podpisanie protokołu kontroli i złożenie dodatkowych oświadczeń. Skarżąca wskazała ponadto, że wyjaśnienia inspektorów reprezentujących Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w zakresie przyczyn wpisania nazwy P. N. sp. z o.o. w protokole z badania próbek paliwa są wysoce nieprawdziwe, bowiem przy wejściu do stacji znajduje się szyld z właściwą nazwą, tj. P. sp. z o.o. Strona oświadczyła również, że protokół pobrania próbek z dnia 24 listopada 2008 r. podpisał pracownik spółki P.H.U. P. N. Sp. z o.o., który nie był upoważniony do reprezentowania spółki P. sp. z o.o. Jednocześnie strona wskazała, że również w zakresie wiarygodności przeprowadzonych badań próbek paliwa zachodzą sprzeczności, ponieważ stwierdzono obniżoną temperaturę zapłonu, natomiast inne parametry nie uległy zmianie. Strona stwierdziła, że ze względu na właściwości fizykochemiczne tego typu odstępstwo nie jest możliwe. W opinii skarżącej przy zmianie parametru temperatura zapłonu ulegają zmianie także parametry takie jak gęstość, lepkość, liczba cetanowa i inne, których wielkość ściśle powiązana jest z zmianą temperatury zapłonu. Ponadto strona postępowania poinformowała Prezesa UOKiK, że wniosła do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów odwołanie od decyzji wydanej z upoważnienia Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki przez R. W. - Starszego specjalistę w Południowo - Wschodnim Oddziale Terenowym Urzędu Regulacji Energetyki z siedzibą w K. nr decyzji: [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W związku z tym strona wniosła o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia ww. postępowania przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 24 ust. 1, 4 i 5 w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw - decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. zobowiązującą skarżącego przedsiębiorcę do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbki oleju napędowego, niespełniającego wymagań jakościowych. W uzasadnieniu decyzji Prezes UOKiK stwierdził, iż z akt sprawy wynika jednoznacznie, że wyniki badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez niezależne, akredytowane laboratorium Instytut Nafty i Gazu w K. , wykazały, iż oferowany w dniu kontroli na stacji paliw należącej do strony olej napędowy nie spełniał wymagań dotyczących temperatury zapłonu, która powinna wynosić powyżej 55°C, a wynosiła 40,5°C. Prezes UOKiK, odnosząc się do zarzutów skarżącej spółki - stwierdził, że w dniu kontroli, tj. 24 listopada 2008 r. do protokołu pobrania próbek paliw nr 215/2008 została wpisana P. N. Sp. z o.o., ponieważ nazwa widniejąca na szyldzie była jedynym dowodem na faktyczną nazwę przedsiębiorstwa. Organ wskazał, iż pracownik stacji M.N. poinformował inspektorów reprezentujących Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, że nie posiada dokumentacji związanej z działalnością spółki. Właściwą nazwę przedsiębiorcy inspektorzy reprezentujący Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej ustalili dopiero po otrzymaniu odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Ponadto Prezes UOKiK uznał, że bezzasadny jest argument strony skarżącej, iż jej pracownik E. S. podpisała protokół kontroli, ponieważ została wprowadzona w błąd co do kontrolowanego przedsiębiorcy. Organ wskazał, iż w drugim dniu kontroli, tj. 9 grudnia 2008 r., E. S., umocowana do działania przez prezesa zarządu skarżącej spółki, podpisała protokół kontroli oraz przekazała inspektorom reprezentującym Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej fakturę VAT nr [...] zakupu paliwa przez stronę oraz odpis ze świadectwa jakości zakupionego paliwa wystawiony przez sprzedawcę [...] S.A. Organ zauważył, iż w protokole kontroli wpisana jest nazwa i adres kontrolowanego przedsiębiorcy, co – zdaniem Prezesa UOKiK - nie może pozostać niezauważone przez osobę podpisującą ww. protokół. Ponadto organ podniósł, iż E. S. złożyła oświadczenie w sprawie zbadania próbki kontrolnej. Prezes UOKiK zauważył ponadto, iż w czasie dokonywania tych czynności E. S. nie zakwestionowała w żaden sposób prawidłowości działań inspektorów reprezentujących Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, w szczególności nie skorzystała z przysługującego na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 25 ze zm.) prawa zgłoszenia uwag bezpośrednio do protokołu, bądź wniesienia ich na piśmie do wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w ciągu 7 dni od dnia przedstawienia protokołu do podpisu. W świetle powyższych okoliczności Prezes UOKiK uznał, że nie jest możliwe, aby E. S. działała pod wpływem błędu. Z tego względu przedstawione przez stronę, jako dowody, oświadczenia M. N. oraz E. S. nie zostały przez Prezesa UOKiK potraktowane jako wiarygodne. Prezes UOKiK stwierdził jednocześnie, iż strona skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na poparcie stwierdzenia, że ze względu na właściwości fizykochemiczne nie jest możliwe, aby tylko jeden parametr, tj. temperatura zapłonu uległa zmianie przy jednoczesnym spełnieniu wymagań jakościowych przez inne parametry. Ustosunkowując się z kolei do wniosku skarżącej spółki o zawieszenie postępowania, Prezes UOKiK stwierdził, że nie ma podstaw do zawieszenia przedmiotowego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów w sprawie odwołania od decyzji wydanej przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, ze względu na fakt, że rozstrzygnięcie przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie ma wpływu na postępowanie przed Prezesem UOKiK w sprawie zobowiązania kontrolowanego do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbki oleju napędowego. W dniu 14 października 2009 r. skarżąca spółka, działając za pośrednictwem organu, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Prezesa UOKiK z dnia [...] sierpnia 2009 r. Wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji bądź też o uchylenie obu w/w decyzji, skarżąca spółka zarzuciła organowi naruszenie: - skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie; - naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 7 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 77 k.p.a., art.80 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. prowadzące do błędnych ustaleń faktycznych i skutkujące niewłaściwym zastosowaniem przepisów prawa materialnego. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że organ błędnie przyjmuje, iż kontrola próbek paliwa pobranych przez inspektorów działających z upoważnienia Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K. w dniu 24 listopada 2008 r. dotyczyła skarżącej spółki. Strona podniosła, iż zgodnie z protokołem pobranie próbek paliwa dotyczyło spółki P. N. sp. z o.o. Strona uznała, iż jest to dokument urzędowy, zatem zachodzi domniemanie prawdziwości tego, co zostało w nim stwierdzone. Ponadto skarżąca zarzuciła, iż pobranie próbek nastąpiło w obecności pracownika PHU P. N. sp. z o.o. M. N., który potwierdził te czynności podpisując protokół pobrania próbek paliwa. Zdaniem skarżącej nigdzie na przywołanym protokole pobrania próbek paliwa nie widnieje adnotacja, że są to próbki dotyczące skarżącej spółki P. sp. z o.o. i nikt z pracowników, przedstawicieli i innych uprawnionych osób nie był obecny w trakcie pobierania tych próbek paliwa. Strona podniosła ponadto, iż w protokole kontroli sporządzonym w siedzibie skarżącej spółki kontrolujący powołali się na protokół pobrania próbek paliwa z 24 listopada 2008r., który – zdaniem strony - nie został przedłożony osobie podpisującej protokół kontroli Pani E. S. w dniu 9 grudnia 2008 r., co uzasadnia twierdzenie o wprowadzeniu w błąd, w szczególności ze względu na fakt, że skarżąca prowadzi działalność przy ul. O. Strona wskazała, iż prowadzi działalność na wielu stacjach i przeprowadzanych jest wiele rutynowych kontroli, do których zaliczyła ją E. S. będąc w przeświadczeniu, że próbki paliwa zostały rzeczywiście pobrane ze stacji paliw należącej do P. sp. z o.o. przy udziale jej pracowników. Skarżąca spółka podkreśliła ponownie, że organ pomija milczeniem także okoliczność, iż protokół pobrania próbek z dnia 24 listopada 2008r. podpisał pracownik spółki P.H.U. P. N. sp. z o. o. – M. N., który w żadnym wypadku nie jest upoważniony do reprezentowania spółki P. sp. z o. o. Osoba ta – zdaniem strony - nie mogła tym samym potwierdzić pobrania próbek paliwa należących do skarżącej, a protokół pobrania próbek paliwa nie mógł dotyczyć skarżącej spółki P. sp. z o.o. Strona skarżąca podniosła także, że w badanym okresie na stacji paliw przy ul. O. [...] dystrybuowane i składowane były paliwa płynne przez inne podmioty, tj. [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o. oraz P.H.U. P. N. sp. z o.o. W związku z tym – zdaniem skarżącej - twierdzenie, że odpis KRS przesądza