VI SA/Wa 1993/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2007 r. sprawy ze skargi K. L., J. W., A. Ż., J. M. i J. J. na decyzję Ministra Sportu z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach władz P. i wyznaczenie kuratora 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r.; 2. zasądza od Ministra Sportu na rzecz K. L., J. W., A. Ż., J. M. i J. J. solidarnie kwotę 1315 (jeden tysiąc trzysta piętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Sportu decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] n a podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298 z późn. zm.) w związku z art. 104 § 1 k.p.a.: zawiesił w czynnościach władze P. (dalej zwany związkiem bądź P.); wyznaczył Z. W., na kuratora Związku do czasu wyboru nowych władz; na podstawie art. 108 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Organ, co podniósł w uzasadnieniu, uznał, iż działania Prezesa Zarządu i organu wykonawczego Zarządu wskazują na wielość negatywnych zjawisk, jakie ujawniła kontrola przeprowadzona przez Ministerstwo Sportu. W ocenie organu doszło do naruszenia statutu Związku, regulaminów, jak również przepisów ustaw. Organ ustalił, że: 1) w okresie od [...] stycznia do [...] lipca 2005 r. nie odbyło się ani jedno posiedzenie Prezydium Zarządu, co stanowiło naruszenie § 30 statutu związku, 2) z analizy protokołów posiedzeń Prezydium i Zarządu nie wynika by składane były pisemne informacje o podjętych przez Prezesa i Prezydium decyzjach i uchwałach, gdyż protokoły nie zawierają zapisów dotyczących zatwierdzania ww. spraw w drodze głosowania przez odpowiednio Prezydium i Zarząd, co stanowi naruszenie zasad statutu i regulaminu Zarządu, 3) Zarząd Związku do realizacji swoich zadań i celów statutowych powołał Komisję Sportowo - Szkoleniową, która jest organem decyzyjnym w sprawach szkoleniowo - organizacyjnych w ramach kompetencji przyznanych przez Zarząd P. i nadzoruje realizację programów szkoleniowych. Komisja działa w oparciu o Regulamin zatwierdzony na posiedzeniu Zarządu w dniu [...] lipca 2002 r. Zgodnie z Regulaminem Przewodniczącym komisji jest z urzędu Wiceprezes ds. Sportowych, w obecnej kadencji S. K.. Z okazanej dokumentacji prac Komisji wynika, iż w 2005 roku Komisja zebrała się dwukrotnie w dniach [...] kwietnia i [...] października 2005 r., co stanowiło naruszenie § 15 Regulaminu stanowiącego, że Komisja zbiera się w zależności od potrzeb nie rzadziej niż raz na kwartał, 4) związek w dniu [...] marca 2006 r. sporządził sprawozdanie finansowe za 2005 rok, w skład którego wchodzą: bilans, rachunek zysków i strat oraz informacja dodatkowa. Bilans Związku za 2005 rok zamyka się sumą bilansową 817 337,31 zł po stronie aktywów i pasywów, która jest niższa od sumy na koniec 2004 roku o 2 025 643,35 zł. Spadek sumy aktywów w 2005 roku wynika w pierwszym rzędzie ze zbycia inwestycji długoterminowej czyli O. w J. oraz części rzeczowych aktywów trwałych. Kontrola wykazała, że nakłady uzyskane z umów skarżącego z UKFiT, UKFiS i MENiS na modernizację O. w J. wyniosły 2,508 287,94 zł. Stwierdzono także, iż w dniu [...] maja 2005 r. Związek na podstawie umowy sprzedaży nabył prawo własności nieruchomości, na której zlokalizowany jest O. w J. po uwzględnieniu 50% bonifikaty ze strony sprzedającego tj. Starostwa Powiatowego w G., za kwotę 429 488,40 zł. Tego samego dnia tj. [...] maja 2005 r. Związek sprzedał nabytą nieruchomość M. W. za kwotę brutto 858 976,80 zł. W dniu [...] maja 2005 roku, pismem znak [...], a więc w 10 dni po sprzedaży O. związek poinformował MENiS, że wykupił nieruchomość O. w J. i stał się jej faktycznym właścicielem, załączył akt notarialny. Nie poinformowano organu o fakcie zbycia O. na rzecz M. W.. Pismo za Zarząd podpisał Prezes K. L.. W piśmie ponadto wystąpił o zapłacenie kwoty pozostałej do zrealizowania tej inwestycji ze środków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej w wysokości 274 700 złotych oraz kwoty 250 000 złotych celem uregulowania