VI SA/Wa 1991/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na czynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lipca 2017 r., znak [...] w przedmiocie nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 23 maja 2017 r. K. B. (również jako "skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lipca 2017 r., znak [...] w przedmiocie nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego. We wniesionej skardze, wskazywał m.in., że ww. czynność ma przymiot decyzji administracyjnej, a także wskazał, że organ II instancji błędnie uznał, iż zatytułowane przez niego pismo "odwołanie od decyzji Dyrektora Obsługi Finansowej Działu Abonamentu Poczty Polskiej S.A. jest skargą zgodnie z przepisaniu działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. dalej "k.p.a."). Zwrócił on uwagę na domniemanie załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej. W ocenie skarżącego przedmiotem postępowania jest sprawa administracyjna, a nie złożenie przez niego skargi, a zatem powinna ona być załatwiona w trybie postępowania jurysdykcyjnego, a nie postępowania z tzw. "skargi obywatelskiej". Jego intencje zostały zamanifestowane w sposób jednoznaczny, a organ dokonał nieuprawnionego zakwalifikowania pisma jako skargi. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej odrzucenie wskazując, że przedmiotowe pismo nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 – dalej p.p.s.a.). stanowi, iż przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których przepisy powołanej ustawy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. stanowiąc, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Mając powyższe na względzie należy wskazać, że przedmiotem skargi nie jest decyzja, postanowienie, czy inny akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Jak wynika z treści skargi intencją skarżącego było poddanie kontroli sądu czynności Poczty Polskiej S.A. polegającej, zdaniem skarżącego, na nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego gdyż skarżący nie został skutecznie poinformowany przez Pocztę Polską S.A. o powyższym a co za tym idzie bezprawnym naliczeniu opłaty abonamentowej. W ocenie Sądu, podjęta przez Pocztę Polską S.A. czynność w formie nadania numeru identyfikacyjnego oraz, co za tym idzie, wymiany korespondencji ze skarżącym nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Uznać wobec tego należy, że taki rodzaj czynności nie mieści się w katalogu aktów lub czynności podlegających zaskarżeniu do sądów administracyjnych - skargę na czynność Poczty Polskiej S.A. w W. w przedmiocie nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego, nie będącą ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej - uznać należy za niedopuszczalną. Zaś co do ewentualnego badania skuteczności poinformowania skarżącego o dokonaniu czynności nadania numeru identyfikacyjnego, Sąd stwierdza, że pismo informujące o nadaniu numeru identyfikacyjnego jak również pisma adresowane do skarżącego będące jego następstwami, są pismami informującym i jako takie, wbrew stanowisku skarżącego nie stanowią aktów administracyjnych, tzn. nie zawierają trzech decydujących o takim charakterze pisma cech. Po pierwsze pismo takie nie jest władczym przejawem woli organu administracji publicznej - władczym rozstrzygnięciem, lecz jest oświadczeniem, nie wskazuje podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia, a przede wszystkim nie rozstrzyga konkretnej sprawy administracyjnej w stosunku do konkretnej osoby fizycznej. Jak trafnie zauważa organ administracji publicznej w odpowiedzi na skargę pisma te nie mają bezpośredniego związku ze sferą praw i obowiązków skarżącego. W ocenie Sądu, ustawodawca w tym zakresie posługuje się terminem "powiadomienie", a nie "doręczenie", wobec czego zdaniem Sądu przesłanie takiego zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności operatora publicznego, który z urzędu nadaje indywidualny numer identyfikacyjny. Wobec braku obowiązku doręczenia użytkownikowi odbiornika rtv zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego, nie można mówić o konstytutywnym charakterze takiego zawiadomienia dla obowiązku wnoszenia opłaty abonamentowej. Obowiązek opłacania abonamentu, jest bowiem obowiązkiem ustawowym, nie wymagającym ze strony organów administracyjni publicznej podjęcia jakiejkolwiek dodatkowych działań, np. wydania decyzji w tym zakresie. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 9 września 2004 r. w sprawie o sygn. K 2/03 (OTK ZU nr 8/A/2004, poz. 83), abonament to przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa. Jest to więc danina publiczna, różna od innych danin wskazanych w art. 217 Konstytucji RP przez swój celowy charakter, nie stanowiąca dochodów państwa o charakterze stricte budżetowym. Obowiązek ten nie powstaje zatem z chwilą doręczenia skarżącemu zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego, a istnieje z mocy prawa. Należy też odnotować, że kwestia dopuszczalności zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego czynności w przedmiocie nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego była już przedmiotem kilku orzeczeń Sądów Administracyjnych m.in. Postanowienie WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1159/17, czy Postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 29 maja 2017 r., sygn. akt. I SA/Bd 424/17 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpoznając przedmiotową skargę, Sąd tutejszy podziela stanowisko wyrażone w przywołanych orzeczeniach. Ponadto należy zauważyć, że ani Poczta Polska S.A., która jest spółką Skarbu Państwa, ani Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. nie są uprawnieni w postępowaniu o nadanie numeru identyfikacyjnego do wydawania orzeczeń bądź innych aktów lub dokonania czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a., na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.