o prawidłowości ustaleń kontrolujących w zakresie nazwy podmiotu, u którego pobrane zostały próbki paliwa - jest nielogiczne i niezrozumiałe. Strona uznała, iż Prezes UOKiK nie przeprowadził w tym zakresie postępowania dowodowego poprzez wezwanie P.H.U. P. N. sp. z o.o., czy też [...] sp. z o.o. oraz [...] sp. z o.o. do złożenia wyjaśnień w zakresie sprzedaży paliw przy ul. O. w K. . Zdaniem skarżącej organ nie wyjaśnił również, dlaczego i na jakiej podstawie uznaje za prawidłowe pobranie próbek paliwa w sytuacji, gdy zgodnie z protokołem kontroli przy ich pobraniu brał udział pracownik P.H.U. P. N. sp. z o.o. W konsekwencji skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 7, art. 10, art. 12, art. 77, art.80 oraz art. 81 k.p.a. W jej ocenie organ nie dążył do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jak również przekroczył zasadę swobody oceny dowodów, w szczególności w zakresie okoliczności, że pobrano próbki paliwa należące do skarżącego. W odpowiedzi na skargę Prezes UOKiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do powołanych dopiero na etapie skargi zarzutów strony, organ stwierdził, iż brak było podstaw do badania takich podmiotów, jak [...] sp. z o.o., czy też [...] sp. z o.o., o których wspomina skarżąca, albowiem nazwy tych podmiotów pojawiły się dopiero w skardze wniesionej do Sądu. Zdaniem organu zarzuty strony oparte są na gołosłownym i niczym nie potwierdzonym stwierdzeniu, iż podmioty te prowadzą sprzedaż paliw na ul. O. [...] w K. . Organ stwierdził, iż pod wskazanym adresem bezspornie mieści się tylko jedna stacja paliw należąca do skarżącej spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga P. sp. z o.o. z siedzibą w K. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja Prezesa UOKiK z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] czerwca 2009 r. - nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, jak również unormowań zawartych w obowiązującym w dniu kontroli rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz. U. z 2008 r. Nr 221, poz. 1441). W ocenie Sądu obie sporne decyzje Prezesa UOKiK nie naruszają również unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 81 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zdaniem Sądu uznać należy na podstawie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że Prezes UOKiK, zobowiązując skarżącego przedsiębiorcę P. sp. z o.o. z siedzibą w K. do uiszczenia kwoty 1.190,23 złotych, stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbki oleju napędowego, niespełniającego wymagań jakościowych - prawidłowo przyjął, że w dacie kontroli, tj. w dniu 24 listopada 2008 r., spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, że doszło do naruszenia przez stronę skarżącą przepisów ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, jeżeli przeprowadzone badania wykazały, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych określonych w ustawie, Zarządzający zobowiązuje kontrolowanego, w drodze decyzji, do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. Zdaniem Sądu z protokołu kontroli przeprowadzonej na stacji paliw należącej do strony skarżącej wynika jednoznacznie, że w dniu 24 listopada 2008 r. kontrolowana była skarżąca spółka P. sp. z o.o., a pobrana w tym dniu próbka oleju napędowego (nr [...]) nie spełniała wymagań jakościowych określonych w ustawie o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw i wydanym na jej podstawie rozporządzeniu w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych. Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw odpowiedzialność ponosi ten, kto wytwarza, transportuje lub wprowadza do obrotu paliwa ciekłe, biopaliwa ciekłe, gaz skroplony (LPG), sprężony gaz ziemny (CNG) lub lekki olej opałowy niespełniający wymagań jakościowych określonych w ustawie. Zdaniem Sądu dla wyczerpania strony przedmiotowej występku z art. 31 ust. 1 cyt. ustawy wystarczy wypełnienie przynajmniej jednego ze znamion czynnościowych: "wytwarzania", "transportowania", "magazynowania", "wprowadzania do obrotu" – paliw niespełniających określonych w ustawie wymagań jakości. Oznacza to, że na każdym etapie - od producenta, przez transportowca i magazyniera, po sprzedawcę, każdy z nich odpowiada za właściwą jakość paliwa, na swoim odcinku procesu produkcyjno-redystrybucyjnego (tak również: T. Laudowicz /w:/ Karnoprawny aspekt ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, Prokuratura