zobowiązań wobec K.. W dniu [...] maja 2005 r., (a wiec 15 dni po sprzedaży O.) Związek złożył wniosek o dofinansowanie modernizacji O. w J. (nr [...]), w którym w punkcie 2 określił stan prawny jako własność P., załączył akt notarialny. Kwotę wnioskowanego dofinansowania określono na 216 700 zł. Wniosek podpisali Prezes K. L. i Członek Zarządu – J. W.. Na podstawie powyższych dokumentów MENiS pismem z dnia [...] czerwca 2005 r. podpisanym przez Podsekretarza Stanu Pana J. C. wyraził zgodę na uruchomienie kwoty 250 000 zł w celu uregulowania zobowiązań wobec K. S.A. Ponadto Bank obsługujący środek specjalny przelał na konto P. kwotę 524 700 zł, w skład której weszły kwota 308 000 zł jako ostatnia transza na podstawie umowy nr [...] oraz wnioskowana kwota 216 700 zł. W ocenie organu dotychczasowe działania Prezesa Związku oraz Zarządu stanowią zagrożenie dla funkcjonowania Związku, a co za tym idzie, dla prawidłowego realizowania zadań i wykorzystania środków publicznych, albowiem powyższe ustalenia wskazują na to, że wielokrotnie osoby sprawujące funkcję kierowniczą w związku złamały obowiązujące prawo oraz zapisy statutu i regulaminów obowiązujących w Związku. Minister Sportu mając na uwadze powagę zarzutów stwierdzonych w trakcie kontroli i charakter działań niektórych członków Zarządu, którzy przez poświadczenie nieprawdy w dokumentach uzyskali dotację z budżetu państwa, co stanowi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa z art. 297 k.k., uznał, iż władze związku nie dają żadnych gwarancji, że sytuacja ulegnie poprawie a wszelkie zarzuty zostaną wyjaśnione. W piśmie z dnia [...] lipca 2006 r. członkowie Zarządu J. W., A. Ż., J. M., J. J., K. L., złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając naruszenie: art. 7 i 10 k.p.a. wskutek pozbawienia Związku możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Wystąpienie pokontrolne Ministra z [...] czerwca 2006 r. umożliwiało Związkowi zajęcie stanowiska i odniesienie się do zarzutów w terminie 30 dni. Nie czekając jednak na upływ tego terminu już w dniu [...] lipca 2006 r., organ podjął decyzję, co zdaniem członków Zarządu całkowicie lekceważy ich jako stronę postępowania administracyjnego i powoduje, iż decyzja ta musi być uznana za arbitralną; art. 77 k.p.a. z uwagi na całkowite pominięcie okoliczności, którymi kierował się Związek sprzedając ośrodek w J.. Decyzja o sprzedaży była podjęta przez Zarząd Związku po rozważeniu wszelkich okoliczności ekonomicznych, które umożliwiałyby jak najlepsze i najdłuższe korzystanie z ośrodka w sytuacji permanentnego braku funduszy na jego utrzymanie. Okoliczności tych nie uwzględniono przy ferowaniu zarzutu wadliwego wykorzystania środków publicznych; art. 60 § 4 k.p.a. wskutek nie zawiadomienia Związku o wszczęciu przeciwko niemu postępowania administracyjnego co doprowadziło do ograniczenia stronie tego postępowania prawa do przygotowania skutecznej obrony. W uzasadnieniu wniosku strona odnosząc się do poszczególnych zarzutów podniosła, iż zarzuty dotyczące uchybień statutowych nie są istotne, gdyż można je usunąć bez konieczności odwoływania się do najsurowszych sankcji, a przy tym są również chybione. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowości przy rozliczeniu dotacji na O. w J. podniesiono, iż kierownictwo Związku mając na uwadze konieczność stworzenia bazy szkoleniowej podjęło starania o adaptowanie budynków koszarowych znajdujących się w J. na potrzeby sportu. Projekt ten zyskał akceptację b. UKFiT przy czym stan prawny wówczas obowiązujący zezwalał na dofinansowane z funduszy budżetowych 90% kosztów planowanej inwestycji. Związek posiadał środki własne na podjęcie inwestycji w tak ustalonej proporcji kosztów. Jednakże po zakończeniu I etapu dalsza modernizacja obiektu w ramach II etapu, planowana na lata 2002-03 mogła być prowadzona przy udziale własnym Związku wynoszącym już 30% planowanych nakładów finansowych. Związek miał nadzieję pozyskać niezbędne fundusze