VI SA/Wa 1997/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2008 r. sprawy ze skargi A. W. i A. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego Na rozprawie w dniu 14 maja 2008 r. pełnomocnik skarżących A. i A. W. wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego. W złożonym piśmie podał, że w dniu 28 lutego 2008 r. Gmina L. wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny z Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. W niniejszej sprawie skarżący wskazał, że do Trybunału Konstytucyjnego złożony został wniosek Gminy L., zarejestrowany pod sygn. akt Tw 10/08, jednak w ocenie Sądu nie zachodzi przesłanka do zwieszenia postępowania. Przede wszystkim trzeba mieć na uwadze, że treści art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika fakultatywność zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnrego. Nadto, w przepisach ogólnych p.p.s.a. została zawarta zasada koncentracji materiału procesowego - vide: art. 7 p.p.s.a. ( M. Romańska w: T. Woś, H. Knysiak- Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, str. 108). Zgodnie z tymże art. 7 p.p.s.a. sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwiania sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Wskazać też trzeba na prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki - art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji z dnia 4 listopada 1950 r. o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284, ze zm.). Z uwagi na powyższe unormowania, zmierzające do przeciwdziałania przewlekłości postępowania sądowego, dla rozpoznania niniejszej sprawy nie jest celowe ponowne oczekiwanie na ewentualny wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Sądowi z urzędu wiadomo, że analogicznemu wnioskowi O. odmówiono nadania dalszego biegu ( postanowienie TK z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt Tw 32/07). Ponadto, ze względu na możliwość wznowienia postępowania, rozpoznanie niniejszej sprawy nie będzie w ocenie Sądu zamykać stronie drogi do ewentualnego wzruszenia wydanego orzeczenia. Na ten aspekt wskazał również NSA ( wyrok z dnia 23 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 702/06, LEX nr 321527), mianowicie: celowość zawieszenia postępowania na podstawie pkt 1 § 1 art. 125 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjengo. Argument ten podnoszony jest także w doktrynie ( zob. w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze, Kraków 2005, s. 302). Sąd stoi też na stanowisku, że w razie powzięcia w składzie rozpoznającym daną sprawę wątpliwości co do konstytucyjności danego przepisu może sam przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu - w trybie art. 193 Konstytucji RP i art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym ( Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) - pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na to pytanie zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Wobec powyższego, Sąd uznał, że nie jest celowe zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie i na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.