i Prawo z 2007 r., nr 6, poz.126). Zgodnie z art. 3 ust 1 cyt. ustawy, paliwa transportowane, magazynowane, wprowadzane do obrotu oraz gromadzone w stacjach zakładowych powinny spełniać wymagania jakościowe określone dla danego paliwa, ze względu na ochronę środowiska, wpływ na zdrowie ludzi oraz prawidłową pracę silników zamontowanych w pojazdach, ciągnikach rolniczych, a także maszynach nieporuszających się po drogach. Załącznik nr 2 do obowiązującego w dniu kontroli rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych, określa wymagania jakościowe dla oleju napędowego. Według cyt. rozporządzenia temperatura zapłonu powinna wynosić powyżej 55°C. Wyniki badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez niezależne, akredytowane laboratorium - Instytut Nafty i Gazu w K. , wykazały, że oferowany w dniu kontroli na należącej do strony skarżącej stacji paliw w K. , ul. O. [...] (Punkt Sprzedaży [...]) olej napędowy o numerze próbki [...], nie spełniał tych wymagań (wynik badania 40,5°C). Strona skarżąca zarzuciła, że organ błędnie przyjmuje, iż kontrola próbek paliwa pobranych przez inspektorów działających z upoważnienia Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K. w dniu 24 listopada 2008 r., dotyczyła skarżącej spółki. Strona podniosła, iż zgodnie z protokołem pobranie próbek paliwa dotyczyło innego podmiotu - spółki P. N. sp. z o.o. W konsekwencji skarżąca spółka zarzuciła Prezesowi UOKiK, iż jego obie decyzje obarczone są rażącym naruszeniem prawa z uwagi na skierowanie ich do podmiotu niebędącego stroną postępowania administracyjnego. Ustosunkowując się do powyższych zarzutów strony skarżącej należy - w ocenie Sądu - na wstępie wyraźnie zaznaczyć, iż - wbrew sugestiom skarżącej spółki – kluczowym dokumentem w niniejszej sprawie, potwierdzającym wyniki badań paliwa pobranego do analizy na stacji położonej przy ul. O. [...] w K. , jest protokół kontroli podpisany w dniu 9 grudnia 2008 r. przez upoważnioną osobę – pracownika spółki P. sp. z o.o. – E. S., a nie – jak twierdzi skarżąca – protokół pobrania próbek paliwa. Otóż w ocenie Sądu należy podzielić stanowisko organu, iż sporządzony w dniu 24 listopada 2008 r. protokół z pobrania próbek paliw nr [...], w którym mylnie została wpisana nazwa spółki P. N. sp. z o.o., nie może świadczyć o tym, że doszło do skontrolowania innego, niż skarżąca, przedsiębiorcy. W ocenie Sądu przekonujące są wyjaśnienia Prezesa UOKiK, iż nazwę przedsiębiorstwa wpisaną do spornego protokołu z pobrania próbek inspektorzy Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K. wzięli z widniejącego napisu na szyldzie w punkcie kontrolnym. Ponadto należy zauważyć, iż przy kontrolnym pobraniu próbek paliwa obecny był pracownik stacji należącej do skarżącej spółki P. sp. z o.o. – M. N., który poinformował inspektorów, że nie posiada dokumentacji związanej z działalnością spółki. Okoliczność, iż osoba ta de iure jest być może pracownikiem innej spółki (P.H.U. P. N. sp. z o.o.) nie może mieć jakiegokolwiek znaczenia, albowiem w dniu handlowym znajdowała się ona na stacji paliw należącej do strony skarżącej i de facto obsługiwała ten punkt handlowo-dystrybucyjny (Punkt Sprzedaży [...]). Ponadto powyższa okoliczność, nadmiernie uwypuklana przez skarżącą, jest tym bardziej bez znaczenia, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, iż w świetle powszechnie obowiązujących przepisów prawa, w tym m.in. art. 80 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.) każdy przedsiębiorca, a już z całą pewnością przedsiębiorca zajmujący się obrotem paliwami płynnymi, jako towarem niebezpiecznym, jest obowiązany - na wypadek kontroli - do pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania go w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności. W związku z tym późniejsze wpisanie do protokołu kontroli właściwej nazwy kontrolowanego przedsiębiorcy przez inspektorów Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej uznać należy za okoliczność, która – wbrew zarzutom skarżącej – nie jest nieprawidłowa i nie dyskwalifikuje całego procesu kontrolnego. Zdaniem Sądu kluczowym dokumentem w niniejszej sprawie, który potwierdza w pełni zarówno przebieg, jak i prawidłowość czynności kontrolnych dokonanych przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w K. , a w konsekwencji – prawidłowość obu wydanych przez Prezesa UOKiK decyzji administracyjnych, jest