ale w praktyce nie zdobył ani znaczących sponsorów ani też nie udało mu się otrzymać kredytu bankowego, wobec braku zdolności kredytowej. Inwestycja nie była terminowo finansowana z uwagi na brak zachowania proporcjonalności w pokrywaniu kosztów inwestycyjnych ze strony Związku. Wysiłki zmierzające do uzyskana wsparcia finansowego w różnych instytucjach w tym w Fundacji Rozwoju Kultury Fizycznej okazały się bezowocne. Narastały zaległości płatnicze wobec wykonawcy i piętrzyły się żądania uregulowania zaległych opłat z tytułu dzierżawy obiektu. Ponieważ Starostwo Powiatowe w G. wystawiło w 2004 r., ośrodek na sprzedaż, Związek, po ustaleniach w MENiS, postanowił kupić obiekt. Wszystkie organizacje i instytucje państwowe odmówiły pomocy finansowej. Brak środków finansowych na wykupienie ośrodka i na pokrycie ciążących na Związku zobowiązań płatniczych dochodzonych już na drodze sądowej spowodował, że Zarząd P. uznał za jedynie racjonalne rozwiązanie przyjęcie oferty M. W.. Sprzedaż obiektu na warunkach uzgodnionych z W. pozwoliła Związkowi z jednej strony na uregulowanie zobowiązań finansowych, z drugiej natomiast wykorzystywanie obiektu przez najbliższe 10 lat bez konieczności stałego proszenia i zabiegana o wsparcie finansowe. W piśmie z dnia [...] lipca 2006 r. Minister Sportu zawiadomił K. L., że na podstawie art. 136 k.p.a. postanowił przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie zawieszenia w czynnościach władz P. oraz ustanowienia kuratora związku w oparciu o decyzję Ministra Sportu z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...]. W związku z powyższym poinformował, że strona postępowania może zapoznać się z aktami sprawy, uzyskać wyjaśnienia w sprawie oraz składać wnioski i zastrzeżenia. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Minister Sportu utrzymał w mocy ww. decyzję nr [...], z dnia [...] lipca 2006 r. Minister odwołał się do ustaleń protokołu sporządzonego w wyniku kontroli przeprowadzonej w P., co do sprzedaży ośrodka w J. i późniejszych działań Zarządu zw. z tym ośrodkiem podtrzymując swoje ustalenia w tym zakresie przestawione w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. Następnie stwierdził, że zebrane w toku kontroli dowody pozwoliły na zawiadomienie Prokuratury Rejonowej dla W. o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 297 i art. 296 § 1 k.k. Podniósł również, że mając na względzie powagę powyższych zarzutów postanowił przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w powyższej sprawie i o rozpoczęciu postępowania zawiadomił stronę pismem z dnia [...] lipca 2006 r. Zdaniem organu strona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie ustosunkowała się do wykazanych nieprawidłowości i z uwagi na ich rozmiar oraz brak należytych wyjaśnień strony organ uznał, iż wniosek nie zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. K. L., J. W., A. Ż., J. M., J. J. złożyli skargę na powyższą decyzję, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego: - art. 7, 10, 77 k.p.a., wskutek nie wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych podnoszonych przez skarżących we wniosku z dnia [...] lipca 2006 r. o ponowne rozpoznanie sprawy, - art. 11 k.p.a. w zw. z art. 23 pkt 1 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym - wobec braku podstaw faktycznych do jego zastosowania, 2) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy: art. 136 k.p.a. poprzez nieuzupełnienie materiału dowodowego sprawy, pomimo zawiadomienia stron o istnieniu takiej konieczności, co spowodowało, że członkowie Zarządu P. zostali pozbawieni nie tylko prawa do przedstawienia swojego stanowiska w odpowiedzi na wystąpienie pokontrolne Ministra ale także całkowicie zostały pominięte ich wyjaśnienia jakie złożyli we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, art. 107 § 3 k.p.a. wskutek nie wyjaśnienia w uzasadnieniu, podstawy prawnej i faktycznej decyzji oraz braku ustosunkowania się do zarzutów podnoszonych we wniosku, art. 61 § 1 i 4 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wobec braku formalnego wszczęcia postępowania administracyjnego. