VI SA/Wa 1997/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. i A. W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. W. i A. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] W dniu 20 listopada 2007 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga A. W. i A. W., reprezentowanych przez pełnomocnika: radcę prawnego [...], na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W skardze został również zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w uzasadnieniu którego strona skarżąca podniosła, iż na przedmiotowy wniosek należy spojrzeć całościowo z uwagi na łączną wartość kar pieniężnych nakładanych przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, która na dzień 30 września 2007 r. sięgnęła kwoty trzystu tysięcy złotych. Wydatek natomiast w tak wysokiej kwocie doprowadzić może stronę skarżącą do bankructwa i utraty pracy przez zatrudnionych przez nią kierowców. Rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis powyższy odnosi się do szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (tak postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, nie publikowane). Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, iż argumentacja strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Wykonanie bowiem zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której łączne obciążenie z tytułu nałożonych kar pieniężnych sięga kwoty trzystu tysięcy złotych spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ze względu na możliwość zagrożenia dalszego prowadzenia przez stronę skarżącą działalności gospodarczej. Tym samym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.