protokół kontroli podpisany w dniu 9 grudnia 2008 r. przez E. S. Ustosunkowując się w tej sytuacji do zarzutu skarżącej dotyczącego podpisania protokołu kontroli przez pracownika spółki wprowadzonego rzekomo w błąd przez inspektorów wskazać należy na wstępie, iż w świetle przepisów art. 106 § 5 p.p.s.a w zw. z art. 233 k.p.c. rolą sądu administracyjnego jest dokonanie oceny materiału dowodowego w oparciu o zasady wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki. Kierując się wspomnianymi zasadami logiki i doświadczenia życiowego Sąd uznał, że nie można dać wiary twierdzeniom skarżącej spółki, iż jej pracownik działał po wpływem błędu. Otóż należy zauważyć, iż w drugim dniu kontroli, tj. 9 grudnia 2008 r., E.S., umocowana do działania przez prezesa zarządu skarżącej spółki, podpisała protokół kontroli oraz przekazała inspektorom Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej fakturę VAT nr [...] zakupu paliwa przez stronę oraz odpis ze świadectwa jakości zakupionego paliwa wystawiony przez sprzedawcę [...] S.A. W protokole kontroli przedstawionym przez inspektorów dokładnie opisany był cały przebieg kontroli i wyraźnie wpisana nazwa i adres kontrolowanego przedsiębiorcy, co - zdaniem Sądu - nie mogło pozostać niezauważone przez osobę podpisującą ten protokół. Ponadto, jak słusznie zauważył organ, E. S. złożyła dodatkowo oświadczenie zawierające wniosek o ponowne zbadanie próbki kontrolnej. W ocenie Sądu zauważyć trzeba ponadto, iż w trakcie podpisywania protokołu kontroli E. S. nie zakwestionowała w żaden sposób prawidłowości działań inspektorów Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej, w szczególności nie skorzystała z przysługującego jej na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej - prawa zgłoszenia uwag bezpośrednio do protokołu. Strona skarżąca, pomimo pouczenia w tym zakresie, nie wniosła również jakichkolwiek uwag na piśmie w ciągu 7 dni od dnia otrzymania protokołu. W świetle powyższych okoliczności Sąd uznał, że nie jest możliwe, aby E. S. działała pod wpływem błędu. Z tego względu przedstawione przez stronę, jako dowody, oświadczenia M. N. oraz E. S. prawidłowo nie zostały przez Prezesa UOKiK potraktowane jako wiarygodne. Zdaniem Sądu zasady logiki i doświadczenia życiowego wskazują, iż strona skarżąca, broniąc się przed postawionym przez inspektorów zarzutem, już w toku czynności związanych z podpisywaniem protokołu kontroli, a najpóźniej w terminie wskazanym w protokole – powoływałaby się na wszelkie korzystne dla strony okoliczności, celem wykazania, że to nie jej próbki paliwa były przedmiotem kontroli i późniejszych analiz laboratoryjnych. Trudno jest przyjąć, że pracownik skarżącego nie miałby świadomości o toczących się w firmie kontrolach i podpisywałby dokumenty urzędowe bez wcześniejszego sprawdzenia, co podpisuje, tym bardziej wiedząc o tym, jak poważne konsekwencje grożą przedsiębiorcy wprowadzającemu do obrotu lub magazynującemu paliwa niespełniające norm jakościowych (vide: m.in. groźba cofnięcia licencji na sprzedaż paliwa i niemożność dalszej działalności spółki, a także groźba konsekwencji karnych). Poza tym skarżąca spółka nie wykazała, aby w tym czasie toczyła się u niej jakaś inna kontrola, która mogłaby wywołać błąd. Należy stwierdzić, iż to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, iż działał pod wpływem błędu. Skarżący zaś nie przedstawił żadnych przekonywujących dowodów w tym zakresie. W ocenie Sądu z zaistniałego w sprawie stanu faktycznego wynika, iż nie doszło do naruszenia przepisu art. 10 k.p.a. Wyrażona w tym przepisie zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym niewątpliwie nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Mając to na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uznania, że strona skarżąca została pozbawiona tych uprawnień. Z akt postępowania wynika jednoznacznie, iż przedstawiciel skarżącego – E. S., uczestniczyła w czynnościach kontrolnych, podpisując się pod protokołem kontroli. Strona mogła skorzystać z przysługującego jej prawa wypowiedzenia się co do materiałów i zarzutów, np. poprzez złożenie stosownej wzmianki w protokole kontroli, czy też złożenie oddzielnego pisemnego oświadczenia skierowanego do organu kontrolnego. Protokół kontroli został jednakże podpisany bez jakichkolwiek zastrzeżeń, a strona nie złożyła wspomnianych dodatkowych uwag pisemnych już po odebraniu protokołu. Z tej przyczyny Sąd uznał, iż nie można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, że w toku przedmiotowego postępowania naruszona została zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, albowiem skarżąca spółka posiadała wiedzę o stwierdzonych naruszeniach już podczas kontroli i w żaden sposób ich nie kwestionowała. Nie można zgodzić się również z zarzutem podniesionym w skardze, iż wydając obie sporne decyzje organ nie odniósł się do zarzutów naruszeń prawa procesowego, rzekomo zaistniałych w toku postępowania oraz, że powielił te naruszenia pomijając obowiązek wynikający z przepisu art. 10 § 1 k.p.a. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy na marginesie zauważyć, iż argumentacja strony skarżącej dotycząca kwestii rzekomych nieprawidłowości zaistniałych w toku czynności kontrolnych i tak nie powinna mieć w niniejszej sprawie jakiegokolwiek istotnego znaczenia, albowiem warto ponownie wyraźnie wskazać, iż dla wyczerpania strony przedmiotowej występku z art. 31 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontroli jakości paliw, wystarczy wypełnienie przynajmniej jednego ze znamion czynnościowych: "wytwarzania", "transportowania", "magazynowania", "wprowadzania do obrotu" – paliw niespełniających określonych w ustawie wymagań jakości. Oznacza to, że na każdym etapie – począwszy od producenta, przez transportowca i magazyniera, po sprzedawcę, każdy z nich odpowiada za właściwą jakość paliwa, na swoim odcinku procesu produkcyjno-redystrybucyjnego (vide: m.in. cyt. tekst T. Laudowicz /w:/ Prokuratura i Prawo z 2007 r., nr 6, poz.126). A więc nawet, jeśli poprana próbka paliwa nie należała do strony skarżącej, z czym - zdaniem Sądu - nie można się w świetle materiału dowodowego zgodzić, to i tak nie zmienia to faktu, że paliwo niespełniające norm jakościowych magazynowane było oraz wprowadzane do obrotu w punkcie sprzedaży (stacji paliw) należącym do skarżącej spółki P. sp. z o.o. Ustosunkowując się ponadto do powołanych dopiero na etapie skargi zarzutów strony dotyczących rzekomego składowania paliw przez inne, niż spółka P. – podmioty, zgodzić się należy z Prezesem UOKiK, że brak było podstaw do badania takich firm, jak [...] sp. z o.o., czy też [...] sp. z o.o., o których wspomina skarżąca, albowiem nazwy tych przedsiębiorstw pojawiły się dopiero w skardze wniesionej do Sądu. Zdaniem Sądu organ prawidłowo wskazał, iż powyższe zarzuty strony oparte są na gołosłownym i niczym nie popartym stwierdzeniu, iż podmioty te prowadzą sprzedaż paliw na ul. O. [...] w K. Ponadto, w świetle wyżej wskazanych poglądów dotyczących znamion czynu zabronionego, określonego w art. 31 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontroli jakości paliw, uznać należy, że również ta okoliczność nie ma istotnego znaczenia dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Sąd stwierdził jednocześnie, iż strona skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na poparcie stwierdzenia, że ze względu na właściwości fizykochemiczne nie jest możliwe, aby tylko jeden parametr paliwa, tj. temperatura zapłonu uległa zmianie przy jednoczesnym spełnieniu wymagań jakościowych przez inne parametry. Ustosunkowując się z kolei do kwestii wniosku skarżącej spółki dotyczącej zawieszenia postępowania, należy stwierdzić, iż Prezes UOKiK słusznie przyjął, że brak było jakichkolwiek podstaw prawnych do zawieszenia przedmiotowego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów w sprawie odwołania od decyzji wydanej przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, albowiem rozstrzygnięcie przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie miało jakiegokolwiek wpływu na zakończenie postępowania toczącego się przed Prezesem UOKiK w sprawie zobowiązania kontrolowanego do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbki oleju napędowego. W tej sytuacji Sąd uznał, iż - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - Prezes UOKiK wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ oparł się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w obu spornych decyzjach, Prezesa UOKiK uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu uznać należy w konsekwencji, iż skarżąca spółka nie wykazała w toku postępowania jakichkolwiek okoliczności świadczących o braku podstaw do zastosowania unormowań zawartych w przepisach art. 24 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.