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...], ewentualnie o ich uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż Minister Sportu w ogóle nie ocenił czy decyzja Zarządu o kupnie a następnie sprzedaży ośrodka w J. jest ekonomicznie zasadna i sportowo korzystna dla Związku, co skarżący konsekwentnie podnoszą we wniosku. W ich ocenie ograniczenie się tylko do faktów wynikających z ustaleń pokontrolnych bez próby wyjaśnienia okoliczności, jakimi Zarząd Związku się kierował jest wysoce niewystarczające dla odpowiedzialnego postawienia zarzutu naruszenia prawa i stanowi o naruszeniu art. 7, 77 10 k.p.a. Podniesiono, że obie decyzje Ministra Sportu wbrew art. 11 k.p.a., nie precyzują okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 23 pkt 1 ust. 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym jako podstawy do zawieszenia Zarządu Związku. W pierwszej decyzji mówi się o wielokrotnym łamaniu prawa, statutu i regulaminów. W drugiej decyzji, podnosi się jedynie fakt zawiadomienia prokuratury, o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Dyspozycja cyt. art. 23 przewiduje, zdaniem skarżących, możliwość zawieszenia zarządu związku sportowego jeżeli jego działalność jest np. niezgodna z prawem. O tym, że jakaś działalność jest niezgodna z prawem decyduje tylko sąd. Zaś samo podejrzenie organu administracyjnego o popełnieniu przestępstwa jest daleko niewystarczającą okolicznością która mogłaby uzasadnić konieczność zastosowania tego drastycznego przepisu. Podniesiono, że w sprawie wniosku Ministra, prokuratura dotychczas nie wszczęła wobec Zarządu postępowania karnego. Skarżący zwrócili przy tym uwagę na to, że organ w trakcie rozpoznawania wniosku skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowił uzupełnić materiał dowodowy (art. 136 k.p.a.), ale tego nie zrobił. Zdaniem strony uzasadnienie obu decyzji nie zawiera podstawowych elementów, które winne być zamieszczone w każdej decyzji aby wyjaśnić stronom stanowisko administracji. Przytoczenie zaś tylko niektórych faktów w zaskarżonej decyzji bez podania powodów, dla których organ odmówił wiarygodności wyjaśnieniom skarżących a tym samym mocy dowodowej ich argumentom jest istotnym uchybieniem nie pozwalającym na krytyczną ocenę takiego stanowiska. Obie decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa gdyż bez formalnego wszczęcia postępowania administracyjnego (art. 61 § 1 i 4 k.p.a.). Zarząd P. nie otrzymał zawiadomienia o wszczęciu takiego postępowania. Tak więc obie decyzje wydane poza ramami postępowania administracyjnego powinny być uznane za nieważne na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi, wnioskami ani powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Badając zaskarżoną decyzję wg. powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja jak i decyzja utrzymana nią w mocy naruszają bowiem przepisy prawa procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Organ zarówno w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. jak i ponownie rozpoznając sprawę w zw. z wnioskiem strony złożonym na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. był związany regułami procedury administracyjnej określonymi w kodeksie postępowania administracyjnego. Postępowanie prowadzone w powyższej sprawie winno być zatem prowadzone w sposób zapewniający pełną realizację zasad procedury. W takim zakresie organ postępowania w sprawie nie przeprowadził, a skutkiem tego stanu rzeczy jest naruszenie przepisów prawa procesowego, które w ocenie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, iż organ jest zobowiązany do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Z tej zasady wynika w głównej mierze wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Organy mają przy tym w toku prowadzonego postępowania obowiązek wnikliwego wyjaśnienia stanu prawnego i faktycznego sprawy przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, zaś dokonana przez organ ocena winna stosownie do art. 107 § 3 k.p.a., znaleźć pełny wyraz w uzasadnieniu każdej z decyzji. Natomiast art. 10 § 1 k.p.a. statuuje obowiązek zapewnienia przez organ czynnego udziału stronie w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia stronom wypowiedzenia się im co do zebranych dowodów i materiałów. Jeżeli nawet przyjąć, iż wszczęcie kontroli na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 3 ustawy o sporcie kwalifikowanym zwalniało organ z obowiązku wszczęcia przedmiotowego postępowania i zawiadomienia o tym strony to ta okoliczność, nie mogła skutkować ograniczeniem praw strony określonych w powołanym przepisie. Członkowie zarządu będąc stroną postępowania niezależnie od swej wiedzy o prowadzonej kontroli winni być przez organ pouczeni o tym, że mogą brać udział w tym postępowaniu i informowani o wszelkich działaniach podejmowanych przez organ oraz wzywani do udziału w nim, a nadto winni mieć możliwość zgłaszania wniosków, a przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W tym zakresie organ w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. obowiązku nałożonego art. 10 § 1 k.p.a. nie wypełnił. Strona nie została bowiem pouczona o przysługujących jej prawach w szczególności zaś nie pouczono jej o tym, iż przed wydaniem decyzji może wypowiedzieć się co do zebranych dowodów. Z decyzji wynika, iż rozstrzygnięcie zostało podjęte na podstawie ustaleń poczynionych w toku kontroli. Natomiast z akt administracyjnych nie wynika, by organ doręczając protokół kontroli (podpisany [...] maja 2006 r.) pouczył o możliwości wypowiedzenia się w sprawie tego dowodu, zaś wystąpienie pokontrolne, które zgodnie z art. 22 ust. 1 powołanej ustawy zawierało ocenę kontroli, zostało doręczone zarządowi w dacie [...] czerwca 2006 r. z wyznaczonym trzydziestodniowym terminem na odniesienie się do tego dokumentu a decyzja została wydana już w dniu [...] lipca 2006 r. Zasadnie zatem skarżący zarzucają, iż w tym postępowaniu ich prawa jako strony postępowania statuowane procedurą administracyjną doznały ograniczenia skutkującego wadliwością decyzji w płaszczyźnie prawa procesowego. Wprawdzie w zawiadomieniu z dnia [...] lipca 2006 r. organ podjął próbę usunięcia powyższej wadliwości informując, iż strona może zapoznać się z aktami sprawy, uzyskać wyjaśnienia oraz składać wnioski i zastrzeżenia, jednakże w zaistniałym stanie sprawy ta okoliczność nie stanowi podstawy do przyjęcia, iż w sprawie nie doszło do naruszenia prawa procesowego. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) organ odwoławczy rozpatruje ponownie merytorycznie sprawę w jej całokształcie stosując odpowiednio, z mocy art. 140 k.p.a., w sprawach nieuregulowanych w art. 136 - 139 k.p.a. przepisy o postępowaniu przed organami I instancji. Do jego obowiązków należy przy tym odniesienie się do zgłoszonych w odwołaniu wniosków, twierdzeń i zarzutów. Organ odwoławczy może przeprowadzić z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie (art. 136 k.p.a.). Stosownie do art. 127 § 3 k.p.a. do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i w/w zawiadomienia wynika, iż organ skorzystał z uprawnienia określonego w art. 136 k.p.a. i przeprowadził dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Fakt przeprowadzenia takiego postępowania konsekwentnie podtrzymuje organ w odpowiedzi na skargę. W uzasadnieniu decyzji nie wskazano jednak, w jakim zakresie postępowanie zostało uzupełnione ani też nie dokonano oceny materiału dowodowego zgromadzonego o trybie art. 136 k.p.a. Uzasadnienie decyzji sprowadza się do ponownego odwołania się do ustaleń protokołu kontroli dot. ośrodka w J. i stwierdzenia, że zebrane w toku kontroli dowody pozwoliły na zawiadomienie Prokuratury o podejrzeniu popełnienia przestępstw z art. 297 i art. 296 § 1 k.k. a rozmiar nieprawidłowości i brak należytych wyjaśnień uzasadniał podjęcie zaskarżonej decyzji. Taki sposób rozpatrzenia wniosku zgłoszonego w trybie art. 127 § 3 k.p.a. skutkuje wadliwością decyzji. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów uznanych za udowodnione, dowodów na których organ się oparł zaś uzasadnienie prawne, co wymaga podkreślenia w rozpoznawanej sprawie, wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Zadaniem uzasadnienia jest wszechstronne wyjaśnienie zawartego w decyzji rozstrzygnięcia. Tylko uzasadnienie decyzji odpowiadające powyższym wymogom jest źródłem informacji dotyczącej toku rozumowania organu i jako takie umożliwia dokonanie przez Sąd kontroli zaskarżonego akt. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji tym wymogom nie odpowiada czyniąc zasadnym zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Organ chociaż stwierdził, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy poddał wnikliwej analizie to jednak ta analiza nie znajduje jakiegokolwiek wyrazu w uzasadnieniu. Ww. wniosek jest wnioskiem obszernym obejmującym wiele twierdzeń i zarzutów skutkujących w ocenie strony wadliwością decyzji z dnia [...].07.2006 r. Organ w istocie w żadnym zakresie nie odniósł się do tych zarzutów rozpoznając tym samym wniosek z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania. Z faktu, iż uzasadnienie obejmuje tylko odwołanie się do ustaleń dotyczących nieprawidłowości zw. z ośrodkiem w J. można tyko wnosić, iż nie podtrzymuje swoich twierdzeń z decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. o naruszeniu postanowień Statutu Związku i regulaminu uznając podnoszone w tym zakresie zarzuty za uzasadnione. Organ ograniczając się do przytoczenia powyższych ustaleń nie przedstawił oceny prawnej stwierdzonego stanu rzeczy. Stwierdzenie, iż zawiadomiono Prokuraturę o podejrzeniu popełnienia wskazanych przestępstw i ogólne wskazanie na rozmiar nieprawidłowości (a tylko takie stwierdzenie poza ustaleniami faktycznymi uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera) nie jest spełnieniem wymogu z art. 107 § 3 k.p.a. wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy wskazanego w decyzji z dnia [...].07.2006 r. jako jej materialnoprawna podstawa (w zaskarżonej decyzji organ w ogóle podstawy prawnej nie wskazał) organ sprawujący nadzór może zawiesić w czynnościach władze polskiego związku sportowego wówczas gdy działalność polskiego związku sportowego jest niezgodna z prawem, postanowieniami statutu regulaminów. Wcześniejszych zarzutów co do naruszenia postanowień Statutu i regulaminu nie podtrzymał. Winien zatem w sposób precyzyjny wyjaśnić, z jakiej przyczyny uznał, iż działalność jest niezgodna z prawem. Taki obowiązek stosownie do przywołanych przepisów k.p.a. należy do organów administracji publicznej. Sąd w swych kompetencjach jest ograniczony do kontroli zaskarżonych aktów. Nie jest zatem rzeczą Sądu dokonywanie w tym zakresie oceny na podstawie poczynionych przez organ ustaleń faktycznych. Organ działając zgodnie z ogólnymi zasadami procedury administracyjnej winien wyjaśnić podstawę prawną decyzji. Ograniczenie się organu do ustalenia stanu faktycznego stanowi o wadliwości prawnej aktu i stanowi przeszkodę do dokonania przez Sąd pełnej kontroli zaskarżonej decyzji. Podnieść przy tym należy, iż decyzja z dnia [...] lipca 2006 r. również nosi znamiona wadliwości w tym zakresie. Stwierdzenie naruszenia przepisów prawa procesowego mogły, zdaniem Sądu, mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a ta okoliczność w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. skutkuje uchyleniem obu decyzji. Sąd, co należy podkreślić, nie wdawał się zatem w ocenę zarzutów skargi w zakresie, jakim dotyczą przedstawionej przez stronę oceny jej działań związanych z Ośrodkiem w J. w płaszczyźnie przepisu wskazanego przez organ jako podstawa materialnoprawna decyzji. Z tych względów Sąd stosownie do art. 145 § pkt 1 lit c p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji, a w pkt 2 na podstawie art. 200 p.p.s.a.